







 tiruviLaiyATaR purANam of paranjcOti munivar -part 2  (in tamil script, unicode format)







 பரஞ்சோதி முனிவர் அருளிய
திருவிளையாடற் புராணம்  (திருவாலவாய் மான்மியம்)
1. மதுரைக் காண்டம்,  பாகம் 2 (படலம் 5-18) 
 tiruviLaiyATaR purANam - part 2  
of paranjcOti munivar
In tamil script, unicode/utf-8 format
 

Acknowledgements: 
Our Sincere thanks go to the Ms. Kalaivani Ganesan of Singapore for her help
in the preparation of this etext for Saivam.org and 
Mr. S. Ganesan for providing
an electronic version of this work for inclusion as part of Project Madurai collections.
Preparation of HTML and PDF versions: Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland.

© Project Madurai, 1998-2014.
Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to preparation 
of electronic texts of tamil literary works and to distribute them free on the Internet. 

Details of Project Madurai are available at the website 
http://www.projectmadurai.org/
You are welcome to freely distribute this file, provided this header page is kept intact.

  பரஞ்சோதி முனிவர் அருளிய
திருவிளையாடற் புராணம்  (திருவாலவாய் மான்மியம்)
1. மதுரைக் காண்டம், பாகம் 2 ( படலம் 5 -18) 


 உள்ளடக்கம்  

திருவிளையாடல்கள்
1.  இந்திரன் பழி தீர்த்த படலம்  (344- 440)
2. வெள்ளை யானையின் சாபம் தீர்த்த படலம்  (441-471 )  
3.  திருநகரம் கண்ட படலம் சுபம்  (  472  - 518)  
4. தடாதகைப் பிராட்டியார் திருவவதாரப் படலம்  (519 - 599)
5. திருமணப் படலம் (600 - 798)
6. வெள்ளிஅம்பலத் திருக்கூத்தாடிய படலம்  (799 - 826)
7. குண்டோதரனுக்கு அன்னமிட்ட படலம்  (827 - 848)
8. அன்னக் குழியும் வைகையும் அழைத்த படலம்  (849- 875)
9. ஏழு கடல்அழைத்த படலம்  (876 - 890)
10. மலயத் துவசனை அழைத்த படலம்  (891- 921)
11. உக்கிர பாண்டியன் திருஅவதாரப் படலம்  (922 -  966)
12. உக்கிர பாண்டியனுக்கு வேல் வளை செண்டு கொடுத்த படலம்  (967 - 1032)
13. கடல் சுவற வேல் விட்ட படலம்  (1033- 1052 )
14. இந்திரன் முடிமேல் வளை எறிந்த படலம்  (1053 - 1111)
15. மேருவைச் செண்டால் அடித்த படலம்  (1112-1152)
16. வேதத்துக்குப் பொருள்அருளிச் செய்த படலம்   (1153 - 1194)
17. மாணிக்கம் விற்ற படலம்  (1195 - 1287)
18. வருணன் விட்ட கடலை வற்றச் செய்த படலம்   (1288 - 1306)


