  kaRRuvizikkirAmam by S. Vilvaretinam(in tamil script, unicode/utf-8 format)  Tamil Works of Contemporary Sri Lankan Authors - IXkARRuvazikkirAmam... A collection of Poems by S. Vilvaretinam in Tamil script, unicode/utf-8 format  காற்றுவழிக்கிராமம்   (ஒரு கவிதைத்தொகுப்பு)ஆசிரியர்: சு. வில்வரெத்தினம்  Etext Preparation : Mr. Rathina Iyer Padmanabha Iyer, London, UK, Dr. N. Kannan, Kiel, Germany and Mr. Ramanitharan Kandiah, New Orleans, USAProof-reading: Ms. Geetha Ramaswami, Singapore   Web version:  K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland Source Acknowledgements: kARRuvazikkirAmam by S. Vilvaratinam, Published by  "Akave", 204 Powerhouse Road, Trincomalee, Sri Lanka.This webpage presents the Etext in Tamil script  but in Unicode encoding. To view the Tamil text correctly you need to set up the following: i). You need to have Unicode fonts containing Tamil Block (Latha,Arial Unicode MS, TSCu_Inaimathi, Code2000, UniMylai,...) installed on your computer and the OS capable of rendering Tamil Scripts (Windows 2000 or Windows XP). ii)Use a browser that is capable of handling UTF-8 based pages(Netscape >4.6, Internet Explorer 5) with the Unicode Tamil fontchosen as the default font for the UTF-8 char-set/encoding view. .In case of difficulties send an email request to Project Madurai© Project Madurai 1997-2001Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to preparation of electronic texts of tamil literary works and to distribute them free on the Internet. Details of Project Madurai are available at the website http://www.tamil.net/projectmaduraiYou are welcome to freely distribute this file, provided this header page is kept intact. 
காற்றுவழிக்கிராமம் - சு. வில்வரெத்தினம் நன்றி.கவிதைகள் எழுதுதல் என்பதை விடவும் முக்கியமானது காலத்தில் அவற்றை வெளிக்கொணர்வது. காலத்தில் வெளிக் கொணரப்படாமல் ஊறுகாய் போடப் பட்டிருக்கும் எனது முந்தைய தொகுப்புகள் போலல்லாமல் அவற்றையும் முந்திக் கொண்டு 'காற்றுவழிக் கிராமம்' வெளி வருகிறது.  இதுவும் காலத்தாற் பிந்தியதாகிவிடக் கூடாது எனும் பெருமுனைப்பினால் காலத்தாலாகிய இவ்வுதவிக்குக் காரணர் நண்பர் எம்.ஐ.ஏ.ஜபார். 'ஆகவே' இதழின் வேலைகளையும் தள்ளி வைத்துவிட்டு இத்தொகுப்பை அதன் வெளியீடாகக் கொணர்ந்துள்ளார்.  அவர்க்கும், இதில் உள்ள முதல் கவிதையை வேண்டிப் பெற்று 1994-ஜனவரி சிறப்பிதழில் பிரசுரித்த 'சரிநிகர்க்கும்', துரித காலத்தில் அச்சுப்பதிவு வேலைகளை முடித்துத் தந்த 'டெக்னோ பிறின்ட்' டாருக்கும், அட்டைக்கான புகைப்படம் தந்துதவிய பனம்பொருள் அபிவிருத்திச் சபையினருக்கும், பல வழியாலும் பரவலாக இதன் விநியோகத்திற்குதவும் எனது மருமகர்கள், செ.பாஸ்கரமூர்த்தி, தா.பாலகணேசன், மற்றும் பெயர் குறிப்பிடாத அன்பர்க்கும் எனது நன்றிகள். அன்புடன், சு.வில்வரெத்தினம்புங்குடுதீவு. காற்றுறங்கும் அகாலத்தில் மூட்டைமுடிச்சுகளோடு மக்கள்கிராமத்தை ஊமையாய் விட்டுப்போன கதை'அகங்களும் முகங்களும்' (அலை வெளியீடு) கவிதைகளுடாக பரிச்சயமானவை கவிஞர் சு.