





ponniyin celvan of kalki









ponniyin celvan
of kalki
(in tamil script, TSCII format)


அமரர் கல்கி அவர்களின்
பொன்னியின் செல்வன்



ஐந்தாம் பாகம் - தியாகச் சிகரம்



நூலடக்கம் 
முதலாவது பாகம் - புது வெள்ளம்
இரண்டாம் பாகம் - சுழர்காற்று
மூன்றாம் பாகம் - கொலை வாள்
நான்காம் பாகம் - மணிமகுடம்
ஐந்தாம் பாகம் - தியாகச் சிகரம்
முடிவுரை

Acknowledgements:
Etext preparation : AU-KBC Research Center (Mr. Baskaran), Anna University,  Chennai,
India
Proof-reading: Mr. S. Anbumani, Mr. N.D. Logasundaram,
Mr. Narayanan Govindarajan, Ms. Pavithra Srinivasan, Mr. Ramachandran Mahadevan,
Ms. Sathya, Mr. Sreeram Krishnamoorthy, Dr. Sridhar Rathinam, Mrs. Srilatha Rajagopal, Mr. Vinoth
Jagannathan
Web version: Mr. S. Anbumani, Blacksburg, Virginia, USA
This Etext file has the verses in tamil script in TSCII-encoding
(version 1.7). So you need to have a TSCII-conformant tamil font to
view the Tamil part properly. Several TSCII conformant fonts are available
free for use on Macintosh, Unix and Windows (95/98/2000/XP/ME) platforms
at the following websites:

http://www.tamil.net/tscii/

http://www.geocities.com/Athens/5180/tsctools.html
In case of difficulties send an email request to kalyan@geocities.com
or kumar@vt.edu
© Project Madurai 1999 - 2003
Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted
to preparation of electronic texts of tamil literary works and to distribute
them free on the Internet. Details of Project Madurai are available at
the website

http://www.projectmadurai.org/
You are welcome to freely distribute this file, provided this header
page is kept intact.


ஐந்தாம் பாகம் - தியாகச் சிகரம் 

எண்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் - பூனையும் கிளியும்
எண்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் - சீனத்து வர்த்தகர்கள்
எண்பத்து மூன்றாம் அத்தியாயம் - அப்பர் கண்ட காட்சி
எண்பத்து நான்காம் அத்தியாயம் - பட்டாபிஷேகப் பரிசு
எண்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் - சிற்பத்தின் உட்பொருள்
எண்பத்தாறாம் அத்தியாயம் - "கனவா? நனவா?"
எண்பத்தேழாம் அத்தியாயம் - புலவரின் திகைப்பு
எண்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் - பட்டாபிஷேகம்
எண்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் - வசந்தம் வந்தது
தொண்ணூறாம் அத்தியாயம் - பொன் மழை பொழிந்தது!
தொண்ணூற்றொன்றாம் அத்தியாயம் - மலர் உதிர்ந்தது!



எண்பத்தொன்றாம்  அத்தியாயம் 

பூனையும்  கிளியும் 



பொன்னியின் செல்வர் ஊகித்து ஆருடம் கூறிய வண்ணமே நடந்தது.  குந்தவை தேவியும், வானதியும்
திருவையாற்றில் இருந்த சோழ மாளிகை போய்ச் சேர்ந்ததும், அங்கேயே பல்லக்கையும் பரிவாரங்களையும்
நிறுத்தினார்கள்.  செம்பியன் மாதேவியும், அவருடைய மகனும், மருமகளும் கோவிலுக்குச் சென்றிருப்பதைத்
தெரிந்து கொண்டார்கள்.  தாங்களும் கோயிலுக்குப் போவதாக மாளிகைக் காவலர்களிடம் சொல்லி விட்டு,
ஒரே ஒரு வீரனை மட்டும் துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டு சோதிடர் வீட்டைத் தேடிச் சென்றார்கள்.  ஆம்;
குடந்தை சோதிடர் அங்கே வெள்ளத்தில் தமது வீடு அடித்துக் கொண்டு போகப்பட்ட பிறகு திருவையாற்றுக்கு
வந்து விட்டார்.  நகரில் கிழக்கு ஓரத்தில் காவேரிக் கரையில் சிறிய வீடு ஒன்று கட்டிக் கொண்டு
அங்கே குடியிருக்கத் தொடங்கினார்.  