 5. திருமணப் படலம் (600-798)  
600
தரை புகழ் தென்னன் செல்வத் தடாதகைப் பிராட்டி தானே 
திரைசெய் நீர் ஞாலம் காத்த செயல் சிறிது உரைத்தேன் தெய்வ 
விரைசெய் பூம் கோதை மாதை விடையவன் மணந்து பாராண்டு 
அரசு செய்து இருந்த தோற்றம் அறிந்தவாறு இயம்பல் உற்றேன். 
601
காய் இரும் பரிதிப் புத்தேள் கலி இருள் உமிப்பச் சோதி 
பாய் இரும் குடை வெண் திங்கள் படர் ஒளி நீழல் செய்ய 
மாயிரும் புவனம் எல்லாம் மனுமுறை உலகம் ஈன்ற
தாய் இளம் குழவி ஆகித் தனி அரசு அளிக்கும் நாளில்.     
602
மருங்கு தேய்ந்து ஒளிப்ப செம்பொன் வன முலை இறுமாப்பு எய்தக் 
கரும் குழல் கற்றை பானாள் கங்குலை வெளிறு செய்ய 
இரங்கு நல் யாழ் மென் தீம் சொல் இன்னகை எம் பிராட்டிக் 
கரும்கடி மன்றல் செய்யும் செவ்வி வந்து அடுத்தது ஆக.
603
பனிதரு மதிக் கொம்பு அன்ன பாவையைப் பயந்தாள் நோக்கிக் 
குனிதர நிறையப் பூத்த கொம்பனாய்க்கு இன்னும் கன்னி 
கனிதரு செவ்வித்து ஆயும் கடி மணப் பேறு இன்று என்னாத் 
துனி தரு நீராள் ஆகிச் சொல்லினாள் சொல்லக் கேட்டாள்.    
604
அன்னை நீ நினைந்த எண்ணம் ஆம் பொழுது ஆகும் வேறு 
பின்னை நீ இரங்கல் யான் போய்த் திசைகளும் பெருநீர் வைப்பும் 
என்னது கொற்ற நாட்டி மீள் வள் இங்கு இருத்தி என்னாப் 
பொன் அவிர் மலர்க் கொம்பு அன்னாள் பொருக்கு என எழுந்து போனாள்.    
605
தேம் பரி கோதை மாதின் திரு உளச் செய்தி நோக்கி 
ஆம் பரிசு உணர்ந்த வேந்தர் அமைச்சரும் பிறரும் போந்தார் 
வாம் பரி கடாவித் திண் தேர் வலவனும் கொணர்ந்தான் வையம் 
தாம் பரி அகல வந்தாள் ஏறினாள் சங்கம் ஆர்ப்ப.    
606
ஆர்த்தன தடாரி பேரி ஆர்த்தன முருடு மொந்தை 
ஆர்த்தன உடுக்கை தக்கை ஆர்த்தன படகம் பம்பை 
ஆர்த்தன முழவம் தட்டை ஆர்த்தன சின்னம் தாரை 
ஆர்த்தன காளம் தாளம் ஆர்த்தன திசைகள் எங்கும்.  
607
வீங்கிய கொங்கை யார்த்த கச்சினர் விழி போல் தைப்ப 
வாங்கிய சிலை ஏறிட்ட கணையினர் வட்டத் தோல் வாள் 
தாங்கிய கையர் வை வேல் தளிர்க்கையர் பிணாத் தெய்வம் போல் 
ஒங்கிய வாயத் தாரும் ஏறினர் உடன் அத் திண்தேர்.  
608
கிடைப்பன உருளால் பாரைக் ஈண்டு பாதலத்தின் எல்லை 
அடைப்பன பரந்த தட்டால் அடையவான் திசைகள் எட்டும் 
உடைப்பன அண்டம் உட்டி ஒற்றிவான் கங்கை நீரைத் 
துடைப்பன கொடியால் சாரி சுற்றுவ பொன் திண்தேர்கள்.  
609
செருவின் மா தண்டம் தாங்கிச் செல்லும் வெம் கூற்றம் என்ன 
அருவி மா மதநீர் கால வரத்த வெம் குருதி கோட்டால் 
கருவி வான் வயிறுக் ஈண்டு கவிழு நீர் ஆயம் காந்து 
பருகிமால் வரை போல் செல்வ பரூஉப் பெரும் தடக்கையானை.  
610
ஒலிய வார் திரையின் அன்ன ஒழுங்கின யோக மாக்கள் 
வலியகால் அடக்கிச் செல்லும் மனம் எனக் கதியில் செல்வ 
கலிய நீர் ஞாலம் காப்பான் கடை உக முடிவில் தோற்றம் 
பொலியும் வாம் புரவி ஒன்றே போல்வன புரவி வெள்ளம்.  
611
காலினும் கடிது செல்லும் செலவினர் கடும் கண் கூற்றம் 
மேலினும் இகை உண்டாயின் வெகுண்டு வெம் கண்டு மீளும் 
பாலினர் பகுவாய் நாகப் பல்லினும் பில்கு ஆல 
வேலினர் வீயா வென்றி வீக்கிய கழல்கால் வீரர். 
612
எண் புதைத்து எழுந்த வீரர் இவுளி தேர் யானை வெள்ளம் 
மண் புதைத்தன பதாகை மாலை வெண் கவிகை பீலி 
விண் புதைத்தன நுண் தூளி வெயில் விடு பரிதி புத்தேள் 
கண் புதைத்தன பேர் ஓதை கடல் ஒலி புதைத்தது அன்றே. 
613
தேர் ஒலி கலினப் பாய்மான் செல ஒலி கொலை வெண் கோட்டுக் 
கார் ஒலி வீரர் ஆர்க்கும் கனை ஒலி புனைதார்க் குஞ்சி 
வார் ஒலி கழல் கால் செம் கண் மள்ளர் வன் திண் தோள் கொட்டும் 
பேர் ஒலி அண்டம் எல்லாம் பிளந்திடப் பெருத்த அன்றே. 
614
பரந்து எழு பூழி போர்ப்பப் பகலவன் மறைந்து முந்நீர் 
கரந்தவன் போன்றான் ஆகக் கங்குல் வந்து இறுத்தது ஏய்ப்பச் 
ரந்திரு நிறைய முத்தின் சோதி வெண் குடையும் வேந்தர் 
நிரந்த பூண் வயிர வாளும் நிறைநிலா எறிக்கும் மன்னோ. 
615
தேர் நிரை கனலாய்ச் செல்லப் பரிநிரை திரையாய்த் துள்ள 
வார் முரசு ஒலியாய்க் கல்ல வாள் கலன் மீனாய் கொட்பத் 
தார் நிரை கவரிக் காடு நுரைகளாய் ததும்ப வேழம் 
கார் நிரை ஆகத் தானை கடல் வழிக் கொண்டது அன்றே. 
616
கள் அவிழ் கோதை மாதர் எடுத்து எறி கவரிக் காடு 
துள்ள அந்தணர் வாயாசி ஒரு புறந்துவன்றி ஆர்ப்ப 
தௌ¢ விளி அமுத கீத ஒரு புறந்து இரண்டு விம்ம 
வள்ளை வார் குழை எம் அன்னை மணித் திண் தேர் நடந்தது அன்றே. 
617
மீனவன் கொடியும் கான வெம்புலிக் கொடியும் செம்பொன் 
மான வில் கொடியும் வண்ண மயில் தழைக் காடும் தோட்டுப் 
பால் நலம் கரும் கண் செவ்வாய் வெண்ணகை பசும் தோள் நிம்பத் 
தேன் அலம் பலங்கல் வேய்ந்த செல்வி தேர் மருங்கில் செல்ல. 
618
மறை பல முகம் கொண்டு ஏத்தி வாய் தடுமாறி எய்ப்ப 
நிறை பரம்பரை நீ எங்கள் நிருபர் கோன் மகளாய் வையம் 
முறை செய்து மாசு தீர்ப்பாய் அடியனேன் முகத்து மாசும் 
குறை என நிழற்றும் திங்கள் கொள்கை போல் கவிகை காப்ப. 
619
அம் கயல் நோக்கி மான்தேர் அணித்து ஒரு தடம் தேர் ஊர்ந்து 
வெம்கதிர் வியாழச் சூழ்ச்சி மேம்படு சுமதி என்போன் 
நங்கை தன் குறிப்பு நோக்கி நாற்பெரும் படையும் செல்லச் 
செம் கையில் பிரம்பு நீட்டிச் சேவகம் செலுத்திச் செல்ல. 
620
அலகினால் கருவிச் சேனை ஆழ்கடல் அனைத்தும் தன்போல் 
மலர்தலை உலகம் அன்றி மகபதி உலகம் ஆதி 
உலகமும் பிறவும் செல்ல உலப்பிலா வலியது ஆக்கித் 
திலக வாண் நுதலாள் மன்னர் திருஎலாம் கவரச் செல்வாள்.
621
கயபதி ஆதி ஆய வடபுலக் காவல் வேந்தர் 
புயவலி அடங்க வென்று புழைக்கைமான் புரவ மான்தேர் 
பயன் மதி நுதல் வேல் உண்கண் பாவையர் ஆயம்ஓடு 
நயமலி திறையும் கொண்டு திசையின் மேல் நாட்டாம் வைத்தாள்.
622
வார் கழல் வலவன் தேரை வலிய கால் உதைப்ப முந்நீர் 
ஊர் கலன் ஒப்பத் தூண்ட உம்பர் கோன் அனிகத்து எய்திப் 
போர் விளையாடு முன்னர் புரந்தரன் இலைந்த தும்பைத் 
தார் விழ ஆற்றல் சிந்தத் தருக்கு அழிந்து அகன்று போனான்.
623
இழை இடை நுழையா வண்ணம் இடை இற ஈங்கு கொங்கைக் 
குழை இடை நடந்து மீளும் கொலைக்கணார் குழுவும் தான 
மழை கவிழ் கடாத்து வெள்ளை வாரண மாவும் கோவும் 
தழை கதிர் மணியும் தெய்வத் தருக்களும் கவர்ந்து மீண்டாள்.
624
இவ்வாறு மற்றைத் திசைக் காவலர் யாரையும் போய்த் 
தெவ் ஆண்மை சிந்தச் செருச் செய்து திறையும் கைக்கொண்டு 
அவ்வாறு வெல்வாள் என மூன்று அரண் அட்ட மேருக் 
கைவார் சிலையான் கயிலைக் கிரி நோக்கிச் செல்வாள்.
625
சலிக்கும் புரவித் தம் தேர் உடைத் தம் பிராட்டி 
கலிக்கும் பல தூரியம் கைவரை தெய்வத் திண்தேர் 
வலிக்கும் பரி மள்ளர் வழங்கு ஒலி வாங்கி நேரே 
ஒலிக்கும் படி கிட்டினள் ஊழிதோர் ஓங்கு ஓங்கல்.
626
வானார் கயிலை மலையான் மகள் தன்னை நீத்துப் 
போனாள் வந்தாள் என்று அருவிக் கண் புனலுக்கு அந்நீர் 
ஆனா ஒலியால் அனை வா என்று அழைத் தன் தேசு 
தான நகையால் தழீஇ எதிர் ஏற்பச் சென்றாள்.
627
கிட்டிப் பொருப்பைக் கிரியோடு கிரிகள் தாக்கி 
முட்டிப் பொருதால் என வேழ முழங்கிப் பாயப் 
புட்டில் புறத்தார் மறத்தார் கணை பூட்டு இல்லார் 
வட்டித்து உரு மேறு என ஆர்த்து வளைந்து கொண்டார்.
628
ஓடித் திருமா மலைக் காவலர் உம்பர் ஆர்க்கும் 
நாதிப் பணிதற்கு அரிது ஆகிய நந்தி பாதம் 
கூடிப் பணிந்து இத்திறம் கூறலும் கொற்ற ஏனம் 
தேடிக் கிடையான் உளம் தேர்ந்தன நந்தி எந்தை.
629
வென்றிக் கணத்தை விடுத்தான் கனன் மீது பெய்த 
குன்றிக் கணம் போல் சுழல் கண்ணழல் கொப்பளிப்பச் 
சென்றிக் கனைய மொழியாள் பெரும் சேனை ஓடும் 
ஒன்றிக் கடலும் கடலும் பொருது ஒத்தது அன்றெ.     
630
சூலம் கண் மழுப் படை தோமரம் நேமி பிண்டி 
பாலங்கள் கழுக் கடை வாள் படை தண்டம் நாஞ்சில் 
ஆலம் கவிழ் கின்ற அயில் படை வீசி ஊழிக் 
காலம் கலிக்கும் கடல் போன்ற களமர் ஆர்ப்பு.     
631
எறிகின்றன ஓச்சுவ எய்வன ஆதி ஆகச் 
செறிகின்றன பல் படை செந் நிறப் புண்ணீர் மூழ்கிப் 
பறிகின்றனவும் பிழைக் கின்றனவும் பட்டுத் தாக்கி 
முறி கின்றனவும் முயன்றார் வினைப் போகம் ஒத்த.     
632
தெரிசிக்க வந்த சில தேவர் சிறைப் புள் ஊர்தி 
வெருவிப் பறந்த ஒழிந்தோர் விலங்கு ஊர்தி மானம் 
கருவிப் படையால் சிதைப் பட்டன கலன் ஊர்தி 
குருதிப் புனலுக்கு அது கொற்றவை உண்டது என்ன.     
633
பொரு கின்றது கண்டு இச் சாதரர் போகம் வீடு 
தருகின்றவனைத் தொழ வான் நெறி சார்ந்து நேரே 
வருகின்றவர் வேறு வழிக் கொடு போவர் அன்புக்கு 
உருகின்ற தளிர் மெல் அடியா ரொடு மூற்ற அஞ்சா.     
634
திங்கள் படை செம் கதிரோன் படை சீற்றம் ஏற்ற 
அங்கிப் படை தீம் புனல் ஆன் படை நார சிங்க 
துங்கப் படை சிம்புண் நெடும் படை சூறைச் செல்வன் 
வெம் கண் படை பன்னக வெம்படை மாறி விட்டார்.     
635
கொட்புற்று அமரா துமிக் கொள்கையர் தம்மின் நந்தி 
நட்பு உற்றவர் கைப் படை தூள் பட ஞான மூர்த்தி 
பெட்புற்று அருள வரும் எங்கள் பிராட்டி வெய்ய 
கட்புற்று அரவில் கணை மாரிகள் ஊற்றி நின்றாள்.     
636
கையில் படை அற்றனர் கல் படை தொட்டு வீரர் 
மெய்யில் படுக என்று விடுக்கு முன் வீரக் கன்னி 
பொய்யில் படு நெஞ்சுடையார் தவம் போல மாய 
நெற்றியில் படு வச்சிர வேலை நிமிர்த்து வீசி.     
637
துண்டம் படவே துணித்து அக்கண வீரர் தம்மைத் 
தண்டம் கொடு தாக்கினள் சாய்ந்தவர் சாம்பிப்போனார் 
அண்டங்கள் சரா சரம் யாவையும் தானே ஆக்கிக் 
கொண்டு எங்கு நின்றாள் வலி கூற வரம்பிற்று ஆமோ.     
638
படை அற்று விமானமும் பற்று அற அற்றுச் சுற்றும் 
தொடை அற்று இகன் மூண்டு எழு தோள் வலிஅற்றுச் செற்றம் 
இடை அற்று வீர நகை அற்ற அடல் ஏறு போலும் 
நடை அற்று அடைவார் நிலை கண்டனன் நந்தி அண்ணல்.     
639
உடையான் அடி தாழ்ந்து இவை ஓதலும் ஓத நீத்தச் 
சடையான் இள வாண் நகை செய்து தருமச் செம்கண் 
விடையான் சிலையான் இகல் வென்றி விளைக்கும் தெய்வப் 
படையான் எழுந்தான் அமர் ஆடிய பாரில் சென்றான்.     
640
மேவி ஆக அப் பார் இடைப் பாரிட வீரரை அமர் ஆடி 
ஓவிலா வலி கவர்ந்தது மன்றினி உருத்து எவர் எதிர்ந்தாலும் 
தாவிலா வலி கவரவும் மடங்கலின் தளிப் பிணா என நிற்கும் 
தேவியார் திரு உருவமும் சேவகச் செய்கையும் எதிர் கண்டான்.   
641
ஒற்றை வார் கழல் சரணமும் பாம்பசைத்து உடுத்தவெம் புலித் தோலும் 
கொற்ற வாள் மழுக் கரமும் வெண் நீறணி கோலமும் நூல் மார்பும் 
கற்றை வேணியும் தன்னையே நோக்கிய கருணை செய்திருநோக்கும் 
பெற்ற தன் வலப் பாதியைத் தடாதகை பிராட்டியும் எதிர் கண்டாள்.   
642
கண்ட எல்லையில் ஒரு முலை மறைந்தது கருத்தில் நாண் மடம் அச்சம் 
கொண்ட மைந்திடக் குனிதா மலர்ந்த பூம் கொம்பரின் ஒசிந்து ஒல்கிப் 
பண்டை அன்பு வந்து இறை கொளக் கரும் குழல் பாரமும் பிடர் தாழக் 
கெண்டை உண் கண்ணும் புறவடி நோக்க மண் கிளைத்து மின் என நின்றாள்.   
643
நின்ற மென் கொடிக்கு அகல் விசும்பு இடை அரன் நிகழ்த்திய திருமாற்றம் 
அன்று அறிந்த மூதறிவான் ஆம் சுமதி சீறடி பணிந்து அன்னாய் இக் 
கொன்றை அம் சடைய குழகனே நின்மணக் குழகன் என்றலும் அன்பு 
துன்ற நின்றவள் பார்த்து அருள் சிவ பரம் சோதி மற்று இது கூறும்.   
644
என்று தொட்டு நீ திசையின் மேல் சயம் குறித்து  எழுந்து போந்தனை யாமும் 
அன்று தொட்டும் மதுரை விட்டு உனை விடாது அடுத்து வந்தனம் உன்னைத் 
தொன்று தொட்ட நான் மறை உரை வழிவரும் சோம வாரத் ஓரை 
நன்று தொட்ட நாண் மணம் செய வருதும் நின் நகர்க்கு நீ ஏகு என்றன்.   
645
என்ற நாதன் மேல் அன்பையும் உயிரையும் இருத்தி ஆயம் சூழக் 
குன்றம் அன்னது ஓர் மேல் கொடு தூரியும் குரைகடல் என ஆர்ப்ப 
நின்ற தெய்வ மால் வரைகளும் புண்ணிய நீத்தமும் நீத்து ஏகி 
மன்றல் மா மதுரா புரி அடைந்தனள் மதிக் குல விளக்கு அன்னாள்.   
646
மங்கை நாயகி மங்கலம் எதிர் கொள வந்து வான் இழிச் செல்வம் 
பொங்கு மாளிகை புகுந்தனள் ஆக மேல் புது மணத்திறம் தீட்டி 
எங்கும் ஓலை உய்த்து அமைச்சர் மங்க வினை  இயைவன அமைக்கின்றார் 
அங்கண் மா நகர் எங்கணும் கடி முரசு ஆனைமேல் அறைவித்தார்.   
647
கன்னி தன் மண முரசு அறைதலும் கடிநகர் உறைபவர் கரை கெடத் 
துன்னிய உவகையர் கடவுளைத் தொழுகையர் உடலம் முகிழ்பு எழப் 
பன்னிய துதியினர் இயல் எழிலின் மகளிரை அழகு செய் பரிசு என 
இன்னிய எழில் வள நகர் எலாம் செயல்வினை அணிபெற எழில் செய்வார்.   
648
கோதை ஒடும் பரி சந்தனக் குப்பை களைந்தனர் வீசுவார் 
சீதள மென்பனி நீர்கள் தூய்ச் சிந்தின பூழி  அடக்குவார் 
மாதரும்மைந்தரும் இறைமகள் மன்றல் மகிழ்ச்சி மயக்கினால் 
காதணி குழை தொடி கண்டிகை கழல்வன தெரிகிலர் தொழில் செய்வார்.   
649
மங்கலம் என்று என வினவுவார் வருமதி நாள் என உரை செய்வார் 
தங்களை ஒல்லை தழீ இக் கொல்வார் தாங்கரு மோகை தலைக் கொள்வார் 
திங்களின் எல்லையும் ஆறு நாள் ஆறு உகம் என்று செலுத்துவார் 
நங்கை அரும் கடி காண வோ துடித்தன தோள்கள் நமக்கு என்பார்.   
650
பித்திகை வெள்ளை புதுக்குவார் பெட்பு உறுவார்களும் பெட்பு உறச் 
சித்திர பந்தி நிறுத்துவார் தெற்றிகள் குங்குமம் நீவு வார் 
வித்திய பாலிகை மென் தழை விரிதலை நீர் நிறை பொன் குடம் 
பத்தியின் வேதி நிரப்புவார் தோரணம் வாயில் பரப்புவார்.  
651
நீள் இடை மணி மறுகு எங்கணும் நெடு நடைக்காவணம் நாட்டுவார் 
பாளை கொள் கமுகு சுவைக் கழை பழுக் குலைவாழை ஒழுக்குவார் 
கோள் நிறை கொண்டு என வாடிகள் கோத்து அணிவார் இசைக் கொடி நிரை 
வாள் அரி எழுபரி அடிபட மத்திகை நிரை என வைப்பர் ஆல்.  
652
பூவொடு தண்பனி சிந்துவார் பொரி ஒடு பொன்சுணம் வீசுவார் 
பாவை விளக்கு நிறுத்துவார் பைந்தொடை பந்தரின் ஆற்றுவார் 
ஆவணம் என்ன வயிர்ப்புற அணி மறுகு எங்கணும்அரதனக் 
கோவையும் மரகத மாலையும் கோப்பு அமை ஆரமும் தூக்குவார்.  
653
அடுகரி சிந்துரம் அப்புவார் அழல் மணி ஓடை மிலைச் சுவார் 
கடு நடை இவுளி கழுத்து அணி கால் அணி கலனை திருத்துவார் 
சுடர் விடு தேர் பரி பூட்டுவார் தொடை ஒடு கவரிகள் தூக்குவார் 
வடுவறு பொன்கல நவமணி மங்கல தீபம் இயற்றுவார்.  
654
பழையன கலனை வெறுப்பர் ஆல் புதியன பணிகள் பரிப்பர் ஆல் 
குழை பனி நீர் அளை குங்குமம் குவிமுலை புதைபட மெழுகுவார் 
மெழுகிய வீரம் புலர்த்துவார் விரைபடு கலைவைகள் அப்புவார் 
அழகிய கண்ணடி நோக்குவார் மைந்தரை ஆகுலம் ஆக்குவார்.  
655
அஞ்சனம் வேல் விழி தீட்டுவார் ஆடவர் மார்பு இடை நாட்டுவார் 
பஞ்சுகள் பாதம் இருத்துவார் பரிபுர மீது இருத்துவார் 
வஞ்சியர் தேறல் அருந்துவார் மருங்கு குறளாட வருந்துவார் 
கொஞ்சிய கனிமொழி கழறுவார் குழுவொடு குரவைகள் குழறுவார்.  
656
கின்னர மிதுனம் எனச் செல்வார் கிளை கெழு பாண் ஒடு விறலியர 
கன்னியர் அரசை வணங்குவார் கடிமணம் எய்தும் களிப்பினால் 
இன்னிசை யாழொடு பாடுவார் ஈந்தன துகில் விரித்து ஏந்துவார் 
சென்னியின் மீது கொண்டாடுவார் தேறலை உண்டு செருக்குவார்.  
657
மன்னவர் மகளிரும் மறையவர் மகளிரும் வந்து பொன் மாலையைத் 
துன்னினர் சோபனம் வினவுவார் தோகை தன் மணி அணி நோக்குவார் 
கன்னிதன் ஏவலர் வீசிய காசறை கர்ப்புர வாசமென் 
பொன்னறும் கலவையின் மெய் எல்லாம் புதைபட வளன் ஒடும் போவர் ஆல்.  
658
அம் கனகம் செய் தசும்பின வாடை பொதிந்தன தோடு அவிழ் 
தொங்கல் வளைந்தன மங்கையர் துள்ளிய கவரியின் உள்ளன 
கங்கையும் வாணியும் யமுனையும் காவிரியும் பல துறை தொறும் 
மங்கல தூரிய மார்ப்பன மதமலை மேலன வருவன.  
659
அங்கு அவர் மனை தொறும் மணவினை அணுகிய துழனியர் என மறைப் 
புங்கவரின் இதுண அறுசுவை போனக மடுவினை புரிகுவார் 
இங்கு அடுவனபலி அடிகளுக்கு என அதிகளை எதிர் பணிகுவார் 
சங்கரன் அடியரை எதிர் கொள்வார் சபரியை விதி முறை புரிகுவார்.  
660
இன்னண நகர் செயல் அணி செய இணை இலி மணமகன் மணவினைக் 
கன்னியும் அனையவள் என் இனிக் கடிநகர் செயும் எழில் வளனையாம் 
என்ன அரிய நகர் செயல் எழில் இணை என உரை செய்வது எவன் இதன் 
முன் இறை மகள் தமர் மண அணி மண்டப வினை செயும் முறை சொல்வாம்.  
661
கருவி வான் முகில் ஊர்தியைப் பொருத நாள் கலை மதி மருமாட்டி 
செருவில் வாங்கிய விமான மாலைகள் எனத் தெய்வத வரை எல்லாம் 
மருவி அந்நகர் வைகிய தம் இறை மடமகள் தமை காண்பான் 
துருவி நின்று என நட்டனர் எட்டி வான் தொடு நிலை நெடும் தேர்கள்.  
662
பளிக்கின் ஏழு உயர் களிறு செய்து அமைத்த பொன் படியது பசும் சோதி 
தௌ¤க்கும் நீலத்தின் ஆளிகள் நிரை மணித் தெற்றியது உற்றோர் சாய் 
வெளிக்குள் ஆடிய ஓவியப் பாவை போல் மிளிர் பளிங்கால் சோதி 
தளிர்க்கும் பித்தியத் இடை இடை மரகதச் சாளரத் அது மாதோ.  
663
பல் உருச் செய்த பவளக் கால் ஆயிரம் படைத்து இந்திர நீலக் 
கல் உருத்தலைப் போதிய தடாகக் கவின் கொளுத்தரமேல 
தல் உருக்கிய செம் மணித் துலாத் அதால முதுடற் பசும் திங்கள் 
வில் உருக்கு அகன் மாடம் ஆகிய வேள்வி மண்டபம் செய்தார்.  
664
முத்தில் பாளை செய்து அவிர் மரகதத்தின் ஆன் மொய்த்த பாசிலை துப்பின் 
கொத்தில் தீம் பழம் வெண் பொனால் கோழரை குயின்ற பூகம் உந்துப் பின் 
தொத்தில் தூங்கு பூச் செம் பொன்னால் பழுக்குலை தூக்கிப் பொன்னால் தண்டு 
வைத்துப் பாசொளி மரகத நெட்டிலை வாழையும் நிரை வித்தார்.  
665
பித்தி மாதவி சண்பகம் பாதிரி பிறவும் மண்டபம் சூழப் 
பத்தியா வளர்த் தளிகள் வாய் திறந்து பண் பாட இன் மதுக் காலத்து 
தத்தியாய் மணம் கவர்ந்து சாளரம் தொறும் தவழ்ந்து ஒழுகு இளம் தென்றல் 
தித்தியா நிற்கும் மதுத்துளி தௌ¤த்திட செய்தனர் உய்யானம்.  
666
வேள்விச் சாலையும் வேதியும் குண்டமும் மேகலை ஒடு தொல் நூல் 
கேள்விச் சார் பினால் கண்டு கண்ணாடி விடை கிளர் சுடர் சீவற்சம் 
நீள் வில் சாமரம் வலம்புரி சுவத்திக நிரைகுடம் என எட்டு 
வாள் விட்டு ஓங்கும் மங்கலம் தொழில் செய் பொறி வகையினால் நிருமித்தார்.  
667
மணம் கொள் சாந்தொடு குங்குமப் போது அளாய் மான் மதம் பனி நீர் தோய்த்து 
இணங்கு சேறு செய் திருநிலம் தடவி வான் இரவி மண்டலம் நாணப் 
பணம் கொள் நாகமா மணிவிளக்கு இருகையும் பாவைகள் எடுத்து ஏந்தக் 
கணம் கொள் தாரகை என நவ மணி குயில் கம்பலம் விதானித்தார்.  
668
செம் பொன் கோயில் முன் சேண் தொடு காவணம் திசை எலாம் விழுங்கச் செய் 
தம் பொன் பலிகை பாண்டில் வாய் முளைத்துத் தௌ¤த்து அம்புயத் அவன் ஆதி 
உம்பர் ஏற்ற பொன் கம்பல மேல் விரித்து உள்ளுறத் தவிசில் இட்டுத் 
தும்பை தாழ் சடை ஆன்று அமர்க்கு ஆடனம் சூழ விட்டு அதன் நாப்பண்.  
669
கற்பகத் தரு வயிரவாள் அரிப் பிடர் கதுவப் பொன்குறடு ஏற்றி 
எற்படும் துகிரால் குடம் சதுரமா இயற்றிய எருத்தத் தூண் 
வில் படும் பளிக்குத் தரம் துப்பினால் விடங்க மேல் நிலை மூன்றாப் 
பொற்ப நூல் வழி விமானம் பல் மணிகளால் பொலியச் செய்து உள் ஆக.  
670
அங்கம் ஆறுமே கால் களாய் முதல் எழுத்து அம்பொன் பீடிகை ஆகித் 
துங்க நான் மறை நூல்களே நித்திலம் தொடுத்து அசைத் தாம்பு ஆகி 
எங்கண் நாயகன் எம் பெருமாட்டி ஓடு இருப்பதற்கு உருக் கொண்டு 
தங்கினால் என நவமணி குயின்ற பொன் தவிசது சமைத்திட்டார்.  
671
புரந்தரன் தரு கற்பகம் பொலந்துகில் பூண் முதலிய நல்கச் 
சுரந்தரும் பெறல் அமுத மை வகை அறு சுவை உணா முதலாகப் 
பரந்த தெய்வவான் பயப்பச் சிந்தாமணி பற்பலவும் சிந்தித்து 
இரந்து வேண்டுவ தரத்தர இட்டினார் இந்திர நகர் நாண.  
672
தென்னர் சேகரன் திருமகள் திருமணத் திருமுகம் வரவேற்று 
மன்னர் வந்து எதிர் தொழுது கைக் கொண்டு தம் மணி முடி இசை ஏற்றி 
அன்ன வாசகம் கேட்டனர் கொணர்ந்து அவர்க்கு அரும் கலம் துகில் நல்கி 
முன்னர் ஈர்த்து எழு களிப்பு உற மனத்தினும் முந்தினர் வழிக் கொள்வார்.  
673
கொங்கர் சிங்களர் பல்லவர் வில்லவர் கோசலர் பாஞ்சாலர் 
வங்கர் சோனகர் சீனர்கள் சாளுவர் மாளவர் காம்போசர் 
அங்கர் மாகதர் ஆரியர் நேரியர் அவந்தியர் வைதர்ப்பர் 
கங்கர் கொங்கணர் விராடர் கண் மராடர்கள் கருநடர் குருநாடர்.  
674
கலிங்கர் சாவகர் கூவிளர் ஒட்டியர் கடாரர்கள் காந்தாரர் 
குலிங்கர் கேகயர் விதேகர்கள் பௌரவர் கொல்லர்கள் கல்யாணர் 
தெலுங்கர் கூர்ச்சரர் மச்சர்கள் மிலேச்சர்கள் செஞ்சையர் முதல் ஏனை 
புலம் கொள் மன்னரும் துறை தொறும் இடைந்து பார் புதை பட வருகின்றார்.  
675
இத்தகைப் பல தேய மன்னவர்களும் எள் இடம் பெறாது ஈண்டிப் 
பைத்த ஆழிபோல் நிலமகள் முதுகு இறப் பரந்த தானையர் ஆகித் 
தத்த நாட்டு உள பலவகை வளன் ஒடும் தழீஇப் பல நெறி தோறும் 
மொய்த்து வந்தனர் செழியர் கோன் திருமகள் முரசு அதிர் மணமூதூர்.  
676
வந்த காவலர் உழையர் சென்று உணர்த்தினர் வருக என வருகு உய்ப்பச் 
சந்த வாளரிப் பிடர் அணை மீது அறம் தழைத்து அருள் பழுத்து ஓங்கும் 
கந்த நாள் மலர்க் கொம்பினைக் கண்டு கண் களிப்பு உற முடித்தாமம் 
சிந்த வீழ்ந்து அருள் சுரந்திடத் தொழுது போய்த்திருந்து தம் இடம் புக்கார்.  
677
வரை வளங்களும் புறவினில் வளங்களும் மருதத் தண் பணை வேலித் 
தரை வளங்களும் சலதி வாய் நடைக்கலம் தரு வளங்களும் ஈண்டி 
உரை வரம்பு அற மங்கலம் பொலிந்தது இவ்வூரினில் நால் வேதக் 
கரை கடந்தவன் திருமணம் செயவரு காட்சியைப் பகர்கின்றேன்.  
678
ஏக நாயகி மீண்டபின் ஞாட்பிகந்து இரசத கிரி எய்தி 
நாக நாயக மணி அணி சுந்தர நாயகன் உயிர்க்கு எல்லாம் 
போக நாயகன் ஆகிப் போகம் புரி புணர்ப்பு அறிந்து அருணந்தி 
மாக நாயகன் மால் அயன் உருத்திரர் வரவின் மேல் மனம் வைத்தான்.  
679
சங்கு கன்னனை ஆதிய கணாதிபர் தமை விடுத்து தனன் அன்னார் 
செம் கண் ஏற்றவர் மால் அயன் முதல் பெரும் தேவர் வான் பதம் எய்தி 
எங்கள் நாயகன் திருமணச் சோபனம் இயம்பினார் அது கேட்டுப் 
பொங்கு கின்ற பேர் அன்பு பின் தள்ளுறப் பொள் என வருகின்றார்.  
680
அஞ்சு கோடி யோசனை புகைந்து திரு மடம் கழன்றவர் தமைப் போலீர் 
அஞ்சு தீ உருத்திரர் புடை அடுத்தவர் அழல் கணால் பூதங்கள் 
அஞ்சு நூறுருத்திரர் அண்டத்து உச்சியர் அரி அயன் முதல் தேவர் 
அஞ்சும் ஆணையும் ஆற்றலும் படைத்தவர் அடு குறள் படைவீரர். 
681
புத்தி அட்டகர் நாலிரு கோடி மேல் புகப் பெய்த நரகங்கள் 
பத்து இரட்டியும் காப்பவர் பார் இடப் படை உடைக்கூர் மாண்டர் 
சத்தி அச்சிவ பரஞ்சுடர் உதவிய சத உருத்திரர் அன்னார் 
உய்த்து அளித்த ஈர் ஐம்பது கோடியர் உருத்திரர் கணநாதர். 
682
பட்ட காரிவாய் அரவு அணிபவர் பசுபதி உருத்திரர் ஆதி 
அட்ட மூர்த்தி கண் மேருவின் அவிர்சுடர் ஆடகர் தோள் ஏந்தும் 
மட்ட அறா மலர் மகன் செருக்கு அடங்கிட  மயங்கியவிதி தேற்ற 
நிட்டையால் அவன் நெற்றியில் தோன்றிய நீலலோகித நாதர். 
683
பாலம் ஏற்ற செந்தழல் விழி உருத்திரர் பதினொரு பெயர் வாகைச் 
சூலம் ஏற்ற கங்காள கபாலியர் துரகத நெடும் காரி 
நீலம் ஏற்ற பைங்கஞ்சுகப் போர்வையின் நெடியவர் நிருவாணக் 
கோலம் ஏற்றவர் எண்மர் ஞாளிப் புறம் கொண்ட கேத்திர பாலர். 
684
செய்ய தாமரைக் கண்ணுடைக் கரியவன் செம்மலர் மணிப்பீடத்து 
ஐயன் வாசவன் ஆதி எண் திசைப்புலத்து அமரர் எண் வசு தேவர் 
மையில் கேள்வி சால் ஏழ் எழு மருத்துக் கண் மருத்துவர் இருவோர்வான் 
வெய்ய வாள் வழங்கு ஆறு இரண்டு அருக்கர் ஓர் வெண் சுடர் மதிச் செல்வன். 
685
கையும் கால்களும் கண்பெற்றுக் கதி பெற்ற கடும்புலி முனிச் செல்வன் 
பை அராமுடிப் பதஞ்சலி பால் கடல் பருகி மாதவன் சென்னி 
செய்ய தாள் வைத்த சிறு முனி குறு முனி சிவம் உணர் சனகாதி 
மெய் உணர்ச்சி ஓர் வாமதேவன் சுகன் வியாதனார் அதன் மன்னோ. 
686
எழுவர் அன்னையர் சித்தர் விச்சாதர் இயக்கர் கின்னரர் வேத 
முழுவரம் புணர் முனிவர் யோகியர் மணி முடித்தலைப் பல நாகர் 
வழு இல் வான் தவ வலி உடை நிருதர் வாள் வலி உடை அசுரேசர் 
குழுவொடும் பயில் பூத வேதாளர் வெம் கூளிகள் அரமாதர். 
687
ஆண்டினோடு அயனம் பருவம் திங்கள் ஆறு இரண்டு  இரு பக்கம் 
ஈண்டு ஐம் பொழுது யோகங்கள் கரணங்கள் இராப்பகல் இவற்றோடும் 
பூண்ட நாழிகை கணம் முதல் காலங்கள் பொருகடல் அதிதிக்கு 
நீண்ட மால் வரைதிக்கு மேகம் மின் நிமிர்ந்த ஐயம் பெரும் பூதம் 
688
மந்திரம் புவனங்கள் தத்துவம் கலை வன்னங்கள் பதம் வேதம் 
தந்திரம் பல சமயநூல் புறம் தழீஇச் சார்ந்த நூல்தரும் ஆதி 
முந்திரங்கிய சதுர்விதம் சரியையே முதலிய சதுட் பாதம் 
இந்திரங்கு நீர் முடியவர் அடியவர் இச்சியா எண் சித்தி. 
689
ஆயிரம் கடல் அனையவாய் பரந்து எழு ஆயிரம் அனிகத்துள் 
ஆயிரம் கதிர் அனையராய் உருத்திரர் அந்தரத்தவர்  அண்டம் 
ஆயிரம் தகர் பட்டெனத் துந்துபி ஆயிரம் கலந்து ஆர்ப்ப 
ஆயிரம் சதகோடி யோசனை வழி அரைக் கணத்து இடைச் செல்வார். 
690
சித்தம் தேர் முனி வேந்தரும் தேவரும் சிவன் உருத் தரித்தோரும் 
தத்தம் தேர் முதல் ஊர்தியர் வார் திகழ் சந்தன மணிக் கொங்கைக் 
கொத்தம் தேமலர் குழல் மனை ஆரோடும் குளிர் வீசும் பாறாச் சென்று 
அத்தம் தேரிடை ஆள் பங்கன் அணிவரைக் அணியராய் வருகின்றார். 
691
இழிந்த ஊர்தியர் பணிந்து எழும் யாக்கையர் இறைபுகழ் திருநாமம் 
மொழிந்த நாவினர் பொடிப்பு எழும் மெய்யினர் முகிழ்த்த கை முடியேறக் 
கழிந்த அன்பினர் கண் முதல் புலம் கட்கும் கருணை வான் சுவை ஊறப் 
பொழிந்த ஆனந்தத் தேன் உறை திருமலைப் புறத்து வண்டு என மொய்த்தார். 
692
விரவு வானவர் நெருக்கு அற ஒதுக்குவான் வேத்திரப் படை ஓச்சி 
அரவு வார் சடை நந்தி எம் பிரான் அவர் அணிமணி முடி தாக்கப் 
பரவு தூளியில் புதைபடு கயிலை அம் பருப்பதம் பகல் காலும் 
இரவி மண்டலத்து ஒடுங்கும் நாள் ஒடுங்கிய இந்து மண்டலம் மானும். 
693
வந்த வானவர் புறநிற்ப நந்தி எம் வள்ளல் அங்கு உள் எய்தி 
எந்தை தாள் பணிந்து ஐய விண்ணவர் எலாம் ஈண்டினர் என ஈண்டுத் 
தந்தி என்ன வந்து அழைத்து வேத்திரத்தினால் தராதரம் தெரிந்து உய்ப்ப 
முந்தி முந்தி வந்து இறைஞ்சினர் சேவடி முண்டக முடி சூட. 
694
தீர்த்தன் முன் பணிந்து ஏத்து கின்றார்களில் சிலர்க்குத் தன் திருவாயின் 
வார்த்தை நல்கியும் சிலர்க்கு அருள் முகிழ் நகை வழங்கியும் சிலர்க்குக் கண் 
பார்த்து நீள் முடி துளக்கியும் சிலர்க் அருள் பரி சிறந்து எழுந்து அண்டம் 
காத்த கண்டன் ஓர் மண்டபத்து இடைப்புக்குக் கடி மணக் கவின் கொள்வான். 
695
ஆண்ட நாயகன் திரு உளக் குறிப்பு உணர்ந்து அளகை நாயகன் உள்ளம் 
பூண்ட காதல் மேல் கொண்டு எழு அன்பும் தன் புனித மெய்த் தவப் பேறும் 
ஈண்ட ஆங்கு அணைந்து எண் இலா மறைகளும் இருவரும் முனி வோரும் 
தீண்டரும் திரு மேனியைத் தன்கையால் தீண்டி மங்கலம் செய்வான். 
696
பூந்துகில் படாம் கொய் சகத் தானைபின் போக்கு கோவணம் சாத்தி 
ஏந்தி இரட்டை ஞாண் பட்டிகை இறுக்கி வண்டு இரைக்கும் நாள் மலர்க் குஞ்சி 
வேய்ந்து கற்பகப் புது மலர்ச் சிகழிகை இலைந்து நீறு அணி மெய்யில் 
சாந்த மான் மதம் தண் பனி நீரளாய்த் தடக்கையான் அட்டித்தான். 
697
இரண்டு செம் சுடர் நுழைந்து இருந்தால் என இணை மணிக் குழைக் காதில் 
சுருண்ட தோடு பொன் குண்டலம் திணி இருள் துரந்து தோள் புறம் துள்ள 
மருண்ட தேவரைப் பரம் என மதிப்பவர் மையல் வல் இருண் மான 
இருண்ட கண்ட மேல் முழுமதி கோத்து என இணைத்த கண்டிகை சாத்தி. 
698
வலம் கிடந்த முந்நூல் வரை அருவியின் வயங்கு மார்பிடைச் சென்னித் 
தலம் கிடந்த வெண் திங்கள் ஊற்று அமுது எனத் தரளம் ஆல் இலை சாத்தி 
இலங் கிடந்த மாலிகைப் பரப்பிடை இமைத்து இருண் முகம் பிளந்து ஆரம் 
கலம் கிடந்த பால் கடல் முளைத்து எழும் இளம் கதிர் எனக் கவின் செய்து. 
699
திசை கடந்த நாற் புயங்களில் பட்டிகை சேர்த்து வாள் எறிக்கும் தோள் 
நசை கடந்த நல்லார் மனம் கவர்ந்து உயிர் நக்க அங்கதம் சாத்தி 
அசை கடங் கலுழ் வாரண உரிவை நீத்து அணிகொள்  உத்தரியம் பெய் 
திசை கடந்த மந்திர பவித்திர எடுத்து எழில் விரல் நுழைவித்து.    
700
உடுத்த கோவண மிசை பொலம் துகில் அசைத்து உரகம் ஐந்தலை நால 
இடுத்த போல் வெயின் மணித்தலைக் கொடுக்கு மின் விட இரும்புறம் தூக்கித் 
தொடுத்த தார் புயம் தூக்கி நூபுரம் கழல் சொல் பதம் கடந்து அன்பர்க்கு 
அடுத்த தாள் இட்டு இருநிதிக் கோமகன் அரும் தவப் பயன் பெற்றான்.   
701
செம் கண் மால் அயன் இந்திரன் முதல் பெரும் தேவர்க்கும் யாவர்க்கும் 
மங்கலம் தரு கடைக் கணா அகன் ஒரு மங்கலம் புனைந்தான் போல் 
சங்கை கொண்டு உகும் போதரன் முதுகின் மேல் சரணம் வைத்து எதிர் போந்த 
துங்க மால் விடை மேல் கொடு நடந்தனன் சுரர்கள் பூ மழை தூர்த்தார்.   
702
அந்தரத் தவர் அந்தர துந்துபி ஐந்தும் ஆர்த்தனர் சூழ 
வந்த அரக்கரும் இயக்கரும் பூதரும் மங்கல இயம் கல்லக் 
கொந்தலர்க் கரும் குழல் அர மடந்தையர் கொளைவல் விஞ்சையர் தாளம் 
தந்து அசைத்திட மலர்ந்த பூம் கொம்பர் போல் சாய்ந்து அசைந்தனர் ஆட.   
703
துங்கம் ஆயிரம் கருவி ஆயிரம் மலைத் தூங்கி இருண் முழை தோறும் 
சிங்கம் ஆயிரம் வாய் திறந்து ஆர்த்து எனச்சிரங்கள் ஆயிரம் திண் தோள் 
அங்கம் ஆயிரம் ஆயிரம் உடையவன் ஆயிரம் முகம் தோறும் 
சங்கம் ஆயிரம் ஆயிரம் ஆயிரம் தடக்கையும் பிடித்து ஊத.   
704
போக்கு மாயவன் புணர்ப்பையும் இருள் மலப்புணர்ப்பையும் கடந்து எம்மைக் 
காக்கும் நாயகன் அருச்சனை விடாது அருள் கதி அடைந்துளவாணன் 
தூக்கு நேர் பட ஆயிரம் கரங்களால் தொம் என முகம் தொறும் 
தாக்க வேறு வேறு எழுகுட முழா ஒலி தடம் கடல் ஒலி சாய்ப்ப.   
705
முனிவர் அஞ்சலி முகிழ்த்த செம் கையினர் மொழியும் ஆசியர் உள்ளம் 
கனி அரும்பிய அன்பினர் பரவ உட் கருத்து ஒரு வழிக் கொண்டோர் 
துனிவரும் கண நாதர் கொட்டதிர் கரத் துணையினர் மழைபோலப் 
பனி வரும் கணர் ஆடிய தாளினர் பாடுநாவினர் ஏத்த.   
706
இந்திரன் மணிக் களாஞ்சி கொண்டு ஒரு மருங்கு எய்த மெல் இலை வாசம் 
தந்தில் அங்கு பொன் அடைப்பை கொண்டு ஈசன் ஒர் சார் வர மருத்துக் கோ 
வந்திரம் ஒலி ஆலவட்டம் பணி மாறாவா அழல் தூபம் 
தந்து நேர நீர்க் கடவுள் பொன் கோடிகம் தாமரைக் கரம் தூக்க.   
707
நிருதி ஆடி கொண்டு எதிர்வர அடிக்கடி நிதி முகத்து அளகைகோன் 
கருதி ஆயிரம் சிதறிடத் தண்டி நன்கு ஆம் சுகர் வினை செய்யப் 
பரிதி ஆயிரம் பணாடவி உரகரும் பல்மணி விளக்கு ஏந்தச் 
சுருதி நாயகன் திருவடி முடியின் மேல் சுமந்து பின்புறம் செல்ல.   
708
கங்கை காவிரி ஆதிய நவநிதிக் கன்னியர் குளிர் தூங்கப் 
பொங்குவார் திரைக் கொழுந்து எனக் கவரிகள் புரட்ட வெண் பிறைக் கீற்றுத் 
துங்க வாள் எயிற்று இருள் உடல் குழி விழிச்சுடர் அழல் செம்பங்கிச் 
சங்கவார் குழைக் குறிய குண்டோதரன் தண் மதி குடை தாங்க.   
709
இடிக்கும் வான் உரு மேறுயர் நெடும் கொடி எகின வெண் கொடி ஞாலம் 
முடிக்கும் ஊழி நாள் உளர் கடும் கால் என மூச் செறி விடநாகம் 
துடிக்க வாய் விடு முவண வண் கொடி முதல் சூழ்ந்து சேவகம் செய்யும் 
கொடிக் குழாத்தின் உள் கொடி அரசாய் விடைக்  கொடி புடை பெயர்ந்து ஆட.   
710
கண் நுதல் பிரான் மருங்கு இரு கடவுளர் கப்பு விட்டு என தோன்றும் 
வண்ண முத்தலைப் படை எடுத்து ஒரு குட வயிறு உடைப் பெரும் பூதம் 
பண்ண அப்பதி நெண் படைக் கலமும் தன் பக்கமாச் சேவிப்ப 
அண்ணன் முச்சுடர் முளைத்து ஒரு வரை நடந்து அனையது ஓர் மருங்கு எய்த.  
711
பந்த நான் மறைப் பொருள் திரட்டு என வட பாடல் செய்து எதிர் புட்ப 
தந்தன் ஏத்த வான் உயிர் உண உருத்து எழு அடல் விடத்து எதிர் நோக்கும் 
அந்தம் ஆதி இலான் நிழல் வடிவமா ஆடியின் நிழல் போல 
வந்த சுந்தரன் சாத்து நீறொடு திரு மாலையும் எடுத்து ஏந்த.  
712
அன்னத் தேரினன் அயன் வலப்பாங்கர் அராவலி கவர் சேன 
அன்னத் தேரினன் மால் இடப் பாங்கரு மலர்க் கரம் குவித்து ஏத்தப் 
பொன்னத் தேமலர் கொன்றையான் வெள்ளி அம் பொருப்பொடு எழீஇப் போந்தால் 
என்ன தேர் அணி மதுரை மா நகர்ப் புறத்து எய்துவன் அவ்வேலை.  
713
தேவர்கள் தேவன் வந்தான் செம் கண் மால் விடையான் வந்தான் 
மூவர்கண் முதல்வன் வந்தான் முக்கண் எம்பெருமான் வந்தான் 
பூவலர் அயன் மால் காணாப் பூரண புராணன் வந்தான் 
யாவையும் படைப்பான் வந்தான் என்று பொன் சின்னம் ஆர்ப்ப.  
714
பெண்ணினுக்கு அரசி வாயில் பெருந்தகை அமைச்சர் ஏனை 
மண்ணினுக்கு அரசர் சேனை மன்னவர் பிறரும் ஈண்டிக் 
கண்ணினுக்கு இனியான் தன்னைக் கண்டு எதிர் கொண்டு தாழ 
விண்ணினுக்கு அரசன் ஊரின் வியத்தகு நகரில் புக்கான்.  
715
முகில் தவழ் புரிசை மூதூர் முதல் பெரு வாயில் நீந்தி 
அகில் தவழ் மாட வீதி வலம் பட அணைவான் ஆக 
நகில் தழை பொலம் கொம்பு அன்ன நன்னகர் மகளிர் அம் பொன் 
துகில் தழை மருங்குல் ஆயத் தொகைபுறம் தழுவச் சூழ்ந்தார்.  
716
தமிழ் முதல் பதினெண் தேத்து மகளிரும் தாரு நாட்டின் 
அமிழ்த மன்னவரும் முல்லை அம்புயம் குமுதம் நீலம் 
குமிழ் நறும் கோங்கு காந்தள் கோழ் இணர் அசோகம் வாசம் 
உமிழ் தர மலர்ந்த நந்த வனம் என ஒருங்கு மொய்த்தார்.  
717
எம்மை நீர் விடுதிர்ஏ யோ என்ப போல் கலையும் சங்கும் 
விம்ம நாண் மடனும் உங்கள் நெஞ்சுடை வெளியாறாக 
உம்மை நீத்து ஓடும் அந்தோ உரைத்தன முரைத் தோம் என்று 
தம்மை நூபுரம் கால் பற்றித் தடுப்ப போல் ஆர்ப்பச் சென்றார்.  
718
கடி அவிழ் கமலக் காடு பூத்தது ஓர் கருணைவாரி 
அடிமுதல் முடி ஈறு ஆக அலர் விழிக் குவளை சாத்திக் 
கொடிய செம் பதுமப் போது குழல் இசை சூடுவார் போல் 
தொடி அணி கரங்கள் கூப்பித் துதி என இனைய சொல்வார்.  
719
நங்கை என் நோற்றாள் கொல்லோ நம்பியைத் திளைத்தற்கு என்பர் 
மங்கையை மணப்பான் என்னோ வள்ளலும் நோற்றான் என்பர் 
அங் கடி மதுரை என்னோ ஆற்றிய தவந்தான் என்பார் 
இங்கு இவர் வதுவை காண்பான் என்ன நாம் நோற்றோம் என்பார்.  
720
தென்னவன் வருந்தி மேல் நாள் செய்தவப் பேறாப் பெற்ற 
தன் மகள் வதுவை காணத்தவம் செய்தான் இலனே என்பார் 
கன்னிதன் அழகுக் ஏற்ற அழகன் இக் காளை என்பார் 
மன்னவன் இவனே அன்றி வேறு இலை மதுரைக்கு என்பார்.  
721
நங்கை தன் நலனுக்கு ஏற்ப நம்பியைத் தந்தது இந்தத் 
துங்கமா மதி நூல் வல்ல சுமதி தன் சூழ்ச்சி என்பார் 
அங்கவள் தவப் பேறு என்பார் அன்னை தன் கன்னிக்கு அன்றி 
இங்கு இவண் மருகன் ஆக எத்தவம் உடையாள் என்பார்.  
722
பூந்துகில் நெகிழ்ப்பர் சூழ்வர் புணர் முலை அலைப்பர் பூசு 
சாந்தினை உகுப்பர் நாணம் தலைக் கொண்டார் போலச் சாய்வார் 
கூந்தலை அவிழ்ப்பர் வாரிக் கூட்டுவர் முடிப்பர் மேனி 
மாந்தளிர் எங்கு மாரன் வாளிகள் புதையச் சோர் வார்.  
723
தண்ணளி ஒழுக்கம் சார்ந்த குணத்தினைச் சார்ந்தும் இந்த 
வண்ண மென் மலர்கள் என்னே வாளியாய்த் தைத்த என்பார் 
கண் நறும் கூந்தல் வேய்ந்த கடி அவிழ் நீலத்தாரும் 
வெண்நகை அரும்பு முல்லை தாமமும் வெறுத்து வீழ்ப்பார்.  
724
விம்மிச் செம் மாந்த கொங்கை மின் அனார் சிலர் வில் காமன் 
கை மிக்க கணைஏறுண்டு கலங்கிய மயக்கால் தங்கள் 
மைம் மிக்க நெடும் கண் மூரல் வதனமும் அவன் அம்பு என்றே 
தம்மில்தம் முகத்தை நோக்கார் தலை இறக்கிட்டுச் செல்வார்.  
725
பற்றிய பைம் பொன் மேனிப் பசப்பது தேறார் அண்ணல் 
ஒற்றை மால் விடையின் மேல் கொண்டு இருந்து நம் உளத்து மேவப் 
பெற்றனம் இது என் கொல் மாயம் பேதை ஈர் பெருமான் நீண்ட 
கற்றைவார் சடைப் பூம் கொன்றை இது அன்றோ காண்மின் என்பார்.  
726
திங்கள் என்று எழுந்து நம்மைச் சுடுவது என் செம் தீ என்பார் 
புங்கவன் சென்னி மீதும் கிடப்பதே போலும் என்பார் 
அங்கு அவற்கு இந்த வெப்பம் இலை கொல் என்று அயிற்பார் ஆற்றக் 
கங்கை நீர் சுமந்தான் என்பார் அதனையும் காண்மின் என்பார்.  
727
கலையொடு நாணம் போக்கிக் கருத்தொடு வண்ணம் வேறாய் 
உலை யொடு மெழுக்கிட்டு என்ன உருகு கண்ணீரர் ஆகிக் 
கொலையொடு பயில் வேல் கண்ணார் குரிசிறன் பவனி நோக்கி 
அலை யொடு மதியம் சூடும் ஐயன் மெய் அன்பர் ஒத்தார்.  
728
நட்டவர்க்கு இடுக்கண் எய்த நன்றி கொன்றவர் போல் கையில் 
வட்டவாய் தொடியும் சங்கும் மருங்கு சூழ் கலையும் நீங்க 
இட்ட பொன் சிலம்பிட்டு ஆங்கே நன்றியின் இகவார் போல்கால் 
ஒட்டியே கிடப்ப நின்றார் உகுத்த பூம் கொம்பர் அன்னார்.  
729
மின்னகு வேல் கணாள் ஓர் விளங்கு இழை விடை மேல் ஐயன் 
புன்னகை போது நோக்கப் போது முப் புரமும் வேனின் 
மன்னவன் புரமும் சுட்ட அல்லவோ கெட்டேன் வாளா 
இன்னவை சுடாது போமோ ஏழையேம் புரமும் என்றாள்.  
730
உழை விழி ஒருத்தி தன் கண் உரு வெளி ஆகித் தோன்றும் 
குழகனை இரண்டு செம் பொன் கொங்கையும் ஒன்றாய் வீங்கத் 
தழுவுவாள் ஊற்றம் காணா தடமுலை இரண்டே ஆகி 
இழை உடை கிடக்க நீங்கி இருக்கை கண்டு இடைபோல் எய்த்தாள். 
731
வார் இரும் கொங்கையாள் ஒர் மாதரால் வானோர் உய்யக் 
கார் இருள் விடம் உண்ட அன்று கறுத்ததே அன்று கொன்றைத் 
தார் இரும் சடையார் கண்டம் ஐயன் மீர் தமது நெஞ்சம் 
கார் இரும்பு என்றெ காட்டக் குறி இட்டக் கறுப்பே என்றாள். 
732
பொன்னவிர் சடையான் முன்னே போனது என் நெஞ்சு தூது ஆய் 
அன்னது தாழ்த்தது என் என்று அழுங்குவாள் ஒருத்தி கெட்டேன் 
என்னது நெஞ்சும் போனது என் என்றனள் ஒருத்தி கேட்ட 
மின் அனாள் வேல் கண் சேந்தாள் விளைத்தனள் அவளும் பூசல். 
733
செப்பு இளம் கொங்கையாள் ஓர் தெரிவை நீர் திருநோக்கு எம்பால் 
வைப்பது என் மதன் போல் எம்மைச் சுடுவதே அதனுக்கு ஆவி 
அப்பொழுது அளித்தால் போல் எம் ஆவியும் அளித்தாள் இன்று 
மெய்ப் புகழ் உமக்கு உண்டு இன்றெல் பெண் பழி விளையும் என்றாள். 
734
கவன மால் விடையான் தன்னைக் கடைக் கணித்திலன் என்று ஆங்குஓர் 
சுவணவான் கொடியோர் ஓவத் தொழில் வல்லான் குறுக நோக்கி 
இவனை நீ எழுதித் தந்தால் வேண்டுவ ஈவன் என்றாள் 
அவனை யார் எழுத வல்லார் என்றனன் ஆவி சோர்ந்தாள். 
735
வலத்து அயன் வரவு காணான் மாலிடம் காணாள் விண்ணோர் 
குலத்தையும் காணாள் மண்ணோர் குழாத்தையும் காணாள் ஞானப் 
புலத்தவர் போலக் கண்ட பொருள் எலாம் மழுமான் செம்கைத் 
தலத்தவன் வடிவாக் கண்டாள் ஒருதனித்து ஐயன் மாது. 
736
முன் பெற்றம் காலில் செல்ல வண்ணலை முன்போய் காண்பான் 
பின் பற்றி ஆசைப் பாசம் பிணித்து எழ ஓடு வாள் ஓர் 
பொன் பெற்ற முலையாள் கொம்பர் அகுமலர் போலத் தாளின் 
மின் பெற்ற காஞ்சி தட்ப விலங்கொடு நடப்பாள் ஒத்தாள். 
737
விதுக்கலை இலைந்து செம் கண் விடையின் மெல் வரும் ஆனந்த 
மதுக் கடல்தனைக் கண் வாயான் முகந்து உண்டு மகளிர் எல்லாம் 
புதுக்கலை சரிவது ஓரார் புரிவளை கழல்வது ஓரார் 
முதுக் குறை அகல்வது ஓரார் மூழ்கினார் காம வெள்ளம். 
738
பைத்தழகு எறிக்கு மாடப் பந்தி மேல் நின்று காண்பார் 
கைத்தலம் கூப்பி ஆங்கே கண்களும் நோக்கி ஆங்கே 
சித்தமும் குடிபோய்ச் சொல்லும் செயலும் மாண்டு அம்கண் மாண 
வைத்த மண் பாவை ஓடு வடிவுவேறு அற்று நின்றார். 
739
அன்பட்ட புரமும் காமன் ஆகமும் சுட்டதீ இம் 
மின் பட்ட சடிலத்து அண்ணல் மெய் என்பது அறியார் நோக்கிப் 
பொன் பட்ட கலனும் மெய்யும் பொரிகின்றார் அவனைப் புல்லின் 
என் பட்டு விடுமோ ஐய ஏழையர் ஆவி அம்மா. 
740
கொடிகள் பூத்து உதிர்ந்த போதில் கொம்பனார் கலையும் சங்கும் 
தொடிகளும் சுண்ணத்தூளும் சுரர் பொழி மலரும் நந்தி 
அடிகள் கைப் பிரம்பு தாக்கச் சிந்திய வண்ட வாணர் 
முடிகளின் மணியும் தாரும் குப்பையாய் மொய்த்தவீதி. 
741
துன்னிய தருப்பை கூட அரசிலை துழாவித் தோய்த்துப் 
பொன் இயல் கலச நன்னீர் பூசுரர் வீசும் அன்னார் 
பன்னியர் வட்டமாக வானவில் பதித்தால் என்ன 
மின்னிய மணி செய் நீரா சனக்கலம் விதியால் சுற்ற. 
742
கொடி முரசு சாடி செம் பொன் குட மணி நெய்யில் பூத்த 
கடி மலர் அனைய தீபம் அங்குசம் கவரி என்னும் 
படிவ மங் கலங்கள் எட்டும் பரித்து நேர் பதுமக் கொம்பர் 
வடிவினார் வந்து காட்ட மாளிகை மருங்கில் செல்வான். 
743
செப்புரம் கவர்ந்த கொங்கை அரம்பையர் தீபம் காட்டும் 
துப்புர அன்பினார்க்கு தூய மெய் ஞானம் நல்கும் 
முப்புரம் கடந்தான் தன்னை மும் முறை இயங்கள் ஏங்க 
கப்புர விளக்கம் தாங்கி வலம் செயக் கருணை பூத்தான். 
744
கோயில் முன் குறுகலோடும் ஐம்புலக் குறும்பு தேய்த்த 
தூய நால் வேதச் செல்வர் சுவத்திகள் ஓத நந்தி 
சேஇரும் தடக்கைப் பற்றிச் செம்கண் ஏறு இழிந்து நேர்ந்து 
மாயனும் அயனும் நீட்டும் மலர்க்கரம் இருபால் பற்றி. 
745
எதிர்ந்தரு மறைகள் காணாது இளைத்து அடி சுமந்து காணும் 
முதிர்ந்த அன்பு உருவம் ஆன பாதுகை முடிமேல் சாத்தி 
பதிந்தவர் தலை மேல் கொண்டு பாசவல் வினை தீர்த்து உள்ளம் 
பொதிர்ந்து பேர் இன்பம் நல்கும் பொன்னடிப் போது சாத்தி. 
746
பையா உரியின் அன்ன நடைப் படாம் பரப்பிப் பெய்த 
கொய் அவிழ் போது நீத்தம் குரைகழல் அடி நனைப்பத் 
தெய்வ மந்தார மாரி திரு முடி நனைப்பத் தென்னர் 
உய்ய வந்து அருளும் ஐயன் உள் எழுந்து அருளும் எல்லை. 
747
மங்கல மகளி ரோடும் காஞ்சன மாலை வந்து 
கங்கையின் முகந்த செம்பொன் கரக நீர் அனையார் ஆக்கத் 
திங்கள் அம் கண்ணி வேய்ந்த சிவபரம் சோதி பாத 
பங்கயம் விளக்கி அந்நீர் தலைப் பெய்து பருகி நின்றாள். 
748
பாத நாள் மலர் மேல் ஈரம் புலர வெண் பட்டான் நீவிச் 
சீத மென் பனி நீராட்டி மான் மத சேறு பூசித் 
தாது அவிழ் புது மந்தாரப் பொன் மலர் சாத்திச் சென்னி 
மீது இரு கரங்கள் கூப்பி வேறு நின்று இதனைச் சொன்னாள். 
749
அருமையால் அடியேன் பெற்ற அணங்கினை வதுவை செய்தித் 
திருநகர் திருவும் கன்னித் தேயமும் கைக் கொண்டாள் என்று 
உரை செய்தாள் அதற்கு நேர்வார் உள் நகை உடையர் ஆகி 
மருகன் ஆரியங்கள் ஆர்ப்ப வதுவை மண்டபத்தைச் சேர்ந்தார்.    
750
அருத்த நான் மறைகள் ஆர்ப்ப அரி மணித் தவிசில் ஏறி 
நிருத்தன் ஆங்கு இருந்து சூழ நின்ற மால் அயனை ஏனை 
உருத்திராதி யரை பின்னும் ஒழிந்த வானவரைத் தத்தம் 
திருத்தகு தவிசின் மேவத் திருக் கடை நாட்டம் வைத்தான்.    
751
விண்டல வானோர் ஏனோர் இடைதலான் ஞாலச் செல்வி 
பண்டையள் அன்றி இன்று பரித்தனள் பௌவம் ஏழும் 
உண்டவன் தன்னைத் தான் இன்று உத்தரத்து இருத்தினானோ 
அண்டர் நாயகன் தன் ஆனை வலியினோ அறியேம் அம்மா.    
752
மாமணித் தவிசில் வைகி மணவினைக்கு அடுத்த ஓரை 
தாம் வரும் அளவும் வானத் தபனிய மலர்க் கொம்பு அன்னார் 
காமரு நடன நோக்கிக் கருணை செய்து இருந்தான் இப்பால் 
கோமகள் வதுவைக் கோலம் புனைதிறம் கூறல் உற்றேன்.    
753
மாசு அறுத்து எமை ஆனந்த வாரி நீராட்டிப் பண்டைத் 
தேசு உரு விளக்கவல்ல சிவபரம் பரையைச் செம்பொன் 
ஆசனத்து இருத்தி நானம் அணிந்து குங்குமச் சேறு அப்பி 
வாச நீராட்டினார் கண் மதிமுகக் கொம்பர் அன்னார்.    
754
முரசொடு சங்கம் ஏங்க மூழ்கிநுண் தூசு சாத்தி 
அரசியல் அறத்திற்கு ஏற்ப அந்தணர்க்கு உரிய தானம் 
விரை செறி தளிர்க்கை ஆர வேண்டுவ வெறுப்பத் தந்து 
திரை செய் நீர் அமுதம் அன்னாடு திருமணக் கோலம் கொள்வாள்.    
755
செம் மலர்த் திருவும் வெள்ளைச் செழுமலர்த் திருவும் தங்கள் 
கைமலர்த் தவப் பேறு இன்று காட்டுவார் போல நங்கை 
அம்மலர் அனிச்ச மஞ்சு மடியில் செம் பஞ்சு தீட்டி 
மைம் மலர்க் குழல் மேல் வாசக் காசறை வழியப் பெய்து.    
756
கொங்கையின் முகட்டில் சாந்தம் குளிர் பனிநீர் தோய்த்து அட்டிப் 
பங்கய மலர் மேல் அன்னம் பவளச் செவ்வாய் விட்டு ஆர்ப்பத் 
தங்கிய என்ன வார நூபுரம் ததும்பச் செங்கேழ் 
அங்கதிர்ப் பாதசாலம் கிண் கிணி அலம்பப் பெய்து.    
757
எண் இரண்டு இரட்டி கோத்த விரிசிகை இருபத்து ஒன்றில் 
பண்ணிய கலாபம் ஈர் ஏழ் பருமநால் இரண்டில் செய்த 
வண்ணமே கலை இரண்டில் காஞ்சி இவ் வகை ஓர் ஐந்தும் 
புண்ணியக் கொடி வண்டு ஆர்ப்ப பூத்த போல் புலம்பப் பூட்டி.    
758
பொன் மணி வண்டு வீழ்ந்த காந்தளம் போது போல 
மின் மணி ஆழி கோத்து மெல் விரல் செங்கைக் ஏற்ப 
வன் மணி வைர யாப்புக் கடகமும் தொடியும் வானத் 
தென் மணிக் கரங்கள் கூப்ப இருதடம் தோளில் ஏற்றி.    
759
மரகத மாலை அம் பொன் மாலை வித்துரும மாலை 
நிரைபடுவான வில்லின் இழல் பட வாரத் தாமம் 
விரைபடு களபச் சேறு மெழுகிய புளகக் கொங்கை 
வரைபடு அருவி அன்றி வனப்பு நீர் நுரையும் மான்.    
760
உருவ முத்து உருவாய் அம் முத்து உடுத்த பல் காசு கோளாய் 
மருவக் காசு சூழ்ந்த மாமணி கதிராய்க் கங்குல் 
வெருவ விட்டு இமைக்கும் ஆர மேருவின் புறம் சூழ்ந்து ஆடும் 
துருவச் சக்கரம் போல் கொங்கை துயல் வர விளங்கச் சூட்டி.   
761
கொடிக் கயல் இனமாய் நின்ற கோட்சுறா வேறும் வீறு 
தொடிக் கலை மதியும் தம் கோன் தொல் குல விளக்காய்த் தோன்றும் 
பிடிக் இரு காதின் ஊடு மந்தணம் பேசு மாப் போல் 
வடிக்குழை மகரத் தோடு பரிதி வாண் மழுங்கச் சேர்த்து.   
762
மழைக்கும் மதிக்கும் நாப்பண் வானவில் கிடந்தால் ஒப்ப 
இழைக்கும் மா மணி சூழ் பட்டம் இலம்பக இலங்கப் பெய்து 
தழைக்குமா முகிலை மைந்தன் தளை இடல் காட்டு மா போல் 
குழைக்கு நீர்த் தகர ஞாழல் கோதை மேல் கோதை ஆர்த்து.   
763
கற்பகம் கொடுத்த விந்தக் காமரு கலன்கள் எல்லாம் 
பொற்ப மெய்ப் படுத்து முக்கண் புனிதனுக்கு ஈறு இலாத 
அற்புத மகிழ்ச்சி தோன்ற அழகு செய்து அமையம் தோன்றச் 
சொல் கலையாளும் பூவின் கிழத்தியும் தொழுது நோக்கி.   
764
சுந்தர வல்லி தன்னைச் சோபனம் என்று வாழ்த்தி 
வந்து இருகையும் தங்கள் மாந்தளிர் கைகள் நீட்டக் 
கொந்தவிழ் கோதை மாது மறம் எலாம் குடிகொண்டு ஏறும் 
அந்தளிர் செங்கை பற்றா எழுந்தனண் மறைகள் ஆர்ப்ப.   
765
அறைந்தன தூரியம் ஆர்த்தன சங்கம் 
நிறைந்தன வானவர் நீள் மலர் மாரி 
எறிந்தன சாமரை ஏந்திழையார் வாய்ச் 
சிறந்தன மங்கல வாழ்த்து எழு செல்வம்.   
766
அடுத்தனல் சுந்தரி அம் பொன் அடைப்பை 
எடுத்தனள் ஆதி திலோத்தமை ஏந்திப் 
பிடித்தனள் விந்தை பிடித்தனள் பொன்கோல் 
உடுத்த நெருக்கை ஒதுக்கி நடந்தாள்.   
767
கட்டவிழ் கோதை அரம்பை களாஞ்சி 
தொட்டனள் ஊர்பசி தூமணி ஆல 
வட்டம் அசைத்தனள் வன்ன மணிக்கா 
சிட்டிழை கோடிக மேனகை கொண்டாள்.   
768
கொடிகள் எனக் குளிர் போதொடு சிந்தும் 
வடி பனி நீரினர் விசு பொன் வண்ணப் 
பொடியினர் ஏந்திய பூம்புகை தீபத் 
தொடி அணி கையினர் தோகையர் சூழ்ந்தார்.   
769
தோடு அவிழ் ஓதியர் சோபன கீதம் 
பாட விரைப் பனி நீரொடு சாந்தம் 
ஏடு அவிழ் மென் மலர் இட்டப் படத்தில் 
பாடக மெல்லடி பைப்பய வையா.   
770
செம் மலராளடு நாமகள் தேவி 
கைம்மலர் பற்றின கல்வி ஒடு ஆக்கம் 
இம்மையிலே பெறுவார்க்கு இது போது என்று 
அம்மணி நூபும் ஆர்ப்ப நடந்தாள்.   
771
ஒல்கினண் மெல்ல ஒதுங்கினள் அன்பு 
பில்கி இருந்த பிரான் அருகு எய்தி 
மெல்கி எருத்தம் இசைத்த தலை தூக்கிப் 
புல்கிய காஞ்சி புலம்ப இருந்தாள்.   
772
அற்பக இமைக்கும் செம்பொன் அரதன பீடத்து உம்பர்ப் 
பொற்பு அகலாத காட்சிப் புனிதன் ஓடு இருந்த நங்கை 
எற்பகல் வலம் கொண்டு ஏகு எரிகதிர் வரையின் உச்சிக் 
கற்பக மருங்கில் பூத்த காமரு வல்லி ஒத்தாள்.   
773
பண்ணுமின் இசையும் நீரும் தண்மையும் பாலும் பாலில் 
நண்ணும் இன் சுவையும் பூவும் நாற்றமும் மணியும் அம் கேழ் 
வண்ணமும் வேறு வேறு வடிவு கொண்டு இருந்தால் ஒத்த 
அண்ணலும் உலகம் ஈன்ற அம்மையும் இருந்தது அம்மா.   
774
விண் உளார் திசையின் உள்ளார் வேறு உளார் பிலத்தின் உள்ளார் 
மண் உளார் பிறரும் வேள்வி மண்டபத்து அடங்கி என்றும் 
பண் உளார் ஓசை போலப் பரந்து எங்கும் நிறைந்த மூன்று 
கண் உளார் அடியின் நீழல் கலந்து உளார் தம்மை ஒத்தார்.   
775
ஆய போது ஆழி அங்கை அண்ணல் பொன் கரக நீரால் 
சேயவான் சோதி ஆடல் சேவடி விளக்கிச் சாந்தம் 
தூய போது அவிழ்ச் சாத்தித் தூபமும் சுடரும் கோட்டி 
நேயமோடு அருச்சித்து ஐய நிறை அருள் பெற்று நின்றான்.   
776
விண் தலத்து அவருள் ஆதி வேதியன் பாத தீர்த்தம் 
முண்டகத் அவனும் மாலும் முனிவரும் புரந்தர் ஆதி 
அண்டரும் நந்திதேவு அடுகணத்தவரும் ஏனைத் 
தொண்டரும் புறம்பும் உள்ளும் நனைத்தனர் சுத்தி செய்தார்.   
777
அத்தலை நின்ற மாயோன் ஆதி செம்கரத்து நங்கை 
கைத்தலம் கமலப் போது பூத்தது ஓர் காந்தள் ஒப்ப 
வைத்தரு மனுவாய் ஓதக் கரகநீர் மாரி பெய்தான் 
தொத்தலர் கண்ணி விண்ணோர் தொழுது பூ மாரி பெய்தார்.   
778
ஆடினார் அரம்பை மாதர் விஞ்சையர் அமுத கீதம் 
பாடினார் அர என்று ஆர்த்துப் பரவினார் முனிவர் வானோர் 
மூடினார் புளகப் போர்வை கணத்தவர் முடிமேல் செம்கை 
சூடினார் பலரும் மன்றல் தொடு கடல் இன்பத்து ஆழ்ந்தார்.   
779
புத்தனார் எறிந்த கல்லும் போது என இலைந்த வேத 
வித்தனார் அடிக் கீழ் வீழ விண்ணவர் முனிவர் ஆனோர் 
சுத்த நா ஆசி கூறக் குங்குமத் தோயம் தோய்ந்த 
முத்த வால் அரிசிவீசி மூழ்கினார் போக வெள்ளம்.   
780
அம்மையோடு அப்பன் என்ன அலர் மணம் போல நீங்கார் 
தம் அருள் விளை யாட்டாலே ஆற்ற நாள் தமியர் போல 
நம்மனோர் காணத் தோன்றி நன் மணம் புணர ஞாலம் 
மும்மையும் உய்ந்த என்னாத் தத்தமின் மொழியல் உற்றார்.  
781
காமரு சுரபித் தீம்பால் கற்பகக் கனி நெய் கன்னல் 
நமரு சுவைய இன்ன நறு மது வருக்கம் செம் பொன் 
ஆம் அணி வட்டத் திண்கால் பாசனத்து அமையப் பெய்து 
தேமரு கொன்றை யானைத் திருக்கை தொட்டு அருள்க என்றார்.  
782
அம்கை வைத்து அமுது செய்தாங்கு அக மகிழ்ந்து அட்ட மூர்த்தி 
கொங்கு அவிழ் குமுதச் செவ்வாய் கோட்டிவாண் முறுவல் பூத்தான் 
புங்கவர் முனிவர் கற்பின் மகளிரும் போதின் மேய 
மங்கையர் இருவரோடும் மங்கலம் பாடல் உற்றார்.  
783
மாக்கடி முளரி வாணன் மைந்தரோடு ஒருங்கு வைகி 
நாக்களின் நடுவாரத் உடுவையான் அறுக நெய் ஆர்த்தி 
ஆக்கிட ஆர மாந்தி வலம் சுழித்து அகடு வீங்கித் 
தேக்கிடும் ஒலியின் ஆர்த்து நிமிர்ந்தது தெய்வச் செம்தீ.  
784
சுற்று நான் மறைகள் ஆர்ப்ப தூரியம் சங்கம் ஏங்கக் 
கற்ற நான் முகத்தோன் வேள்விச் சடங்கு நூல் கரைந்த ஆற்றால் 
உற்ற மங்கல நாண் சாத்தி முழுது உலகு ஈன்றான் செம்கை 
பற்றினன் பற்று இலார்க்கே வீடு அருள் பரம யோகி.  
785
இணர் எரித் தேவும் தானே எரிவளர்ப்ப அவனும் தானே 
உணவு கொள்பவனும் தானே ஆகிய ஒருவன் வையம் 
புணர் உறு போகம் மூழ்கப் புருடனும் பெண்ணும் ஆகி 
மணவினை முடித்தான் அன்னான் புணர்ப்பை யார் மதிக்க வல்லார்.  
786
பின்பு தன் பன்னி ஓடு பிறைமுடிப் பெருமான் கையில் 
நன் பொரி வாங்கி செந்தீ நாம் அடுத்து எனைத்தும் ஆன 
தன் படி உணர்ந்த வேத முனிவர்க்குத் தக்க தானம் 
இன்பகம் ததும்ப நல்கி எரிவல முறையால் வந்து.  
787
மங்கலம் புனைந்த செம்பொன் அம்மிமேல் மாணாட்டி பாத 
பங்கய மலரைக் கையால் பரிபுரம் சிலம்பப் பற்றிப் 
புங்கவன் மனுவல் ஏற்றிப் புண்ணிய வசிட்டன் தேவி 
எங்கு எனச் செம்கை கூப்பி எதிர்வர அருள் கண் சாத்தி.  
788
விதிவழி வழாது வேள்வி வினை எலாம் நிரம்ப இங்ஙன் 
அதிர் கடல் உலகம் தேற ஆற்றி நான் மறைகள் ஆர்ப்பக் 
கதிர் மணி நகையார் வாழ்த்தக் காமனைக் காய்ந்த நம்பி 
மதி நுதன் மங்கை ஓடு மணவறை தன்னில் புக்கான்.  
789
மனிதரும் இமையாது ஐயன் மங்கல வனப்பு நோக்கிப் 
புனித வானவரை ஒத்தர் அவர்க்கு அது புகழோ எந்தை 
கனிதரு கருணை நாட்டம் பெற்றவர் கடவுள் ஓரால் 
பனி தரு மலர் இட்டு ஏத்தி வழிபடல் பாலர் அன்றோ.  
790
மானிடர் இமையோர் என்னும் வரம்பு இலர் ஆகி வேள்வி 
தான் இடர் அகல நோக்கித் தலைத் தலை மயங்கி நின்றார் 
கான் இடம் நடனம் செய்யும் கண்நுதல் அருள் கண் நோக்கால் 
ஊன் இடர் அகலும் நாளில் உயர்ந்தவர் இழிந்தோர் உண்டோ.  
791
மணவறைத் தவிசின் நீங்கி மன்றல் மண்டபத்தில் போந்து 
கண மணிச் சேக்கை மேவிக் கரு நெடும் கண்ணன் வாணி 
துணை வனே முதல் வானோர்க்கும் சூழ் கணத் தொகைக்கும் என்றும் 
தணவறு செல்வம் தந்தோன் சாறு சால் சிறப்பு நல்கி.  
792
ஏட்டுவாய் முளரியான் மால் ஏனை வானவரும் தத்தம் 
நாட்டு வாழ் பதியில் செல்ல நல்விடை கொடுத்து வேந்தர்க் 
காட்டுவான் ஆடிக் காட்டும் தன்மை போல் அரசு செய்து 
காட்டுவான் ஆகி ஐயன் திருவுளக் கருணை பூத்தான்.  
793
அதிர் விடைக் கொடி அம் கயல் கொடியாக வராக் கலன் பொன் கலனாகப் 
பொதி அவிழ் கடுக்கை வேம்பு அலர் ஆக புலி அதள் பொலம் துகிலாக 
மதிமுடி வைர மணிமுடியாக மறை கிடந்து அலந்து மா மதுரைப் 
பதி உறை சோம சுந்தரக் கடவுள் பாண்டியன் ஆகி வீற்றிருந்தான்.  
794
விண் தவழ் மதியம் சூடும் சுந்தர விடங்கப் புத்தேள் 
கொண்டதோர் வடிவுக்கு ஏற்பக் குருதி கொப்புளிக்கும் சூலத் 
திண் திறல் சங்கு கன்னன் முதல் கணத் தேவர் தாமும் 
பண்டைய வடிவ மாறி பார்த்திபன் பணியின் நின்றார்.  
795
தென்னவன் வடிவம் கொண்ட சிவபரன் உலகம் காக்கும் 
மன்னவர் சிவனைப் பூசை செய்வது மறை ஆறு என்று 
சொன்னது மன்னர் எல்லாம் துணிவது பொருட்டுத்தானும் 
அந்நகர் நடுவூர் என்று ஒர் அணிநகர் சிறப்பக் கண்டான்.  
796
மெய்ம்மை நூல் வழியே கோயில் விதித்து அருள் குறி நிறீ இப்பேர் 
இம்மையே நன்மை நல்கும் இறை என நிறுவிப் பூசை 
செம்மையால் செய்து நீப வனத்து உறை சிவனைக் கால 
மும்மையும் தொழுது வையம் முழுவதும் கோல் நடாத்தும்.  
797
பூவரு மயன் மால் ஆதிப் புனிதரும் முனிவர் ஏனோர் 
யாவரும் தனையே பூசித்து இக பரம் அடைய நின்ற 
மூவருள் மேலா முக்கண் மூர்த்தியே பூசை செய்த 
தாவர இலிங்க மேன்மைத்தகுதி யார் அளக்க வல்லார்.  
798
மனித்தருக்கு அரசாகித் எவ் வேந்தர்க்கு மடங்கலாய் மட நல்லார்க் 
இனித்த ஐங்கணைக்கு ஆளைஆய் நிலமகள் இணர்த்துழாய் அணிமாலாய் 
அனித்த நித்தம் ஓர்ந்து இக பரத்து ஆசை நீத்து அகம் தௌ¤ந்து அவர்க்கு ஒன்றாய்த் 
தனித்த மெய்யறிவு ஆனந்தம் ஆம் பரதத்துவமாய் நின்றான்.
 