வில்வரெத்தினம்.  அதன் பிறகு "நெற்றிப் பரப்பின் நிகழ்வுகள்' "காலத்துயர்" போன்ற இரு தொகுப்புகள் வெளிவந்திருக்க வேண்டும்.  ஆனால் அவை இயல்பான காரணங்களால் சாத்தியமாகாது போயிற்று.  இவை இரண்டையும் கடந்து நான்காவது தொகுப்பான "காற்றுவழிக் கிராமத்தை" தேர்ந்தெடுத்து "ஆகவே" வெளியிடுவதன் பின்னணியிலுள்ள காலத்தேவை புரிய முடிந்ததொன்றே. உணரப்பட்ட பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் வழியறியாத் தடுமாறலிலும் இருக்கைகளை நிரந்தரமாக்கிக் கொள்ளும் தீவிர விருப்பிலும் நீளுகிறது ஒரு யுத்தம்.  இதன் வெறியின் இரட்டைத்தனம் எல்லாவற்றிலும் வெளிப்படுவதை நான் அவதானிக்காமலில்லை.  தமது இருப்பை தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கான அரசியற்பகட்டாக எம்மால் கவனம் கொள்ளப்படுகிற "கிராம உதயங்களும்", "2000 ஆம் ஆண்டளவில்" (தெற்கிலுள்ள) யாவருக்கும் புகலிடம் வழங்குவதற்கான முனைப்புகளும் தெற்கில் மட்டுமே நிகழ, வடக்கிலும் கிழக்கிலும் நகரங்கள் சிதைக்கப்பட்டு, கிராமங்கள் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகின்றன. 18.10.1991 அன்று வடக்கின் தீவுகள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டன.  வாழ்விடத்தை விட்டும் மக்கள் பெயர்த்தெடுக்கப்பட்டனர்.  இதன் பின்னரான தீவுகளின் அவல இருப்பை நிழற் படங்களாக்கி நம்மை ஈர்த்து துயர் கிளர்த்துபவை இக்கவிதைகள்.  இவ்வவல இருப்பின் அனுதாபத்துக்குரிய பங்காளியாய், சலிக்காதவனாய், எதிர்கொண்டவனாய் நம்மால் தரிசிக்கப்படுகிறவன் இக்கவிஞன்.  இதனால் தான் ஓர் யுத்தகாலத்தில் சிதைக்கப்பட்ட கிராமங்களின் பதிவை உள்வாங்கிய ஆவணமாய் இத்தொகுதியை நம்மால் பார்க்க முடிகின்றது. நிகழ்கிற வரலாற்றைத் தவிர்த்து எழும் அதிமனோரதிய சோடனைகளே வாழ்வனுபவம் என நம்பவைக்கும் முரட்டுப் பிரயத்தனங்களின் முன் சு.வில்வரெத்தினம் போன்றவர்களின் கவிதைகள் தனித்து நிற்கின்றன. வாழ்க்கையைப் பேசுகிற கவிதைகள் என்ற வகையில் இத்தொகுப்பு மிகுந்த கவனத்திற்குரியதாகிறது. இத்தொகுதி 'ஆகவே' நூற்றொடரின் முதல் வெளியீடாக வருவதில் மகிழ்ச்சியடைகிறோம். 'ஆகவே' சார்பாக,ஜபார். எனக்குள் இன்னொரு விழியெனத் திகழும்என் இறைவன்குருநாதனுக்கு காற்றுக்கு வந்த சோகம்முழுவியளத்துக்கு ஒரு மனுவறியாச் சூனியத்தைக் கண்டுசூரியனே திகைத்துப் போன காலையிலிருந்து இப்படித்தான்உயிர்ப்பிழந்து விறைத்த கட்டையெனக்கிடக்கிறது இக்கிராமம். கிராமத்தின் கொல்லைப் புறமாய்உறங்கிய காற்று சோம்பல் முறித்தபடியேஎழும்பி மெல்ல வருகிறது. 						வெறிச்சோடிய புழுதித்தெரு,குழம்பிக் கிடக்கும் சுவடுகள் மேலாய்சப்பாத்துக் கால்களின் அழுத்தம்,காற்றுக்கு குழப்பமாயிருந்தது. முற்றங்கள் பெருக்கும் ஓசைலயம்பாத்திரங்களோடு தேய்படும் வளையல் ஒலி,ஆச்சி, அப்பு, அம்மோயெனஅன்பொழுகும் குரல்கள்-ஒன்றையுமே காணோம். என்ன நடந்தது?ஏனிந்தக் கிராமம் குரலிழந்து போயிற்று?திகைத்து நின்றது காற்றுதேரடியில் துயின்ற சிறுவன்திருவிழாச் சந்தடி கலைத்திருந்தமை கண்டுமலங்க விழித்தது போல. திறந்த வாசலினூடே வீட்டுச் சொந்தக்காரனெனசுதந்திரமாய் நுழைகிற காற்றுஇப்போ தயங்கியது.தயங்கித் தயங்கி மெல்லஓர் வீட்டுவாசலை எட்டிப் பார்த்தது.