இனிமேல் பழையாறை நகரைக் காட்டிலும் தஞ்சாவூர் அதிக முக்கியத்துவம் பெறலாம் என்று அவர்
ஜோசியத்தின் மூலம் அறிந்து கொண்டதும், ஒருவேளை அவர் திருவையாற்றுக்கு வந்து குடியேறியதற்குக்
காரணமாயிருக்கலாம்.  ஜோசியர் வீட்டின் வாசற்படியில் அவர்கள் பிரவேசிக்கும் போதே உள்ளேயிருந்து
மிக இனிய மழலைக் குரலில், "வாருங்கள், ஆடலரசிகளே வாருங்கள்! நடன ராணிகளே, வாருங்கள்!" என்று
யாரோ வரவேற்றதைக் கேட்டுத் தேவிமார்கள் இருவரும் வியப்படைந்தார்கள்.  முன்னே ஒரு முரட்டுச் சீடனைக்
காவற்காரனாக வைத்திருந்தவர் இப்போது இப்படி பரிந்து உபசரித்து அழைப்பதற்கு யாரை
அமர்த்தியிருக்கிறார் என்ற எண்ணத்துடன் உள்ளே பிரவேசித்தார்கள்.  


கூரையிலிருந்து தொங்கிய கூண்டில் அழகிய பச்சைக் கிளி ஒன்றைக் கண்டதும் அவர்களுடைய வியப்பு
நீங்கியது.  அந்த பச்சைக் கிளியும் தலையை இப்படியும் அப்படியும் அசைத்து, குன்றி மணி போன்ற அதன்
சிறிய கண்களால் அவர்களை உற்றுப் பார்த்து விட்டு, மறுபடியும் "வாருங்கள், ஆடல் அரசிகளே, வாருங்கள்!"
என்றது.  கிளியின் குரலையும், பெண்மணிகளின் பாதச் சிலம்பின் ஒலியையும் கேட்டு விட்டுச் சோதிடரும்
உள்ளேயிருந்து கூடத்துக்கு வந்தார்.  தேவிமார்களைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டவராய், "வாருங்கள்!
தேவிமார்களே! வாருங்கள்! இந்தக் குடிசை இன்றைக்குத்தான் பாக்கியம் செய்தது!" என்றார்.  பச்சைக்
கிளியும் தன் பவளவாயைத் திறந்து, "இந்தக் குடிசை இன்றைக்குத் தான் பாக்கியம் செய்தது!" என்றது.


ஜோதிடர் அதைப் பார்த்து, "சீச்சீ! சற்று நேரம் சும்மா இரு! வாயை மூடிக் கொள்!"
என்றார்."ஐயா! அதை ஏன் கோபித்துக் கொள்கிறீர்கள்? வருகிறவர்களுக்கு நல்ல முறையில்தான் வரவேற்பு
அளிக்கிறது.  தினந்தினம் இங்கு பலர் வந்து இந்தக் குடிசையை 'இன்றைக்குத்தான் பாக்கியம் செய்த
குடிசை'யாகச் செய்வார்கள் போலிருக்கிறது.  அதிலும் இங்கே ராணிகளும் அரசிகளும் ஓயாமல் வந்து
கொண்டிருப்பார்கள் போலிருக்கிறது!" என்றாள் இளைய பிராட்டி குந்தவை.  "வாருங்கள்! நடன ராணிகளே!
வாருங்கள்!" என்றது கிளி.  