திருமணப் படலம் சுபம் 
----------------------


 06. வெள்ளிஅம்பலத் திருக்கூத்தாடிய படலம்  (799 - 826) 
799

உலகியன் நிறுத்து வான் வந்து ஒரு பரம் சுடர்வான் திங்கள்  
குலமணி விளக்கை வேட்டுக் கோமுடி கவித்துப் பாராண்டு  
இலகுறு தோற்றம் ஈதான் முனிவர் இருவர் தேற  
அலகிலா ஆனந்த கூத்துச் செய்தவாறு அறையல் உற்றாம்.  
800
உலகியன் நிறுத்து வான் வந்து ஒரு பரம் சுடர்வான் திங்கள்  
குலமணி விளக்கை வேட்டுக் கோமுடி கவித்துப் பாராண்டு  
இலகுறு தோற்றம் ஈதான் முனிவர் இருவர் தேற  
அலகிலா ஆனந்த கூத்துச் செய்தவாறு அறையல் உற்றாம். 
801
பொன் அவிர் கமலம் பூத்த புனித நீராடித் தத்தம்  
நன்னெறி நியமம் முற்றி நண்ணினார் புலிக்காலோனும்  
பன்னக முனியும் தாழ்ந்து பரவி அம் பலத்துள் ஆடும்  
நின்னருள் நடம்கண்டு உண்பது அடியேங்கள் நியமம் என்£றர். 
802
என்னலும் அந்தக் கூத்தை இங்குநாம் செய்தும் தில்லைப்  
பொன்னகர் உலகம் எல்லாம் உருவம் ஆம் புருடன் உள்ளம்  
இன்னது துவாத சாந்தம் என்று இறை அருளிச் செய்ய  
மன்னவ ஏனை அங்கம் ஆவென மன்னன் சொல்வான். 
803
அரைக்கும் மேல் உலகு ஏழ் என்று அரைக்குக் கீழ் உலகு ஏழ் என்றும்  
உரைக்கலால் உலகம் எல்லா உருவம் ஆம் புருடற்கு இந்தத்  
தரைக்கு மேல் அனந்தம் தெய்வத் தானம் உண்டு அனைத்தும் கூறின்  
வரைக்கு உறா சில தானங்கள் வகுத்து உரை செய்யக் கேண்மின். 
804
திருவளர் ஆரூர் மூலம் திருவானைக் காவே குய்யம்  
மருவளர் பொழில் சூழ் அண்ணாமலை மணி பூரம் நீவிர்  
இருவரும் கண்ட மன்றம் இதயம் ஆம் திருக்காளத்தி  
பொருவரும் கண்டம் ஆகும் புருவ மத்தியம் ஆம் காசி. 
805
பிறை தவழ் கயிலைக் குன்றம் பிரமரந் திரமாம் வேதம்  
அறைதரு துவாத சாந்த மதுரை ஈது அதிகம் எந்த  
முறையினால் என்னின் முன்னர் தோன்றிய முறையால் என்றக்  
கறை அறு தவத்த ரோடு கவுரியன் கோயில் புக்கான்.
806
தன் அருள் அதனால் நீத்த தன்னையே தேடிப் போந்த  
மின்னவிர் கயிலைதானோ விடை உரு மாறி மன்றாய்  
மன்னியது ஏயோ திங்கள் மண்டல மேயோ என்னப்  
பொன் அவிர் விமானக் கீழ்பால் வெள்ளி அம் பொது உண்டாக. 
807
மின் பயில் பரிதிப் புத்தேள் பால் கடல் விளங்கி ஆங்குப்  
பின் பதன் இசை மாணிக்கப் பீடிகை தோன்றிற்று அன்னது  
அன்பர் தம் உளமே ஆகும் அல்லது வேதச் சென்னி  
என்பது ஆம் அஃதே அன்றி யாது என இசைகற் பாற்றே. 
808
அன்னது ஓர் தவிசின் உம்பர் ஆயிரம் கரத்தால் அள்ளித்  
துன் இருள் விழுங்கும் கோடி சூரியர் ஒரு காலத்து  
மன்னினர் உதித்தால் ஒப்ப மன மொழி பக்கம் கீழ்மேல்  
பின் முதல் கடந்த ஞானப் பேர் ஒளி வடிவாய்த் தோன்றி.
809
முந்துறு கணங்கள் மொந்தை தண்ணுமை முழக்கம் செய்ய  
நந்தி மா முழவம் தாக்க நாரணன் இடக்கை ஆர்ப்ப  
வந்துகம் தருவ நூலின் மரபுளி இருவர் பாட  
ஐந்து துந்துபியும் கல்லென்று ஆர் கலி முழக்கம் காட்ட. 
810
மது முகத்து அலர்ந்த வெண் தாமரைகள் சுருதிக் கூட்டச்  
சது முகத்து ஒருவன் சாமகீத யாழ் தடவிப் பாட  
விது முகத்து அருகு மொய்க்கும் மீன் என ஞான வெள்ளிப்  
பொது முகத்து அமரர் தூற்றும் பூமழை எங்கும் போர்ப்ப. 
811
பொரும் கடல் நிறத்த செம் தீ பொங்குளை குறளன் மீது  
பெரும் கடல் வடவைச் செம்கண் பிதுங்க மேல் திரிந்து நோக்கி  
முரும் கடல் எரியில் சீற முதுகிற வலத்தாள் ஊன்றிக்  
கரும் கடல் முளைத்த வெய் யோன் காட்சியில் பொலிந்து நின்று.
812
கொய்யும் செம் கமலப் போது குவிந்து என எடுத்துக் கூத்துச்  
செய்யும் புண்டரிகத் தாளும் திசை கடந்து உள ஈர் ஐந்து  
கையும் திண் படையும் தெய்வ மகளிர் மங்கல நாண் காத்த  
மை உண்ட மிடரும் சங்க வார் குழை நுழைந்த காதும். 
813
செக்கரம் சடையும் தேசு ஆர் வெண் திரு நீறும் தெய்வ  
முக்கணும் உரகக் கச்சும் முள் எயிறு இமைக்கும் மார்பும்  
மைக்கரும் கயல் கண் நங்கை வல்லியின் ஒதுங்கி நிற்கும்  
பக்கமும் அவள் மேல் வைத்த பார்வையும் நகையும் தோன்ற. 
814
கங்கை ஆறு அலம்பும் ஓசை கடுக்கை வண்டு இரங்கும் ஓசை  
மங்கல முழவின் ஓசை மந்திர வேத ஓசை  
செம்கை ஆடு எரியின் ஓசை திருவடிச் சிலம்பின் ஓசை  
எங்கணும் நிரம்பி அன்பர் இரு செவிக்கு அமுதம் ஊற்ற. 
815
ஆடினான் அமல மூர்த்தி அஞ்சலி முகிழ்த்துச் சென்னி  
சூடினார் அடியில் வீழ்ந்தார் சுருதி ஆயிரம் நாவாரப்  
பாடினார் பரமானந்தப் பரவையில் படிந்தார் அன்பு  
நீடினார் நிருத்த ஆனந்தம் காண்பது நியமம் பூண்டார்.
816

முனிவர் கந்தருவர் வானோர் தானவர் மோன யோகர்  
புனித கிம்புருடர் ஆதிப் புலவரும் இறைஞ்சி அன்பில்  
கனிதரு இன்பத்து ஆழ்ந்தார் திருமணம் காணவந்த  
மனிதரும் காணப் பெற்றார் மாதவர் பொருட்டான் மன்னோ.
817
அனந்தனா முனிவர் வேந்தன் அளவு இல் ஆனந்தம் மூறி  
மனம் தனி நிரம்பி மேலும் வழிவது போல மார்பம்  
புனைந்த புண்ணிய வெண்ணீறு கரைந்திடப் பொழி கண் நீருள்  
நனைந்து இரு கரம் கூப்பி நாதனைப் பாடுகின்றான். 
818
பராபர முதலே போற்றி பத்தியில் விளைவாய் போற்றி  
சராசரம் ஆகி வேறாய் நின்ற தற் பரனே போற்றி  
கராசல உரியாய் போற்றி கனக அம்பலத்துள் ஆடும்  
நிராமய பரமானந்த நிருத்தனே போற்றி போற்றி. 
819
ஒன்று ஆகி ஐந்தாயை ஐந்து உருவாகி வருவாய் போற்றி  
இன்றாகிச் சென்ற நாளாய் எதிர் நாளாய் எழுவாய் போற்றி  
நன்றாகித் தீயது ஆகி நடுவாகி முடிவாய் மன்றுள்  
நின்றாடும் பரமானந்த நிருத்தனே போற்றி போற்றி.
820
அடியரேம் பொருட்டு வெள்ளி அம்பலத்து ஆடல் போற்றி  
பொடி அணி தடம் தோள் போற்றி புரி சடை மகுடம் போற்றி  
கடி அவிழ் மலர் மென் கூந்தல் கயல் விழி பாகம் போற்றி  
நெடிய நல் பரமானந்த நிருத்தனே போற்றி போற்றி. 
821
என்று நின்று ஏத்தினான் பின் இருவரை நோக்கி வெள்ளி  
மன்றுள் நின்று ஆடா நின்ற மறை முதல் கருணை கூர்ந்து  
நன்று நீர் வேட்டது என் என்று அருள் செய்ய நாதன் பாதம்  
துன்று மெய் அன்பில் தாழ்ந்து தொழுது நின்று இதனைச் சொல்வார். 
822
எந்தையிருத் திருக்கூத்தென் றுமிந்நிலைநின் றியார்க்கும்  
பந்தவெம் பாசநீங்கப் பரித்தருள் செய்தி யென்னச்  
செந்தமிழ்க் கன்னி நாடுசெய்தமா தவப்பே றெய்தத்  
தந்தன மென்றான் வேந்தலை தடுமாறநின்றான். 
823
அராமுனி ஈது வேண்டும் ஆதி எம் பெரும் இந்த  
நிராமய பரமானந்த நிருத்த நேர் கண்டோர் எல்லாம்  
தராதலம் மிசை வந்து எய்தாத் தனிக்கதி பெறுதல் வேண்டும்  
பராபர என்று தாழ்ந்தான் பகவனும் அதற்கு நேர்ந்தான். 
824
ஆர்த்தனர் கணத்தோர் கை கோத்து ஆடினார் அலர் பூ மாரி  
தூர்த்தனர் விண்ணோர் கண்ணீர் துளும்பினர் முனிவர் ஆகம்  
போர்த்தனர் புளக அன்பில் புதைந்தனர் விழுங்குவார் போல்  
பார்த்தனர் புல்லிக் கொண்டார் பரவிய அவ் இருவர் தம்மை. 
825
அனித்தம் ஆகிய பூத ஐம் பொறி புலன் ஆதி ஆறு ஆகி  
இனித்த மாயையோடு இருவினைத் தொடக்கினும் இருளினும் வேறு ஆகித்  
தனித்த யோகிகள் அகம் நிறைந்து ஆடிய தனிப்பெரும் திருக்கூத்தைக்  
குனித்த வண்ண மாக் கண்டவர்க்கு இகபரம் கொடுத்து அவண் உறை கின்றான். 
826
குனிவில் ஆதிரைத் தினம் தொடுத்து எதிர் வரு கொடுவில் ஆதிரை எல்லை  
புனித ஆடக முளரி தோய்ந்து தனித்தனிப் பொது நடம் தரிசித்து அங்கு  
இனிது அமர்ந்து நூற்று எண் மடம் ஐந்து எழுத்து எண்ணி இந்நிலை நிற்கும்  
கனியும் அன்பினார் எண்ணியாங்கு எய்துவர் கருதிய வரம் எல்லாம். 
 
வெள்ளிஅம்பலத் திருக்கூத்தாடிய படலம் சுபம்  
------------------------ 


 1.7.  குண்டோதரனுக்கு அன்னமிட்ட படலம்  (827 - 848) 
827
பன்ன கேசனும் அடு புலிப் பாதனும் பணிய  
மின்னுவார் சடை மன்னவன் வெள்ளி மன்று ஆடல்  
சொன்னவாறு இது பசித்து அழல் சுட ஒரு பூதம்  
அன்ன மாமலை தொலைத்த ஆறு எடுத்து இனி அறைவாம்.  
828
மின் இயல் கடை மாதவர் வேதியர் ஏனோர்  
எந் நிலத்து உள மன்னவர் யாவர்க்கும் முறையே  
பொன் இயல் கலத்து அறு சுவைப் போனகம் அருத்தா. 
829
பூசு கின்றவும் உடுப்பவும் பூண்பவும் பழுக்காய்  
வாச மெல்லிலை ஏனவும் அம் முறை வழங்காத்  
தேச மன்னவர் ஏனையோர் செல்லுநர்ச் செலுத்தி  
ஈசன் அன்புறு கற்பினாள் இருக்கும் அவ் வேலை. 
830
மடை வளத் தொழில் புலவர் வந்து அடியிணை வணங்கி  
அடியரேம் அட்ட போனகம் ஆயிரத்து ஒன்றின்  
இடையது ஆயினும் தொலைந்திலது ஆம் கண் மேல் செய்யக்  
கடவது ஏது எனப் பிராட்டி தன் கணவர் முன் குறுகா. 
831
பணிந்து ஒதுங்கி நின்று அடி கண் முப்பத்து முக்கோடி  
கணங்கள் தம்மொடும் இங்கு எழுந்து அருள்வது கருதி  
இணங்கும் இன் சுவைப் போனகம் எல்லை என்று ஆக்கி  
உணங்கு கின்றது உண்டு எஞ்சிய எனைத்து என உரைக்கின்.
832
இமையக் குன்றமும் அடைகலாது இதன் புறம் கிடந்த  
சிமையக் குன்றுகள் ஈட்டமும் சேர்ந்து என நிமிரச்  
சமையக் கொட்டிய வால் அரிப் புழுக்கலும் சாதக்  
அமையக் கொட்டிய கறிகளின் வருக்கமும் அனைத்தே. 
833
என்ற போது இறை எம்பிரான் தேவியார் இடத்தில்  
ஒன்றும் அன்பினால் ஒரு விளையாடலை நினைத்தோ  
தன் தனிக்குடைப் பாரிடத் தலைவனது ஆற்றல்  
அன்றி யாவரும் அறிந்திடக் காட்டாவோ அறியேம்.
834
சிறிது வாள் நகை செய்து மூ வேந்தரில் சிறந்த  
மறுவில் மீனவன் அரும் பெறல் மகள் உனக்கு அரிதில்  
பெறுவது ஏது வான் தருவும் நின் பணி செயப் பெற்று இங்கு  
உறைவதேல் பிறர் திரு எலாம் உன்னதே அன்றோ. 
835
அளவு இலாத நின் செல்வத்தின் பெருக்கை நாம் அறிய  
விளைவு செய்தனை போலும் நின் விருந்து உணப் பசியால்  
களை அடைந்தவர் ஆகி நம் கணத்தினுள் காணேம்  
தளவ மூரலாய் யாம் செய்ய தக்கது ஏது என்றான்.
836
அடுக்க நின்ற குண்டோதரன் அகட்டிடை வடவை  
மடுக்க உன்னினான் அது வந்து வயிற்று எரி பசியாய்த்  
தொடுக்க ஆலம் உண்டாங்கு உடல் சோர்ந்து வேர்த்து ஆவி  
ஒடுக்கம் உற்று ஐய பசியினால் உயங்கினேன் என்றான்.
837
குடை எடுக்கும் இக் குறிய தாள் குறட்கு ஒருபிடி சோறு  
இடுமின் அப்புறம் சோறுமால் எனத் தொழுது எல்லாம்  
உடைய நாயகி போயினாள் குறியனும் உடனே  
நடை தளர்ந்து கண் புதைந்து வாய் புலர்ந்திட நடந்தான். 
838
படைக்கண் ஏவலர் இறைமகள் பணியினால் பசிநோய்  
தொடுத்தவன் தனைக் கொண்டு போய் சொன்றி முன் விடுத்தார்  
அடுத்து இருந்ததே கண்டனர் அன்ன மா மலையை  
எடுத்து அயின்றது அடிசில் அங்கு இருந்தது காணார். 
839
சிலம்பு நூபுரச் சீறடிச் சேடியர் சில்லோர்  
அலம்பு வால் வளைக் கை நெரித்து அதிசயம் அடைந்தார்  
புலம்பு மேகலையார் சிலர் பொருக்கு என வெருண்டார்  
கலம் பெய் பூண் முலையார் சிலர் கண்புதைத்து திரிந்தார். 
840
முரவை போகிய முரிவில் வான் மூரல் பால் வறையல்  
கருனை தீம் பயறு அடு துவையல் பல் வகைக் கறிகள்  
விரவு தேம்படு பால் தயிர் இழுது தேன் வெள்ளம்  
வரைவு இலாதன மிடாவொடு வாரி வாய் மடுத்தான். 
841
பல் பழக் குவை வேற்று உருப் பண்ணியம் கன்னல்  
மெல் சுவைத் தண்டு தெங்கு இவை அன்றியும் ஏவா  
வல்சி காய்களின் வருக்கமும் நுகர்ந்து மாறாமல்  
எல்லைதீர் நவ பண்டமும் எடுத்து வாய் மடுத்தான்.
842
பாரித்து உள்ள இப் பண்டமும் பரூ உக் குறும் கையால்  
வாரித் தன் பெரு வயிற்றிடை வைப்பவும் துடுவை  
பூரித்து ஆகுதி பண்ணிய தழல் எனப் பொங்கிக்  
கோரித்து ஒன்பது வாயிலும் பசித்தழல் கொளுத்த. 
843
அலங்கல் ஓதி கண்டு அதிசயம் அடைந்து தன் அன்பின்  
நலம் கொள் நாயகன் முன்பு போய் நாணம் உள் கிடப்ப  
இலங்கு பூம்குழல் சுவல் மிசை இறக்கி இட்டு ஒல்கி  
நிலங் கிளைத்து நின்றாள் நிலை கண்டனர் நிருபன். 
844
அஞ் சில் ஓதியை வினவுவான் அறிகலான் போலக்  
குஞ்சி ஆர் அழல் அன்ன அக் குட வயிற்றவன் உண்டு  
எஞ்சி உள்ளவேல் பூதங்கள் இன்னமும் விடுத்து உன்  
நெஞ்சு உவப்பவே அருத்துதும் என்னலும் நிமலை.
845
ஐய இன்னும் இக் குறள் பசி அடங்கிடா வேறு  
வெய்ய பாரிட வீரரை விடுத்தி ஏல் எடுத்து  
வையம் யாவையும் வயிற்றிடை வைப்பரே அதனால்  
செய்ய கால ருத்திரப் பெயர் தேற்றம் ஆம் உனக்கே..
846
சங்க வார் குழைக் குறண் மகன் தன் செயல் தானே  
இங்கு வந்து உரை செய்திட அறிதி என்று இறைமுன்  
மங்கை நாயகி குமுதவாய் மலர் பொழுது எயிற்றுத்  
திங்கள் வாய் முழையான் பசித் தீச்சுட வந்தான். 
847
நட்டம் ஆடிய சுந்தர நங்கை எம் பிராட்டி  
அட்ட போனகம் பனி வரை அனையவாய்க் கிடந்த  
தொட்டு வாய் மடுத்திடவும் என் சுடு பசி தணியாது  
இட்டு உணாதவர் வயிறு போல் காந்துவது என்றான். 
848
கையர் முப்புரத்து இட்ட தீக் கடும்பசி உருவாய்ப்  
பொய்யனேன் வயிற்று இடைக் குடி புகுந்ததோ என்னும்  
கை எறிந்திடும் அண்டங்கள் வெடி படக் கதறும்  
ஐய கோ எனும் உயிர்த்திடும் ஆவி சோர்ந்து அயரும். 
 