ஆளரவமே இல்லை. இன்னுமொரு வாசல்; இல்லை.இன்னும் ஒன்று; இல்லை.இன்னும் ஒன்றை எட்டிப் பார்க்கையில்இழுத்துப் பறிக்கும் மூச்சின் ஓசை.சற்றே கிட்டப் போனது.வாசற் படியிலேவழுக்கிக் கிடந்தது ஓர் முதுமை.ஊன்றுகோல் கையெட்டாத் தொலைவிலே.இழுத்துப் பறிக்கும் மூச்சினிடையேஎதையோ சொல்ல வாயெடுக்கவும்பறிபோயின சொற்கள்.பறியுண்ட மூச்சுமடியைப் பிடித்து உலுக்குவதாய்காற்று ஒருகால் நடுங்கிற்று. பதற்றத்தோடேபடலையைத் தாண்டிப் பார்த்ததுதூக்க எடுக்க துணை கிடைக்குமாவென்று.ஆருமே இல்லை. காற்றென்ன செய்யும்?ஒப்பாரி எழுந்தால் ஏந்தியெடுத்துஊரின் காதிலே போடும். ஒரு குரலின் உரைசலும் இல்லையே.உண்மையிலேயேகாற்றிற்கு அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. பக்கத்திருந்து உறவுகள்பால் பருக்க,கால் பிடிக்க,கை பிடிக்க,தேவாரம் ஓத,கோலாகலமாய் பிரிகின்ற உயிர்அநாதரவாய்,அருகெரியும் சுடர் விளக்கின்றிபறை முழக்கமின்றி, பாடையின்றி.....அட, சாவிலும் கூட ஒரு வாழ்விருந்த கிராமம் இது. காற்று பரிதவித்தது."எங்கே போயின இதன் உறவுகள்?"ஒன்றும் விளங்காமல் அந்தரித்தது. அதற்கெங்கே தெரியும்?காற்றுறங்கும் அகாலத்தில்தான்மூட்டை முடிச்சுக்களோடு மக்கள்கிராமத்தை ஊமையாய் விட்டுப்போன கதை. ஒரு பெருமூச்சை உதிர்ந்தபடிமீண்டும் உள்ளே நுழைந்தது.முதுமையினருகில் குந்தியிருக்கும்இன்னொரு கூனற்கிழமாய் தன்னைப் பாவித்திருந்துபிறகெழுந்துசேலைத்- தலைப்புள் வாயைப்புதைத்தபடிவந்தது வெளியே. வீதியில் தலைநீட்டிய முட்செடியன்றைவேலியோரமாய் விலக்கியபடியேமெல்ல நடந்தது காற்றுசொல்லிக் கொள்ளாமல் போன புதல்வரைத் தேடும்சோகந் தாளாத தாயைப் போல. 28.07.1993புள்வாய்த் தூதுஇம்முறைபெருங்குடமுழுக்குக் காட்டுவது போல கொட்டிற்று வானம்புலம் பெயர்ந்து வந்த பறவைகள்நிரம்பி வழிந்த நீர்த்துறையெங்கும்முங்கிக் குளித்தன; முத்தெடுத்துதறினகூரலகால் பிறகெடுத்துக் கோப்பன போல்வன. எடுத்தூதிய வெண்சங்கென எழுகின்ற கொக்குகள்அசை நடை நாரைகள்,கன்னங்கரேலென நீர்க்காகங்கள் எனவண்ணம் பலப்பல-இயற்கையெடுத்த விழாக் கோலம் போல. இனிய பறவைகாள்உங்களைப் போலவே வண்ணம் பலவுடைய மக்களின்விழாக் கோல வாழ்விருந்த கிராமம்தான் இதுவும்.எதற்கோ வியூகம் வகுத்தவர்க்கஞ்சியவர்வேரற விட்டுப் போய் நாளாயிற்று. நவராத்திரியின் கும்பச்சரிவோடு போனவர்கள்தான்மீளக் கொலுவேறவில்லைகொலுவிருந்த வாழ்வு குலைந்து போய்க் கிடக்கிறது.கூடி வாழ்தல் என்பது அழகிய கொலுநேர்த்தியல்லவா?எத்தனை நவராத்திரிகள் வந்தேகின.கும்பப் பொலிவும், கூட்டுக்களியும், விழாக் கோலமும்தான்இல்லையாயிற்று.மார்கழி எம்பாவை வந்தாள்மழைக்கண் திறந்து பொழிந்தவாறே.வந்தவளை பட்டுக் குடையெடுத்து வரவேற்று"ஏலோரெம்பாவாய்"என ஊர்கோலமாய்ப் போகவும்ஆளணியற்ற தவக்குறைவு எமக்காச்சு.பாவம் எம் பாவை போயினாள்பண்ணிழந்த தெருவழியே. மாரி வந்ததென்ன?ஏரழகின்றிக் கிடந்தன வயல்கள்தை மகள் வந்தாள்.கைநிரம்ப வெறுமையுடன் கந்தலுடை பூண்டிருந்தது கிராமம்.பொங்கல், படையலென பூரிப்பின் ஓரவிழும்உண்டிலள் போனாள் ஒளியிழந்த முகத்தினளாய்."ஆடிப்பிறப்புக்கு நாளை விடுதலை"வெண்தாடிப் புலவனது பாட்டோசை"கூடிப் பனங்கட்டிக் கூழும் குடிக்கலாம்கொழுக்கட்டை தின்னலாம் தோழர்களே"என் செயலாம்கூழை நினைத்தானே வாயூறத்தான் செய்கிறது.