ஜோதிடர் மறுபடியும் அதை அதட்டிவிட்டு, "தேவிமார்களே! மன்னிக்க வேண்டும்! திருஞான
சம்பந்தப் பெருமான் இந்த திருவையாற்றுக்கு வந்திருந்த போது வீதிதோறும் ஆடல் அரங்குகளைக் கண்டார். 
அவற்றில் மங்கைமார்கள் நடனம் பயிலும்போது பாதச் சதங்கைகள் 'கலீர் கலீர்' என்று ஒலிப்பதையும்
கேட்டார்.  அவருடைய தெய்வீகப் பாசுரங்களிலும் பாடியிருக்கிறார்.  அந்த நாள் போலவே இன்றைக்கும்
இந்தத் திருவையாற்றில் நடனக்கலை பயிலும் நங்கைமார்கள் எத்தனையோ பேர் இருக்கிறார்கள்.  அவர்கள்
அடிக்கடி சோதிடம் கேட்க இந்தக் குடிசையைத் தேடி வருகிறார்கள்! அவர்களுக்கு உகப்பாக இருக்கட்டும் என்று
இந்தக் கிளிக்கு இவ்வாறு சொல்லப் பழக்கி வைத்தேன்! தயவு செய்து மன்னிக்க வேண்டும்!" என்றார். 
"இன்றைக்கு அந்த ஆடல் அரசிகள், நடன ராணிகள் யாரையும் இங்கே காணவில்லையே?" என்றாள் குந்தவை.  


"தேவி! இன்றைக்குத் திருவாதிரைத் திருநாள்; ஆகையால் ஆடலரசிகளும் நடன ராணிகளும்
ஐயாற்று இறைவன் சந்நிதியில் சேவை செய்யப் போயிருப்பார்கள்.ஆனால் உண்மை அரசிகளாகிய நீங்களே
வந்து விட்டீர்கள்.  இந்தக் குடிசை பாக்கியம் செய்தது; நான் பாக்கியம் செய்தவன்!" என்று பரவசமாகக்
கூறினார் ஜோதிடர்.  பிறகு, "தயவு செய்து அமருங்கள்! இந்த ஏழையிடம் என்ன கேட்க வந்தீர்களோ,
அதைக் கேளுங்கள்! தெரிந்த வரையில் சொல்லுகிறேன்!" என்றார்.


இளவரசிகள் இருவரும் உட்கார்ந்தார்கள்; குந்தவை ஒரு முறை பெருமூச்சுவிட்டு, "ஜோதிடரே!
என்னத்தைக் கேட்பது? இந்த ஜோதிட சாஸ்திரத்தில் ஏதேனும் உண்மை இருக்கிறதா? என்ற கேள்வியைத்தான்
முதலில் கேட்கத் தோன்றுகிறது!" என்றாள்."தேவி! தாங்கள் இப்படிக் கேட்டால், நான் என்ன
சொல்லட்டும்? நம்பிக்கை உள்ளவர்களுக்கு ஜோதிட சாஸ்திரம் உண்மை; நம்பிக்கை இல்லாதவர்களுக்கு அது
பொய்தான்!" என்று சொன்னார் ஜோதிடர்."நான் ஜோதிட சாஸ்திரத்தில் பூரண நம்பிக்கை வைத்துத்தான்
இருந்தேன் ஆனால் அந்த சாஸ்திரம்தான் என்னைக் கைவிட்டு விட்டதே!" "எந்த விதத்தில் தங்களைக் கைவிட்டு
விட்டது, அம்மணி?" 


"தாங்கள் ஜோதிடம் பார்த்துச் சொன்னபடி எது நடந்திருக்கிறது? என் தமையன் இப்படி அகால
மரணம் அடைவான் என்று நீர் எப்போதாவது என்னிடம் சொன்னீரா?" "நான் சொல்லலாமா, தேவி,
தெரிந்திருந்தாலும் என் வாயைத் திறந்து சொல்லலாமா? சொல்லியிருந்தால், என்னையும் பாண்டிய நாட்டு
ஆபத்துதவிகளுடனே சேர்த்திருக்க மாட்டார்களா? இராஜ குடும்பங்களையும் இராஜாங்க காரியங்களையும் பற்றி
ஏதோ பொதுப்படையாகத்தான் சொல்லலாம்.'கண்டம் இருக்கிறது, இடையூறு வருகிறது, கெட்ட கிரஹம்
பார்க்கிறது' என்று சொல்வதே ஆபத்தானது.மேலும் ஆதித்த கரிகாலரின் ஜாதகம் என்னிடம் இல்லவும்
இல்லை; அதை நான் பார்த்ததும் இல்லை!" என்றார் ஜோதிடர்.  