குண்டோதரனுக்கு அன்னமிட்ட படலம் சுபம்  
--------------------- 


1.8.  அன்னக் குழியும் வைகையும் அழைத்த படலம்  (849- 875) 
849
வேத நாயகன் பாரிட வேந்தனுக்கு அமையா  
ஓதன் ஆதிகன் அருத்திய தன்மை ஈது வையும்  
போத ராமையால் அமைவுறப் போனகக் குழிதந்து  
ஓத மாநதி அருத்திய செய்தியும் உரைப்பாம்.   
850
கவன மால் விடை ஆளியின் கடிகமழ் தென்றல்  
பவன மா மலை யாட்டியைப் பார்த்து உளே நகைத்துத்  
தவன மாப் பசி உடையவன் தன் பொருட்டு அன்ன  
புவன மாதினை நினைத்தனன் நினைக்கும் முன் போந்தாள்.   
851
நால் தடம் திசைத் தயிர்க்கடல் அனந்தன் தலை நிலம் ஈண்டு  
உற்று எழுந்து நால் கிடங்கராய் உதித்து எழுந்தாங்கு  
மாற்றரும் சுவைத் தீம் தயிர் வால் அரிப் பதத்தோடு  
ஏற்று எழுந்தது நால் குழி இடத்திலும் பொங்கி.  
852
குரு மதிக்குல மன்னவன் மருகனக்கு உண்டப்  
பெருவயிற்றில் இரு பிறை எயிற்று எரி சிகைப் பேழ் வாய்  
ஒரு குறள் குடை வீரனை உன் பசி தணியப்  
பருக எனப் பணித்து அருளும் பாரிடத் தலைவன்.  
853
அத் தயிர்ப் பதக் கிடங்கரில் அலை கடல் கலக்கும்  
மத்து எனக் கரம் புதைத்து எடுத்து வாய் மடுத்துச்  
துய்த்திடப் பசி விடுத்தது சுருதி நாயகன் தாள்  
பத்தி வைத்து வீடு உணர்ந்தவர் பழவினைத் தொடர் போல்.  
854
வாங்கி வாங்கி வாய் மடுத்தலும் உடம்பு எலாம் வயிறாய்  
வீங்கினான் தரை கிழிபடப் பொருப்பு என வீழ்ந்தான்  
நீங்கு நீள் உயிர்ப்பு இலன் உடல் புரண்டனன் நீர் வேட்டு  
ஆங்கு நீர் நிலை தேடுவான் ஆயினான் எழுந்தான்.   
855
ஆவி அன்னவர்ப் பிரிந்து உறை அணங்கு அனார் போலக்  
காவி நாள் மலர் தாமரைக் கடிமலர் வாட  
வாவி ஓடையும் குளங்களும் வறப்ப வாய் வைத்துக்  
கூவ நீள் நிலை நீர்களும் பசை அறக் குடித்தான்.   
856
அனையன் ஆகியும் நீர் நசை ஆற்றலன் வருந்தும்  
வினையன் ஆகி வானதிச் சடை வேதியன் பாதத்து  
இனைய நாதனும் தன் திரு முடியின் மீது இருக்கும்  
நனைய நாள் மலர் ஓதியைப் பார்த்து ஒன்று நவில் வான்.   
857
தேங்கு நீர்த்திரை மாலிகைச் செல்வி நீ இந்த  
வாங்கு நீர்த்தடம் புரிசை சூழ் மதுரையின் மாடு ஒர்  
ஓங்கு நீத்தம் ஆய் ஒல் என வருதி என்று உரைத்தான்  
நீங்கு நீர்த்திரு மாது அவண் ஒரு மொழி நிகழ்த்தும்.  
858
அன்று எம் பிரான் ஆணையால் பகீரதன் பொருட்டுச்  
சென்று நீ ஒரு தீர்த்தம் ஆய்த் திளைப்பவர் களங்கம்  
ஒன்று தீவினைத் தொடக்கு அறுத்து எழுக எனப் பணித்தாய்  
இன்று ஓர் நதி ஆகெனப் பணித்தியேல் என்னை.  
859
தெரிசித் தோர் படிந்து ஆடினோர் செம்கையால் ஏனும்  
பரிசித்தோர் பவத் தொடர்ச்சியின் பற்று விட்டு உள்ளத்து  
உருசித்தோர் உறு பத்தியும் விச்சையும் உணர்வாய்  
விரிசித்தோர் உறு மெய் உணர்வால் வரும் வீடும்.   
860
தந்திடப் பணித்து அருள் எனா தடம் புனல் செல்வி  
சுந்தரப் பெரும் கடவுளை வரம் கொண்டு தொழுது  
வந்த அளப்பு இலா வேகம் ஓடு எழுந்து மா நதியாய்  
அந்தரத்து நின்று இழிபவளாம் எனவரும் ஆல்.  
861
திரை வளை அணிகரம் உடையவள் செழு மணி நகை உடையாள்  
நுரை வளை துகில் உடையவள் கொடி நுணு இடையவள் அற நீள்  
விரை வளை குழல் உடையவள் கயல் விழி உடையவள் வருவாள்  
வரை வளை சிலையவன் முடி மட வரல்நதி வடிவினுமே.   
862
விரை படும் அகிலரை பொரிதிமில் வெயில் விடு மணி வரை யோடு  
அரை பட முது சினை அலறிட வடியொடு கடிது அகழாக்  
குரைபடு கழல் இற உளர் சிறு குடி அடியொடு பறியாக்  
கரைபட எறிவது வருவது கடுவிசை வளி எனவே.  
863
பிணையொடு கலை பிடியொடு கரி பிரிவில வொடு  பழுவப்  
பணையொடு கருமுசு வயிறு அணை பறழொடு தழுவி அதன்  
துணையொடு கவிபயில் மர நிரை தொகை யொடும் இற உளர் வெம்  
கணையொடு சிலை இதண் நெடும் எறி கவணொடு கொடு வரும் ஆல்.  
864
அடியிற நெடுவரை உதைவன அகழ்வன அகழ் மடுவைத்  
திடர் இடுவன மழை செருகிய சினை மர நிரை தலைகீழ்  
பட இடிகரை தொறும் நடுவன படுகடல் உடை முது பார்  
நெடு முதுகு இருபிளவு உற வரு நெடு நதி இன அலையே.   
865
பிளிறொலி இனம் முது மரம் அகழ் பெருவலி இன வசையா  
வெளிறடி வனவெறி மணி இன விரை செலவின மதமோடு  
ஒளிறளி இனநுரை முக படம் உடையன என வரலால்  
களிறு அனையது மது இதழிகள் கவிழ் சடை அணி குடிஞை.  
866
நீடிய பிலம் உறு நிலையின நிருமலன் மதி முடி மீது  
ஆடிய செயல் இன வெயில் உமிழ் உருமணி தலை இள நீள்  
கோடிய கதியின நிரை நிரை குறுகிய பல காலின்  
ஓடிய வலியின வளை உடல் உரகமும் என வரும் ஆல்.   
867
மண் அகழ்தலின் வளை அணி கரு மாவனையது மிசை போய்  
விண் உள வலின் அவுணர்கள் இறை விடு புனலொடு நெடுகும்  
அண்ணலை அனையது சுவை இழு தலை அளை உறு செயலால்  
கண்ணனை அனையது நெடுகிய கடுகிய கதி நதியே.   
868
திகழ் தரு கரி பரி கவரிகள் செழு மணியொடு வருமாறு  
திகழ் தரு குடபுல அரசர்கள் நெறி செய்து கவர் திருவோடு  
அகழ் தரு பதிபுகு மதிகுல அரசனை அதை அலதேல்  
புகழ் தரு திறை இட வரு குடபுல அரசனும் நிகரும்.   
869
ஆரொடு மடல் அவிழ் பனை யொடும் அர நிகர் இலை நிம்பத்  
தாரொடு புலியொடு சிலையொடு தகு கயலொடு தழுவாப்  
பாரொடு திசை பரவிய தமிழ் பயில் அரசர்கள் குழுமிச்  
சீரொடு பல திரு வொடு வரு செயல் அனையது நதியே.   
870
கல்லார் கவி போல் கலங்கிக் கலை மாண்ட கேள்வி  
வல்லார் கவி போல் பலவான் துறை தோன்ற வாய்த்துச்  
செல்லாறு தோறும் பொருள் ஆழ்ந்து தௌ¤ந்து தேயத்து  
எல்லாறும் வீழ்ந்து பயன் கொள்ள இறுத்தது அன்றெ  
871
வண்டு ஓதை மாறா மலர் வேணியின் வந்த நீத்தம்  
கண்டு ஓத நஞ்சு உண்டு அருள் கண் நுதன் மூர்த்தி பேழ்வாய்  
விண்டு ஓதம் அணியாது என் விடாய் என வெம்பி வீழ்ந்த  
குண்டு ஓதரனை விடுத்தான் அக் குடிஞை ஞாங்கர்.  
872
அடுத்தான் நதியின் இடை புக்கு இருந்து ஆற்றல் ஓடும்  
எடுத்தான் குறும்கை இரண்டும் கரை ஏற நீட்டித்  
தடுத்தான் மலைபோல் நிமிர் தண்புனல் வாய் அங்காந்து  
மடுத்தான் விடாயும் கடல் உண்ணும் மழையு நாண.   
873
தீர்த்தன் சடை நின்று இழி தீர்த்தம் அருந்தி வாக்குக்  
கூர்த்து இன்பு கொண்டு குழகன் திரு முன்னர் எய்திப்  
பார்த்தன் பணிந்த பதம் முன் பணிந்து ஆடிப் பாடி  
ஆர்த்த அன்பு உருவாய்த் துதித்தான் அளவாத கீதம்.   
874
பாட்டின் பொருளான் அவன் பாரிட வீரன் பாடல்  
கேட்டு இன்பம் எய்திக் கணங்கட்குக் கிழமை நல்கி  
மோட்டு இன்புனன் மண் முறை செய்து இருந்தான் அளகக்  
காட்டின் புறம் போய் மடங்கும் கயல் கண்ணியோடும்.   
875
தீர்த்தன் இதழிச் சடை நின்றும் இழிந்து வரலால் சிவகங்கை  
தீர்த்தன் உருவம் தௌ¤ வோர்க்கு ஞானம் தரலால் சிவஞான  
தீர்த்தம் காலில் கடுகி வரும் செய்தியாலே வேகவதி  
தீர்த்தம் கிருத மாலை என வைகை நாமம் செப்புவர் ஆல். 
 
அன்னக் குழியும் வைகையும் அழைத்த படலம் சுபம்  
---------------------------- 


09. ஏழு கடல்அழைத்த படலம்  (876 - 890) 
876
முடங்கன் மதி முடி மறைத்த முடித் தென்னன் குறட்கு அன்னக்  
கிடங்கரொடு நதி அழைத்த கிளர் கருணைத் திறன் இது மேல்  
மடங்கல் வலி கவர்ந்தான் பொன் மாலை படிந்து ஆட ஏழு  
தடம் கடலும் ஒருங்கு அழைத்த தன்மை தனைச் சாற்றுவாம்.  
877
ஓத அரும் பொருள் வழுதி உருவாகி உலகம் எலாம்  
சீதள வெண் குடை நிழற்றி அறச் செம் கோல் செலுத்தும் நாள்  
போத அரும் பொருள் உணர்ந்த இருடிகளும் புனித முனி  
மாதவரும் வரன் முறையால் சந்தித்து வருகின்றார்.   
878
வேதமுனி கோத மனும் தலைப்பட்டு மீள்வான் ஓர்  
போது அளவில் கற்புடைய பொன் மாலை மனை புகுந்தான்  
மாது அவளும் வரவேற்று முகமன் உரை வழங்கிப் பொன்  
ஆதனம் இட்டு அஞ்சலி செய்து அரியதவத் திறம் கேட்பாள்.  
879
கள்ள வினைப் பொறி கடந்து கரை கடந்த மறைச் சென்னி  
உள்ள பொருள் பரசிவம் என்று உணர்ந்த பெருந்தகை அடிகேள்  
தள்ளரிய பவம் அகற்றும் தவம் அருள் செய்க எனக் கருணை  
வெள்ளம் என முகம் மலர்ந்து முனிவேந்தன் விளம்பும் ஆல்.   
880
 தவ வலியான் உலகு ஈன்ற தடா தகைக்குத் தாய் ஆனாய்  
சிவ பெருமான் மருகன் எனும் சீர் பெற்றய் திறல் மலயத்  
துவசன் அரும் கற்பு உடையாய் நீ அறியாத் தொல் விரதம்  
அவனி இடத்து எவர் அறிவார் ஆனாலும் இயம் பக்கேள்.   
881
மானதமே வாசிகமே காயிகமே என வகுத்த  
ஈனம் இல் தவம் மூன்றம் இவற்றின் ஆனந்தம் தருமது  
தான மிசை மதி வைத்தறயவு பொறை மெய் சிவனை  
மோனம் உறத் தியானித்தல் ஐந்து அடக்கல் முதல் அனந்தம்.   
882
வாசிக ஐந்து எழுத்து ஓதன் மனுப் பஞ்ச சாந்தி மறை  
பேசுசத உருத்திரம் தோத்திரம் உரைத்தல் பெரும் தருமம்  
காசு அகல எடுத்து ஓதன் முதல் அனந்தம் ஆயிகங்கள்  
ஈசன் அருச்சனை கோயில் வலம் செய்கை எதிர்வணங்கல்.   
883
நிருத்தன் உறை பதிபலப் போய்ப் பணிதல் பணி நிறை வேற்றல்  
திருத்தன் முடி நதி ஆதி தீர்த்த யாத்திரை போய் மெய்  
வருத்தமுற ஆடல் இவை முதல் பல அவ் வகை மூன்றில்  
பொருத்த முறு காயிகங்கள் சிறந்தன இப் புண்ணியத்துள்.   
884
திருத்த யாத்திரை அதிகம் அவற்ற அதிகம் சிவன் உருவாம்  
திருத்த ஆம் கங்கை முதல் திரு நதிகள் தனித் தனி போய்த்  
திருத்த மாடு அவதரித்த திரு நதிகள் தனித் தனி போய்த்  
திருத்தமாய் நிறைதலினால் அவற்று இகந்து திரை முந்நீர்.   
885
என்று முனி விளம்பக் கேட்டு இருந்த காஞ்சன மாலை  
துன்று திரைக் கடல் ஆடத் துணிவுடைய விருப்பினள் ஆய்த்  
தன் திருமா மகட்கு உரைத்தாள் சிறிது உள்ளம் தளர்வு எய்திச்  
சென்று இறைவற்கு உரைப்பல் எனச் செழியர் தவக் கொழுந்து அனையாள்.   
886
தன் தன்னை உடைய பெரும் தகை வேந்தர் பெருமான் முன்  
சென்று அன்னம் என நின்று செப்புவாள் குறள் வீரர்க்கு  
அன்று அன்னக் குழியு னொடு ஆறு அழைத்த அருட்கடலே  
இன்று அன்னை கடல் ஆட வேண்டினாள் என்று இரந்தாள்.   
887
தேவி திரு மொழி கேட்டுத் தென்னவராய் நிலம் புரக்கும்  
காவி திகழ் மணி கண்டர் கடல் ஒன்றோ எழு கடலும்  
கூவி வர அழைத்தும் என உன்னினார் குணபால் ஓர்  
வாவி இடை எழுவேறு வண்ணமொடும் வருவன ஆல்.   
888
துண்ட மதித் திரள் அனைய சுரிவளை வாய் விட உதைத்து  
வெண் தவள நுரை ததும்பச் சுறா ஏறு மிசைக்  கொட்பத்  
தண் தரள மணித் தொகுதி எடுத்து எறியும் தரங்க நிரை  
அண்ட நெடு முகடு உரிஞ்ச ஆர்த்து எழுந்த கடல் ஏழும்.   
889
காணும் மாநகர் பனிப்பக் கலி முடிவில் அயன் படைப்புக்  
கோணுமாறு எழுந்தது எனக் கொதித்து எழுந்த கடல் அரவம்  
பூணு நாயகன் அகில புவனம் எலாம் கடந்த திரு  
ஆணையால் அவன் அடி சென்று அடைந்தார் போல் அடங்கியது ஆல்.   
890
தன் வண்ணம் எழு கடலின் தனி வண்ணமொடு கலந்து  
பொன் வண்ண நறும் பொகுட்டுப் பூம் பொய்கை பொலிவு எய்தி  
மின் வண்ணச் சடைதாழ வெள்ளி மணி மன்று ஆடும்  
மன் வண்ணம் என எட்டு வண்ண மொடும் வயங்கியது ஆல். 
 
ஏழு கடல்அழைத்த படலம் சுபம்  
 -------------------

 1.10. மலயத் துவசனை அழைத்த படலம்  (891- 921) 
891 
எழு கடல் அழைத்த வாறு இயம்பினாம் இனிச்  
செழு மதி மரபினோன் சேண் இழிந்து தன்  
பழுது இல் கற்பில் லொடும் பரவை தோய்ந்து அரன்  
அழகிய திரு உரு அடைந்தது ஓதுவாம்.   
892
புரவலன் தடாதகைப் பூவையோடும் வந்து  
உரவு நீர்க் கடல் மருங்கு உடுத்த சந்தனம்  
மரவ மந்தார மா வகுளம் பாடலம்  
விரவு நந்தனத்து அரி அணையின் மேவினான்.   
893
 தாது அவிழ் மல்லிகை முல்லை சண்பகப்  
போது கொய்து இளையரும் சேடிப் பொன் தொடி 
 மாதரும் கொடுத்திட  வாங்கி மோந்து உயிர்த்து  
ஆதரம் இரண்டாற அமரும் எல்லையில். 
894
தன்னமர் காதலி தன்னை நோக்கியே  
மன்னவன் உன் பொருட்டு ஏழு வாரியும்  
இந் நகர் அழைத்தனம் ஈண்டுப் போந்து நின்  
அன்னையை ஆடுவான் அழைத்தி ஆல் என.  
895
 மடந்தையும் அன்னையைக் கொணர்ந்து வாவி மாடு  
அடைந்தனள் ஆக மற்று அவள் புராண நூல்  
படர்ந்த கேள்வியர் தமை நோக்கிப் பௌவநீர்  
குடைந்திடும் விதி எவன் கூறும் என்னவே.  
896
கோது அறு கற்பினாய் கொழுநன் கைத்தலம்  
காதலன் கைத்தலம் அன்றிக் கன்றின் வால் 
 ஆதல் இம் மூன்றில் ஒன்று அம் கை பற்றியே  
ஓத நீர் ஆடுதல் மரபு என்று ஓதினார்.  
897
 மறையவர் வாய்மை பொன் மாலை கேட்டு மேல்  
குறைவு அறத் தவம் செயாக் கொடிய பாவியேற்கு  
இறைவனும் சிறுவனும் இல்லையே இனிப்  
பெறுவது கன்று அலால் பிறிது உண்டாகுமோ.  
898
ஆதலால் கன்றின் வால் பற்றி ஆடுகோ  
மாதராய் என்று தன் மகட்குக் கூறலும்  
வேதன் மால் பதவியும் வேண்டினார்க்கு அருள்  
நாதன் ஆருயிர்த் துணை ஆய நாயகி.  
899
தன் உயிர்க் கிழவனை அடைந்து தாழ்ந்து தன்  
அன்னை தன் குறை உரை ஆட ஆண் தகை  
மன்னவன் வலாரியோடு ஒருங்கு வைகிய  
தென்னவன் மேல் மனம் செலுத்தினான் அரோ.  
900
சிலையத் திரியார் திரு உள்ளம் உணர்ந்து 
 தலையத் திரி அட்டவன் ஆதனம் நீத்து 
 உலையத் திரி ஒத்த விமான  மொடு  
மலையத் துவசச் செழியன் வரும் ஆல். 
901
மண் பேறு அடைவான் வரும் ஏழ் கடல் வாய்  
எண் பேறு அடையா அருளின் அமுதைப்  
பெண் பேறு அதனால் பெறும் பேறு இது எனாக்  
கண் பேறு அடைவான் எதிர் கண்டனனே.  
902
வந்தான் மருகன் சரணம் பணிவான்  
முந்தாமுனம் மாமன் எனும் முறையால்  
அந்தா மரை அம் கையமைத்து மகள்  
தந்தானை எதிர்ந்து தழீஇ யினன் ஆல். 
903
ஆத்தன் திரு உள்ளம் மகிழ்ந்து அருளால்  
பார்த்து அன்பு நிரம்பிய பன்னியொடும்  
தீர்த்தம் புகுந்து ஆடிய செல்க  
எனப் பூத்தண் பொருநைப் புனல் நாடவனும்.  
904
முன்னைத் தவம் எய்தி முயன்று பெறும்  
அன்னப் பெடை அன்னவள் வந்து எதிரே  
தன்னைத் தழுவத் தழுவிக் கிரிவேந்து  
என்னக் குறையா மகிழ் எய்தினனே.  
905
தண்டே மொழிவேள் விதவக் குறையால்  
கண்டேன் இலன் என்று கருத்து அவலம்  
உண்டே அஃது இவ் உவகைக் களிதேன்  
வண்டே என உண்டு மறந்தனன் ஆல். 
906
சேண் உற்றவனைச் சிலநாள் கழியக் 
காண் உற்றவள் போல் நிறை கற்பு உடையாள் 
பூண் உற்று மலர்ந்த ஒர் பொன்  கொடிபோல் 
நாண் உற்று எதிர் நண்ணி இறைஞ்சினள் ஆல். 
907
மஞ்சு ஓதிய காஞ்சன மாலை கையில் 
பைஞ் சோதி விளங்குப இத் திரையாய்ச் 
செஞ் சோதி முடிச் சிவ நாம எழுத்து  
அஞ்சு ஓதி நெடும் கடல் ஆதும் அரோ. 
908
துங்கக் கலை வேதியர் தொல் மறை நூல் 
சங்கற்ப விதிப்படி தன் துணைக்கை 
அம் கைத் தளிர் பற்றி அகத்து உவகை  
பொங்கப் புணரிப் புனல் ஆடினளே.  
909
குடைந்தார் கரை ஏறினர் கொன்றை முடி 
மிடைந்தார் கருணைக் கண் விழிக் கமலம் 
உடைந்தார் அனைமாரும் உதரம் குருகாது 
அடைந்தார் உமை பாகர் அருள் படிவம்.  
910
ஒண் கொண்டல் மிடற்று ஒளியும் ஒருநால் 
எண் கொண்ட புயத்து எழிலும் அழல் சேர் 
கண் கொண்ட நுதல் கவினும் பொலியா 
மண் கண்டு வியப்ப வயங்கினர் ஆல்.   
911
விண்ணின்று வழுக்கி விழும் கதிர் போல் 
கண் நின்ற நுதல் கருணா கரன் வாழ் 
எண் நின்ற புரத்தின் இழிந்து இமையா 
மண் நின்றது ஓர் தெய்வ விமானம் அரோ.  
912
 அத் தெய்வ விமானம் அடுத்திடலும் 
முத் தெய்வதம் முக்கணவன் பணியால் 
நத் தெய்வ தருக் கரன் அம் கையொடும்  
எத் தெய்வதமும் தொழ ஏறினன் ஆல்.   
913
தேமாரி எனும் படி சிந்த நறும் 
பூ மாரி பொழிந்தது பொன் உலகம் 
தூமா மறை அந்தர துந்துபி கார் 
ஆம் ஆம் என எங்கும் அதிர்ந்தன ஆல்.   
914
எழுந்தது விமனம் வானம் எழுந்த துந்துபியும் நாணி 
விழுந்தது போலும் என்ன அர ஒலி எங்கும் விம்மத் 
தொழும் தகை முனிவர் ஏத்தச் சுராதிகள் பரவத் திங்கள் 
கொழுந்து அணி வேணிக் கூத்தர் கோ நகர் குறித்துச் செல்வார்.  
915
 முன்பு தம் உருவாய் வைய முறைபுரி கோல் கைக்கொண்டு 
பின்பு தம் உருவம் தந்த மருகனும் பெருகு கேண்மை  
அன்பு தந்து அருகு நின்ற தடா தகை அணங்கு மீண்டு 
பொன் புனை குடுமிக் கோயில் புகுந்து நன்கு இருப்பக் கண்டார்.  
916
 முன்னை வல் வினையால் யாக்கை முறை தடுமாறித் தோற்றம் 
மன்னிய மனிதர் போலப் பண்டைய வடிவம் மாறி  
அன்னையே மகளா ஈன்ற அப்பனே மருகன் ஆக 
என்னயா நோற்றேம் யார்க்கும் இயற்ற அரும் தவம்தான் என்ன.   
917
 கன்று அகலா ஆன் போல ஐயன் கனை கடல் விடாது பற்றி 
ஒன்றிய அன்பு பின்நின்று ஈர்த்து எழ உள்ளத்தோடும்  
சென்று இரு கண்ணும் முட்டி அடிக்கடி திரும்பி நோக்கக் 
குன்று உறழ் விமானத்து அன்னை அஞ்சலி கூப்பிச் செல்வார்.  
918
புவ லோகம் கடந்து போய்ப் புண்ணியருக்கு எண் இறந்த போகம் ஊட்டும் 
சுவலோகம் கடந்து போய் மகலோகம் சனலோகம் துறந்து மேலைத் 
தவலோகம் கடந்து போய்ச் சத்திய லோகம் கடந்து தண் துழாயோன் 
நவலோகம் கடந்து உலக நாயகம் ஆம் சிவலோகம் நண்ணினாரே.  
919
 அறக் கொடி பின் இறை மகனை அடி பணிந்து தனை ஈன்றார்க்கு ஆதி வேத 
மறைப் பொருள் தன் வடிவு அளித்த அருளின் மன நிறை மகிழ்ச்சி வாய் கொள்ளாமல் 
புறப்படுவது என இரண்டு திருச் செவிக்கும் செம்குமுதம் பொதிந்த தீம்தேன்
 நிறைப்பது எனப் பல் முறையால் துதி செய்து தொழுது ஒன்று நிகழ்த்தா நின்றாள்.  
920
எண் இறந்த தேவர்க்கும் யாவர்க்கும் பயன் சுரக்கும் இமையோர் நாட்டுப் 
புண்ணியவான் தன் புனிற்றுக்  கன்றுக்குக் குறைவு ஏது என் பொருட்டு என் ஈன்றாள் 
எண்ணியது கடல் ஒன்றெ எழு கடலும் ஈண்டு அழைத்தாய் ஈன்றாள் ஆட  
விண் இருந்த கண வனையும் விளித்து உன் அருள் வடிவு அளித்து உன் மேனாடு ஈந்தாய்.  
921
 தென்னர் மரபு இறந்தது எனப் படு பழியில் ஆழவரும் செவ்வி நோக்கிப் 
பொன் அவிர் தார் முடி புனைந்து கோல் ஒச்சி வருகின்றாய் போலும் மேலும் 
இந் நிலைமைக்கு இடையூறும் இனி இன்றே எனத் தலைவி இயம்ப லோடும் 
தன்  இறைவி உட் கோளை அகம் கொண்டு மகிழ்ந்து இருந்தான் தமிழர் கோமான். 
 
மலயத் துவசனை அழைத்த படலம்  சுபம்
----------------------

 1.11. உக்கிர பாண்டியன் திருஅவதாரப் படலம்  (922 -  966) 
922 
மன்னவன் குல சேகரன் திரு மகன் மனைவி  
தன்னொடும் கடல் ஆடிய தகுதி ஈது அந்தத்  
தென்னவன் தனித் திருமகள் திருஉளம் களிப்ப  
உன்னரும் திறல் உக்கிறன் உதித்தவாறு உரைப்பாம்.     
923
தண் நிலா மௌலி வேய்ந்த சுந்தர சாமி ஞாலத்து  
எண் இலா வைகல் அன்னது இணையடி நிழல் போல் யார்க்கும்  
தெண் நிலாக் கவிகை நீழல் செய்து அருள் செம்கோல் ஓச்சி  
உண்ணிலா உயிர் தானாகி முறை புரிந்து ஒழுகும் நாளில்.     
924
கரியவன் கமலச் செம்மன் மறை முதல் கலைகள் காண்டற்கு  
அரியவன் அன்பர்க்கு என்றும் எளியவன் ஆகும் மேன்மை  
தெரியவன் பகன்ற சிந்தைத் தென்னவன் தனக்கும் கற்பிற்கு  
உரியவள் தனக்கும் காதல் மகளென உமையைத் தந்தான்.     
925
மற்று அதற்கு இசையத் தானும் மருமகன் ஆகி வையம்  
முற்றும் வெண் குடைக் கீழ் வைக முறை செய்தான் ஆக மூன்று  
கொற்றவர் தம்மில் திங்கள் கோக்குடி விழுப்பம் எய்தப்  
பெற்றது போலும் இன்னும் பெறுவதோர் குறைவு தீர்ப்பான்.     
926
ஒன்றினைச் செய்கை செய்யாது ஒழிகை வேறு ஒன்று செய்கை  
என்று இவை உடையோன் ஆதி ஈறு இலாப் பரம யோகி  
நன்று தீது இகழ்ச்சி வேட்கை நட்பு இகல் விளைக்கும் மாயை  
வென்றவன் செய்யும் மாயை விருத்தி யார் அளக்க வல்லார்.     
927
இந்திர சால விச்சை காட்டுவான் என்னத் தன்பால்  
செம் தழல் நாட்டம் ஈன்ற செல்வனைக் கருப்பம் எய்தா  
தம் தமில் உயிரும் ஞாலம் அனைத்தையும் ஈன்ற தாயாம்  
சுந்தரவல்லி தன்பால் தோன்று மாறு உள்ளம் செய்தான்.    
928
அங்கு அவன் வரவுக்கு ஏற்ப ஆயமும் பிறரும் தாழ்ந்து  
மங்கை நின் வடிவுக்கு ஏற்பக் கருவுரு வனப்பும் சீரும்  
திங்கதோற் ஆற்று மன்றல் செவ்வியும் காண ஆசை  
பொங்கியது எங்கட்கு என்றார் புனிதை அப்படி போல் ஆனாள்.     
929
கரு மணிச் சிகரச் செம் பொன் கனவரை அனைய காட்சித்  
திரு முலை அமுதம் பெய்த செப்பு இரண்டு அனைய வாக  
வரு முலை சுமந்து மாய்ந்த மருங்குலும் வந்து தோன்ற  
அருள் கனிந்த அனையாள் நாவிற்கு இன் சுவை ஆர்வம் பொங்க.    
930
என்னவும் எளிய வேனும் அரியன என்ன வேட்டாள்  
அன்னவும் போக பூமி அரும் பெறல் உணவு நல்கிப்  
பன்னகர் அமுதும் திங்கள் படுசுவை அமுதும் தெய்வப்  
பொன்னகர் அமுதும் ஆசை புதைபடக் கணங்கள் நல்க.   
931
புண்ணிய முனிவர் வேத பண்டிதர் போந்து வேந்தர்க்கு  
கண்ணிய சடங்கு மூதூர் அரும் கடி வெள்ளத்து ஆழ  
எண்ணிய திங்கள் தோறும் இயற்ற இக் கன்னித் தேயம்  
பண்ணிய தருமச் சார்பால் படுபயன் தலைப்பாடு எய்த.    
932
மாசு அறத் துறந்தோர் உள்ளம் ஆன வான் களங்கம் நீங்க  
ஈசர் தம் கிழமை என்னும் இந்து ஆதிரை நாள் செய்த  
பூசையின் பயன் தான் எய்த எரி பசும் பொன் கோள்வந்து  
தேசு ஒடு கேந்திரத்தில் சிறந்த நல் ஓரை வாய்ப்ப.    
933
முந்தை நான் மறைகள் தாமே முழங்க மந்தார மாரி  
சிந்த நாள் மலர் பூத்து ஆடும் மின் எனத் திசைகள் தோறும்  
அந்தர மகளிர் ஆடத் துந்துபி ஐந்தும் ஆர்ப்ப  
விந்தையும் திருவும் வெள்ளைக் கிழத்தியும் வீறு வாய்ப்ப.    
934
அந்தணர் மகிழ்ச்சி தூங்க அடுத்து அவர் வளர்க்கும் முன்னர்  
மந்திர வேள்விச் செந்தீ வலம் சுழித்து எழுந்து ஆர்த்து ஆடச்  
சிந்துர நுதல் மா எட்டும் சேடனும் பொறை எய்ப்பு ஆற  
இந்திரன் மேருப் புத்தேள் புனல் இறைக்கு இடம் தோள் ஆட.    
935
ஆலத்தை அமுதம் ஆக்கும் அண்ணலும் அணங்கும் கொண்ட  
கோலத்துக்கு ஏற்பக் காலைக் குழந்தை வெம் கதிர் போல் அற்றைக்  
காலத்தில் உதித்த சேய்போல் கண் மழை பிலிற்று நிம்ப  
மாலை தோள் செழியன் செல்வ மகள் வயின் தோன்றினானே.   
936
எடுத்தனள் மோந்து புல்லி ஏந்தினள் காந்தன் கையில்  
கொடுத்தனள் வாங்கி வீங்கு கொங்கை நின்று இழிபால் வெள்ளம்  
விடுத்தனள் குமுதப் போதில் வெண் நிலா வெள்ளம் போல்வாய்  
மடுத்தனள் அருத்தி னாள்தன் மைந்தனை எம் பிராட்டி.    
937
சலத்தலைக் கிடக்கைப் புத்தேள் அருநிழல் வாழ்க்கைப் புத்தேள்  
அலர்த்தலை இருக்கைப் புத்தேள் ஆதி இப் புத்தேளிர் வேதப்  
புலத்தலைக் கேள்வி சான்ற புண்ணிய முனிவர் ஏனோர்  
குலத்தலை மகளி ரோடும் கோமகன் கோயில் புக்கார்.    
938
குட புலத்து அரசும் பொன்னிக் குளிர் புனல் கோழி வேந்தும்  
வடபுலத்து அரசர் யாரும் குறுநில வாழ்க்கைச் செல்வத்து  
அடல்கெழு தொண்டைத் தண்தார் அரசொடு மணிகம் சூழக்  
கடல்கள் நால் திசையும் பொங்கி வருவ போல் கலிப்ப வந்தார்.   
939
மன்னனைத் தேவிதன்னை முறையினால் வழுத்தி வாழ்த்தி  
நன்னர் கோளாகி ஓகை நவின்று வெண் மழு மான் நீத்த  
தென்னவர் பெருமான் தேவி திருமுகக் கருணை பெற்றுப்  
பொன்னடி பணிந்து தம் ஊர் போகுவார் இனைய சொல்வார்.   
940
வழுதியர் பெருமான் தன் பால் கந்தனே வந்தான் என்பார்  
பழுதறு கற்பினாள் தன் பாக்கியம் இதுவே என்பார்  
அழகினான் மதனும் பெண்மை அவா உறும் இவன் கோல் ஆணை  
எழுகடல் உலகோடு வையம் ஏழையும் காக்கும் என்பார்.   
941
மனிதர் வான் தவமோ தென்பார் வைகு வோர் தவமோ வானப்  
புனிதர் வான் தவமோ வேள்விப் பூசுரர் தவமோ கேள்வி  
முனிவர் வான் தவமோ ஈறு முதல் இலா முதல்வன் உள்ளக்  
கனிதரு கருணை போலிக் காதலன் தோற்றம் என்பார்.  
942
தரும மா தவத்தின் பேறோ வருத்த மாதவத்தின் பேறோ  
பெருமை சால் காமன் நோற்ற பெருந்தவப் பேறோ எய்தற்கு  
அருமை ஆம் வீடுநோற்ற அரும்தவப் பேறோ இந்தத்  
திருமகன் என்று தம்மில் வினாய் மகிழ் சிறப்பச் சென்றார்.  
943
அவ் அவர் மனைகள் தோறும் மங்கல அணிகளாகக்  
கௌவை மங்கலங்கள் ஆர்ப்பக் கடிநகர் எங்கும் பொங்க  
நெய் விழா எடுப்பக் கேள்வி நிரம்பிய மறையோர்க்கு ஈந்த  
தெய்வ மா தான நீத்து அந் திரைக் கடன் மடுத்தது அம்மா.  
944
சுண்ணமும் பொரியும் தூ வெள் அரிசியும் தூர்வைக் காடும்  
தண் அறும் சிவிறி வீசு தண் பனி நீரும் சாந்தும்  
எண்ணெயும் நானச் சேறும் பசை அற எடுத்து வாரிக்  
கண்ணகன் நகரம் எங்கும் கழுவின தான வெள்ளம்.  
945
செம் பொன் செய் துருத்தி தூம்பு செய் குழல் வட்டம் ஆக  
அம் பொன் செய் சிவிறி வெண் பொன் அண்டை கொண்டாரம் தூங்கும்  
வம் பஞ்சு முலை யினாரும் மைந்தரும் மாறி ஆட  
அம் பஞ்சு மாறி மாறி அனங்கனும் ஆடல் செய்தான்.  
946
இன்னணம் களிப்ப மூதூர் இந்து ஆதிரை நல் நாளில்  
பொன்னவன் கேந்திரித்த புனித லக்கினத்தில் போந்த  
தென்னவர் பெருமான் சேய்க்குச் சாதகச் செய்தி ஆதி  
மன்னவர்க்கு இயன்ற வேத மரபினால் வயங்க ஆற்றி.   
947
கரிய வெண் திரை நீர்ச் செல்வன் கல் இறகு அரிந்த வென்றித்  
தெரியலன் உலகம் தாங்கும் தெய்வதக் வரைக்கோன் ஆதித்  
தரியலர் வீரம் சிந்தத் தருக்கு அழிந்து அச்சம் தோற்றற்கு  
உரிய காரணத்து ஆனா உக்கிர வருமன் என்பார்.  
948
நால் ஆகும் மதியில் சந்தி மிதிப்பது நடாத்தி ஆறு ஆம்  
பாலாகும் மதியில் அன்ன மங்கலம் பயிற்றி ஆண்டின்  
மேல் ஆகும் மதியில் கேச வினை முடித்து ஐந்தாம் ஆண்டின்  
நூல் ஆறு தெரிந்து பூண நூல் கடி முடித்துப் பின்னர்.   
949
பத நிரை பாழி சாகை ஆரணம் பணைத்த வேத  
முதல் நிரை கலையும் வென்றி மூரி வில் கலையும் வாளும்  
மத நிரை ஒழுகும் ஐயன் மா நிரை வையம் பாய்மா  
வித நிரை ஏற்றம் மற்றும் உணர்த்தினான் வியாழப் புத்தேள்.  
950
குரு முகத்து அறிய வேண்டும் என்பது ஓர் கொள்கை ஆலே  
ஒரு முறை கேட்டு ஆங்கு எண் நான்கு கலைகளும் ஒருங்கு தேறி  
அரன் அல ஒருவராலும் தேற்றுவது அருமை ஆல் அப்  
பரன் இடைத் தௌ¤ந்தான் பாசு பதாத்திரப் படையும் மன்னோ. 
951
எல்லை இல் கலைகள் எல்லாம் அகவை நால் இரண்டின் முற்றத்  
தொல் அறிவு உடையன் ஆகித் குரவரைத் தொழுது போற்ற  
வல்லவன் ஆகி அன்னார் மகிழ்ச்சி கொள் கனலாய் வென்றிச்  
செல்வ ஏற்று இளைய ரோடும் திரு விளையாடல் செய்வான்.  
952
புகர் மத வேழம் முட்டிப் போர் விளையாடி என்றும்  
தகரொடு தகரைத் தாக்கித் தருக்கு அமர் ஆடி வென்றும்  
வகிர் படு குருதிச் சூட்டு வாரணம் ஆடி வென்றும்  
நகை மணிப் பலகை செம் பொன்னால் குறுப் பாடி வென்றும்.  
953
காற்றினும் கடிய மாவில் காவதம் பல போய் மீண்டும்  
கூற்றினும் கொடிய சீற்றக் குஞ்சரம் உகைத்தும் வைகை  
ஆற்றின் உய்யானத்து ஆவி அகத்தின் உள் இன்பம் துய்த்தும்  
வேல் திறன் மைந்தரோடு மல் அமர் விளைத்து வென்றும்.  
954
சந்த வெற்பு அடைந்து வேட்டம் செய்து சைல வாழ்க்கை  
அந்தணர் ஆசி கூற அவர் தொழில் வினாயும் அன்னார்  
கந்த மென் கனி விருத்து ஊண் கை தழீக் களித்து மீண்டும்  
இந்தவாறு ஐம் மூ ஆண்டு கழிய மேல் எய்தும் ஆண்டில். 
955
சூர் முதல் தடிந்த தங்கள் தோன்றலே இவன் என்று எண்ணிக்  
கார் முக மயிலும் வேலும் கை விடாக் காக்கு மா போல்  
வார் முக முலையினாரும் வடிக் கணும் மருங்கு மொய்ப்பக்  
கூர் முக வேலான் இன்ன கொள்கையன் ஆகத் தாதை.  
956
பங்கயச் செவ்வித்து ஆகித் கண் மனம் பருகு காந்தி  
அங்கு அழல் காலும் சொன்ன அடைவினில் திரண்டு நீண்ட  
சங்கமும் வட்டம் தோன்றச் செழு முழந்தாளும் நால் வாய்த்  
துங்க ஈர்ங் கவுண் மால் யானைத் துதிக்கை போல் திரள் கவானும்.  
957
சிறுகிய வயிறும் தாழ்ந்த நாபியும் செவ்வி நோக்கும்  
மறு இல் கண்ணடியின் அன்ன கடிய கல் வரை கொள் மார்பும்  
எறி இசை வீணைக் தண்டின் இணைந்து நீண்டு இழிந்த கையும்  
வெறிய தார் கிடந்த மேரு வெற்பு இரண்டு அனைய தோளும்.  
958
வலம்புரி என்ன வாய்ந்த கண்டமும் மலராள் மன்னும்  
பொலம் புரி கமலம் அன்ன வதனமும் பொதுவான் நோக்கி  
நிலம் புரி தவப் பேறு அன்னான் வடிவு எலாம் நின்று நின்று  
நலம் புரி நூலோன் நோக்கிச் சோதிப்பான் அடிக்க வல்லான்.  
959
959 
உன்னத ஆறு நீண்ட உறுப்பும் ஐந்து சூக்கம் தானும்  
அன்னது குறுக்க நான்காம் அகல் உறுப்பு இரண்டு ஏழ் ஆகச்  
சொன்னது சிவப்பு மூன்று கம்பிரம் தொகுத்த வாறே  
இன்னவை விரிக்கின் எண் நான்கின் இலக்கண உறுப்பாம் என்ப.  
960
வயிறு தோள் நெற்றி நாசி மார்பு கை அடி இவ் ஆறும்  
உயிரில் வான் செல்வன் ஆகும் ஒளி கவர் கண் கபோலம்  
புயல் புரை வள்ளல் செம்கை புது மணம் கவரும் துண்டம்  
வியன் முலை நகுமார்பு ஐந்து நீண்ட வேல் விளைக்கும் நன்மை.  
961
நறிய பூம் குஞ்சி தொக்கு விரல் கணு நகம் பல் ஐந்தும்  
சிறியவேல் ஆயுள் கோசம் சங்க நா முதுகு இந் நான்கும்  
குறியவேல் பாக்கியப் பேறாம் சிரம் குளம் என்று ஆய்ந்தோர்  
அறியும் இவ் உறுப்பு இரண்டும் அகன்றவேல் அதுவும் நன்றாம்.   
962
அகவடி அங்கை நாட்டக் கடை இதழ் அண்ணம் நாக்கு  
நகம் இவை ஏழும் சேந்த நன்மை நாற் பெறுமா இன்பம்  
இகல் வலி ஓசை நாபி என்று இவை மூன்றும் ஆழ்ந்த  
தகைமையால் எவர்க்கும் மேலாம் நன்மை சால் தக்கோன் என்ன.  
963
எல்லை இன் மூர்த்தி மைந்தன் இலக்கண நிறைவினோடு  
நல்ல ஆம் குணனும் நோக்கிப் பொது அற ஞாலம்  காக்க  
வல்லவன் ஆகி வாழ் நாள் இனி பெற வல்லன் என்னா  
அல் அணி மிடற்றான் பின்னும் மனத்தினால் அளந்து சூழும்.  
964
இத் தகு பண்பு சான்ற நீர்மையால் இசைமை நீதி  
வித்தக நல்ல உள்ளம் உடைமை மெய் வீறு தெய்வ  
பத்திமை உலகுக்கு எல்லாம் மகிழ்ச்சி செய் பண்பு சாந்த  
சித்தம் எவ் உயிர்க்கும் அன்பு செய்கை நல் ஈகை கல்வி.   
965
வெல்லுதற்கு அரியார் தம்மை வெல்லுதல் தேவராலும்  
செல்லுதற்கு அரிய ஏத்தும் சென்றிடும் திறையும் கோடல்  
புல்லுதற்கு அரிய ஞாலம் மாலை போல் புயத்தில் ஏந்திச்  
சொல்லுதற்கு அரிய வீரம் உலகு எலாம் சுமப்ப வைத்தல்.   
966
என்று இவை ஆதி ஆய இயல் குணம் உடையன் ஆகி  
நன்றி செய்து உலகுக்கு எல்லாம் நாயகன் ஒருவன் ஆகி  
நின்றிடும் இவற்குப் பின்னர் நீள் முடி கவித்து முன்னர்  
மன்றல் செய்க என்று சூழ்ந்து மதிஞரோடு உசாவினானே. 
 