ஊதிக் குடிக்க உதடும் குவிகிறது.ஒடியலுக்கும் ஏது குறை?போனவரியத்தானும் கிடந்துளுத்துக் கொட்டுது.கூடிக்கலந்துண்ணச் சாதிசனம்?இந்த ஆடிப் பிறப்பிற்கும் விடுதலை ஆனந்தம் இல்லையாச்சு.விழாக்காலத் தேதி விவரங்களேமறந்து போய்க் கிடக்கும் கிராமமிதில்ஓசை, ஒலியெலாமாகி நிறைந்த பறவைகாள்உங்கள் உயிர்த்துடிப்புகள் இனியவை. வயல்வெளி நடப்புகள், சிறகடிப்புகள்,வெளிநிரம்பிடும் சங்கீதம், யாவுமேஇனியவை என்பேன் எனினும்சிறு துயரம்நீராம்பலெனத் தலைநீட்டும்.மாரிகழிய மறுபடியும் வருகின்றகோடை வறள்வில் இக் குதூகலங்கள்சிறகை மடக்கி விடைபெறுதல் கூடும் அல்லவோ,நினைகையில் சிறுதுயர் எழும்எனினும் உமை நோகேன்அற்ற குளத்து அறுநீர்ப்பறவையெனகேலியாடும் எண்ணம் சிறிதுமிலை.நானறிவேன்தாயக மீள்வில் இருக்கும் தனிச்சுகம். பெரு வெளியில் தலைநீட்டும்உயர்மரக் கொம்பரில்தானே உங்கள் கூடுகள் உள்ளன.அறிவேன்குஞ்சு பொரித்தலும், குதலைகட்கு உவந்துஊட்டலும், காத்தலும், இங்காகலாம்சிறகு முளைத்தவற்றைகூட்டிச்செல்வதாய குதூகல நிகழ்வெலாம்தாயக வெளிநோக்கியல்லவோநானறிவேன்நீரறிவீரோஎன் நெஞ்சிலும்கூடு கட்டி வாழும் குருவிகட்கு வாசலுண்டுகூடிழந்து போனவரின்நேசம் விட்டுப் போகாத நெஞ்சகத்தில் சோகமுண்டுநீரறிய மாட்டீர்.நீரறிதல் கூடுமெனில்கோடைவழிப் போக்கில்குளிர்த்தி வற்றிப்போன எங்கள் வாழ்நிலையின் சோகத்தைஎம்மவரைக் கண்டு இயம்புதல் கூடுமோ? சற்றெமக்கு இரங்குங்கள்நாளை நாளையெனக் காத்திருந்த நம்பிக்கைமுளைகருகிப் போகுமுன்னே வரவுண்டோ கேளுங்கள்."கையது கொண்டு மெய்யது பொத்திகாலது கொண்டு மேலது தழுவிக்" கதியிற் கலங்கிய புலவரென கைவிடப்பட்ட முதியவர்கிழித்துப் போட்ட ஒடியல் கிழங்கெனவாடிச் சுருங்கி மனம் மெலிந்துகடைசி ஒரு சொல்லாடலில் விடைபெறக் காத்திருப்பதை சொல்லுங்கள்.மாண்டோரும் மற்றும் தென்புலத்தோரும்தாழ்வாரத் தவமியற்றிக் காத்திருந்தும்திவசச் சோறுமின்றி, பரிந்துவக்கும் படையலுமின்றிவெற்றுப் பாத்திரராய் மீளுவதைச் சொல்லுங்கள்காலப்புற்றெழுந்து படர்ந்தாலும்உட்கனலவியாத் தவ முனிவரெனஒளியேற்றக் காத்திருக்கின்றன வீடுகள் ஒவ்வொன்றுமெனஉரக்கவே அழுத்துங்கள்.வேறென்ன விளம்ப இருக்கிறதுநீங்கள் மீளுகையில்விட்டு விட்டுச் செல்லுகின்ற ஆனந்த வித்துகள்முளை கொள்ளும் நாள்வரையும்நாங்கள் இருப்போமாநன்னிலத்தின் காவலராம்எங்களுடைச் சந்ததிக்கேனும் இதன்வேரடியில் வாழ்வு சிலிர்க்கட்டும்.19.09.1993காற்றே.....வழமையைப் போலவேபிசிறேறிய வார்த்தைதானுமில்லை பிச்சையிடபிறகேன் அலைகிறாய்வெறுமை குலுங்கும் பாத்திரத்தோடு.இடிந்துபோய்க்கிடக்கிற கோயிலின் சிலையாய்திசைமுகம்நோக்கி இந்தக் கிராமமேஇருகையேந்தி நிற்கிறது.இந்தலட்சணத்திலவாசல்தோறும் வந்திரந்து திரிகிறாய்.வரவேற்பு உபசாரம் அல்லவல்லடிவசைகூட உனக்கில்லை. வாயைமூடிக்கட்டியவாறேமாரிக்கிணற்றில் ஓசைப்படாதிறங்கி தற்கொன்ற முதியவர்க்கும்உன்மீதிருந்த வன்மத்தைப் பார்த்தாயா?என்னதான் இரந்தும்ஒரு ஒப்பாரிதன்னும் பெறமுடியாமற் போனமுன்றலில்அந்திரெட்டி சடங்கெனும் ஆரவாரங்களும்அற்றுப்போன பின்னாலும் ஏன் வளையவருகிறாய்ஓர் அந்நியன்போல விலகிச்செல்ல முடியாமல்? பருக்கைகளுக்கு ஆலாய்ப் பறக்கிற காக்கைகளும்நக்குத்தீனுக்குச் சண்டையிடும் நாய்களும்சீந்தாத முற்றத்தில்பூனைவால் மிருது காட்டிப் புகுந்து தடவுகிறாய். "சூய்"யென்று விரட்டுகிற சொல்லும் தெறிக்காதசூனியத்திலிருந்து தொட்டெடுத்துப் பாத்திரப்படுத்தக் கூடியதாய்ஒரு பருக்கையும் இல்லாது போனமை சோகம்தான்என் செயலாம்?