"நீங்கள் பார்த்திருந்தாலும் சொல்லியிருக்க மாட்டீர்கள்; சொல்லியிருந்தாலும் அந்த விபத்தைத்
தடுத்திருக்க முடியாது அல்லவா?" "அது எப்படி முடியும், தாயே! நான் என்ன பிரம்மாவா? எழுதின எழுத்தைப்
பிரம்மாவினால்தான் அழித்து எழுத முடியுமா?" "அப்படியென்றால், ஜோதிடம் பார்ப்பதில் என்ன பயன்,
ஜோதிடரே!" "தாயே! இது என்ன இப்படிக் கேட்டீர்கள்? தங்களைப் போன்றவர்கள் ஜோதிடம்
பார்க்காவிட்டால், என்னைப் போன்றவர்கள் பிழைப்பது எப்படி? இந்த ஏழையின் குடிசையில் இராஜ
குமாரிகளின் பாதங்கள் படுவதுதான் எப்படி?" என்றார் ஜோதிடர்.இதைக் கேட்டுக் குந்தவை கலகலவென்று
சிரித்து விட்டாள் வானதியின் முகத்திலும் புன்னகை அரும்பியது.  "ஜோதிடரே! இங்கே ஜோதிடம் கேட்க
வருகிறவர்கள் எல்லாரிடமும் இப்படித்தான் சொல்லுவீர்களா?" என்று இளைய பிராட்டி கேட்டாள்.  


"எல்லாரிடமும் இப்படிச் சொல்லுவேனா? கலைமகளும், திருமகளும் ஓர் உருக்கொண்டு
அவதரித்திருப்பதாகத் தங்களைப் பற்றி உலகமெல்லாம் புகழ் பரவியிருக்கிறது.  அத்தகைய தங்களிடம்
விவாதம் செய்து என்னால் சமாளிக்க முடியுமா? அதனாலே அவ்வாறு சொன்னேன்.ஆனாலும் தாயே! நான்
ஜோதிடம் பார்த்துச் சொல்லாததை வைத்துக் கொண்டு ஜோதிட சாஸ்திரத்தின் உண்மையைத் தாங்கள் முடிவு
கட்டலாமா? சொன்னதை வைத்துக்கொண்டு அல்லவா முடிவு கட்டவேண்டும்? பொன்னியின் செல்வரின் அதிர்ஷ்ட
ஜாதகத்தைப் பற்றிச் சொன்னேன்.  இடையில் என்னென்னமோ நேர்ந்தது, கடைசியில் இந்தப் பூமண்டலத்தின்
சக்கரவர்த்தியாகும் கட்டம் நெருங்கி விட்டதல்லவா? பட்டாபிஷேகத்துக்குக் கூட நாள்
வைத்தாகிவிட்டதாமே?" என்றார் ஜோதிடர்.  


"ஐயா! பொன்னியின் செல்வரின் பட்டாபிஷேகத்துக்கு நாள் பார்ப்பதற்குத் தங்களிடம் யாரும்
வரவில்லையா?" "இல்லை, தேவி! அதற்கு அரண்மனைப் புரோகிதர்கள் இருக்கிறார்களே! முதன்மந்திரி
அநிருத்தரே ஜோதிட சாஸ்திரத்தில் வல்லவர் ஆயிற்றே!" "ஆம்; தை மாதம் ஏழாம் தேதி நாள்
குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள் அது நல்ல நாள்தானா ஜோதிடரே!" "ரொம்ப நல்ல நாள், அம்மா! மிக நன்றாக
ஆலோசித்துப் பார்த்துத்தான் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்".  "பட்டாபிஷேகத்துக்கு உகந்த நல்ல நாளாக
இருக்கலாம்.  ஆனால் பட்டாபிஷேகம் அன்று நிச்சயம் நடக்குமா என்று பார்த்துச் சொல்லுங்கள்!" "இது என்ன
கேள்வி, தேவி ஏன் நடக்காமற் போக வேண்டும்?" 