உக்கிர பாண்டியன் திருஅவதாரப் படலம் சுபம்  
-------------------- 

  1.12. உக்கிர பாண்டியனுக்கு வேல் வளை செண்டு கொடுத்த படலம்  (967 - 1032) 
967 
உருக்கும் திறல் உக்கிர குமரன் உதயம் இது வான் மதியும் நதிப்  
பெருக்கும் கரந்த சடைக் கற்றைப் பெரும் தேர்ச் செழியர் பிரான் அவற்குச்  
செருக்கும் செல்வ மணம் முடித்துச் செவ்வேல் வளை செண்டு அளித்து உள்ளம்  
தருக்கு முடி தந்து அரசு உரிமை தந்த செயலும் சாற்றுவாம்.     
968
வையைக் கிழவன் தன் அருமை குமரன் தனக்கு மணம் புணர்ச்சி  
செய்யக் கருதும் திறம் நோக்கி அறிஞரோடும் திரண்ட அமைச்சர்  
மை அற்று அழியா நிலத் திருவும் மரபும் குடியும் புகழ்மையும் நம்  
ஐயற்கு இசையத் தக்க குலத்து அரசர் யார் என்று அளக்கின்றார்.     
969
தீம் தண் புனல் சூழ் வடபுலத்து மணவூர் என்னும் திருநகர்க்கு  
வேந்தன் பரிதி திரு மரபின் விளங்கும் சோம சேகரன் என்று  
ஆய்ந்த கேள்வி அவனிடத்துத் திருமாது என்ன அவதரித்த  
காந்திமதியை மணம் பேச இருந்தார் அற்றைக் கனை  இருள்வாய்.     
970
வெள்ளைக் களிற்றின் பிடர் சுமந்த குடுமிக் கோயில் மேய இளம்  
பிள்ளைக் கதிர் வெண் மதி மௌலிப் பெருமான் இரவி மருமான் ஆம்  
வள்ளல் கரத்தான் கனவில் எழுந்து அருளி வானோர் நனவிற்கும்  
கள்ளத்து உருவாம் திருமேனி காட்டி இதனை விளம்புவார்.      
971
அன்னம் இறை கொள் வயன் மதுரைச் சிவன் யாம் அரச நீ ஈன்ற  
பொன்னை அனையாள் தனை மதுரா புரியில் கொடுபோய் மறு புலத்து  
மன்னர் மகுட மணி இடற மழுங்கும் கழல் கால் சுந்தரன் ஆம்  
தென்னர் பெருமான் குமரனுக்குக் கொடுத்தி என்று செப்புதலும்.      
972
உள்ளக் கமல முக கமலம் உடனே மலர இரு தடம் கண்  
அள்ளல் கமல மலர்ந்து தனது அம் கை கமல முகிழ்த்து எழுந்து  
வள்ளல் பரமன் கருணை எளி வந்த செயலை நினைந்து அதன் பின்  
வெள்ளத்து அழுந்தி எழுந்து இரவி வேளை முளைக்கும் வேலையினில்.     
973
நித்த நியமக் கடன் நிரப்பி நிருபன் அமைச்சரோடு நான்கு  
பைத்த கருவிப் படையினொடு பல்வேறு இயமும் கலிப்பத்தன்  
பொய்த்த மருங்கு உற்று திருமகளைப் பொன் அன்னாரோடு இரதமிசை  
வைத்து மணம் சேர் திருவினொடு மதுரை நோக்கி வழிக் கொண்டான்.      
974
நென்னல் எல்லை மணம் பேச நினைந்தவாறே அமைச்சர் மதி  
மன்னர் பெருமான் தமரோடு மணவூர் நோக்கி வழி வருவார்  
அன்ன வேந்தன் தனைக் கண்டார் அடல் வேல் குமரன் அனையான் எம்  
தென்னர் பெருமான் குமரனுக்கு உன் திருவைத் தருதி என அனையான்.      
975
குலனும் குடியும் கனவின் கண் கொன்றை முடியார் வந்து உரைத்த  
நலனும் கூறி மணம் நேர்ந்து நயப்ப அதனை நன் முதியோர்  
புலன் ஒன்று உழையர் தமை விடுத்துப் பொருனைத் துறைவர்க்கு உணர்த்தி வரு  
வலனும் அயில் வேல் மன்னனொடு மதுரை மூதுர் வந்து அணைந்தார்.     
976
இரவி மருமான் மதி மருமான் எதிரெ பணியத் தழீ இமுகமன்  
பரவி இருக்கை செல உய்த்துப் பாண்டி வேந்தன் இருந்தான் மேல்  
விரவி அமைச்சர் திரு முகங்கள் வேந்தர் யார்க்கும் விடுத்து நகர்  
வரைவு நாள் செய்து அணி செய்ய மன்றல் முரசு அறைவித்தார்.      
977
மாடம் புதுக்கிப் பூகதமும் கதலிக் காடும் மறுகு எங்கும்  
நீடு நிரைத்துப் பாலிகையும் நிறை பொன் குடமும் முறை நிறுத்தி  
ஆடு கொடியும் தோரணமும் புனைவித்து அழகுக்கு அழகு ஆகக்  
கூட நெருங்கு நகரை மணக் கோலம் பெருகக் கொளுத்தினார்.     
978
தென்றல் நாடன் திருமகளைத் தேவர் பெருமான் மணம் புரிய  
மன்றல் அழகால் ஒரு நகர் ஒப்ப அதிகம் இன்றி மதுரைநகர்  
அன்று தானே தனக்கு ஒப்பது ஆகும் வண்ணம் அணி அமைத்தார்  
இன்று தானே தனக்கு அதிகம் என்னும் வண்ணம் எழில் அமைத்தார்.      
979
முன்னர் மாலை முடி அணி சுந்தரத்  
தென்னர் ஏற்றின் திருமுகம் கண்டு தாழ்ந்து  
அன்ன வாசகம் உள் கொண்டு அயல் புல  
மன்னர் மாதவர் யாரும் வருவர் ஆல்.     
980
புரவி வெள்ளமும் போர்க் கரி வெள்ளமும்  
வரவில் கால் வலி மள்ளரின் வெள்ளமும்  
விரவி ஆழிய வெள்ளமும் உள் உற  
இரவி தன் வழித் தோன்றல் வந்து எய்தினான்.      
981
கோடு வில்லொடு மேகக் குழாங்கள் மின்  
நீடு வாளடு நேர்ந்து என மார்பு தாழ்ந்து  
ஆடு குண்டலக் காது உடை ஆடவர்  
சேடன் ஈகத்துச் சேரன் வந்து ஈண்டினான்.      
982
கடலும் உள்ளமும் காற்றும் பல் வண்ணமும்  
உடலம் கொண்டன வந்து உறு வாம் பரிப்  
படு கடல் உள் பரிதியில் தோன்றினான்  
அடு பரிப் பதி ஆகிய வேந்தனே.      
983
அலகு இலா உதயம் ஒறு மாதவர்  
அலகு இலார் உதித்து என்னப் பொன் ஓடை சேர்  
அலகு இலானை அனீகமொடு எய்தினான்  
அலகு இலா ஆற்றல் கயபதி அண்ணலே.     
984
தொக்க மள்ளர் அடிப்படு தூளி போய்த்  
திக்கு அடங்க விழுங்கித் திரைக் கடல்  
எக்கர் செய்ய எழுந்து இயம் கல் என  
நக்க வேல் கை நரபதி நண்ணினான்.     
985
மீன வேலையில் கந்துகம் மேல் கொடு  
கூனல் வார் சிலை வஞ்சக் கொடும் சமர்க்கு  
ஆன வாழ்க்கை அரட்டக் கரும் படை  
மான வேல் குறு மன்னவர் நண்ணினார்.     
986
சீனர் சோனகர் சிங்களர் கொங்கணர்  
மான வேல் வல மாளவர் சாளுவர்  
தான மா நிரைச் சாவகர் ஆதி ஆம்  
ஏனை நாட்டு உள மன்னரும் ஈண்டினர்.      
987
நூலொடும் துவக்குஉண்டு நுடங்கு மான்  
தோலர் தூங்கு சுருக்கு உடைத் தானையர்  
கோல முஞ்சியர் கிஞ்சுகக் கோலினர்  
நாலு நூல் நாவினர் நண்ணினார்.      
988
வட்ட நீர்க் கலக் கையினர் வார்ந்து தோள்  
விட்ட குண்டலக் காதினர் வேட்ட தீத்  
தொட்ட கோலினர் வேள்வியில் சுட்ட நீறு  
இட்ட நெற்றியர் இல்லொடு நண்ணினார்.     
989
முண்ட நெற்றியர் வெள் நிற மூரலர்  
குண்டி கைக் கையர் கோவணம் வீக்கிய  
தண்டு கையர் கல் தானையர் மெய்யினைக்  
கண்டு பொய்யினைக் காய்ந்தவர் நண்ணினார்.     
990
தீம் தண் பால் கடல் செம் துகிர்க் காட்டொடும்  
போந்த போல் மெய்யில் புண்ணியப் பூச்சினர்  
சேந்த வேணியர் வேதச் சிரப் பொருள்  
ஆய்ந்த கேள்வி அரும் தவர் எய்தினார்.     
991
ஆதி சைவர் முதல் சைவர் ஐவரும்  
கோது இலா அகச் சைவக் குழாங்களும்  
பூதி மேனியர் புண்ணிய ஐந்து எழுத்து  
ஓது நாவினர் ஒல்லை வந்து எய்தினார்.    
992
வெண் களிற்றவன் வேரி அம் தாமரைப்  
பெண் களிப்பு உறு மார்பன் பிரமனேடு  
ஒண் களிப்பு உற உம்பர் முதல் பதி  
நெண் கணத்தவர் யாவரும் ஈண்டினார்.    
993
அணைந்து கோயில் அடைந்து அரிச் சேக்கை மேல்  
குணம் கடந்தவன் கோமள வல்லியோடு  
இணங்கி வைகும் இருக்கை கண்டு ஏத்தினார்  
வணங்கினார் வணங்கும் முறை வாழ்த்தினார்.    
994
விரை செய் தார் முடிச் சுந்தர மீனவன்  
சுரர்கண் மாதவர் வேந்தர்க்குத் தொல் முறை  
வரிசை நல்கி இருந்தனன் மன்னவன்  
திரு மகன் மணம் செய் திறம் செப்புவாம்.    
995
சேம சேகரன் தோகை வனப்பு எலாம்  
கோமகன் கண்டு உவப்ப அக் கொள்கை கண்டு  
ஏம மேனிய நூல் வழி யார்க்கும் அத்  
தேமன் கோதை உறுப்பு இயல் தேற்றுவான்.    
996
பெருக நீண்டு அறவும் குறுகிடா தாகிப் பிளந்திடா கடைய வாய்த் தழைத்து  
கருவி வான் வண்டின் கணம் எனக் கறுத்துக் கடை குழன்றி இயல் மணம் கான்று  
புரை அறச் செறிந்து நெறித்து மெல் என்று புந்தி கண் கவர நெய்த்து இருண்ட  
மருமலர்க் குழலாள் தன் பதிக்கு இனிய மல்லல் வான் செல்வம் உண்டாகும்.     
997
திண் மத வேழ மத்தகம் போலத் திரண்டு உயர் சென்னியாள் அவள் தன்  
உள் மகிழ் கணவன் ஆயுள் நீண்டு அகில உலக அரசு உரியன் ஆம் எட்டு ஆம்  
தண் மதி போன்று மயிர் நரம்பு அகன்று அசைந்து மூவிரல் இடை அகன்ற  
ஒண் மதி நுதல் தன் பதிக்கு நல் திருவோடு உலப்பு இல் ஆரோக்கியம் உண்டாம்.     
998
கண் கடை சிவந்தான் பால் என வெளுத்து நடுவிழி கழியவும் கரிதாய்  
எண்கவின் அடைந்து கோமளம் ஆகி இமை கரு மயிர்த்து எனின் இனிய  
ஒண் கரும் புருவம் குனிசிலை ஒத்த தத்தமில் ஒத்த இரு தொளையும்  
பண் கொள உருண்டு துண்டம் எள் போது பதும மேல் பூத்தது போலும்.     
999
வள்ளை போல் வார்ந்து தாழ்ந்து இரு செவியும் மடல் சுழி நல்லவாய் முன்னர்த்  
தள்ளிய காது மனோ கரம் ஆகும் தன்மையான் நன்மையே தழைக்கும்  
ஒள்ளிய கபோலம் வட்டமாய்த் தசைந்திட்டு உயர்ந்து கண்ணாடி மண்டலம் போல்  
தௌ¢ளிய ஊற்றம் இனியது நன்று என்று ஓதினான் திரைக் கடல் செல்வன்.    
1000
கொவ்வை வாய் அதரம் திரண்டு இருபுடையும் குவிந்து சேந்து இரேகை நேர் கிடந்தால்  
அவ் அணி இழை தன் அன்பனுக்கு என்று நண்பு உருவாகும் எண் நான்கு  
வல்ல வாள் எயிறும் இடை வெளி இன்றி வார்ந்து மேல் கீழ் இரண்டு ஒழுங்கும்  
செவ்வன் நேர்ந்து ஆவின் பால் என வெள்கித் திகழின் நன்று என்பர் நூல் தௌ¤ந்தோர்.     
1001
மெல்லிதாய்ச் சிவந்து கோமளம் ஆன நாவினாள் வேட்ட வேட்டு ஆங்கே  
வல்லை வந்து எய்த நுகர்ந்திடும் தசைந்து வட்டமாய் அங்குலம் இரண்டின்  
எல்லையது ஆகி மஞ்சுளம் ஆகி இருப்பது சிபுக நன்று என்பர்  
அல்லி அம் கமலம் போல் மலர்ந்து இருள் தீர்ந்து அவிர் மதி போல்வது முகமே.    
1002
திரை வளைக் கழுத்துத் தசைந்து நால் விரலின் அளவது ஆய்த் திரண்டு மூன்று இரேகை  
வரை படில் கொழுநன் அகில மன்ன வனாம் மார்பகம் தசைந்து மூ ஆறு  
விரல் அளவு அகன்று மயிர் நரம்பு அகன்று மிதந்தது ஏல் விழுமிது ஆம் வேய் தோள்  
புரை அறத் தசைந்து மயிர் அகன்று என்பு புலப்படா மொழிய கோமளம் ஆம்.    
1003
செம் கை நீண்டு உருண்டு கணுக்கள் பெற்று அடைவே சிறுத்திடில் செல்வமோடு இன்பம்  
தங்கும் வள் உகிர் சேந்து உருண்டு கண் உள்ளம் கவர்வதாய்ச் சர சரப்பு அகன்றால்  
அங்கு அவை நல்ல அகங்கை மெல் எனச் சேந்து இடை வெளி அகன்று இடை உயர்ந்து  
மங்கலமாய்ச் சில் வரைகளின் நல்ல இலக்கண வரை உள மாதோ.     
1004
முத்து அணி தனங்கள் கடினம் ஆய் அசைந்து வட்டமாய் முகிழ்த்து இரு கட நேர்  
ஒத்து இருமாந்து ஈர்க்கு இடை அற நெருங்கி உள்ளன மெலிந்து அமர்ந்து உரோமம்  
பத்தி பெற்று அயலே மயிர் நரம்பு அகன்ற பண்டியாள் உண்டி வேட்டு ஆங்கே  
துய்த்திடும் நாபி வலம் சுழித்து ஆழ்ந்தால் தொலைவு இலாத் திருவளம் பெருகும்.     
1005
இடை மயிர் நரம்பு அற்று இருபதோடு ஒரு நான்கு எழில் விரல் அளவோடு வட்ட  
வடிவு அதாய்ச் சிறுகி மெலிவது நிதம்ப மத்தகம் ஆமையின் புறம் போல்  
படிவ நேர் ஒத்தல் நன்று இரு குறங்கும் படுமயிர் என்பு அகன்று யானைத்  
தட உடைக் கையும் கரபமும் கதலித் தண்டு ஒத்து இருக்கின் நன்று என்ப.    
1006
அங்கம் உள் மறைந்து வட்டமாய்த் அசைவ அணி முழந்தாள் மயிர் நரம்பு  
தங்கிடாது அடைவே உருட்சியாய்ச் சிறுத்துச் சம வடிவாய் அழகு அடைந்த  
சங்கம் ஆம் சிரை என்பறத் அசைந்து ஆமை முதுகு எனத் திரண்டு உயர்ந்த அழகு  
மங்கலம் பொலிந்த புறவடி மடந்தை மன்னவன் பன்னி ஆம் மன்னோ.    
1007
அல்லி அம் கமலக் கால் விரல் உயர்ந்து தூயவாய் அழகவாய்க் கழுநீர்  
மெல் இதழ் நிரைத்தாங்கு ஒழுங்கு உறத் திரண்டு வால் உகிர் வெண் மதிப் பிளவு  
புல்லிய போன்று மெல்லிய ஆகிப் புகர் அறத் தசைந்தன அகத்தாள்  
சொல்லியது அசைவும் மென்மையும் சமமும் துகள் அறப் படைத்தன நன்று ஆல்.     
1008
வண்ண மாந்தளிர் போல் சிவந்து எரி பொன்போல் வைகலும் வெயர்வை அற்று ஆகம்  
உண்ணம் ஆய் இருக்கின் செல்வம் உண்டாகும் ஒண் மணம் பாடலம் குவளை  
தண் அறா முளரி மல்லிகை நறும் தண் சண்பகம் போல்வன ஆகும்  
பண்ணவாம் கிளவி குயில் கிளி யாழின் படி வரும் பாக்கியம் என்னா.     
1009
கரும் குழல் கற்றை தொட்டுச் செம்மலர்க் காலின் எல்லை  
மருங்கு நல் கூர்ந்து கன்னி வடிவு எலாம் வாக்கின் செல்வன்  
ஒருங்கு நூல் உணர்வால் தௌ¢ளி இம்பரின் உம்பர் தேத்தும்  
இரங்கும் இக் குயில் அன்னாள் மெய் இலக்கணம் அரியது என்றான்.    
1010
அங்கு அது கேடோர் யாரும் அகம் களி துளும்ப இப்பால்  
கொங்கு அலர் நறும் தார் குஞ்சி உக்கிர குமரன் போந்து  
மங்கல வரிசை மாண மத்த மான் சுமந்த வைகைச்  
சங்கு எறி துறை நீராடித் தகும் கடி வனப்புக் கொள்வான்.    
1011
கட்டு அவிழ் கண்ணி வேய்ந்து மான் மதக் கலவைச் சாந்தம்  
மட்டனம் செய்து முத்தான் மாண் கலன் முழுதும் தாங்கி  
விட்டவர் கலை வான் திங்கள் வெண் கதிர்ச் செல்வன் போல் வந்து  
இட்ட பூம் தவிசின் மேல் கொண்டு இருந்தனன் சங்கம் ஏங்க.    
1012
அந்நிலை மண நீர் ஆதி அரும் கலப் போர்வை போர்த்த  
கன்னியைக் கொணர்ந்து நம்பி வல வயின் கவின வைத்தார்  
பன்னியொடு எழுந்து சோம சேகரன் பரனும் பங்கின்  
மன்னிய உமையும் ஆக மதித்து நீர்ச் சிரகம் தாங்கி.     
1013
மங்கல நீரான் நம்பி மலரடி விளக்கி வாசக்  
கொங்கு அலர் மாலை சூட்டிக் குளிர் மது பருக்கம் ஊட்டி  
நங்கை தன் கையைப் பற்றி நம்பி தன் கையில் ஏற்றிப்  
புங்கவர் அறிய நன்னீர் மந்திரம் புகன்று பெய்வான்.     
1014
இரவி தன் மருமான் சோம சேகரன் என் பேர் திங்கள்  
மரபினை விளக்க வந்த சுந்தர மாறன் மைந்தன்  
உரவு நீர் ஞாலம் தாங்கும் உக்கிர வருமற்கு இன்று என்  
குரவு அலர்க் கோதை மாதைக் கொடுத்தனன் என நீர் வார்த்தான்.    
1015
மைந்து உறு மடங்கல் திண் கால் மணி வட வயிர ஊசல்  
ஐந்துடன் பதம் செய் பஞ்சி அணையினோடு அன்னத்தூவிப்  
பைந்துகில் அணை ஈர் ஐந்து பவளவாய்ப் பசும் பொன் மேனி  
இந்திர மணிக்கண் பாவை விளக்கு நான்கு இரட்டி என்ப.     
1016
அட்டில் வாய் அடுக்கும் செம்பொன் கலங்கள் நூறு அம் பொன் ஆக்கி  
இட்டு இழை மணிக் களாஞ்சி ஏழு பொன் கவரி எட்டு  
விட்டு ஒளிர் பசும் பொன் கிண்ணப் பந்தி சூழ் விளங்க நாப்பண்  
நட்ட பொன் கலினோடு நகை மணிக் கலன் நூறு என்ப.     
1017
பெரு விலை ஆரப் பேழை ஆயிரம் பெற்ற நுண் தூசு  
அரு விலைப் பட்டு வெவ் வேறு அமைந்தன பேழை முந்நூறு  
உரு அமுது எழுதிச் செய்த ஓவியப் பாவை அன்னார்  
திருமணிக் கலனோடு ஏவல் சேடியர் எழு நூற்று ஐவர்.    
1018
விளை வொடு மூன்று மூதூர் மின்னு விட்டு எறியும் செம்பொன்  
அளவு இருகோடி இன்ன அரும் பெறல் மகட்குச் செல்வ  
வளம் உற வரிசை ஆக வழங்கினான் முழங்கி வண்டு  
திளை மதுக் கண்ணிச் சேம சேகர மன்னன் மாதோ.     
1019
ஆர்த்தன வியங்கள் எல்லாம் அமரர் மந்தார மாரி  
தூர்த்தனர் வேள்விச் செம் தீ சுழித்தது வலமாய்த் துள்ளி  
ஆர்த்தன மடவார் நாவின் முளைத்தன வாழ்த்து மன்றல்  
பார்த்தனர் கண்கள் எல்லாம் பெற்றன படைத்த பேறு.    
1020
பொதி அவிழ் கடப்பந் தண் தார்ப் புயத்து இளம் காளை அன்னான்  
முதியவர் செந்தீ ஓம்ப இன்னியம் முழங்கக் காந்தி  
மதியை மங்கல நாண் பூட்டி வரி வளைச் செங்கைப் பற்றி  
விதி வழி ஏனை மன்றல் வினை எலாம் நிரம்பச் செய்தான்.     
1021
எண் இலாத வளத்தினொடும் இரவி மருமான் மடப்பிடியை  
பண் நிலாவு மறை ஒழுக்கம் பயப்ப வேள்வி வினை முடித்துக்  
தண் நிலா வெண் கலை மதியும் தாரா கணமும் தவழ்ந்து உலவ  
விண் நிலாவு மணி மாட வீதி வலமாய் வரும் எல்லை.     
1022
மின் நேர் பொன் அம் தொடியினரும் மென் செம் பஞ்சி அடியினரும்  
பொன் நேர் மணிப்பூண் முலையினரும் புலம்பு மணிமேகலை யினரும்  
அன் நேர் ஓதித் தாரினரும் ஆகிக் கண்ணும் மனமும் அவன்  
முன்னே தூது நடப்பது என நடப்ப நடந்தார் முகிழ் முலையார்.     
1023
சுருங்கும் இடையார் தன் பவனி தொழுது வருவார் தமக்கு இரங்கி  
மருங்குல் பாரம் கழிப்பான் போல் கலையைக் கவர்ந்தும் வரைத் தோள் மேல்  
ஒருங்கு பாரம் கழிப்பான் போல் வளையைக் கவர்ந்தும் உள்ளத்துள்  
நெருங்கு பாரம் கழிப்பான் போல் நிறையைக் கவர்ந்து நெறிச் செல்வான்.    
1024
வான மதி சேர் முடி மறைத்த வழுதி மகனே இவன் என் என்றால்  
ஆனை எழுத்தில் சிங்க இள அடலேறு என்ன வயல் வேந்தர்  
செனை தழுவ வரும் பவனிக்கு ஒப்பு ஏது ஒப்புச் செப்பும் கால்  
யானை மகளை மணந்து வரும் இளையோன் பவனிச் செல்வமே.     
1025
இம்மை தனிலும் நன்மை தரும் ஈசன் தனையும் வாசவற்கு  
வெம்மை தருவன் பழிதவிர்க்க விமலன் தனையும் அம் கயல் கண்  
அம்மை தனையும் பணிந்து மீண்டு அரசன் கோயில் அடைந்து ஈன்றோர்  
தம்மை முறையால் அடிக் கமலம் தலையில் பணிந்தான் தனிக்குமரன்.     
1026
ஆனாவறு சுவை அடிசில் அயில் வோர் தம்மை அயில் வித்து  
நானா வரிசை வரன் முறையா நல்கி விடையும் நல்கிப் பின்  
வான் நாடவர்க்கும் விடைகொடுத்து மதிக்கோன் ஒழுகி வைகும் நாள்  
தேனார் கண்ணித் திரு மகனுக்கு இதனைச் செப்பி இது செய்வான்.     
1027
மைந்த கேட்டி இந்திரனும் கடலும் உனக்கு வான் பகை ஆம்  
சந்த மேருத் தருக்கு அடையும் சத வேள்விக் கோன் முடி சிதற  
இந்த வளை கொண்டு எறி கடலில் இவ் வேல் விடுதி இச் செண்டால்  
அந்த மேரு தனைப் புடை என்று எடுத்தும் கொடுத்தான் அவை மூன்றும்.     
1028
அன்ன மூன்று படைக் கலமும் தொழுது வாங்கி அடல் ஏறு  
தன்னை நேரா எதிர்நிற்கும் தனயன் தனை உக்கிர வழுதி  
என்ன ஆதி மறை முழங்க வியங்கள் ஏங்க முடி கவித்துத்  
தன்னது ஆணை அரசு உரிமை தனிச் செங் கோலும் தான் நல்கா.    
1029
சூட்சி வினையில் பொன் அனைய சுமதி தன்னைத் தொல் நூலின்  
மாட்சி அறிஞர் தமை நோக்கி வம்மின் இவனைக் கண் இமைபோல்  
காட்சி பயக்கும் கல்வியும் போல் காப்பீர் இது நும் கடன் இம் மண்  
ஆட்சி இவனது என்று இளைய அரி ஏறு அணையான் தனை நல்கா.     
1030
வெய்ய வேல் காளை அன்னான் தன்னையும் வேறு நோக்கி  
ஐய இவ்வையும் தாங்கி அளித்தன நெடு நாள் இந்த  
மை அறு மனத்தார் சொல்லும் வாய்மை ஆறு ஒழுகி நீயும்  
செய்ய கோன் முறை செய்து ஆண்டு திருவொடும் பொலிக என்றான்.     
1031
பன்னரும் கணங்கள் எல்லாம் பண்டைய வடிவம் ஆகத்  
தன் அருள் துணையாய் வந்த தடாதகைப் பிராட்டி யோடும்  
பொன் நெடும் கோயில் புக்குப் பொலிந்தனன் இச்சை தன்னால்  
இன் அருள் படிவம் கொள்ளும் ஈறு இலா இன்ப மூர்த்தி.      
1032
பின்னர் உக்கிர பெயர் தரித்த அத்  
தென்னர் கோ மகன் தெய்வ நால் மறை  
மன்னும் நல் அறம் வளர வையகம்  
தன்னது ஆணையால் தாங்கி வைகினான். 
 
உக்கிர பாண்டியனுக்கு வேல் வளை  செண்டு கொடுத்த படலம் சுபம்  
 ----------------------


 1.13. கடல் சுவற வேல் விட்ட படலம்  (1033- 1052 ) 
1033 
வளை யொடு செண்டு வேல் மைந்தற்கு அஞ்சுரும்  
பனைய வேம்பு அணிந்த கோன் அளித்த வாறிதத்  
தளை அவிழ் தாரினான் தனையன் வேலை மேல்  
இளையவன் என்ன வேல் எறிந்தது ஓதுவாம்.   
1034
திங்களின் உக்கிரச் செழியன் வெண் குடை  
எங்கணும் நிழற்ற வீற்று இருக்கும் நாள் வயில்  
சங்கை இல்லாத மா தரும வேள்விகள்  
புங்கவர் புடைதழீஇப் போற்ற ஆற்றும் நாள்.  
1035
அரும் பரி மகம் தொண்ணூற்று ஆறு செய்துழிச்  
சுரும்பு அரி பெரும் படைத் தோன்ற தண் அறா  
விரும்பரி முரன்று சூழ் வேம்பின் அம் குழைப்  
பொரும் பரி வீரன் மேல் பொறாது பொங்கினான்.   
1036
மன்னிய நாடு எலாம் வளம் சுரந்து வான்  
பொன்னிய நாடு போல் பொலிதலால் இந்த  
மின்னிய வேலினான் வேள்வி செய்வது என்று  
உன்னிய மனத்தன் ஓர் சூழ்ச்சி உன்னினான்.   
1037
பொரும் கடல் வேந்தனைக் கூவிப் பொன் என  
இரும் கடல் உடுத்த பார் ஏழும் ஊழிநாள்  
ஒருங்கு அடு வெள்ளம் ஒத்து உருத்துப் போய் வளைந்து  
அரும் கடி மதுரையை அழித்தியால் என்றான்.   
1038
விளைவது தெரிகிலன் வேலை வேந்தனும்  
வளவயன் மதுரையை வளைந்திட்டு இம் எனக்  
களைவது கருதினான் பேயும் கண் படை  
கொள் வரு நனந்தலைக் குருட்டுக் கங்குல் வாய்.  
1039
கொதித்தலைக் கரங்கள் அண்ட கூடம் எங்கும் ஊடு போய்  
அதிர்த்து அலைக்க ஊழி நாளில் ஆர்த்து அலைக்கும் நீத்தம் ஆய்  
மதித் தலத்தை எட்டி முட்டி வரும் ஓர் அஞ்சனப் பொருப்பு  
உதித்தல் ஒத்து மண்ணும் விண்ணும் உட்க வந்தது உத்தியே.   
1040
வங்க வேலை வெள்ளம் மாட மதுரை மீது வரு செயல்  
கங்குல் வாய திங்கள் மீது காரி வாய கார் உடல்  
வெம் கண் வாள் அரா விழுங்க வீழ்வது ஒக்கும் அலது கார்  
அம் கண் மூட வருவது ஒக்கும் அல்லது ஏது சொல்வதே.    
1041
வட்ட ஆமை பலகை வீசு வாளை வாள் கண் மகரமே  
பட்ட யானை பாய் திரைப் பரப்பு வாம் பரித்திரள்  
விட்ட தோணி இரதம் இன்ன விரவு தானை யொடு கடல்  
அட்டம் ஆக வழுதி மேல் அமர்க்கு எழுந்தது ஒக்குமே.    
1042
இன்னவாறு எழுந்த வேலை மஞ்சு உறங்கும் இஞ்சி சூழ்  
நல் நகர்க் குணக்கின் வந்து நணுகும் எல்லை அரை இரா  
மன்னவன் கனாவின் வெள்ளி மன்ற வாணர் சித்தராய்  
முன்னர் வந்து இருந்து அரும்பு முறுவல் தோன்ற மொழிகுவார்.   
1043
வழுதி உன் தன் நகர் அழிக்க வருவது ஆழி வல்லை நீ  
எழுதி போதி வென்றி வேல் எறிந்து வாகை பெறுக எனத்  
தொழுத செம் கரத்தினான் துதிக்கும் நாவினான் எழீஇக்  
கழுது உறங்கும் கங்குலில் கனா உணர்ந்து காவலான்.    
1044
கண் நிறைந்த அமளியின் கழிந்து வாயில் பல கடந்து  
உண் நிறைந்த மதி அமைச்சருடன் விரைந்து குறுகியே  
மண் இறந்தத என முழங்கி வரு தரங்க வாரி கண்டு  
எண் இறந்த அதிசயத்தன் ஆகி நிற்கும் எல்லைவாய்.   
1045
கனவில் வந்த சித்த வேடர் நனவில் வந்து காவலோன்  
நினைவு கண்டு பொழுது தாழ நிற்பது என் கொல் அப்பனே  
சினவி வேலை போல வந்த தெவ்வை மான வலிகெட  
முனைய வேல் எறிந்து ஞால முடிவு தீர்த்தி ஆல் என.   
1046
எடுத்த வேல் வலம் திரித்து எறிந்த வேலை வேல் முனை  
மடுத்த வேலை சுஃறெனவ் அறந்தும் ஆன வலி கெட  
அடுத்து வேரி வாகை இன்றி அடி வணங்கும் தெவ்வரைக்  
கடுத்த வேல் வலான் கணைக் காலின் மட்டது ஆனதே.   
1047
சந்த வேத வேள்வியைத் தடுப்பது அன்றி உலகு எலாம்  
சிந்த வேறு சூழ்ச்சி செய்த தேவர் கோவின் ஏவலால்  
வந்த வேலை வலி அழிந்த வஞ்சர்க்கு நன்றி செய்து  
இந்த வேலை வலி இழப்பது என்றும் உள்ளதே கொலாம்.   
1048
புண் இடை நுழைந்த வேலால் புணரியைப் புறம் கண்டோன் பால்  
மண் இடை நின்ற சித்தர் வான் இடை மறைந்து ஞானக்  
கண் இடை நிறைந்து தோன்றும் கருணையால் வடிவம் கொண்டு  
விண் இடை அணங்கி னோடு விடை இடை விளங்கி நின்றார்.   
1049
முக்கணும் புயங்கள் நான்கும் முளை மதிக் கண்ணி வேய்ந்த  
செக்கர் அம் சடையும் காள கண்டமும் தெரிந்து தென்னன்  
பக்கமே பணிந்து எழுந்து பரந்த பேர் அன்பும் தானும்  
தக்க அஞ்சலி செய்து ஏத்தித் தரை மிசை நடந்து செல்வான்.   
1050
துந்துபி ஐந்தும் ஆர்ப்பப் பார் இடம் தொழுது போர்ப்பத்  
தந்திர வேத கீதம் ததும்பி எண் திசையும் தாக்க  
அந்தர நாடர் ஏத்த அகல் விசும்பு ஆறது ஆக  
வந்து தன் கோயில் புக்கான் வரவு போக்கு இறந்த வள்ளல்.    
1051
அஞ்சலி முகிழ்த்துச் சேவித்து அருகு உற வந்த வேந்தன்  
இஞ்சி சூழ் கோயில் எய்தி இறைஞ்சினன் விடை கொண்டு ஏகிப்  
பஞ்சின் மெல் அடியார் அட்ட மங்கலம் பரிப்ப நோக்கி  
மஞ்சு இவர் குடுமி மாட மாளிகை புகுந்தான் மன்னோ.    
1052
வளை எயில் மதுரை மூதூர் மறி கடல் இவற்றின் நாப்பண்  
விளை வயன் நகரம் எல்லாம் வெள்ளி அம்பலத்துள் ஆடும்  
தளை அவிழ் கொன்றை வேணித் தம்பிரான் தனக்கே சேர்த்துக்  
களை கணாய் உலகுக்கு எல்லாம் இருந்தனன் காவல் வேந்தன்.    