இந்த சந்தி விருட்சத்தைப் பார்த்தாயாமுந்தியெல்லாம் நிழலுக்கு ஒதுங்கவரும் மனிசரிடம்நேசபாவத்தோடு விசிறிக் கொடுத்தவாறேகுசலம் விசாரிக்கும்,வித்துயிர்த்த காலத்திலிருந்து வேரூன்றிப் பந்தலாய்வியாபித்த நாள் வரைய வரலாற்றை விபரிக்கும்.இன்றோ நிழலுக்கு ஒதுங்கவும்நேச பாவத்துறவு கொள்ளவும் மனுவின்றிப் போகநினைவுகளைச் சருகுதிர்க்கும்வெற்று வெளியில் விரல் கிளைத்திட தற்புலம்பும்மொட்டைக் கனவுகளை முணுமுணுக்கும்.காற்றே நீயும் போநெடுநாள் நினைவுகளைக் கோதிக் கோதிமுடியைப் பிய்த்துக் கொள்ளும் மனிசரைப் போல சருகுதிர்த்த நினைவுகளைக் கிளறிப்பார்உருவெழுந்தால் கொடுக்கை வரிந்துகட்டியந்தஒற்றைப் பனையின் சிரசைப் பிடித்துலுப்புஉன்மதத்தம் குறைந்ததென்றால் கீழிறங்கி வாபோக்கிழந்து கிடக்கின்ற தெருவின்புழுதியை ஊதி ஊதிஉறவுகளின் சுவடிருந்தால் தேடுவோம்நீயும் நானுமாய்.9.10.1993இலையுதிர்காலத் தேய்பொழுதில்முற்றத்து வேம்பின்முறுகப் பிணைந்த வேர்கள்மேலெழத் திரண்ட மிடுக்கில் அமர்ந்தபடிஎடுத்துவிடுகிறான் எந்தை ஒருபாட்டு.முழுநிலாக் காய்ந்தபடிநீள விரித்த களப்பாயில்சூடடித்த நெல்லின்னும் தூற்றாமல்.காற்றெழட்டுமெனக் காத்திருந்த இடைவெளியேபாட்டெழவும் அதைப் பண்ணோடு வாங்கியவர்தம்பங்குக்கு வாய்திறந்துகூட்டுக்களி இசைக்கையிலே காற்றுவரும்."குல்லத்தை எடுங்கள்" குரல் கேட்டதும்கோலியெடுத்த நெல்லைகாற்று வளமாய் நின்று தூற்றத் தொடங்கினார்கொட்டும் பொன்னருவியெனகுதூகலநெல்மணிகள் ஓசையிடநிறைமணிச் சொல்லெடுத்துதூக்கிய தமிழின் பாட்டும் தொடர்ந்திசையகூட்டிசைந்த வாழ்வின் கொள்கலமாய்நேற்றெலாம் நிரம்பி வழிந்ததிம்முற்றம். பொலியோ பொலியெனப் பொலிந்தபூமித்தாயின் பூரிப்பை பொங்கலிட்டுபகிர்ந்துண்ட வாழ்வின் முதிசக்காரரான எம் முந்தையோர்ஆனந்தத்தை குடியமர்த்தி வைத்துப்போனஅதே முற்றத்திலேதான்இன்றும் நான் நின்று கொண்டிருக்கிறேன்.ஆயினும்,ஒற்றையாய்உறவிலியாய்,சுற்றஞ் சூழவிருந்த வாழ்வைதொலைத்துவிட்ட வறியனாய்.என்னைப் போலவே தான்கைவிடப்பட்ட இக்கிராமமும்முதுமையின்பாலையில் பெருமூச்செறிந்தபடி.நெற்றிப்புருவத்தின் நெருக்கம்போல்இன்னும் அந்நாளின் நிகழ்வுகள்நினைவுகள் இன்னும் காய்கின்றநெல்மணிகளெனச் சூடாறாமல்எனினும் கண்காள் காண்மின்களோமுந்தைப் பொலிவெலாம் இழந்த முற்றம்கூட்டிசைந்த வாழ்வின்கொள்கலமாய் இன்றில்லை. கொள்ள, கொடுக்க குலுங்க, கலகலக்கவாழ்வின் சுவையை மொள்ள முடியாதஒட்டுவிட்ட பாத்திரனாய்நானிங்குஎதனுடை முதிசக்காரன்? வாழ்வுதிர்ந்த வற்றல்மரம்முற்றுஞ் சருகுதிர்க்கஇன்றெங்கள் முற்றத்திலே இலையுதிர்காலம்.இதோ காற்று வருகிறதுஇலையுதிர்காலக்காற்றுசருகுகளின் உலர்ந்தமொழிபேசி. முன்னைப்போல் பதந்தூக்கிய பாட்டோசை,ஏற்ற இறக்கங்களோடு இசைக்கூப்பாடாய்குழைகின்ற குரல்கள்,குத்தல், இடித்தல், கொழித்தல், புடைத்தலெனகிராமத்து வாழ்வின் படைப்போசை எவையுமின்றிபசையற்ற பாலையின் புடைபெயர்வாய் அலைகிறது. பூமியைப் பிணமெரியும் காடாய் தகிக்கவிட்டகொள்ளிக்கண் சூரியனார்நீரினுள்மூழ்கி நினைப்பொழியசுடலைப் பொடியெடுத்துத் தூவினாற் போலெங்கும்நரையிருள் மேவஅடிவானின்புதைக்குழிக் கீழ்கரிய படையெடுப்பிற்கு காத்திருக்கும் இருள்.தூரத்தேபுலம்பெயர்ந்து வரும் அகதியின்நெற்றிச்சுருக்காய் நெரியும் நிலாச்சோகைபனையிடுக்கிடை எதையோ எட்டிப் பார்க்கும்உடைந்து கிடக்கிறது கொள்ளிக் குடம்உமியின் கரிச்சட்டி ஒருபுறம் ஒரு நெல்லுப்பொரியும் விடாமல் பேய்கள்கொறித்து முடிக்க கிடந்ததொரு வெற்றுப்பெட்டி.வாழ்வின் கொள்கலங்களும் இவ்வாறுசுடலைக்கே பாத்திரமாய்ப் போகநானிங்கு எதனுடை முதிசம் காக்க?யாரும் பிச்சையிடமாட்டாததொரு மலட்டுத் தெருவில்எல்லாவழிகளும் மயானத்திற்கேஇட்டுச் செல்வதாய ஒரு சந்தியில்உயிர்வழிந்தோடும் பாத்திரமொன்றைக் கையளித்துவிட்டுகாலம் நகர்கிறது ஊன்றுகோலையும் பறித்துக்கொண்டு. அரைக்கசைத்திருக்கும் கந்தல் நழுவவும்பதறாது நொய்ந்துபோன கையனாய்கைதவறிய சாவிக்கொத்து கதறியபோதும்கேளாச் செவியனாய் நானிங்கு. ஆயினும்,வரண்டு போன உதடுகளை ஈரப்படுத்தநாவெழாநிலையிலுமவாழ்வூற்றின் அடி ஆழத்தில் எங்கோ,நீருறிஞ்சத் துடிக்குமென்உயிரின் வேர்முனைகள்.நீருறிஞ்ச நீருறிஞ்ச செவியுதறும் இலைதழைகளெனஎனதுணர் விழிகள் பரபரக்கும்.யாரங்கே-ஊடுபத்திப் போகுதொரு உயிர் ஒரு கணம் சுடர் தழையதேவாரம் மொழி பாடுக-வாழ்வூற்றின் கேணிப்படிக் கட்டிருந்துகேவிக் கேவிகேட்கும் ஒரு பாடுகுரல்."தோடுடைய செவியன் விடையேறியோர்தூ வெண் மதி சூடி...."இதோ காண்மின்கடுக்கன்சிரிப்போடு எந்தை கால்மாட்டில்பாம்படச்செவியாட என்னம்மை தலைமாட்டில்மாண்டுபோன சுற்றம் புடைசூழ....."ஏடுடைய மலரான்உனை நாட்பணிந்துஏத்த அருள் செய்த...."ஏட்டைப் புரட்டி என்கணக்கைப் பார்த்தகாலக் கணிதன்முனைமடித்த பக்கத்தை மூடிவைக்க"பீடுடைய பிரமாபுரம் மேவிய..."தோணிபுரத் தீர்த்தங்கரையில்சிறுவிரல் சுட்டிய திசையைப்பார்த்தவாறேபனித்த கண்ணிமைகள் மூடசிறுவிக்கல் - அவ்வளவே"காடுடைய சுடலைப் பொடி பூசியென்..."08.05.1994காயப்படுத்தப்பட்ட தேவதைக்குகண்முன்னாலேயேகொள்ளைபோகிறது கிராமம்.விழிகளை இறுக மூடிக்கொண்டிருப்பதாய்பாவனை செய்தாக வேண்டும். இன்று மாலையும்படையினன் ஒருவன் வீசிச்செல்கிறான்உடைத்தபெட்டகம் ஒன்றின்ஒடிந்தகாலை. கிராமதேவதையின் அணிகலன்கள் யாவுமேகளவாடப்பட்டு விட்டன. ஒற்றைச்சிலம்பும் இவள் உடைமையாயில்லை.பறிபோயினபேச்சொலியும், கைவளையோசை வீச்சு நடையும்பிறைநுதற் திலகமும்அந்நியன் கைப்பட்டழிந்ததெனவாயிற்று.சந்திவிருட்சங்களின் கீழே இவளின் இதயஒளிர்வாய விளக்குகள் எரிவதில்லைகுந்தியிருந்தழுகிறாள் குமையும் இருள் நடுவே. வல்லிருளின் ஆட்சி,வழிப்போக்கிலும் இருள்தான்வாழ்விடங்கள் எங்கும் இருள். பில்லிசூனியத்தில் பீடழிந்தனவாய் மனைகள்எங்காவது ஓர் இடுக்கிடைஎட்டிப் பார்க்கின்ற ஆவிகள் போல வாழ்வுறிஞ்சப்பட்ட வற்றல்மனிதர். எப்போதாவதுவீதிக்கு வருவார்கள்கட்புலனாகா விலங்குகளுடன் இழுபடுபவர்களாய்.ஒவ்வோர் சனிக்கிழமையும்நிவாரணத்திற்காகக் கூடும் இவர்களைக் காணின்விரத காலத்துக் காக்கைகளின் நினைவெழும்ஆயினும்கரைதல் இலாதுபொதிசுமந்து செல்வார்கள்இன்னும் பிரதோஷம் நீங்கப்பெறாத விரதகாரராகவே. வாசலிலேபரபரத்தவாறே வரவேற்கக் குரல்இராதுபொதி இறக்கி வைக்கையிலேபிதுங்கி வழிகின்ற துயரப்பெருமூச்சை ஆர்கேட்பார்?பொங்கி வைத்தாறிய சோற்றின் பருக்கைகளுள்தொலைந்துபோன வாழ்வினைத் தேடிடும் விரல்களிலோபிசைபடும் பழைய நினைவுகள்.