கடல் சுவற வேல் விட்ட படலம் சுபம் 
---------------- 

 1. 14. இந்திரன் முடிமேல் வளை எறிந்த படலம்  (1053 - 1111)
1053 
பொன் அவிர் வாகை வேய்ந்த புகழ் உரை செய்தேம் நாக  
நல் நகர் ஆளி செம் பொன் கை முடி சிதற வந்த  
மன்னவன் வளை கொண்டு ஓச்சி வென்றதும் வகுத்துச் சொல்வாம்.    
1054
கோமகன் நிகழும் நாளில்கோள் நிலை பிழைத்துக் கொண்மூ  
மா மழை மறுப்பப் பைங்கூழ் வறந்து புல் தலைகள் தீந்து  
காமரு நாடு மூன்றும் கை அறவு எய்த மன்னர்  
தாம் அது தீர்வு நோக்கித் தமிழ் முனி இருக்கை சார்ந்தார்.    
1055
முனிவனை அடைந்து வேந்தர் மூவரும் தங்கள் நாட்டில்  
பனிவரு மாரி இன்றி வறந்தமை பகர மேருக்  
குனி வரு சிலையார்க்கு அன்பன் கோள் நிலை குறித்து நோக்கி  
இனி வரு மாரி இல்லை ஆதினால் என்னில் கேண்மின்.    
1056
காய் சின வெய்யோன் சேயோன் முன் செலக் கதிர்கால் வெள்ளித்  
தேசிகன் பின்பு சென்று நடக்கும் இச் செயலான் முந்நீர்  
தூசின உலகில் பன்னீராண்டு வான் சுருங்கும் என்று  
பேசின நூல்கள் மாரி பெய்விப் போன் சென்று கேண்மின்.    
1057
என்றவன் எதிர் யாம் எவ்வாறு ஏகுது என்றார் ஐந்தும்  
வென்றவன் சோம வார விரதம் நீர் நோற்று வெள்ளி  
மன்றவன் அருளைப் பெற்று வான் வழிச் செல்மின் என்ற அக்  
குன்றவன் சிலையா நோன்பின் விதியினைக் கூறு கின்றான்.    
1058
உத்தம வானோர் தம்முள் உத்தமன் ஆகும் ஈசன்  
உத்தம சத்தி மருள் உத்தமி உருத்திராணி  
உத்தம விரதம் தம்முள் உத்தமம் திங்கள் நோன்பு என்று  
உத்தம மறை நூல் ஆதி உரைக்கும் இச் சோம வாரம்.    
1059
மந்தரம் காசி ஆதிப் பதிகளில் வதிந்து நோற்கத்  
தந்திடும் பயனில் கோடி தழைத்திடும் மதுரை தன்னில்  
இந்த நல் விரதம் நோற்போர் அதிகம் யாது என்னில் சோம  
சுந்தரன் உரிய வாரம் ஆதலால் சோம வாரம்.     
1060
அங்கு அதின் அதிகப் பேறு உண்டு அருக்கனின் மதி தோய்ந்து ஒன்றித்  
தங்கிய திங்கள் நோன்பு தகுதியின் நோற்க வல்லார்க்கு  
இங்கு அதின் அதிக நீதி ஈட்டிய பொருள் கொண்டு ஆற்றும்  
மங்கல விரதப் பேர் ஒன்று அனந்தமாய் வளரும் அன்றே.     
1061
நலம் மலி விரதம் நோற்பத் தொடங்குநாள் நவில்வாம் தேளிற்  
சிலையினில் ஆதல் இன்றி இரட்டியது எரிசம் சேர்ந்து  
மல மதி ஒழித்து மற்றை மதியிலும் முந்தை பக்கத்து  
அலர் கதிர் வாரத்து அல் ஊண் அயின்றிடாது அயலில் துஞ்சா.    
1062
வை கறை எழுந்து சேல் கண் மணாளனை உள்கி அற்றைச்  
செய்கடன் நிறீஇக் காமாதி சிந்தை நீத்து அலர் பொன் கஞ்சப்  
பொய்கையை அடைந்து கையில் பவித்திரம் புனைந்து வாக்கு  
மெய் கருத்து ஒருப்பாடு எய்தச் சங்கற்பம் விதந்து கூறி.    
1063
கடம்பு அடி முளைத்த முக்கண் கருப்பினை நினைந்து ஞாலத்து  
திடம் படு தீர்த்தம் எல்லாம் ஆடிய பயனை ஈண்டுத்  
திடம் படத் தருதி என்னாத் திரைத் தடம் படிந்து வெண் நீறு  
உடம்பு அணிந்து தக்க மாலை ஒளி பெற விதியால் தாங்கி.    
1064
வெள்ளை மந்தாரம் முல்லை மல்லிகை வெடி வாய் சாதி  
கள் அவிழ் மயிலை ஆதி வெண்மலர் கவர்ந்து வேழப்  
பிள்ளையை முந்தப் பூசித்து இரந்து சங்கற்பம் பேசி  
உள் அணைந்து உச்சி மேல் பன்னிரு விரல் உயர்ச்சிக்கு உம்பர்.    
1065
சத்திய ஞான ஆனந்த தத்துவம் தன்னை உள்கி  
வைத்த தன் வடிவம் கொண்டு மண் முதல் சிவம் ஈறு ஆன  
அத்துவ லிங்கம் தன்னை ஆசன மூர்த்தி மூல  
வித்தை மற்று நாலு நூலின் விதியினால் பூசை செய்க.    
1066
ஐந்து அமுது ஆவின் ஐந்து நறும் கனி ஐந்து செம்தேன்  
சந்தன தோயம் புட்பத் தண் புனல் மணி நீராட்டிச்  
சுந்தர வெண் பட்டு ஆடை கருப்புரம் சுண்ணம் சாந்தம்  
கந்த மல்லிகை முன் ஆன வெண் மலர்க் கண்ணி சாத்தி.    
1067
காசணி பொலம் பூண் சாத்திக் கனைகழல் ஆதி அங்க  
பூசனை செய்து சேல் கண் பூரண பரையை அவ்வாறு  
ஈசன் ஐந்து எழுத்தைப் பெண் பால் இசைய உச்சரித்துப் பூசித்து  
தாசறு சுரபித் தீம்பால் அட்ட இன் அமுதினோடும்.    
1068
பண்ணிய வகை பானீய நிவேதனம் பண்ணி வாசம்  
நண்ணிய அடைக்காய் நல்கி நறு விரைத் தூபம் தீபம்  
எண்ணிய வகையால் கோட்டிக் கண்ணடி ஏனை மற்றும்  
புண்ணியன் திரு முன் காட்டி வில்வத்தால் பூசை செய்தல்.    
1069
புரகரன் இச்சா ஞானக் கிரியை ஆய்ப் போந்த வில்வ  
மர முதல் அடைந்து மூன்று வைகல் ஊண் உறக்கம் இன்றி  
அரகர முழக்கம் செய்வோர் ஐம் பெரும் பாதகங்கள்  
விரகில் செய் கொலைகள் தீரும் ஆதலால் விசேடம் வில்வம்.     
1070
மடங்கி இதழ் சுருங்கல் வாடி உலர்ந்தது மயிர் சிக்கு உண்டல்  
முடங்கு கால் சிலம்பிக் கூடு புழுக் கடி முதல் ஆம் குற்றம்  
அடங்கினும் குற்றம் இல்லை உத்தமம் ஆகும் வில்வம்  
தடம் கை கொண்டு ஈசன் நாமம் ஆயிரம் சாற்றிச் சாத்தல்.    
1071
அடியனேன் செய்யும் குற்றம் அற்றைக்கு அன்று அனந்தம் ஆகும்  
கொடிய நஞ்சு அமுதாக் கொண்டாய் குற்றமும் குணம் ஆக் கொண்டு  
படி எழுத அரிய நங்கை பங்கனே காத்தி என்று  
முடி உற அடியில் வீழ்ந்து மும் முறை வலம் செய்து ஏத்தி.    
1072
வன் மனம் கரை நின்று வேண்டிய வரங்கள் வேண்ட  
நன் மணப் பேறு மக்கள் பெறுதல் வாக்குக் கல்வி  
பொன் மனக் இனிய போகம் தெவ்வரைப் புறகு காண்டல்  
இம்மையில் அரசு மற்று எண்ணியாங்கு எய்தும் மன்னோ.     
1073
ஆதி இவ் இலிங்கம் தீண்டல் அருகர் அல்லாத வேத  
வேதியர் முதலோர் இட்ட இலிங்கத்து இவ்விதியால் அர்ச்சித்து  
ஓதிய விரதம் நோற்க அர்ச்சனைக்கு உரியர் அல்லாச்  
சாதியர் பொருள் நேர்ந்து ஆதி சைவரால் பூசை செய்தல்.    
1074
பொருவில் இவ் விரதம் ஐ வகைத்து உச்சிப் போதில் ஊண் இரவில் ஊண் இரண்டும்  
ஒருவுதல் உறங்காது இருத்தல் அர்ச்சனை நால் யாமமும் உஞற்றுதல் என்னக்  
கருதின் இவ் ஐந்தும் ஒன்றினுக்கு ஒன்று கழியவும் ஐகமாம் நோற்கும்  
வருடம் ஒன்று இரண்டு மூன்று பன்னிரண்டு வருடம் வாழ்நாள் அளவில் இவற்றுள்.    
1075
உடலளவு எண்ணி நோற்பவர் முந்த உத்தியாபனம் செய்து நோற்கக்  
கடவர் அவ் வருடக் கட்டளைக்கு இறுதி கழிப்பதுத் தாபன விதிதான்  
மடல் அவிழ் மாலை மண்டபம் குண்டம் மண்டலம் வகுத்து மா பதியைப்  
படர் ஒளி வெள்ளி முப்பது கழஞ்சில் படிமையான் நிருமிதம் செய்து.     
1076
காலையில் ஆசான் சொல்வழி நித்தக் கடன் முடித்து உச்சி தொட்டு அந்தி  
மாலையின் அளவும் புராண நூல் கேட்டு மாலை தொட்டு யாமம் ஒர் நான்கும்  
சேல் அன கண்ணாள் பங்கனைப் பூசை செய்க அப் பூசனை முடிவின்  
மூல மந்திரம் நூற்று எட்டு நூற்று எட்டு முறையினால் ஆகுதி முடித்தல்.    
1077
வில்லம் ஆயிரம் கொண்டு ஆயிரம் நாமம் விளம்பி  நால் யாமமும் சாத்தல்  
நல்ல ஐந்து எழுத்தால் ஐந்து எழுத்து உருவின் நாதனுக்கு அருக்கியம் கொடுத்தல்  
எல்லை இல் மூல மந்திரத்தாலும் ஏனை மந்திரங்களினாலும்  
வில் அழல் ஓம்பிப் பூரண ஆகுதி செய்து ஈறு இலான் வேள்வியை முடித்தல்.     
1078
புலர்ந்த பின் நித்த வினை முடித்து அரம்பை பொதுளும் பாசிலை பதின் மூன்றின்  
நலம் தரு தூ வெள்ளரிசி பெய்து இனிய நறிய காய் கறியொடு பரப்பி  
அலந்தர வான் பால் நிறை குடம் பதின் மூன்று அரிசி மேல் வைத்தான் அடியில்  
கலந்த அன்பினராய்ச் சிவாஅர்ச் சனைக்கு உரிய கடவுள் வேதியர் களை வரித்து.     
1079
காது அணி கலனும் கை அணி கலனும் கவின் பெற அளித்தனர் ஆக  
ஆதரம் பெருக நினைந்து அருச்சனை செய்து அரிய தக்கிணை யொடும் பாதப்  
போதணி காப்பு விசிறி தண் கவிகை பூந்துகில் முதல் பல உடனே  
மேதகு தானம் செய்து பின் குருவைக் கற்பு உடை மின் இடை யோடும்.    
1080
ஆசனத்து இருத்திப் பொலந்துகில் காதுக்கு அணிகள் கைக்கு அணிகளும் அணிந்து  
வாச நல் மலர் இட்டு அருச்சனை செய்து மலைமகள் தலைவனை வரைந்து  
பூசனை செய்த படிமையோடு அம் பொன் பூதலம் பதாதிகள் பிறவும்  
தூசு அலர் மாலை கோட்டணி புனைந்த சுரபிமா தானமும் செய்து.    
1081
இனையவாறு உத்தாபனம் முடித்து ஆசான் ஏவலால் சிவன் அடிக்கு அன்பர்  
தனைய ரோடு ஒக்கலுடன் அமுது அருந்த தகுதி  இவ்விரத முன் கண்ணன்  
அனைய தாமரை யோன் இந்திரன் முதல் வான் நாடவர்  மூவறு கணத்தோர்  
அனைவரும் நோற்றார் மனிதரும் அனுட்டித்து அரும் பெறல் போகம் வீடு அடைந்தார்.    
1082
ஈது நோற்பவர் வெம் பகை மனத்துயர் தீர்ந்து ஆயிரம் பிறவியில் இயற்றும்  
திது சேர் வினை தீர்ந்து எடுத்த யாக்கையினில் சிவகதி அடைவர் இவ் விரதம்  
ஓதினோர் கேட்டோர் மனைவியர் மக்கள் ஒக்கலோடு இனிது வாழ்ந்து உம்பர்  
மேதகு பதினாலு இந்திரன் பதத்தில் வீற்று இனிது இருப்பர் என்று அறவோன்.   
1083
சொல்லிய நெறியால் சோம சுந்தரன் விரதம் நோற்பான்  
வில் இடு மணிப் பூண் வேந்தர் முனிவனை விடைகொண்டு ஏகி  
அல்லி அம் கனக கஞ்சத்து ஆடி அம் கயல் கண் வல்லி  
புல்லிய பாகன் தன்னை வழிபடீஇ போற்றி நோற்றார்.    
1084
சுந்தரன் தன்னைப் பூசைத் தொழில் செய்து வரம் பெற்று ஏகி  
அந்தரத்து ஆறு செல்வார் அஃது அறிந்து அமரர் வேந்தன்  
வந்தவர் இருக்க வேறு மடங்கல் மான் தவிசு மூன்று  
தந்திடப் பணித்தான் இட்டார் தனது அரியணையில் தாழ.   
1085
வான் வழி வந்த மூன்று மன்னரும் பொன் நாடு எய்தி  
ஊன் வழி குலிச வைவேல் உம்பர் கோன் மருங்கில் புக்கார்  
தேன் வழி போந்தின் கண்ணிச் சேரனு ஆர்த்தார் வேந்தும்  
கான் வழி தாரு நாடன் காட்டிய தவிசின் வைக.    
1086
மைக் கடல் வறப்ப வென்ற வாகை வேல் செழியன் மௌலிச்  
செக்கர் மா மணி வில் காலத் தேவர் கோன் தவிசில் ஏறி  
ஒக்க வீற்று இருந்தான் ஆக உம்பர் கோன் அழுக்காறு எய்திப்  
பக்கமே இருந்த ஏனைப் பார்த்திவர் முகத்தைப் பாரா.   
1087
முகமன் நன்கு இயம்பி நீவிர் வந்தது என் மொழிமின் என்ன  
மகபதி எங்கள் நாட்டின் மழை மறுத்து அடைந்தேம் என்றார்  
அகம் மலர்ந்து அனையார் நாட்டின் அளவும் வான் சுரக்க நல்கி  
நகை மணிக் கலன் பொன் ஆடை நல்கி நீர் போமின் என்றான்.   
1088
அன்னவர் அகன்ற பின்னை அமரர் கோன் கன்னி நாடன்  
தன் அரி அணை மேல் ஒக்கத் தருக்கினோடு இருக்கு மாறும்  
பின்னரும் மாரி வேண்டாப் பெருமித வீறும் நோக்கி  
இன்னது புலப் படாமை இனையது ஓர் வினயம் உன்னா.   
1089
பொற்பு உற வரிசை செய்வான் போல் அளவு இறந்தோர் தாங்கி  
வெற்பு உறழ் திணி தோள் ஆற்றல் மெலிவது ஓர் ஆரம் தன்னை  
அற்புற அளித்தான் வாங்கி அலர் மதுத் தார் போல் ஈசன்  
கற்பு உடை உமையாள் மைந்தன் கதும் என கழுத்தில் இட்டான்.   
1090
கண்டனன் கடவுள் நாதன் கழியவும் இறும் பூது  உள்ளம்  
கொண்டனன் இன்று தொட்டுக் குரை அளி துழாவு  நிம்பத்  
தண் தழை மார்ப ஆரம் தாங்கும் பாண்டியன் என்று உன்னை  
மண்டலம் மதிக்க என்றான் வான நாடு உடைய மன்னன்.  
1091
அன்னது சிறிதும் எண்ணாது அங்கு நின்று இழிந்து தென்னன்  
தன் நகர் அடைந்தான் இப்பால் சத மகன் ஆணையால் அம்  
மன்னவர் இருவர் நாடும் மழை வளம் பெருகப் பெய்த  
தென்னவன் நாடு பண்டைச் செயல் அதாய் இருந்தது அன்றே.  
1092
ஆயது ஓர் வைகல் வேட்டை ஆடுவான் அண்ணல் விண்ணந்து  
ஆயது ஓர் பொதியக் குன்றில் சந்தனச் சாரல் நண்ணி  
மேயதோர் அரிமான் ஏனம் வேங்கை எண்கு இரலை இன்ன  
தீயதோர் விலங்கு வேட்டம் செய்து உயிர் செகுக்கும் எல்லை.   
1093
பொன்றத்து மருவிக் குன்றில் புட்கலா வருத்தம் ஆதி  
மின்றத்து மேகம் நான்கும் வீழ்ந்தன மேயக் கண்டு  
குன்றத்தின் நெடிய திண் தோள் கொற்றவன் அவற்றைப் பற்றிக்  
கன்றத் திண் களிறு போலக் கடும் தளை சிக்க யாத்தான்.  
1094
வேட்டத்தில் பட்ட செம்கண் வேழம்போல் கொண்டு போகிக்  
கோட்டத்தில் இட்டான் ஆக குன்று இறகு அரிந்த வென்றி  
நாட்டத்துப் படிவத்து அண்ட நாடன் மற்று அதனைக் கேட்டுக்  
காட்டத்துக் கனல் போல் சீறிக் கடும் சமர் குறித்துச் செல்வான்.  
1095
வாங்கு நீர் வறப்ப வேலை விடுத்ததும் வலிய வாரம்  
தாங்கிய செருக்கும் காரைத் தளை இடு தருக்கு நோக்கி  
ஈங்கு ஒரு மனித யாக்கைக் இத்துணை வலியாது என்னா  
வீங்கியம் ஆன மூக்க மீனவன் மதுரை சூழ்ந்தான்.  
1096
ஓடினர் ஒற்றர் போய்ச் செழிய ஒண் கழல்  
சூடினார் நகர்ப்புறம் சுரர்கள் சேனைகள்  
மூடின என்னலும் முனிவும் மானமும்  
நீடினன் அரியணை இழிந்து நீங்குவான்.  
1097
பண்ணுக தேர் பரி பகடு வீரர் முன்  
நண்ணுக கடிது என நடத்தி யாவர் என்று  
எண்ணலன் மத மலை எருத்த மேல் கொடு  
கண்ணகன் கடி நகர்க் காப்பு நீங்கு முன்.  
1098
அடுத்தனர் வானவர் ஆர்த்துப் பல் படை  
எடுத்தனர் வீசினர் சிலையில் எய்கணை  
தொடுத்தனர் இறுதி நாள் சொரியும் மாரிபோல்  
விடுத்தனர் மதிக்குல வீரன் சேனை மேல்.  
1099
ஆர்த்தனர் மலய வெற்பு அரையன் சேனையோர்  
பார்த்தனர் வேறு பல் படைக்கலக் குவை  
தூர்த்தனர் குனிசிலை தொடுத்து வாளியால்  
போர்த்தனர் அமரர் மெய் புதைத்த என்பவே.   
1100
தறிந்தன தாள் சிரம் தகர்ந்த தோள் கரம்  
பறிந்தன குருதி நீர் கடலில் பாய்ந்தன  
செறிந்தன பாரிடம் சேனம் கூளிகள்  
முறிந்தன் வானவர் முதல்வன் சேனையே.    
1101
ஆடின குறைத்தலை அவிந்த போர்க்களம்  
பாடின பாரிடம் விந்தைப் பாவை தாள்  
சூடின கூளிகள் சோரி சோரப் பார்  
மூடின பிணக் குவை அண்டம் முட்டவே.   
1102
வெஞ்சின வலாரிதன் வீரச் சேனைகள்  
துஞ்சின கண்டு எரி சொரியும் கண்ணன் ஆய்ப்  
பஞ்சின் முன் எரி எனப் பதைத்து தெய்வத  
வஞ்சினப் படைகளான் மலைவது உன்னினான்.   
1103
வெம் கதிர்ப் படை விட்டு ஆர்த்தான் விண்ணவன் அதனைத் திங்கள்  
பைங் கதிர்ப் படை தொட்டு ஓச்சி அவித்தனன் பார் ஆள் வேந்தன்  
சிங்க வெம் படை விட்டு ஆர்த்தான் தேவர் கோன் அதனைச் சிம்புட்  
புங்கவன் படை தொட்டு ஓச்சி அடக்கினான் புணரி வென்றோன்.    
1104
தானவர் பகைவன் மோக சரம் தொடுத்து எறிந்தானாக  
மீனவன் அதனை ஞான வாளியால் விளித்து மாய்ந்து  
போனபின் மற்போர் ஆற்றிப் புக்கனர் புக்கார் தம்மில்  
வானவன் மண்ணினான் மேல் வச்சிரம் வீசி ஆர்த்தான்.   
1105
காய்சின மடங்கல் அன்னான் கை வளை சுழற்றி வல்லே  
வீசினான் குலிசம் தன்னை வீழ்த்தது விடுத்தான் சென்னித்  
தேசினன் மகுடம் தள்ளிச் சிதைத்தது சிதைத்த லோடும்  
கூசினன் அஞ்சிப் போனான் குன்று இற கரிந்த வீரன்.    
1106
இந்து இரண்டு அனைய கூர்அம்பல் இருள் வரை நெஞ்சு போழ்ந்த  
மைந்தனின் வலிய காளை வரைந்து எறி நேமி சென்னி  
சிந்திடாது ஆகி அம் பொன் மணி முடி சிதறச் சோம  
சுந்தர நாதன் பூசைத் தொழில் பயன் அளித்தது என்னா.    
1107
போரினுக்கு ஆற்றாது ஓடிப் பொன் நகர் புகுந்த வென்றித்  
தாரினுக்கு இசைந்த கூர் வேல் சதமகன் பின்பு நின் நாட்டு  
ஊரினுக்கு எல்லாம் மாரி உதவுவேன் இகள நீக்கிக்  
காரினைத் தருக என்னாக் கவுரியற்கு ஓலை விட்டான்.   
1108
முடங்கல் கொண்டு அணைந்த தூதன் முடி கெழு வேந்தன் பாதத்து  
ஓடுங்கி நின்று ஓலை நீட்ட உழை உளான் ஒருவன் வாங்கி  
மடங்கல் ஏறு அனையான் முன்னர் வாசித்துக் காட்டக் கேட்டு  
விடம் கலுழ் வேலான் விண்ணோர் வேந்து உரை தேறான் ஆகி.    
1109
இட்ட வன் சிறையை நீக்கி எழிலியை விடாது மாறு  
பட்ட சிந்தையனே ஆகப் பாக சாதனனுக்கு என்று  
நட்டவன் ஒரு வேளாளன் ஆன் பிணை என்று தாழ்ந்தான்  
மட்டு அவிழ்ந்து ஒழுகு நிம்ப மாலிகை மார்பினானும்.   
1110
இடுக்கண் வந்து உயிர்க்கு மூற்றம் எய்தினும் வாய்மை காத்து  
வடுக்களைந்து ஒழுகு நாலா மரபினான் உரையை ஆத்தன்  
எடுத்து உரை மறை போல் சூழ்ந்து சிறைக் களத்து இட்ட யாப்பு  
விடுத்தனன் பகடு போல மீண்டன மேகம் எல்லாம்.    
1111
தேவர் கோன் ஏவலாலே திங்கள் மும் மாரி பெய்து  
வாவியும் குளனும் ஆறு மடுக்களும் அடுத்துக் கள்வாய்க்  
காவி சூழ் வயலும் செய்யும் செந் நெலும் கன்னல் காடும்  
பூ விரி பொழிலும் காவும் பொலிந்தது கன்னிநாடு.    
 
இந்திரன் முடிமேல் வளை எறிந்த படலம் சுபம்   
----------------


 15. மேருவைச் செண்டால் அடித்த படலம்  (1112-1152) 
1112
அண்டர் அஞ்ச அமர் உழந்த அமரர் கோனை அரசர் கோன்  
வண்டு அலம்பு மவுலி சிந்த வளை எறிந்து வெந் புறம்  
கண்ட வண்ணம் இன்ன தன்ன கன்னி நாடன் மேருவில்  
செண்டு எறிந்து வைப்பு எடுத்த செயலு நன்கு செப்புவாம்.   
1113
மன்னவன் தனக்கு முன்னர் மலய வெற்பின் முனிவர் கோன்  
சொன்ன திங்கள் விரதம் அன்று தொட்டு நோற்று வரலும் அந்  
நன்னலம் செய் பேறு போல நங்கை காந்தி மதி வயிற்று  
உன்னரும் சயம் கொள் மைந்தன் ஒருவன் வந்து தோன்றினான்.    
1114
வயந்தனை பயந்தது என்ன மைந்தனைப் பயந்த போது  
இயந்து வைத்து நகர் களிப்ப இனிது இருந்த புரவலன்  
சயம் தழைக்க இந்திரன் சயந்தனைப் பயந்த நாள்  
வியந்து அகத்து அடைந்த இன்பம் விளை மகிழ்ச்சி எய்தினான்.   
1115
தென்னர் ஏறு சாதகாதி செய்து வீர பாண்டியன்  
என்ன நாம வினை நிரப்பி எழுத ஓணாத கலை முதல்  
பன்னு கேள்வி கரிகள் தேர்கள் பரி படை கலம பயின்று  
அன்ன காதலான் விளங்க அகம்மகிழ்ச்சி அடையும நாள்.    
1116
மல்கு மாறுஇல் கோள் திரிந்து மழை சுருங்கி நதியும் நீர்  
ஒல்கு மாறு பருவம் மாறி உணவு மாறி உயிர் எலாம்  
மெல்குமாறு பசி உழந்து வேந்தனுக்கு விளைபொருள்  
நல்கு மாறி இலமை இன்னல் நலிய வந்த நாடு எலாம்.   
1117
மழை வறந்தது என் கொல் என்று வழுதிகூற முழுது உணர்ந்து  
அழிவு இலாத பிரம கற்பம் அளவு எல்லை கண்ட நூல்  
உழவர் கோள்கள் இரவி தன்னை உற்று நோக்கி நிற்றலால்  
தழையும் மாரி வருடியாது ஓர் வருடம் என்று சாற்றினார்.   
1118
மகவு உறு நோயை நோக்கி வருந்து உறு தாய்போல் மன்னன்  
பக உறு மதியம் சூடும் பரம் சுடர் முன் போய் தாழ்ந்து  
மிக உறு பசியால் வையம் மெலிவதை ஐய என்னாத்  
தகவு உற இரங்கி கண்ணீர் ததும்ப நின்று இரந்து வேண்ட.    
1119
திரைக்கடல் விடம் சேர் கண்டர் காலத்தின் செவ்விநோக்கி  
இரக்கம் இல்லாதவர் போல் வாளா இருத்தலும் மருத்தார் மார்பன்  
கரைக்கு அரிது ஆய துன்பக் கடலில் வீழ்ந்து இருக்கைபுக்கான்  
அரக்கர் போல் கடலில் நீந்தி அருக்கன் நீர்க் கடலில் வீழ்ந்தான்.   
1120
வள்ளல் தன் குடைக் கீழ் தங்கும் உயிர்ப்பசி வருத்தம் வருத்தம் எல்லாம்  
கொள்ளை கொண்டு இருந்த நெஞ்சில் குளிர் முகச் செவ்விகுன்றத்  
தள் உரும் துயரின் மூழ்கித் தரை இடைத் துயின்றான் ஆக  
வெள்ளி மன்று உடையார் சித்த வேடராய்க் கனவில் வந்தார்.   
1121
அடல் கதிர் வேலோய் மாரி அரிதி இப்போது அதனை வேண்டி  
இடப் படல் வரைக்கு வேந்தாய் இருக்கின்ற எரி பொன் மேருத்  
தடப் பெரு வரையின் மாடு ஓர் தனிப் பெரு முழையில் இட்டுக்  
கிடப்பது ஒர் எல்லை இல்லாக் கேடு இலாச் சேம வைப்பு.  
1122
கிடைத்து மற்று அனைய மேரு கிரி செருக்கு அடங்கச் செண்டால்  
புடைத்து நின் ஆணைத் தாக்கிப் பொன் அறை பொதிந்த பாறை  
உடைத்து நீ வேண்டும் காறும் தொட்டு எடுத்து அதனை மீள  
அடைத்து நின் குறி இட்டு ஐய வருதி என்று அடிகள் கூற.  
1123
விழித்தன எழு மான் தேரோன் விழிக்கும் முன் கடன்கள் எல்லாம்  
கழித்தனன் மீன நோக்கி கணவனை வலமாப் போந்து  
கழித்து எறி கடல் அனீகத் தொகை புறம் சூழக் கொண்டல்  
கிழித்து எழு வாயின் நீங்கிக் கீழ்த் திசை நோக்கிச் செல்வான்.  
1124
அதிர்ந்தன முரசம் சங்கம் அதிர்ந்தன வியங்கள் அண்டம்  
பிதிர்ந்தன என்ன ஆர்ப்பப் பெயர்ந்து வெண் கவரி துள்ள  
முதிர்ந்த நான் மறையோர் ஆசி மொழிய நா வல்லோர் ஏத்தப்  
பதிந்து பார் கிழியத் திண்தேர் பாகுமுன் செலுத்த ஊர்ந்தான்.  
1125
பவளக்கால் பிச்சம் பொன் கால் பல் மனிக் கவிகை முத்தக்  
தவளக்கால் பதாகைக் காதும் தான வான் அருவி தூங்கும்  
கவளக்கால் பொருப்பும் பாய்மாக் கடலும் மண் மடந்தை ஆகம்  
துவளக் கால் வயவர் மான் தேர் தொகுதியும் சூழல் போக.  
1126
கோழ் இணர் ஞாழல் அன்ன கோட்டு உகிர்ப் புலவுப் பேழ் வாய்த்  
தாழ்சின உழுவை ஒற்றைத் தனிப் பெரும் கொடியும் கூனல்  
காழ் சிலைக் கொடியும் சூழக் கயல் கொடி நிலம் துழாங்கை  
ஏழ் உயர் வரை மேல் தோன்றி இரும் விசும்பு அகடுகீற.   
1127
தென் கடல் வடபால் நோக்கிச் செல்வது போலத் தென்னன்  
தன் கடல் அணிகம் கன்னித் தண் தமிழ் நாடு நீந்தி  
வன் கட நெறிக் கொண்டு ஏகி வளவர் கோன் எதிர் கொண்டு ஆற்றும்  
நன் கடன் முகமன் ஏற்று நளிர் புனல் நாடு நீந்தி.  
1128
தண்டக நாடு தள்ளித் தெலுங்க நாடு அகன்று சாய் தாள்  
கண்டகக் கைதை வேலிக் கரு நடம் கடந்து காடும்  
தொண்டகம் துவைக்கும் குன்று நதிகளும் துறந்து கள்வாய்  
வண்டக மலர்க்கா வேலி மாளவ தேசம் நண்ணி.   
1129
அங்கு நின்று எழுந்து தீவா அரும் சுர நெறிப் பட்டு ஏகி  
அங்கு நின்று அதிரும் செம்பொன் மாட நீள் விராட நண்ணிக்  
கொங்கு நின்று அவிழும் கானம் குன்று ஒரீஇ வாளை  பாயத்  
தெங்கு நின்று இளநிர் சிந்து மத்திய தேயத்து எய்தி.   
1130
அங்கு நின்று எழுந்து தீவா அரும் சுர நெறிப் பட்டு  ஏகி  
அங்கு நின்று அதிரும் செம்பொன் மாட நீள் விராட  நண்ணிக்  
கொங்கு நின்று அவிழும் கானம் குன்று ஒரீஇ வாளை  பாயத்  
தெங்கு நின்று இளநிர் சிந்து மத்திய தேயத்து எய்தி.   
1131
மடம்கல் மா நாகம் யாளி வழங்கலான் மனிதர் செல்லா  
இடம் கடந்தாக வைஞ்நூற்று இரட்டி யோசனைத்தாம் எல்லைக்  
கடம் கெழு குமரி கண்டம் கடந்து மற்று அது போல் எட்டுத்  
தடம் கெழு கண்டம் கொண்ட பாரத வருடம் தள்ளி.   
1132
யாவையும் ஈன்றாள் தன்னை ஈன்ற பொன் இமயம் தன்னைத்  
தாவி அப் புறம் போய்ப் போகம் ததும்பு கிம்புருடக் கண்டம்  
மேவி அங்கு அது நீத்து ஏம வெற்பு அடைந்து அது பின் ஆக  
ஓவியப் புறத்துத் தோன்றும் அரி வருடத்தை உற்று.   
1133
உற்றது கழிந்து அப்பால் போய் நிடத வெற்பு ஒழிந்து சம்புப்  
பொன் தருக் கனி கால் யாறு போகி இளா விருத கண்டத்து  
உற்றனன் கண்டான் மூன்று ஊர் ஒருங்கடு ஞான்று கூனி  
வெற்றி வெஞ் சிலையாய் நின்ற வெற்பினை மலய வெற்பன்.   
1134
வெம் படை மறவர் சேனை வெள்ளம் நீத்து ஏகித் தென்பால்  
சம்புவின் கனியின் சாறு வலம் படத் தழுவி ஓடும்  
அம் பொன் ஈர் ஆறு ஆற்றின் அருகு பொன் மயமாய் நிற்கும்  
பைம்புனம் கானம் நோக்கி வளைந்து தென்பால் வந்து எய்தா.    
1135
அவ் வரை அரசை நோக்கி வரைகளுக்கு அரசே எந்தை  
கைவரி சிலையே பாரின் களைகணே அளவில் வானம்  
தை வரு சுடரும் கோளும் நான்களும் தழுவிச் சூழும்  
தெய்வத வரையே மேலைத் தேவர் ஆலயமே என்னா.   
1136
மாணிக்கம் இமைக்கும் பூணான் விளித்தலும் வரைக்கு வேந்தன்  
பாணித்து வரவு தாழ்ப்பப் பாக சாதனனை வென்றோன்  
நாணித் தன் சினமும் மேரு நகை வரைச் செருக்கு மாறச்  
சேண் உற்ற சிகரம் தன்னில் செண்டினால் அடித்து நின்றான்.    
1137
அடித்தலும் அசையா மேரு அசைந்து பொன் பந்து போலத்  
துடித்தது சிகர பந்தி சுரர் பயில் மாடப் பந்தி  
வெடித்தன தருண பானு மண்டலம் விண்டு தூளாய்ப்  
படித்தலை தெறித்தால் என்னப் பல் மணி உதிர்ந்த அன்றே.   
1138
புடை வரைக் குலங்கள் எட்டும் புறம் தழீஇக் கிடக்கும் செம் பொன்  
அடைகல் ஓர் நான்கு கிடங்கரும் மலர்ந்த நான்கு  
தட மலர்ப் பொழிலும் நான்கு தருக்களும் சலித்த அம்மா  
உடையவன் இடையூறு உற்றால் அடுத்த வர்க்கு உவகை உண்டோ.   
1139
புடைத்த பின் மேருத் தெய்வம் புடைக்குல வரை எட்டு என்னப்  
படைத்த எண் தோளும் நான்கு முடியும் மேல் படு வெண் சோதி  
உடைத் தனிக் குடையும் கொண்ட உருவினோடு எழுந்து நாணிக்  
கிடைத்தது கருணை வேந்தன் கிளர் சினம் தணிந்து நோக்கா.   
1140
இத்தனை வரவு தாழ்த்தது என் என மேருத் தெய்வம்  
வித்தக நம்பி கேட்டி மீனெடும் கண்ணியோடும்  
பைத்தலை அரவம் பூண்டபரனை இப் படிவம் கொண்டு  
நித்தலும் போகிப் போகி வழிபடு நியமம் பூண்டேன்.    
1141
இன்று கேட்டிலையோ ஐயா ஏந்திழை ஒருத்தி காமம்  
துன்று மா கடலின் மோகச் சுழித்தலைப் பட்டு வெள்ளி  
மன்றுள் ஆடிய பொன் பாதம் வழிபடல் மறந்து தாழ்ந்து  
நின்றுளேன் இனைய தீங்கின் இமித்தினால் அடியும் பட்டேன்.    
1142
திருவடி பிழைத்த தீங்கு தீர்த்தனை இதனில் ஐயன்  
தருவது ஓர் உறுதி தானும் தக்கது ஒர் கைம்மாறு என்னால்  
வருவது உண்டாம் கொல்லோ மற்று அது நிற்க மன்றல்  
பருவரை மார்ப வந்த பரிசு என் கொல் பகர்தி என்ன.    
1143
மன்னவன் வெறுக்கை வேண்டி வந்தனன் என்றான் ஐய  
உன்னது புலத்து ஓர்க் ஏற்ப உரைபடு மாற்றது ஆய  
பொன் அவிர் தேமா நீழல் புதை படக் கிடக்கும் செம் பொன்  
என்ன அம் கையால் சுட்டிக் காட்டிய தெரி பொன குன்றம்.   
1144
மின் நகு வேலான் முந்நீர் வேலையை வணக்கம் கண்டோன்  
பொன்னறை மருங்கில் போகிப் பொத்திய பாறை நீக்கித்  
தன் அவா அளவிற்று ஆய தபனிய முகந்து மூடிப்  
பின்னதும் தன்னது ஆகப் பெயர் இலச்சனையும் தீட்டா.    
1145
மின் திகழ் மணிப் பூண் மார்பன் மீண்டு தன் தானை யோடும்  
தென் திசை நோக்கிப் பாகன் செலுத்த மான் தடம்தேர் ஊர்ந்து  
பொன் திகழ் வரையும் போக பூமியும் பிறவும் நீத்து  
நன்றி கொள் மனிதர் வைப்பின் நண்ணுவான் நண்ணும் எல்லை.    
1146
மாத்திமர் விராட மன்னர் மாளவர் தெலுங்க தேயப்  
பார்த்திபர் பிறரும் தத்தம் பதிதொறும் வரவு நோக்கித்  
தேர்த்திகழ் அனிகத் தோடும் சென்று எதிர் முகமன் செய்யத்  
தார்த் திரு மார்பன் கன்னித் தண் தமிழ் நாடு சார்ந்தான்.   
1147
கன்னிப் பொன் எயில் சூழ் செம் பொன் கடி நகர்க்கு அணியன் ஆகிப்  
பொன்னில் செய்து இழைத்த நீள் கோபுரத்தினைக் கண்டு தாழ  
உன்னித் தேர் இழிந்து எட்டோடு ஐந்து உறுப்பினால் பணிந்து எழுந்து  
வன்னிச் செம் சுடர்க் கண் நெற்றி மன்னவன் மதுரை சார்ந்தான்.    
1148
அறத்துறை அந்தணாளர் துறந்தவர் அரன் தாள் பற்றிப்  
புறத்துறை அகன்ற சைவபூதியர் புனிதன் கோயில்  
நிறத்துறை அகத்துத் தொண்டர் திரண்டு எதிர் கொள்ள முத்தின்  
நிறத்துறை வைகை நீத்து நெடு மதில் வாயில் புக்கான்.    
1149
கொங்கு அலர் கோதை மாதர் குங்குமம் பனிப்பச் சிந்தும்  
மங்கல மறுகின் ஏகி மறைகள் சூழ் கோயில் எய்தித்  
தங்கள் நாயகனைச் சூழ்ந்து தாழ்ந்து எழுந்து ஏத்திப் போந்து  
திங்கள் சூழ் குடுமிச் செல்வத் திருமணிக் கோயில் புக்கான்.   
1150
பொன் மலைக் கடவுள் ஈந்த புண்ணிய நிதியை அந்த  
நல் மலை மானக் கூப்பி நல்கிப்பல் குடியும் ஓம்பித்  
தென்மலைக் கிழவன் தெய்வம் தென் புல வாணர் ஒக்கல்  
தன் மனை விருந்து காத்துத் தருக்கினான் இருக்கும் நாளில்.     
1151
ஐ வினை நடாத்தும் ஈசன் ஆணையால் நடக்கும் கோளும்  
செய்வினைத் திரிவும் மாறத் தென்னன் நாடு எங்கும் மாரி  
பெய் வினை உடையது ஆகிப் பெருவளம் பகிர்ந்து நல்க  
உய் வினை உடைய ஆகி உயிர் எலாம் தழைத்த அன்றே.    
1140
புவனி இம் முறையால் புரந்து அளித்து ஆரம்பூண்ட பாண்டியன் திரு மகனுக்கு  
அவனி ஏழ் அறிய வீரபாண்டியன் என்று அணிமுடி கவித்து அரசளித்து  
நவ நிரதிசய பூரண இன்ப ஞான நோக்கு அருளிய மதுரைச்  
சிவனடி நிழலில் பிளப்பு அற பழைய தேசு ஒடு நிறைந்து வீற்று இருந்தான்.    
 