எடுத்திட்ட கவளமும் முட்களாய் இறங்கநெஞ்சு நிரம்பவும் கீறல்கள், கிழியல்கள்காயப்படுத்தப்பட்ட நினைவுகளில் கண்பிளக்கும் புண்கள்புண் உமிழ் கசிவுகள்.கட்டிபட்ட ரணமாய்உள்ளே அனல் கொதிக்கும்.கொதித்தென்ன? குமுறியென்ன?பட்டகாயங்களின் குருதிவாடையும் தெறிக்காதவார்த்தைகளோடு குரல்வளையைகாத்தாக வேண்டும். தாயே கிராமதேவதா,கொலுவிழந்தாய்கொலுசின் குரலிழந்தாய்.முள்ளில் அழுந்தும் நின்பாதநோவுகள்எனது மெல்லிதயத்துள் விம்மும்.எனினும் என் விசனமெல்லாம்முட்கள் குறித்தோமுட்களை விதைத்தவர் குறித்தோ அன்று. பாவனைகளின்றிநோவுண்டபாதங்களில்எதைக் காணிக்கையாக்குதல் என்பது பற்றியது. மௌனமாய்வார்த்தைகள் அலம்பாத எம் வாசலருகேவந்து போயேன்கண் நீரலித்த மண்நின் காலடிகளுக்கு ஒத்தடமாய் இருக்குமெனின். 10.08.1994இறக்கையால் எழுதியது சொல்லித்தானாக வேண்டும்தத்தெடுப்பாரின்றி தனித்துப் போய்விட்ட எம் தீவுகளைப்பற்றி.சஞ்சீவி மலையை அனுமன் காவிச்செல்கையில்கடலிடைச்சிந்திய துண்டங்களாம்இத்தீவுகளைக் கவனியாமலேககரைசேராத் திட்டுகளாய் தனித்திருந்தழுதனவாம்.கைவிடப்பட்ட துண்டங்களை கரைசேர்க்க யாருமில்லை.சஞ்சீவிமலையினின்றும் தூரித்த தீவுகளானோம் நாம். சஞ்சீவி மலையின் துண்டங்கள் நம் தீவுகள் என்றால்விண்ணெழுந்து ராவணனைப் பொருதிய ஜடாயுவின்துண்டாடப்பட்ட இறக்கைகளாய் நாம்வெட்டுண்டோம்; வீழ்ந்தோம்கடல்வெளித் தனித்தலைகிற மிதவைகளாய்எக்கரையுமற்று எற்றுப்படுகின்றோம்.ஆயினும்வீழுமுன் விண்ணெழுந்து பொருதிய ஞாபகம்வெட்டுண்ட இறக்கைகளுக்கு இல்லையெனலாமோ? சஞ்சீவி மூலிக்காற்றே வாவெட்டுண்ட இறக்கைகளுக்கு உணர்வின் தைலமிடுஎழுந்து பறந்ததாக வேண்டும்எம் முந்தைப் புலம் நோக்கிவெட்டுண்டு வீழுமுன் வீடிருந்த உச்சிப்புலம் அது. இறந்தாரை எழுப்பும் சஞ்சீவி கொணரஅனுமனும் இங்கில்லை.இராமர்அணையும் கடலுள் அமிழ்ந்தாச்சுஎம்முயிர்த்துவமே சஞ்சீவியாகஎழுந்து பறந்தாகத்தான் வேண்டும். 19.09.1994 கிழிந்ததன் நகலாய்கடிதம்கண்டேன்.கிழிந்துபோன வாழ்க்கையின் நகலாய்.எண்ணெய்பிசுக்கேறிய காகிதத் துண்டில்பழைய பற்றுவரவேட்டில் கிழித்தெடுத்ததாயிருக்க வேண்டும். பாதி பேனையாலும், பாதி பென்சிலாலும் எழுதப்பட்டிருந்தநலம் விசாரிக்கும் வரிகள்என் கைகளில் நடுங்கின. பிசுக்கில் பதிந்திருந்த பெருவிரல் ரேகையைஉருப்பெருக்கிப் பார்ப்பதெனஎழுதப்படாத துயரங்களை வரைபடம் போடுகிறது மனம்.பிரச்சினைகளின் பூதாகாரத்துள்கீச்சிடலுமின்றி சிறுபூச்சிகளாய் நசித்துக் கிடக்கும்துயரங்கள் உங்களுக்குள்ளும்தான்; எங்களுக்குள்ளும்தான்நாலுதிக்குக்கொரு உடைவாகிப்போயின நம் உறவுகள்ஆயினும் அதிசயம்தான்நாமும் உயிர்கொண்டு ஊர்கின்றோம்காலொடிந்த நண்டினைப் போல்.கரைதான் தென்படவில்லை.தென்படுவதாய் தெளியும் பொழுதெல்லாம்திசைமுகத்தில் பீச்சியடிக்கும்கணவாய்மைபோலும் கறை. கறைபடிந்த துயரத்தின் நடுவேநாளும் நாளும் காணாமல் போகிறோம்;இல்லையா?இருகரையும் துயரெறிகைஉங்களைப் போலவேதான் எங்களதும்எங்களைப் போவேதான் உங்களதும்திரையெறியும் துயரம் இருகரையிலும்தான்.அன்றோர் காலைநாவெண்டாமுனையில் மீன்வாங்க நின்றிருந்தோம்அக்கரையின் வான்பரப்பில் இரைச்சலோடு எழுந்து பறந்தனஇயந்திரப் பறவைகள்; குண்டு பீச்சிகள்.கொட்டடிப் பக்கமாய்கொழுந்துவிடடெரியுதென்றார்பக்கத்தில் நின்றிருந்த முதியவர்திசைமுகம் புகைமண்டலமாய்த் தெரிந்தது எமக்கு.