மேருவைச் செண்டால்அடித்த படலம் சுபம்  
 ------------------

  1. 16. வேதத்துக்குப் பொருள்அருளிச் செய்த படலம்   (1153 - 1194) 
1153 
உலம் பொரு தடம் தோள் உக்கிரச் செழியன் உயரிய மேரு மால் வரையைப்  
பொலம் புரி செண்டால் புடைத்து வைப் பெடுத்துப் பேந்துஅருள் அடைந்த வா புகன்றும்  
வலம் படு திணிதோள் வீரபாண்டியன் கோல் வழங்கும் நாள் மதுரை எம் பெருமான்  
புலம் பொரு முனிவர் தேற நால் வேதப் பொருள் உணர்த்திய திறம் புகல்வாம்.       
1154
ஐம் பெரும் பூத நிலை திரிந்து ஈர் ஏழ் அடுக்கிய உலகொடு மயன் மால்  
உம்பர் வான் பதமும் உதித்தவாறு ஒடுங்க உருத்தது ஓர் ஊழி வந்து எய்தச்  
செம் பொருள் மறையும் ஒடுங்கிய வழி நாள் செம் சுடர் கடவுள் முன் மலரும்  
வம்பு அவிழ் கமலம் என அரன் திருமுன் மலர்ந்ததால் அகிலமும் மாதோ.        
1155
பண்டுபோல் பின்னும் முத் தொழில் நடாத்தப் பரா பரஞ்சுடர் திரு உள்ளம்  
கொண்டு போர்த் திகிரி வலவனைத் தாவிக் குரி சிறன் நாபி முண்டகத்தில்  
வண்டு போல் பிரமன் உதித்து மூ உலகும் வரன் முறை படைக்கும் நாள் நஞ்சம்  
உண்டு போற்றிய வானவர்க்கு உயிர் அளித்த உம்பர் நாயகன் திருவாக்கில       
1156
பிரணவம் உதித்தது அதன் இடை வேதம் பிறந்தன நைமி சாரணியத்து  
அருள் நிறை முனிவர் கண்ணுவர் கருக்கர் ஆதியோர் அதிகரித்து அவற்றின்  
பொருள் நிலை தெரியாது உள்ளமும் முகமும் புலர்ந்தனர் இருப்பவர் போதத்  
இருள் மல வலி வென்றவன் அரபத்தன் என்று ஒரு வேதியன் வந்தான்.        
1157
வந்த வேதியனை இருந்த வேதியர்கள் வர எதிர்ந்து இறைஞ்சி வேறு இருக்கை  
தந்த வேலையில் அம் மறையவன் முனிவர் தமை முகம் நோக்கி ஈது உரைப்பான்  
பந்த வேதனை சாலவா வெறுப்பு இகந்த பண்பினன் ஆயினிர் நீவிர்  
சிந்தை வேறு ஆகி முகம் புலர்ந்து இருக்கும் செய்தி யாது என அவர் சொல்வார்.       
1158
மருள் படு மாயை கழிந்தவன் மொழிந்த மறை பயின்று உரை செய்தே சிகனன்  
இருள் படு மனத்தேம் இருத்து மாலைய யாது சூழ் இதற்கு எனக் கேட்ட  
தெருள் படு மனத்தோன் செப்புவான் வேதம் செப்பிய சிவபரம் சுடரே  
அருள் படி எடுத்துப் பொருளையும் உணர்த்தும் அல்லது சூழ்ச்சி யாது அறைவீர்.        
1159
பண்ணிய தவத்தால் அன்றி யாதானும் படுபொருள் பிறிது இலை தவமும்  
புண்ணிய தவத்தின் அல்லது பலியா புண்ணிய தவத்தினும் விழுப்பம்  
நண்ணிய சைவ தலத்தினில் இயற்றின் நல்கும் அச் சிவ தலங்களினும்  
எண்ணிய அதிக தலத்தினில் இயற்றின் இரும் தவம் எளிது உடன் பயக்கும்.        
1160
அத்தகு தலம் மற்று யாது எனில் உலக அகிலமும் தன் உடம்பு ஆன  
வித்தகன் சென்னிப் பன்னிரு விரல் மேல் விளங்கிய தலம் அது சீவன்  
முத்தராய் எண்ணில் வானவர் முனிவோர் முயன்று மா தவப் பயன் அடைந்து  
சித்தம் மாசு அகன்று வதிவது என்று அற நூல் செப்பிய மதுரை அந் நகரில்.       
1161
தௌ¤ தரு விசும்பின் இழிந்தது ஓர் விமான சிகாமணி அருகு தென் மருங்கின்  
முனிதரு பராரை வட நிழல் பிரியா முழுமுதல் வழி படும் அறவோர்க்கு  
களிதரு கருணை முகம் மலர்ந்து அளவா வரும் கலை அனைத்தையும் தௌ¤வித்து  
ஒளிதரும் அனைய மூர்த்தியே நுங்கட்கு ஓதிய மறைப் பொருள் உணர்த்தும்.       
1162
அங்கு அவன் திருமுன் அரும் தவ விரதம் ஆற்றுவான் செல்லுமின் என அப்  
புங்கவன் அருள் போல் வந்த மாதவன் பின் புனித மா முனிவரும் நங்கை  
பங்கவன் மதுரைப் பதி புகுந்து அம் பொன் பல் மணிக் கோயில் புக்கு ஆழிச்  
சங்கவன் கை போல் வளை செறி செம் பொன் தாமரைத் தடாக நீர் ஆடி.        
1163
கரை கடந்து உள்ளம் கடந்த அன்பு உந்தக் கடிது போய் நான்கு இரு வெள்ளி  
வரை கள் தம் பிடரில் கிடந்த ஓர் மேரு வரை புரை விமானம் மேல் காணா  
உகைகள் தம் பொருளைக் கண்களால் கண்டு ஆங்கு உம்பர் தம் பிரானை நேர்கண்டு  
திரை கடந்திடும் பேர் இன்ப வாரியிலும் சேண் நிலத்திலும் விழுந்து எழுந்தார்.       
1164
கை தலை முகிழ்த்துக் கரசரணங்கள் கம்பிதம் செய்து கண் அருவி  
பெய் தலை வெள்ளத்து ஆழ்ந்து வாய் குழறிப் பிரமன் மால் இன்னமும் தேறா  
மை தழை கண்ட வெள்ளி மன்று ஆடும் வானவர் நாயக வானோர்  
உய்தர விடம் உண்டு அமுது அருள் புரிந்த உத்தம போற்றி என்று ஏத்தா.        
1165
மறை பொருள் காணா உள்ளம் மால் உழந்து வாதிய எமக்கு நீயே அந்  
நிறை பொருளாகி நின்றனை அதற்கு நீ அலால் பொருள் பிறிதி யாது என்று  
இறைவனை இறைவன் பங்கில் அம் கயல் கண் இறைவியை அம் முறை ஏத்தி  
முறைவலம் செய்து வடநிழல் அமர்ந்த மூர்த்தி முன் எய்தினார் முனி வோர்.        
1166
சீதளப் பளிக்கு மேனியும் பளிக்குச் செழுமலை பதித்துப் பன்ன  
பாதமும் செவ்வாய் மலரும் முக்கண்ணும் பங்கயச் செம் கரம் நான்கும்  
வேத புத்தகமும் அமுத கும்பமும் தன் விழி மணி வடமும் மெய்ஞ்ஞான  
போதமும் திரையும் தரித்தது ஓர் தனிமைப் போதன் முன் தாழ்ந்து எழுந்து ஏத்தா.       
1167
வடநிழல் அமர்ந்த மறை முதல் மேதா மனு எழுத்து இருபதும் இரண்டும்  
திடம் உற வரபத்தன் தன்னால் தௌ¤ந்து தேள் நிறை மதி முதல் அடைவில்  
படுமதி அளவும் தருப்பணம் ஓமம் பார்ப்பன உண்டி முப் போதும்  
அடைவுற நுவன்று நோற்கும் மாதவர் முன் அரு மறைப் பொருள் வெளிவரும் ஆல்.        
1168
மான முனிவோர் அதிசயிப்ப வட நீழல்  
மோன வடிவு ஆகிய முதல் குரவன் எண் நான்கு  
ஊனம் இல் இலக்கண உறுப்பு அகவை நான் நான்  
கான ஒரு காளை மறையோன் வடிவம் ஆகி.        
1169
நீண்ட திரிமுண்டம் அழல் நெற்றி விழி பொத்தக்  
காண் தகைய கண்டிகை வளைந்து ஒழுகு காதில்  
பூண்ட குழை கௌவிய பொலன் செய் பல காசு  
சேண் தவழ் இளம் கதிர் சிரித்து அருள் சிதைப்ப.       
1170
உத்தரிய வெண் படம் வலம் பட ஒதுங்க  
முத்த வள நூலினொடு முத்தம் இடை இட்டு  
வைத்து அணியும் அக்க வடம் மாலை எறி வாளால்  
பத்தரை மறைத்த மல பந்த இருள் சிந்த.       
1171
கண்டிகை தொடுத்து இரு கரத்தினொடு வாகு  
தண்டின் இடு மாலை விட வாள் அரவு தள்ள  
வெண் துகிலின் ஆன விரி கோவண மருங்கில்  
தண்டரிய பட்டிகை வளைந்து ஒளி தழைப்ப.       
1172
வண்டு வரி பாடுவன போல மலர் பாத  
புண்டரிக மேல் உழல் சிலம்புகள் புலம்பத்  
தொண்டர் அக மாசு இருள் துணித்து முடி சூட்டும்  
முண்டக மலர்ப்புறம் விறல் கழல் முழங்க.       
1173
ஏதம் இல் பவித்திரம் வலக்கரன் இமைப்பப்  
போதம் வரை புத்தகம் இடக்கையது பொற்ப  
ஒதி உணராதல் அறி ஓலம் இடும் வேதம்  
பாது கைகள் ஆகி இரு பாத மலர் சூட.       
1174
கன்ன முளரிக் குள் முரல் கானை அறு கால  
புள் ஒலியின் நாவும் இதமும் புடை பெயர்ந்து  
துள்ள எழு வேத ஒலி தொண்டர் செவி ஆற்றால்  
உள்ள வயல்புக்கு வகை ஒண் பயிர் வளர்ப்ப.       
1175
சீதமணி மூரல் திரு வாய் சிறிது அரும்ப  
மாதவர்கள் காண வெளி வந்து வெளி நின்றான்  
நாத முடிவாய் அளவினான் மறையின் அந்த  
போத வடிவாகி நிறை பூரண புராணன்.       
1176
வட்ட வாண்மதி கண்டு ஆர்க்கும் மூவாக் கடல் மான மாண்ட  
சிட்டர் ஆம் முனிவர் காளைத் தேசிக வடிவம் நோக்கி  
ஒட்டு அறா உவகை வெள்ளம் மேற் கொள உருத்த கூற்றை  
அட்டதாமரை தம் சென்னிக்கு அணி மலர் ஆகத் தாழ்ந்தார்.      
1177
அள வறு கலைகட்கு எல்லாம் உறைவிடம் ஆகி வேத  
விளை பொருள் ஆகி நின்ற வேதிய சரணம் என்ற  
வளை உறு மனத்தினாரைத் தேசிக வள்ளல் நோக்கிப்  
பளகறு தவத்தீர் வேட்கை யாது எனப் பணிந்து சொல்வார்.      
1178
அடியரே உய்யும் ஆறு உலகு எலாம் அளிக்கும் ஆறும்  
படியிலா வரத்த வேதப் பயன் அருள் செய்தி என்னக்  
கொடிய மா பாசம் தீர்ப்பான் குரவன் நம் முனிவரோடு  
முடிவுஇலா இலிங்கம் முன்போய் மறைப் பொருள் மொழிவது ஆனான்.       
1179
அந்தணிர் கேண்மின் சால அருமறைப் பொருள்கள் எல்லாம்  
மந்தணம் ஆகும் இந்த மறைப் பொருள் அறிதல் தானே  
நந்தல் இல்லாத போகப் பயனுக்கு நலியும் பாச  
பந்தனை கழிக்கும் வீட்டின் பயனுக்கும் கருவி ஆகும்.       
1180
உத்தம சயம்புக்கு உள்ளும் உத்தம தரமாய் மேலாம்  
தத்துவம் ஆகும் இந்த சுந்தர சயம்பு லிங்கம்  
நித்தம் ஆய் மறைகட்கு எல்லாம் நிதானம் ஆம் பொருளாய் உண்மைச்  
சுத்த அத்து விதம் ஆன சுயம் பிரகாசம் ஆகும்.       
1181
நிறை பாரற் பரம் விஞ்ஞான நிராமயம் என்று நூல்கள்  
அறை பரம் பிரமம் ஆகும் இதன் உரு ஆகும் ஏக  
மறை இதன் பொருளே இந்தச் சுந்தர வடிவாய் இங்ஙன்  
உறைசிவ லிங்கம் ஒன்றெ என்பர் நூல் உணர்ந்த நல்லோர்.       
1182
ஆகையால் மறையும் ஒன்றே அருமறைப் பெருளும் ஒன்றே  
சாகையால் அந்தம் ஆகித் தழைத்த அச் சாகை எல்லாம்  
ஓகையால் இவனை ஏத்தும் உலகு தாயாதிக்கு ஈந்த  
ஏகன் ஆணையின் ஆன் மூன்று மூர்த்தியாய் இருந்தான் அன்றே.       
1183
மலர் மகனாகி மூன்று வையமும் படைத்து மாலாய்  
அலைவற நிறுத்தி முக்கண் ஆதியாய் ஆழித்தம் மூவர்  
தலைவனாய் பரமாகாச சரீரியாய் முதல் ஈறு இன்றித்  
தொலை வரும் சோதி ஆம் இச் சுந்தர இலிங்கம் தன்னில்.      
1184
ஆதி இலான் மதத்துவம் ஆன அலர் மகன் பாகமும் நடுவில்  
நீதியில் விச்சா தத்துவம் ஆன நெடியவன் பாகமும் முடிவில்  
ஓதிய சிவத் தத்துவம் எனலாம் ஆன உருத்திர பாகமும் உதிக்கும்  
பேதி இம் முன்றில் எண்ணில் தத்துவங்கள் பிறக்கும் இம் மூன்றினும் முறையால்.       
1185
ஓத அரும் அகார உகாரமே மகாரம் உதித்திடும் பிரணவம் விந்து  
நாதமோடு உதிக்கும் வியத்த தாரகத்தின் அல்ல காயத்திரி மூன்று  
பேதம் ஆம் பதத்தால் பிறக்கும் இக் காயத்திரி இருபேதம் ஆம் பேதம்  
யாது எனில் சமட்டி வியட்டி என்று இரண்டும் ஏது ஆம் வேட்டவை எல்லாம்.      
1186
இன்னவை இரண்டும் இவன் அருள் வலியால் ஈன்ற நான் மறையை அந் நான்கும்  
பின்னவன் அருளால் அளவு இல ஆன பிரணவம் ஆதி மந்திரமும்  
அன்னவாறு ஆன தாரகத் தகாரம் ஆதி அக்கரங்களும் உதித்த  
சொன்ன அக் கரத்தில் சிவாகம நூல் இச் சுரவன் நடுமுகத்தில் உதித்த.       
1187
கீட்டிசை முகத்து ஒன்று அடுத்த நால் ஐந்தில் கிளைத்தது ஆல் இருக்க அது தென்பால்  
ஈட்டிய இரண்டாம் வேத நூறு உருவோடு எழுந்தது வடதிசை முகத்தில்  
நீட்டிய சாமம் ஆயிரம் முகத்தான் நிமிர்ந்தது குடதிசை முகத்தில்  
நாட்டிய ஒன்பது உருவொடு கிளைத்து நடந்தது நான்கு அதாம் மறையே.       
1188
அருமறை நால் வேறு ஆகையால் வருண ஆச்சிரமங்களும் நான்காம்  
தருமம் ஆகதி கருமமும் மறையின் தோன்றின மறையும்  
கரும நூல் ஞான நூல் என இரண்டாம் கரும நூல் இவன் அருச்சனைக்கு  
வரும் வினை உணர்த்து ஞான நூல் இவன் தன் வடிவு இலா வடிவினை உணர்த்தும்.       
1189
முதல் நுகர் நீரால் சினை குழைத் தாங்கி இம் முழு முதல் கருத்து நல் அவியின்  
பதம் இவன் வடிவப் பண்ணவர் பிறர்க்கும் திருத்தி யாம் பரன் இவன் முகத்தின்  
விதம்உறு நித்தம் ஆதி மூவினைக்கும் வேண்டி ஆங்கு உலகவர் போகம்  
கதி பெற இயற்றும் சிவார்ச்சனை வினைக்கும் காரணம் இச் சிவ கோசம்.      
1190
மறைபல முகம் கொண்ட அறிவாய் இளைத்து மயங்க வேறு அகண்ட பூரணமாய்  
நிறை பரம் பிரமம் ஆகும் இக் குறியைக் கரும நன்னெறி வழாப் பூசை  
முறையினும் ஞான நெறி இனிப் பொருளை அருளினான் முயக்குஅற முயங்கும்  
அறி வினும் தௌ¤வது உமக்கு நாம் உரைத்த அருமறைப் பொருள் பிறர்க்கு அரிது ஆல்.       
1191
கருமத்தான் ஞானம் உண்டாம் கருமத்தைச் சித்த சுத்தி  
தருமத்தால் இகந்த சித்த சுத்தியைத் தருமம் நல்கும்  
அருமைத்து ஆம் தருமத்தாலே சாந்தி உண்டகும் ஆண்ட  
பெருமைத்து ஆம் சாந்தியாலே பிறப்பது அட்டாங்க யோகம்.      
1192
கிரியையான் ஞானம் தன்னால் கிளர் சிவ பத்தி பூசை  
தரிசனம் சைவ லிங்க தாபனம் செய்தல் ஈசற்கு  
உரிய மெய் அன்பர் பூசை உருத்திர சின்னம் தாங்கல்  
அரிய தேசிகன் பால் பத்தி அனைத்தையும் தெரியல் ஆகும்.      
1193
மறைவழி மதங்கட்கு எல்லாம் மறை பிரமாணம் பின்சென்ற  
அறைதரு மிருதி எல்லாம் அவைக்கனு குணம் ஆம் இன்ன  
முறையின் ஆன் மார்த்தம் என்று மொழிவ தம்மார்த்தம் சேர்ந்த  
துறைகள் வைதிகம் ஆம் ஏலாச் சொல்வது இச் சுத்த மார்க்கம்.      
1194
தெருள் பெறு போகம் வீடு காரணமாய் சிவமயம் ஆம் மறைப் பொருளை  
இருள்கெட உரைத்தேம் இப் பொருட்கு அதிகம் இல்லை இப் பொருள் எலாம் உமக்கு  
மருள் கெடத் தெளிவதாக என வினைய வழி வழா மாதவர் புறத்தை  
அருள் கையால் தடவி இலிங்கத்துள் புகுந்தான் அருள் பழுத்தன்ன தேசிகனே. 
 