குருதிபடிந்த காலையாயிருந்திருக்கும் உங்களுக்கு.பதறியவாறே வீட்டிற்கு வந்து"குரலை" முறுக்கினேன்சற்றுமுந்திய செய்திகளின்படி கொட்டடியிலும், கச்சேரியடியிலும்குண்டு வீச்சென்றார்சேத விபரம் தெரிந்தபின்னால் தான்சிறிது மூச்சுவிட்டேன். இப்பாலிருந்துமண்டைதீவின் பீரங்கிகள் முழங்கும் போதெல்லாம்எங்கள் நெஞ்சு பதறும்குண்டுவீச்சின் போதெல்லாம்எங்கள் வீட்டின் நிலைக்கதவுகள், சன்னல்கள் மட்டுமல்லகூடவே எமது உணர்வுகளும் அதிர்வுறும். உற்றதுயர் சொல்லியழஉரத்துப் பேசஒரு மனுவில்லாத் தனிக்காட்டில்சிறகொடுக்கி குரலொடுக்கிசீவியத்தைச்சிறைப்படுத்திபாடாய்ப்படுத்துகிற பாழும் மனத்தோடு போராடிகிழிந்துபோன வாழ்வின்இக்கரை நகலாய் நாங்கள்எங்களதைப்போலவேதான் உங்களதும்உங்களதைப்போலவேதான் எங்களதும்யுத்தமுனைகளால் கிழிக்கப்பட்டுகுருதிப் பிசுக்கேறிப்போன வாழ்வின்பக்கங்களில்எழுதப்படுமா ஒரு நற்செய்தி?தெளிவற்றதாயிருக்கும் உங்கள் கடிதத்தின் வாசகங்கள்மீண்டும் ஒருமுறை குரல்வழியாய் நடுங்குகின்றன.எல்லாமே தெளிவற்றிருக்கிறதுஆயினும்ஒரு தீக்குச்சி உரசலின்சிறு நம்பிக்கைத் துளியில் தெரியவரும் நற்செய்திக்காய்காத்திருத்தல் மட்டும் தொடரும்.காத்திருப்போம்எல்லாத் துயரங்களின் நடுவிலேயும்.தீக்குச்சியிலும் ஈரம்படிந்துவிடாதவாறு காப்போம். 12.10.1994வேற்றாகி நின்ற வெளிவெளியாரின் வருகையோடு வேர்கொண்ட வாழ்வையும் பிடுங்கிக் கொண்டுமக்களெல்லாம் வெளியேறிய ஓரிரவிற்குப்பின்விடியப் பார்த்தால்வாழ்வெனும் வெள்ளம் வற்றிக்கிடந்த திடலாய்கிராமம்.முற்றத்துச்சூரியன்முற்றத்து நிலா,முற்றத்துக்காற்றெனவீட்டுமுற்றங்களுக்கே உரித்தானவாழ்வனுபவங்கள் விடைபெற்றுக் கொண்டன.வேலிகளை வெளியார் வெட்டிப் போட்டார்கள்.வாசல் கதவுகளை உடைத்துப் போட்டார்கள்.உள்ளத்தையெல்லாம் கொள்ளையடித்தார்கள்.வீடுகள் திறந்தபடியே கிடந்தன. திறந்த வாசல்களூடே நுழைந்த காற்றுகதவுகளை சாத்தியும், திறந்தும், தள்ளியும்உள்ளோடியோடி எதையெதையோ முயன்றுஉறவின்மை கண்டபின் தோற்றோடிவேற்றாகி நின்ற வெளியிடைத் தோய்கிறது. வெளிகொண்ட காற்றுவெளிகொண்ட நிலாவெளியை வெறிக்கின்ற சூரியன். வெளியிடை வெறித்த பார்வையோடு நிற்கிறேன்ஏதோ மோப்பம் பிடிக்குமாப்போல்மெல்லனவந்த காற்றுவிலகிச் செல்கிறது ஒரு வேற்றானைப் போல.விழிகளைப் பெயர்க்கிறேன்வேற்றாம்பார்வை என்னிலும் தொற்றியதோ?விலகலமெல்ல விலகல்; மேலும் விலகல்.விட்டு நீங்கும் கப்பற்துறை வரையும்விலகி வந்தாயிற்று கடைசியாய். காற்று மோப்பம் பிடித்தது சரிதான்.இதோ கப்பல் நகர்கிறதுகனத்துக கிடக்கும் இதயச்சுமையையும் தாங்கியவாறே. விலகிச் செல்லும் துறைமுகம்வழியனுப்பவும் வாராதிருந்த முதியவரின் சோகத்தைஅப்பிக் கிடந்ததென.தூரத்தேபுகார் மூட்டமெனத் தெரியும் பனைகளுக்கு அப்பால்வேற்றாகி விண்ணாகி நின்ற வெளியுள்குமைகிறது காற்று3.2.1995நிகழ்கிற வரலாற்றைத் தவிர்த்து எழும்அதி மனோரதிய சோடனைகளே வாழ்வனுபவம் எனநம்பவைக்கும் முரட்டுப் பிரயத்தனங்களின் முன்சு. வில்வரெத்தினம் போன்றவர்களின் கவிதைகள்தனித்து நிற்கின்றன. வாழ்க்கையைப் பேசுகிறகவிதைகள் என்ற வகையில் இத்தொகுப்பு மிகுந்தகவனத்துக்குரியதாகிறது.** காற்றுவழிக் கிராமம் - முற்றும்**This page was first put up on Jan 29, 2001Please send your comments and corrections to the Webmaster(s) of this site