வேதத்துக்குப் பொருள் அருளிச் செய்த படலம் சுபம் 
-------------------- 


  1.17. மாணிக்கம் விற்ற படலம்  (1195 - 1287)  
1195 
சுகந்த வார் பொழில் மதுரை எம் பிரான் தனது துணைத்தாள்  
உகந்த வாவறு கண்ணுவ முனி முதல் ஓதும்  
அகந்த வாத பேர் அன்பருக்கு அருமறைப் பொருளைப்  
பகர்ந்த வாறு இது மாணிக்கம் பகர்ந்த வா பகர்வாம்.        
1196
அன்ன நாள் வயின் வீரபாண்டியற்கு அணங்கு அனைய  
மின் அனார் உளைம் போகமும் விளைநிலம் அனைய  
பொன் அனார் பெறு காளையர் ஐங்கணைப் புத்தேள்  
என்ன வீறினார் வான் பயிர்க்கு எழுகளை என்ன.         
1197
பின்னரும் பெறல் குமரனைப் பெறுவது கருதி  
மன்னனும் குலத்தேவியும் கயல் கணி மணாளன்  
தன்னை நோக்கி அட்டமி சதுர்த்தசி மதிவாரம்  
இன்ன நோன்பு நோற்று ஒழுகுவார் இறை வனின் அருளால்.         
1198
சிறிது நாள் கழிந்து அகன்ற பின் கங்கையில் சிறந்த  
மறுவிலா வடமீன் புரை கற்பினாள் வயிற்றில்  
குறிய ஆல வித்து அங்குரம் போன்று ஒரு குமரன்  
நிறையும் நீர் உலகு உருட்டு குடை நிழற்ற வந்து உதித்தான்.         
1199
அத்தன் இச்சிறு குமரனுக்கு அகம் களி சிறப்ப  
மெய்த்த நூல் முறை சாதக வினை முதல் வினையும்  
வைத்த நான் பொலிவுஎய்து நாள் மன்னவன் ஊழ் வந்து  
ஒத்த நாள் வர வேட்டைபுக்கு உழுவை கோள் பட்டாள்.         
1200 
வேங்கை வயப்பட்டு மீனவன் விண் விருந்து ஆக  
வாங்குநூல் மருங்கு இறக்கரம் மார்பு எறிந்து ஆரம்  
தாங்கு கொங்கை சாந்து அழிந்திட தடம் கண் முத்து இறைப்ப  
ஏங்க மாதர் பொன் நகர் உளார் யாவரும் இரங்க.         
1201 
மற்ற வேலைக் காமக் கிழத்தியர் பெறு மைந்தர்  
அற்றம் நோக்கி ஈது அமயம் என்று ஆனை மா ஆதி  
உற்ற பல் பிற பொருள் நிதி ஒண் கலனோடும்  
கொற்ற மோலியும் கவர்ந்தனர் கொண்டு போய் மறைந்தார்.         
1202 
மன்னன் ஆணை ஆறு ஒழுகிய மந்திரக் கிழவர்  
மின்னு வேல் இளம் குமரனைக் கொண்டு விண் அடைந்த  
தென்னர் கோமகற்கு இறுதியில் செய்வினை நிரப்பி  
அன்ன காதலற்கு அணி முடி சூட்டுவான் அமைந்தார்.         
1203 
நாடிப் பொன் அறை திறந்தனர் நவமணி மகுடம்  
தேடிக் கண்டிலர் நிதி சில கண்டிலர் திகைத்து  
வாடிச் சிந்தை நோய் உழந்து இது மாற்றலர் கூட்டு உண்டு  
ஓடிப் போயினது ஆகும் என்று உணர்ந்து இது நினைவார்.     
1204
வேறு மா முடி செய்தும் ஆல் என்னினோ விலை மிக்கு  
ஏறுமா மணி இலை அரசு இருக்கையின்றி இன்றேல்  
ஏறு நீர் உல கலையும் என் செய்தது இங்கு என்னா  
ஆறு சேர் சடையார் அருள் காண்டும் என்று அமைச்சர்.      
1205
கரை செயாப் பெரும் கவலை சூழ் மனத்தராய்க் கறங்கும்  
முரசு கண் படாக் கடிமனை முற்ற நீத்து அருமை  
அரசு இளம் தனிக் கொழுந்தினைக் கொண்டு போய் அம்பொன்  
வரை செய் கோபுர வாயின் முன் வருகுவார் வருமுன்.      
1206
எற்ற தும்பு கோவண உடை இடம்படக் பிறங்கத்து  
உற்ற பல் கதிர் மணிப் பொதி சுவன் மிசைத் தூங்க  
மல் தடம் புய வரை மிசை வரம்பு இலா விலைகள்  
பெற்ற வங்க தம் பரிதியில் பேர்ந்து பேர்ந்து இமைப்ப     
1207
மந்திரப் புரி நூலது வலம்படப் பிறழ  
இந்திரத் திரு வில் என ஆரம் மார்பு இலங்கச்  
சுந்தரக்குழை குண்டலம் தோள் புரண்டு ஆடத்  
தந்திரம் தரு மறை கழி தாள் நிலம் தோய.     
1208
பொன் அவிர்ந்து இலங்கு கோபுரம் முன் போதுவார்  
முன்னவர் துனிவு கூர் முன்ன நீக்கிய  
தென்னவர் குலப் பெரும் தெய்வம் ஆகிய  
மன்னவர் வணிகராய் வந்து தோன்றினார்.     
1209
வந்தவர் எதிர்வருவாரை மம்மர் கொள்  
சிந்தையர் ஆய் வரு செய்தி யாது என  
முந்தை இல் விளைவு எலாம் முறையில் கூறினார்க்கு  
எந்தை ஆம் வணிகர் ஈது இயம்புவார் அரோ.      
1210
என் படர் எய்து கின்றீர்கள் என் வயின்  
ஒன்பது மணிகளும் உள்ள ஆல் அவை  
பொன் பதினாயிரம் கோடி போன என்று  
அன்புற மணி எலாம் அடைவில் காட்டுவார்.       
1211
இருந்தனர் கீழ்த்திசை நோக்கி இட்டது ஓர்  
கரும் துகின் நடுவும் இந்திராதி காவலர்  
அரும் திசை எட்டினும் அடைவு இல் செம்மணி  
பெரும் தண் முத்து ஆதி எண் மணியும் பெய்தரோ.       
1212
இம் மணி வலன் உடல் சின்னம் என்ன அக்  
கைம் மறி கரந்தவர் கூறக் கற்றநூல்  
செம் மதி அமைச்சர் அச் செம்மல் யார் அவன்  
மெய்ம் மணி ஆயது என் விளம்புக என்னவே.       
1213
மேவரும் வலன் எனும் அவுணன் மேலை நாள்  
மூவரின் விளங்கிய முக்கண் மூர்த்தி செம்  
சேவடி அருச்சனைத் தவத்தின் செய்தி ஆல்  
ஆவது வேண்டும் என்று இறைவன் கூறலும்.      
1214
தாழ்ந்து நின்று இயம்பும் யான் சமரில் யாரினும்  
போழ்ந்து இறவா வரம் புரிதி ஊழ்வினை  
சூழ்ந்து இறந்தால் என் மெய் துறந்த மாந்தரும்  
வீழ்ந்திட நவமணி ஆதல் வேண்டும் ஆல்.      
1215
என்று வேண்டலும் வரம் ஈசன் நல்கினான்  
அன்று போய் அமர் குறித்து அமரர் கோனொடு  
சென்று போர் ஆற்றலும் தேவர் கோன் எதிர்  
நின்று போர் ஆற்றலன் நீங்கிப் போயினான்.      
1216
தோற்று வான் நாடவன் மீண்டு சூழ்ந்து அமர்  
ஆற்றினும் வெல்லரி அழிவு இலா வரம்  
ஏற்றவன் ஆதலால் இவனைச் சூழ்ச்சியால்  
கூற்றின் ஊர் ஏற்றுதல் குறிப்பு என்று உன்னியே.      
1217
விடம் கலுழ் படைக்கலன் இன்றி விண்ணவர்  
அடங்கலும் தழீஇக் கொள அடுத்துத் தானவ  
மடங்கலை வருக என நோக்கி வானவக்  
கடம் கலுழ் யானை போல் கரைந்து கூறுவான்.       
1218
விசைய நின் தோள் வலி வென்றி வீக்கம் எத்  
திசையினும் பரந்த அச்சீர்த்தி நோக்கி உண்  
நசை அறா மகிழ்ச்சியால் நல்குவேன் உனக்கு  
இசைய வேண்டிய வரம் யாது கேள் என.       
1219
கடிபடு கற்பக நாடு காவலோன்  
நொடி உரை செவித்துளை நுழைத் தானவன்  
நெடிய கை புடைத்து உடன் நிமிர்ந்து கார்படும்  
இடி என நகைத்து இகழ்ந்து இனைய கூறுவான்.       
1220
நன்று இது மொழிந்தார் யாரும் நகைக்க நீ எனை வெம் கண்ட  
வென்றியும் அதனால் பெற்ற புகழும் நின் வீறு பாடும்  
இன்று நின் போரில் காணப்பட்ட வேய் இசை போய் எங்கும்  
நின்றதே இது போல் நின்கை வண்மையும் நிற்பது அன்றோ.       
1221
ஈறு இலான் அளித்த நல்ல வரம் எனக்கு இருக்க நின்பால்  
வேறு நான் பெறுவது உண்டோ வேண்டுவது உனக்குயாது என்பால்  
கூறு நீ அதனை இன்னே கொடுக்கலேன் ஆகி நின் போல்  
பாறு வீழ் கனத்தில் தோற்ற பழிப்புகழ் பெறுவன் என்றான்.       
1222
மாதண்ட அவுணன் மாற்றம் மகபதி கேட்டு வந்து  
கோதண்ட மேருக் கோட்டிக் கொடும் புரம் பொடித்தான் வெள்ளி  
வேதண்டம் எய்தி ஆங்கு ஓர் வேள்வி யான் புரிவன் நீ அப்போது  
அண்டர்க் கூட்ட வா வாய்ப் போது வாய் வல்லை என்றான்.       
1223
அன்று ஒரு தவத்தோன் என்பு வச்சிரம் ஒன்றெ ஆக  
ஒன்றிய கொடையால் பெற்ற புகழ் உடம்பு ஒன்றெ என்போல்  
வென்றியினாலும் ஈயா மெய் எலாம் மணிகள் ஆகப்  
பொன்றிய கொடையினாலும் புகழ் உடம்பு இரண்டு உண்டாமே.        
1224
மேலவன் அல்லை நீயே நட்டவன் மேலை வானோர்  
யாவரும் அருந்தும் ஆற்றால் அறம் புகழ் எனக்கே ஆக  
ஆ உரு ஆதி என்றாய் அன்னதே செய்வேன் என்றான்  
ஈவதே பெருமை அன்றி இரக்கின்றது இழிபே அன்றோ.       
1225
அதற்கு இசைந்து அவுணர் வேந்தன் அமரர் வேந்து அதனை முன்போக்கி  
மதர்க் கடும் குருதிச் செம்கண் மைந்தனுக்கு இறைமை ஈந்து  
முதல் பெரும் கலை ஆம் வேத மொழி மரபு அமைந்த வானாய்ப்  
புதர்க்கடு வேள்விச் சாலை புறத்து வந்து இறுத்து நின்றான்.       
1226
வாய்மையான் மாண்ட நின்போல் வள்ளல் யார் என்று தேவர்  
கோமகன் வியந்து கூறத் தருக்கு மேல் கொண்டு மேரு  
நேமியோடு இகலும் இந்த வரை என நிமிர்ந்து வேள்விக்கு  
ஆம் எனை யூபத்தோடும் யாம் இன்று எடுத்து நின்றான்.       
1227
யாத்தனர் தருப்பைத் தாம்பால் ஊர்ணையால் யாத்த சிங்கப்  
போத்து என நின்றான் வாயைப் புதைத்து உயிர்ப்பு அடங்க வீட்டி  
மாய்த்தனர் மாய்ந்த வள்ளல் வலனும் மந்தார மாரி  
தூர்த்திட விமானம் ஏறித் தொல் விதி உலகம் சேர்ந்தான்.        
1228
மணித்தலை மலையின் பக்கம் மாய்த்தவன் வயிர வேலால்  
பிணித்து உயிர் செகுத்த வள்ளல் பெரும் தகை ஆவாய் வேதம்  
பணித்திடும் வபையை வாங்கிப் படர் எரி சுவை முன் பார்க்கக்  
குணித்த வான் நாடார் கூட்டிக் கோது இலா வேள்வி செய்தான்       
1229
அத்தகை ஆவின் சோரி மாணிக்கம் ஆம் பல் முத்தம்  
பித்தை வைடூயம் என்பு வச்சிரம் பித்தம் பச்சை  
நெய்த்த வெண் நிணம் கோமேதந் தசை துகிர் நெடும் கண் நீலம்  
எய்த்தவை புருடராகம் இவை நவ மணியின் தோற்றம்.        
1230
இவ் வடிவு எடுத்துத் தோன்றி இருள் முகம் பிளப்பக் காந்தி  
தைவரு மணி ஒன்பானும் சார்விட நிறங்கள் சாதி  
தெய்வத ஒளி மாசு எண்ணி சோதனை செய்து தேசும்  
மெய்வர அணிவோர் எய்தும் பயன் இவை விதியால் கேண்மின்.       
1231
வாள் அவர் மாணிக்கம் கிரேத உகம் நான்கும் வழியே மக்கம்  
காளபுரம் தும்புரம் சிங்களம் இந் நான்கு இடைப் படும் அக்கமல ராகம்  
ஆளுநிற ஒன்பது அரவிந்த மாதுளம் பூ இத் தழல் கல் ஆரம்  
கோள் அரிய அச் சோத நரந்த நறும் பலம் தீபம் கோபம் என்ன.       
1232
இந்நிறத்த பொது வாய மாணிக்கம் மறையவர் முன்னிய நால் சாதி  
தன் இயல்பால் சாதரங்கம் குருவிந்தம் சௌகந்தி கங்கோ வாங்கம்  
என்னும் இவற்றால் சிறந்து நான்கு ஆகும் இவ் அடைவே இந் நான்கிற்கும்  
சொன்ன ஒளி பத்து இரு நான்கு இரு முன்று நான்கு அவையும் சொல்லக் கேண்மின்       
1233
சாதரங்க நிறம் கமலம் கரு நெய்தல் இரவி ஒளி தழல் அச் சோதம்  
மாதுளம் போது அதன் வித்துக் கார் விளக்குக் கோபம் என வகுத்த பத்தும்  
மேதகைய குருவிந்த நிறம் குன்றி முயல் குருதி வெள்ளம் ஓத்தம்  
போது பலா சலர் திலகம் செவ் அரத்தம் விதார மெரி பொன் போல் எட்டு.        
1234
களி தரு சௌகந்திகத்தின் இற இலவம் போது குயில் கண் அசோகம்  
தளிர் அவிர் பொன் செம்பஞ்சியை வண்ணம் என ஆறு தகுதோ வாங்க  
ஒளி குரவு குசும்பை மலர் செங்கல் கொவ்வைக் கனி என ஒருநான்கு அந்த  
மிளிர் பதும ராகத்தைப் பொதுமையினால் சோதிக்க  வேண்டும் எல்லை.        
1235
திண்ணிய தாய் மேல் கீழ் சூழ் பக்கம் உற ஒளிவிடுதல் செய்தால் செவ்வே  
அண்ணிய உத்தமம் முதல் மூன்று ஆம் என்பர் சாதரங்கம் அணிவோர் விச்சை  
புண்ணியவான் கன்னி அறுசுவை அன்ன முதலான புனித தானம்  
பண்ணியதும் பரிமேத யாகம் முதல் மகம் புரிந்த பயனும் சேர்வர்.        
1236
குருவிந்தம் தரிப்பவர் பார் முழுதும் ஒரு குடை நிழலில் குளிப்ப ஆண்டு  
திருவிந்தை உடன் இருப்பர் சௌகந்திகம் தரிப்போர் செல்வம் கீர்த்தி  
மருவிந்தப் பயன் அடைவர் கோவங்கம் தரிப்போர் தம் மனையில் பாலும்  
பெரு விந்தம் எனச் சாலி முதல் பண்டம் உடன் செல்வப் பெருக்கும் உண்டாம்.        
1237
எள்ளி இடும் குற்றம் எலாம் இகந்து குணன் ஏற்று ஒளிவிட்டு இருள் கால் சீத்துத்  
தள்ளிய இச் செம்பது மராகம் அது புனை தக்கோர் தம்பால் ஏனைத்  
தௌ¢ளிய முத்து உள்ளிட்ட பன் மணியும் வந்து ஓங்கும் செய்யா ளோடும்  
ஒள்ளிய நல் செல்வம் அதற்கு ஒப்ப நெடு பால் கடலின் ஓங்கும் மாலோ.        
1238
பிற நிறச் சார்பு உள்ளி புள்ளடி பிறங்கு கீற்று  
மறு அறு தராசம் என்ன வகுத்த ஐம் குற்றம் தள்ளி  
அறை தரு பண்பு சான்ற அரதன மணியும் வேந்தன்  
செறுநர் வாள் ஊற்றம் இன்றிச் செரு மகட்கு அன்பன் ஆவான்.        
1239
குறுநிலக் கிழவனேனும் அவன் பெரும் குடைக்கீழ்த் தங்கி  
மறுகுநீர் ஞாலம் எல்லாம் வாழும் மற்று அவனைப் பாம்பு  
தெறு விலங்கு அலகை பூதம் சிறு தெய்வம் வறுமை நோய் தீக்  
கருவு கொள் கூற்றச் சீற்றம் கலங்கிட ஆதி ஆவாம்.   
1240
முன்னவர் என்ப கற்றோர் வச்சிர முந்நீர் முத்தம்  
மன்னவர் என்ப துப்பு மாணிக்கம் வணிகர் என்ப  
மின் அவிர் புருடராகம் வயிடூரியம் வெயில் கோ மேதம்  
பின்னவர் என்ப நீல மரகதம் பெற்ற சாதி.   
1241
பார்த்திபர் மதிக்கும் முத்தம் பளிங்கு அன்றி பச்சை தானும்  
சாத்திகம் துகிர் மாணிக்கம் கோமேதம் தாமே அன்றி  
மாத் திகழ் புருடராகம் வயிடூயம் வயிரம் தாமும்  
ஏத்திரா சதமா நீலம் தாமதம் என்பர் ஆய்ந்தோர்.    
1242
1242 
இனையவை அளந்து கண்டு மதிக்கும் நாள் எழு மான் பொன்தேர்  
முனைவ நாள் முதல் ஏழின் முறையினால் பதுமராகம்  
கனை கதிர் முத்தம் துப்புக் காருடம் புருடராகம்  
புனை ஒளி வயிரம் நீலம் என் மனார் புலமை சான்றோர்.   
1243
வெய்யவன் கிழமை தானே மேதக மணிக்கும் ஆகும்  
மையறு திங்கள் தானே வயிடூரிய மணிக்கும் ஆகும்  
ஐயற இவை ஒன்பானும் ஆய்பவர் அகம் புறம்பு  
துய்யராய் அறவோராய் முன் சொன்ன நாள் அடைவே ஆய்வர்.   
1244
1244 
அல்லி அம் பதுமம் சாதி அரத்தவாய் ஆம்பல் கோடல்  
வல்லி சேர் மௌவல் போது நூற்று இதழ் மரை கால் ஏயம்  
மெல் இதழ்க் கழுநீர் பேழ்வாய் வெள்ளை மந்தாரம் இன்ன  
சொல்லிய முறையால் வண்டு சூழத்தன் முடிமேல் சூடி.   
1245
தலத்தினைச் சுத்தி செய்து தவிசினை இட்டுத் தூய  
நலத்துகில் விரித்துத் தெய்வ மாணிக்கம் நடுவே வைத்துக்  
குலத்த முத்து ஆதி எட்டும் குணதிசை முதல் எண் திக்கும்  
வலப்பட முறையே பானு மண்டலம் ஆக வைத்து.   
1246
அன்பு உறு பதுமராகம் ஆதி ஆம் அரதனங்கள்  
ஒன்பதும் கதிரோன் ஆதி ஒன்பது கோளும் ஏற்றி  
முன்புரை கமலப் போது முதல் ஒன்பான் மலரும் சாத்தி  
இன்புற நினைந்து பூசை இயல் முறை வழாது செய்தல்.     
1247
தக்க முத்து இரண்டு வேறு தலசமே சலசம் என்ன  
இக் கதிர் முத்தம் தோன்றும் இடம் பதின் மூன்று சங்கம்  
மைக் கரு முகில் வேய் பாம்பின் மத்தகம் பன்றிக்கோடு  
மிக்க வெண் சாலி இப்பி மீன் தலை வேழக் கன்னல்.   
1248
கரி மருப்பு பைவாய் மான்கை கற்பு உடை மடவார கண்டம்  
இரு சிறைக் கொக்கின் கண்டம் எனக் கடை கிடந்த மூன்றும்  
அரியன ஆதிப்பத்து நிறங்களும் அணங்கும் தங்கட்கு  
உரியன நிறுத்தவாறே ஏனவும் உரைப்பக் கேண்மின்.    
1249
மாட வெண் புறவின் முட்டை வடிவு எனத் திரண்ட பேழ் வாய்  
கோடு கான் முத்தம் வெள்ளை நிறத்தன கொண்மூ முத்தம்  
நீடு செம் பரிதி அன்ன நிறத்தது கிளை முத்து ஆலிப்  
பீடு சால் நிறத்த அராவின் பெரு முத்தம் நீலத்து ஆம் ஆல்.    
1250
ஏனமா வாரம் சோரி ஈர்ஞ் சுவை சாலி முத்தம்  
ஆனது பசுமைத்து ஆகும் பாதிரி அனையது ஆகும்  
மீனது தரளம் வேழம் இரண்டினும் விளையும் முத்தம்  
தான் அது பொன்னின் சோதி தெய்வதம் சாற்றக் கேண்மின்.    
1251
பால் முத்தம் வருணன் முத்தம் பகன் முத்தம் பகலோன் முத்தம்  
மான் முத்தம் நீல முத்தம் மாசு அறுகுருதி முத்தம்  
கான் முத்தம் பசிய முத்தம் காலன்தன் முத்தம் தேவர்  
கோன் முத்தம் பொன் போல் முத்தம் குணங்களும் பயனும் சொல்வாம்.     
1252
உடுத்திரள் அனைய காட்சி உருட்சி மாசு இன்மை கையால்  
எடுத்திடில் திண்மை பார்வைக்கு இன்புறல் புடிதம் என்ன  
அடுத்திடு குணம் ஆறு இன்ன அணியின் மூது அணங்கோடு இன்மை  
விடுத்திடும் திருவந்து எய்தும் விளைந்திடும் செல்வம் வாழ்நாள்.     
1253
மாசு அறு தவத்தோன் என்பும் வலாசுரன் என்பும் வீழ்ந்த  
கோசலம் ஆதி நாட்டில் பட்டது குணத்தான் மாண்ட  
தேசதாய் இலேசது ஆகித் தௌ¢ளிதாய் அளக்கின் எல்லை  
வீசிய விலையது ஆகி மேம்படு வயிரம் தன்னை.    
1254
குறுநிலத்து அரசும் தாங்கில் குறைவுதிர் செல்வம் எய்தி  
உறுபகை எறிந்து தம் கோன் முழுது உலகு ஓச்சிக் காக்கும்  
வருமை நோய் விலங்கு சாரா வரைந்த நாள் அன்றிச் செல்லும்  
கறுவு கொள் குற்றம் பூதம் கணங்களும் அணங்கும் செய்யா.     
1255
மா மணி மரபுக்கு எல்லாம் வயிரமே முதன்மைச் சாதி  
ஆம் என உரைப்பர் நூலோர் அதிகம் யாது என்னின் ஏனைக்  
காமரு மணிகட்கு எல்லாம் தமர் இடு கருவி ஆம் அத்  
தூமணி தனக்குத் தானே துளை இடும் கருவி ஆகும்.     
1256
மரகதத் தோற்றம் கேண்மின் வலாசுரன் பித்தம் தன்னை  
இரை தமக்கு ஆகக் கௌவிப் பறந்தபுள் ஈர்ந்த தண் டில்லித்  
தரை தனில் சிதற வீழ்ந்த தங்கிய தோற்றம் ஆகும்  
உரைதரு தோற்றம் இன்னும் வேறு வேறு உள்ள கேண்மின்.     
1257
விதித்த வேல் அனைய வாள்கண் வினதை மாது அருணச் செல்வன்  
உதித்தவான் முட்டை ஓட்டை உவண வேல் தரையில் யாப்பக்  
கதிர்த்தவோடு அரையில் தப்பி வீழ்ந்து ஒரு கடல் சூழ் வைப்பில்  
உதித்தவாறு ஆகும் இன்னும் உண்டு ஒரு வகையால் தோற்றம்.     
1258
முள்ளரை முளரிக் கண்ணன் மோகினி அணங்காய் ஓட  
வள்ளரை மதியம் சூடி மந்தர வரை மட்டாகத்  
துள் இள அரி ஏறு போலத் தொடர்ந்து ஒரு விளையாட்டாலே  
எள் அரிதாய செந்தி இந்தியக் கலனம் செய்தன்.     
1259
அப் பொழுது அமலன் வித்தில் அரிகரகுமரன் கான  
வைப்புரை தெய்வத் தோடும் வந்தனன் அந்த விந்து  
துப்புரு கருடன் கௌவிக் கடலினும் துருக்க நாட்டும்  
பப்புற விடுத்தவாறே பட்டது கலுழப் பச்சை.     
1260
காடமே சுப்பிரமே காளம் எனக் குணம் மூன்றாம் கருடப் பச்சைக்  
கீட அறுகின் இதழ் நிறத்த காடம் அது சாதியினால் இரு வேறு ஆகும்  
சாடரிய சகுணம் எனச் சதோடம் என அவை இரண்டில் சகுணம் ஆறாம்  
பீடுபெறு காடமொடு முல்ல சிதம் பேசல் அம்பித் தகமே முத்தம்.    
1261
புல்லரிய பிதுகம் என இவை ஆறில் காடமது புல்லின் வண்ணம்  
உல்லசித மெலிதாகும் பேசலமே குளச் செந்நெல் ஒண்தரளம் போலும்  
அல் அடரும் பித்தகாம பசுங்கிளியின் சிறை நிறத்தது ஆகும் முத்தம்  
குல்லை நிறம் பிதுகம் மரை இலையின் நிறம் சதோடத்தின் குணன் ஐந்தாகும்.    
1262
தோடலே சாஞ்சிதமே துட்டமே தோட மூர்ச்சிதமே சிதமே வெய்ய  
தோடலே சத்தினொடு சூழ் மந்த தோடம் எனத் தொகுத்த ஐந்தில்  
தோடலே சாஞ்சி தஞ்சம் பிரவிலையா மலரி இலை துட்ட நீலத்  
தோடதாம் புல்லின் நிறம் தோட மூர்ச்சித முளரி தோடலேசம்.    
1263
மந்த தோடம் கலப மயில் இறகின் நிறமாம் இவ் வகுத்த தோடம்  
சிந்த வான் ஆதகுண மணி அணிவோர் நால் கருவிச் சேனைவாழ்நாள்  
உந்த வாழ் ஆர்வலன் கண் நீலம் இரண்டு அரன் கண்டத்து ஒளிவிட்டு ஓங்கும்  
இந்திர நீலம் தான் மா நீலம் என வேறு இரண்டு  உண்டு இன் நீலம்.    
1264
முந்தியவிந்திர நீலம் விச்சுவ ரூபனை மகவான் முடித்த நாளின்  
நந்தி அடு பழி தவிர்ப்பான் புரியும் மகப் பரிமகத்தின் அறிய தூமம்  
உந்தி அரும் பரி இமையா நாட்ட நுழைந்து அளி சேற்றின் ஒழுகும் பீளை  
சிந்திய ஆற்றிடைப் படும் ஒன்றி இந்திர வில் நிலம் எனத் திகழும் நீலம்.   
1265
சஞ்சை ஆம் பகல் கடவுள் மனைவி அவள் கனல் உடலம் தழுவல் ஆற்றா  
அஞ்சுவாள் தன் நிழலைத் தன் உருவா நிறுவி வனம் அடைந்து நோற்க  
விஞ்சையால் அறிந்து இரவி பின்தொடர மாப் பரியா மின்னைத் தானும்  
செஞ்செவே வயப்பரியாய் மையல் பொறாது இந்தியத்தைச் சிந்தினானே.  
1266
அவை சிதறும் புலம்தோன்று நீலமா நீலம் இவை அணிவோர் வானோர்  
நவை அறு சீர் மானவர் இந் நகை நீலம் சாதியில் நால் வேறு அந்தக்  
கவல் அரிய வெள்ளை சிவப்பு எரி பொன்மை கலந்து இருக்கில் அரிதாய் முற்றும்  
தவலரிதாய் இருக்கில் இரு பிறப்பாளர் முதல் முதல் நால் சாதிக்கு ஆகும்.  
1267
இலங்கு ஒளிய இந் நீலம் மெய்ப் படுப்போர் மங்கலம் சேர்ந்து இருப்பர் ஏனை  
அலங்கு கதிர் நீலத்தில் பெருவிலை ஆயிரப் பத்தின் அளவைத்து ஆகித்  
துலங்குவதான் பால் கடத்தின் நூறு குணச்சிறப்பு அடைந்து தோற்றும் சோதி  
கலங்கு கடல் உடைவைப்பில் அரிது இந்த இந்திரன் பேர்க் கரிய நீலம்.  
1268
மைந்துறு செம் மணி முத்து வாள் வயிரம் பச்சை ஒளி வழங்கும் நீலம்  
ஐந்து இவை மேல் கோமேதக முதல் பவளம் ஈறாக வறைந்த நான்கும்  
நந்து ஒளிய வேனும் அவை சிறு வேட்கை பயப் பவழ நகு செம் குஞ்சி  
வெம் தறுகண் வலன் நிணங்கள் சிதறும் இடைப் படுவன கோ மேதம் என்ப.   
1269
உருக்கு நறு நெய்த் துளி தேன் துளி நல் ஆன் புண்ணிய நீர் ஒத்துச் சேந்து  
செருக்கு பசும் பொன் நிறமும் பெற்று மெலிதாய்த் தூய்தாய்த் திண்ணிதாகி  
இருக்கும் அது தரிக்கின் இருள் பாவம் போம் பரிசுத்தி எய்தும் வென்றித்  
தருக்கு வலன் கபம் விழுந்த விடைப் புருடராகம் ஒளி தழையத் தோன்றும்.   
1270
தாழ்ந்த பிலத்து இழிந்து எரிபொன் கண் அவுணன் உயிர் குடிக்கும் தறுகண் பன்றி  
போழ்ந்த முழை வாய் திறந்து திசை செவிடு பட நகைத்துப் பொன் போல் கக்கி  
வீழ்ந்த கபம் படுதவில் படும் உச்சி வட்டமாய் மெலிதாய்ப் பொன் போல்  
சூழ்ந்து ஒளி விட்டு அவிர் தழல் போல் தௌ¤வு எய்தி மனம் கவர்ந்து தோற்றம் செய்யும்.   
1271
இந்த மணி பாரியாத் திரகிரியில் கொடு முடியாய் இலங்கும் தெய்வ  
மந்தர மால் வரைப் புறம் சூழ் மேகலையாம் மயன்  இந்த மணியினாலே  
அந்தர நாடவன் நகரும் அரசு இருப்பும் மண்டபமும் அமைத்தான் இந்தச்  
சந்த மணி தரிப்பவரே தரியார் வெந் நிட வாகை தரிக்க வல்லார்.    
1272
வலன் மயிராம் வயிடூரியம் இளாவிருத கண்டத்தில் வந்து தோன்றிப்  
பலர் புகழும் கோரக்க மகதம் சிங்களம் மலயம் பாரசீகம்  
இலகு திரி கூடாதி தேயங்கள் பிற தீபம் எங்கும் தோற்றும்  
அலை கடலும் படும் இறுதிக் கார் இடிக்கும் போது நிறம் அதற்குயாது என்னில்.   
1273
கழை இலை கார் மயில் எருத்தம் வெருகின் கண் நிறத்தது ஆய்க் கனத்தது ஆகி  
விழைவு தரு தௌ¤தாகித் திண்ணிதாய் மெலிதாகி விளங்கும் ஈதில்  
அழகு பெற வலம் இடம் மேல் கீழ் ஒளி விட்டன முறையோர் அறவோர் ஆதித்  
தழை உறு நால் சாதி களாம் தினம் இதனைப் பூசித்துத் தரிக்க சான்றோர்.   
1274
வலத்து அவுணன் தசை வீழ்ந்த வழிபடுதுப்பு அயன் சந்தி வடிவ மாத்து என்  
புலத்தவரை விதிக்கும் இடத்தவனுடன் மாசி இழிபுலத்தும் புயல் போல் வண்ணள்  
வலத்த மது கைடவரைக் குறை குருதி வழிநிலத்தும் மகவான் வெற்பின்  
குலத்தை இற கரி சோரி சிதறிடத்தும் வந்து குடி கொண்டு தோன்றும்.   
1275
அவ் வழியில் பகு பவள முருக்கம் பூ பசுங்கிளி மூங்கு அலர்ந்த செவ்வி  
செவ்வரத்த மலர் கொவ்வைக் கனி போலும் குணம்குற்றம் திருகிக் கோடல்  
எவ்வம் உறப் புழு அரித்தல் தன் முகம் ஒடிதல் பெரும் பாலும் இப் பூண் ஏந்தல்  
பெய் வளையார் தமக்கே ஆம் தரிக்கின் மகப்பேறு முதல் பேறு உண்டாகும்.    
1276
இரவி எதிர் எரி இறைக்கும் கல்லும் மதி எதிர் செழு நிர் இறைக்கும் கல்லும்  
உரை இடு ஒன்பதில் ஒன்றில் உள் கிடையாய்க் கிடக்கும் என ஒன்பான் வேறு  
மரபு உரைத்து வணிகர் ஏறு ஆகிய வானவர் ஏறு வடபால் நோக்கி  
பரவி இருந்து அருச்சித்து மணிக் கைக் கொண்டு எதிர் மதுரை பரனை நோக்கா.   
1277
அஞ்சலி செய்து அக நோக்கால் இக்கு மரற்கு அளவிறந்த ஆயுள் செல்வம்  
விஞ்சுக என்று அளித்து அருள் இறை மகனும் விண் இழிந்த விமானம் நோக்கிச்  
செம் சரணம் பணிந்து இருக்கைத் தாமரையும் விரித்து ஏற்றான் செல்வ நாய்கர்  
மஞ்சனையும் புடைநின்ற அமைச்சரையும் நோக்கி முகம் மலர்ந்து சொல்வார்.   
1278
இம் மணியால் இழைத்து நவ முடி சூட்டி இச் சிங்க இள ஏறு அன்ன  
செம் மறனை அபிடேக பாண்டியன் என்று இயம்பும்  எனச் செம் பொன் தூக்கிக்  
கைம் மறியில் வணிகருக்கு விலை கொடுப்பான் வருவார் முன் கருணை நாட்டாம்  
அம் மகன் மேல் நிரப்பி இள நகை அரும்பி நின்றாரை அங்குக் காணார்.    
1279
ஓர் உருவாய் தேர் நின்ற வணி கேசர் விடையின் மேல் உமையா ளோடும்  
ஈர் உருவாய் முக்கண்ணும் நால்கரமும் அஞ்சாமல் இறவாவாறு  
கார் உருவாய் எழு மிடரும் காட்டித் தம் கோயில் புகக் கண்டார் இன்று  
பார் உருவாய் நின்ற அணி கேசவர் எனவே பின் பற்றிப் போவார்.    
1280
தேன் செய்த கொன்றை நெடும் சடையார் முன் தாழ்ந்து எழுந்து செம் கை கூப்பி  
யான் செய்யும் கைம் மாறாய் எம்பிராற்கு ஒன்று உண்டோ யானும் என்ன  
ஊன் செய் உடலும் பொருளும் உயிரும் எனின் அவையாவும் உனவே ஐயா  
வான் செய்யும் நன்றிக்கு வையகத்தோர் செய்யும்  கைம்மாறு உண்டேயோ.   
1281
என்னா முன் வழுத்தல் உறும் விறன் மாறன் கோக கொழுந்தை இகல் வேல் விந்தை  
மன் ஆகும் இவற்கு மனம் வாக்கு இறந்த பூரணமாம் மதுரை நாதன்  
பொன்னாரு மணி மகுடம் சூட மணி நல்குதலால் புவியநேகம்  
பன்னாளும் முறை புரியத் தக்கது என வாழ்த்தினார் பல் சான் றோரும்.    
1282
ஏத்தி வலம் கொண்டு நான்கு இபம் தழுவப் பெற்று ஓங்கி இருக்கும் அட்ட  
மூர்த்தி விடை அருள் பெற்று மூவ நன் மலையாகி முனிவர் கூறப்  
பார்த்திவன் தன் பொலன் மாட மனைபுகுந்தான் இறை  மணிப் பண் பயும் கேள்விச்  
சத்திரரும் மந்திரரும் மணி நோக்கி வியப்பு அடைந்தார் சங்கை கூர்ந்தார்.   
1283
வேள் என வந்த நாய்கர் சுந்தர விடங்கர் ஆனால்  
நாள்களும் கோளும் பற்றி நவமணி ஆக்கினாரோ  
தாள்களும் தோளும் மார்பும் தரித்த நீள் நாகம் ஈன்ற  
வாள் விடு மணியோ ஈந்தார் யாது என மதிக்கற் பாலேம்.   
1284
இந்திரக் கடவுள் நாட்கும் இம் மணி அரிய என்னா  
மந்திரக் கிழவர் நல்கி மயனினு மாண்ட கேள்வித்  
தந்திரக் கனகக் கொல்லர்க்கு உவப்பன ததும்ப வீசிச்  
செம் திரு மார்பினார்க்கு திருமணி மகுடம் செய்தார்.   
1285
மங்கல மரபன் மாலை மணி முடி சூட்டி நாமம்  
செம்கண் ஏறு உயர்த்த நாய்கர் செப்பிய முறையால் வேத  
புங்கவர் இசைப்ப வீதி வலம் செய்து புனிதன் பாத  
பங்கயம் இறைஞ்சி வேந்தன் பன் மணிக் கோயில் எய்தா.   
1286
1286 
போர் மகள் உறையுள் ஆன புயத்து அபிடேகத் தென்னன்  
தேர் முதல் கருவித் தானைத் தெவ்வர் நீள் முடி எலாம் தன்  
வார் கழல் கமலம் சூட மனு முறை பைம் கூழ் காக்கும்  
கார் எனக் கருணை பெய்து வையகம் காக்கும் நாளில்.    
1287
தந்தை தன் காமக் கிழத்தியர் ஈன்ற தனயராய் தனக்கு முன்னவராய்  
முந்தை நாள் அரசன் பொன்னறை முரித்து முடி முதல் பொருள் கவர்ந்து உட்கும்  
சிந்தையர் ஆகி மறு புலத்து ஒளித்த தெவ்வரைச் சிலர் கொடு விடுப்ப  
வந்தவர் கவர்ந்த தனம் எலாம் மீள வாங்கினார் ஈர்ங்கதிர் மருமான். 
 
மாணிக்கம் விற்ற படலம் சுபம்   
 -----------------------

  1. 18. வருணன் விட்ட கடலை வற்றச் செய்த படலம்   (1288 -1306)
1288 
காழ் கெழு கண்டத்து அண்ணல் கௌரியன் மகுடம் சூட  
வீழ்கதிர் மணிகள் ஈந்த வியப்பு இது விடையோன் சென்னி  
வாழ் கரு முகிலைப் போக்கி மதுரை மேல் வருணன் விட்ட  
ஆழ் கடல் வறப்பக் கண்ட ஆடலைப் பாடல் செய்வாம்.    
1289
சித்திரை மதியில் சேர்ந்த சித்திரை நாளில் தென்னன்  
மைத்திரள் மிடற்று வெள்ளி மன்று உளாற்கு களவு மாண்ட  
பத்திமை விதியில் பண்டம் பலபல சிறப்ப நல்கிப்  
புத்தியும் வீடு நல்கும் பூசனை நடத்தல் உற்றான்.    
1290
நறிய நெய் ஆதி ஆர நறும் குழம்பு ஈறா ஆட்டி  
வெறிய கர்ப்புர நீர் ஆட்டி அற்புத வெள்ளம் பொங்க  
இறைவனை வியந்து நோக்கி ஏத்துவான் எறிநீர் வைகை  
துறைவ நீ என் கர்ப்பூர சுந்தரனேயோ என்றான்.   
1291
பூசனை புரியும் எல்லைப் பொன் நகர்க்கு இறைமை பூண்ட  
வாசவன் வருடம் தோறும் பூசித்து வருவான் அன்ன  
காசறு மனத்தான் பூசை கழி உறும் அளவும் தாழத்துத்  
தேசு அமை சிறப்பார் பூசை செய்து தன் நாடு புக்கான்.   
1292
அன்று நீர்க் கடவுள் வேள்வி நாயகன் அவையத்து எய்தி  
நின்றவன் தன் நோய் தீரும் செவ்வியின் இகழ்ச்சி தோன்றக்  
குன்ற வன் சிறகு ஈர்ந்த கொற்றவன் முகத்தை நோக்கி  
இன்று நீ சிறிது தேம்பி இருத்தியால் என் கொல் என்றான்.   
1293
சிலைப்படு முகில் ஊர் அண்ணல் செப்புவான் இருள் தீர் அன்பின்  
வலைப்படு பெருமான் எம்மான் மதுரை எம் பிரானை அன்பு  
தலைப்படு பூசை செய்யத் தாழ்த்தது இன்று அதனால் இப்போது  
அலைப்பட சிறிது என் உள்ளம் ஆகுலம் அடைந்தது உண்டால்.   
1294
 என்ன அவன் இலிங்கம் தான் மாஇலிங்கமோ என்று முந்நீர்  
மன்னவன் வினவலோடு மகபதி மொழிவான் முன்பு என்  
தன்னரும் பழியும் வேழச் சாபமும் தொலைத்தது அன்றோ  
அன்னதை அறிந்திலாய் கொல் என்ன நீர் அண்ணால் கூறும்.  
1295
அற்று அது ஆகில் தெய்வ மருத்துவராலும் தீரச்  
செற்றிட அரிதா என்னைத் தெறும் பெரு வயிற்று நோயை  
அற்றிடு மாறு தீர்க்கும் கொல் என வலாரி ஐயம்  
உற்று நீ வினாயது என் என்று உள் நகை அரும்பிச் சொல்வான்.  
1296
அரி அயரலும் தீராப் பிறவி நோய் அறுக்க வல்ல  
பெரியவன் இந்த யாக்கைப் பெரும் பிணி பிறவும தீர்த்தற்கு  
அரியனோ ஐயன் செய்யும் திருவிளையாட்டை இன்னே  
தெரிய நீ சோதி என்னத் தெண் கடல் சேர்ப்பன் சொல்வான  
1297
கல் இறகு அரிந்தோய் இங்கு நான் வரும் காலை வேட்டார்க்கு  
எல்லை இல் காம நல்கும் சுரபியும் இன்பால் சோரப்  
புல்லிய கன்று மாற்றுப் பட்ட அப்போது கண்ட  
நல்ல சோபனத்தால் இந்த நல் மொழி கேட்டேன் என்னா.   
1298
வருணனும் ஏகி வெள்ளி மன்று உடை அடிகள் செய்யும்  
திருவிளையாடல் கண்டு வயிற்று நோய் தீர்ப்பான் எண்ணி  
முரசு அதிர் மதுரை மூதூர் முற்றும் நீ அழித்தி என்னாக்  
குரை கடல் தன்னை வல்லே கூவினான் ஏவினானே   
1299
கொதித்து எழுந்து தருக்கள் இறக் கொத்தி எடுத்து எத்திசையும்  
அதிர்த்து எறிந்து வகைள் எல்லம் அகழ்ந்து திசைப் புறம் செல்லப்  
பிதிர்த்து எறிந்து மாட நிரை பெயர்த்து எறிந்து பிரளயத்தில்  
உதித்து எழுந்து வருவது என ஓங்கு திரைக் கடல் வரும் ஆல்.  
1300
கந்த மலர்த் தனிக் கடவுள் கற்பத்தும் அழியாத  
இந்தவளம் பதிக்கு இடையூறு எய்திய எம் பதிக்கும் இனி  
வந்தது எனச் சுந்தரனை வந்து இறைஞ்சி வானவரும்  
சிந்தை கலங் கினர் வருணன் செய்த செயல் தௌஞ்யாதார்.  
1301
சூலமோடு அழல் ஏந்தும் சொக்கர் திரு விளையாட்டின்  
சீலமோ நாம் இழைத்த தீ வினையின் திறம் இது வோ  
ஆலமோ உலகம் எலாம் அழிய வரும் பேர் ஊழிக்  
காலமோ எனக் கலங்கிக் கடி நகரம் பனிப்பு எய்த.   
1302
மண் புதைக்கத் திசை புதைக்க மயங்கி இருள் போல் வருநீத்தம்  
விண் புதைக்க எழு மாட வியன் நகரின் புறத்து இரவி  
கண் புதைக்க வரும் அளவில் கண்டு அரசன் நடுங்கிப்  
பெண் புதைக்கும் ஒருபாகப் பிரான் அடியே சரண் என்னா.   
1303
ஆலம் எழுந்து இமையவர் மேல் அடர்க்க வரும் பொழுது அஞ்சும்  
மால் எனவும் தன் உயிர் மேல் மறலி வரும் பொழுது அஞ்சும்  
பாலன் எனவும் கலங்கிப் பசுபதி சேவடியில் விழுந்து  
ஓலம் என முறை இட்டான் உலகுபுக முறை இட்டான்.   
1304
முறை இட்ட செழியன் எதிர் முறுவலித்து அஞ்சலை என்னாக்  
கறை இட்டு விண் புரந்த கந்தர சுந்தரக் கடவுள்  
துறை இட்டு வருகடலைச் சுவறப் போய்ப் பருகும் எனப்  
பிறை இட்ட திருச் சடையில் பெயல் நான்கும் வர விடுத்தான்.   
1305
நிவப்பு உற எழுந்த நான்கு மேகமும் நிமிர்ந்து வாய் விட்டு  
உவர்பு உறு கடலை வாரி உறிஞ்சின உறிஞ்ச லோடும்  
சிவப் பெரும் கடவுள் யார்க்கும் தேவ் எனத் தௌஞ்ந்தோர் ஏழு  
பவப் பெரும் பௌவம் போலப் பசை அற வறந்த அன்றெ.   
1306
அந் நிலை நகர் உளாகும் வானவர் ஆதி யோரும்  
தென்னவர் பிரானும் எந்தை திருவிளை யாடல் நோக்கிப்  
பன்னரு மகிழ்ச்சி பொங்கப் பன் முறை புகழ்ந்து பாடி  
இன்னல் தீர் மனத்தர் ஆகி ஈறு இலா இன்பத்து ஆழ்ந்தார்.    


வருணன் விட்ட கடலை வற்றச் செய்த படலம் சுபம் 
-------------- 

 1.  மதுரைக் காண்டம் முற்றிற்று. 


This file was last updated on 13 Jan. 2014 
Feel free to send corrections to the webmaster. 