"ஸ்ரீ ராமருடைய பட்டாபிஷேகத்துக்கு நல்ல நாளாகத்தான் பார்த்துக் குறிப்பிட்டார்கள்.  ஆனால்
அன்று அவருக்குப் பட்டாபிஷேகம் நடக்காமற் போய்விடவில்லையா?" "தேவி! வெறும் பட்டாபிஷேகம் செய்து
கொள்வதைக் காட்டிலும் கோடி மடங்கு பெருமை அன்று ஸ்ரீ ராமருக்கு ஏற்பட்டது.  அதனாலேயே இராமாயணம்
பிறந்தது! அது போகட்டும்! அம்மாதிரி சந்தேகம் தங்களுக்கு ஏன் இப்போது ஏற்பட வேண்டும்? தாங்களே
பட்டாபிஷேகம் அன்று நடைபெறக்கூடாது என்று விரும்புவதாகக் காண்கிறதே!" "தங்கள் ஊகம் உண்மைதான்!" 


"பொன்னியின் செல்வர் சிங்காதனம் ஏறுவதில் தங்களைக் காட்டிலும் ஆனந்தமடையக் கூடியவர் வேறு
யாருமில்லை என்று அல்லவா உலகம் கருதுகிறது?" "நியாயமாக நான் அத்தகைய ஆனந்தம் அடைய
வேண்டியவள்தான்.  ஆனால் இந்தக் கொடும்பாளூர்ப் பெண்ணின் மூடப் பிடிவாதம் எனக்கு அதில் சந்தோஷம்
இல்லாமற் செய்துவிட்டது.  குடந்தையில் தங்கள் வீட்டில் இவள் செய்த சபதம் நினைவிருக்கிறதா?"
"சபதமா? அன்று பல விபரீத சம்பவங்கள் நிகழ்ந்தன ஒன்றும் சரியாக நினைவில் இல்லை!" என்றார்
ஜோதிடர்.  


"இவளிடம் அசூயை கொண்ட ஓடக்காரப் பெண் பூங்குழலி ஏதோ சொன்னாள் என்பதற்காக இவள் ஒரு
சபதம் செய்தாள்.  தன் உயிர் உள்ள வரையில் சிங்காதனம் ஏறுவதில்லையென்று கூறினாள்! உயிர்
போனபிறகு சிங்காதனம் ஏற முடியுமா, ஜோதிடரே!" "முடியாதுதான்!" "அத்தகைய விபரீதமான
சபதத்தைக் கேட்டு விட்டுத்தான் காவேரித்தாய் கோபங்கொண்டு பொங்கி வந்து இவனை வெள்ளத்தோடு அடித்துக்
கொண்டு போகப் பார்த்தாள்!" "ஆமாம்; எனக்குகூட நினைவு வருகிறது; அந்தச் சபதம் ஏதோ விளையாட்டு
என்றல்லவா நினைத்தேன்?" 


"அதுதான் இப்போது வினையாக முடிந்திருக்கிறது! இவள் சிங்காதனம் ஏற மாட்டாளாம்; என்
சகோதரனுடன் சிங்காதனம் ஏறிப் பட்டமகிஷியாக விளங்குவதற்கு வேறு யாரையாவது அவன் கலியாணம் செய்து
கொள்ள வேண்டுமாம்.இவள் அவனுடைய அரண்மனையில் தாதிகளோடு தாதியாக இருந்து தொண்டு செய்து
வருவாளாம்! இதையெல்லாம் கேட்பதற்கே எனக்குச் சகிக்கவில்லை, ஜோதிடரே! தாங்கள் இந்தப் பெண்ணைப்
பற்றிக் கூறியது எல்லாம் நினைவிருக்கிறதா?" 


ஜோதிடர் முகமலர்ச்சியுடன் "நன்றாக நினைவிருகிறது.  தேவி! நான் சேர்த்து வைத்திருந்த
ஜோதிட நூல்களுடன் பற்பல தேசங்களின் இராஜகுமாரர்கள் இராஜகுமாரிகளின் ஜாதகங்களையும் காவேரித்தாய்
கொண்டு போய் விட்டாள்.  ஆனால் இந்தப் பெண்ணரசியின் ஜாதகம் மட்டும் என் மனச் சுவடியில்
படிந்திருக்கிறது.  இவருடைய கையில் உள்ள ரேகைகள் என் கண் முன்னாலேயே நிற்கின்றன.அம்மணி! நான்
கூறிய ஜோதிடத்தில் வேறு எது பலித்தாலும் பலிக்காவிட்டாலும் இவரைப் பற்றி நான் கூறியது பலிக்காமல்
போகாது!" 


"இந்தப் பெண்ணைப் பற்றி என்ன சொன்னீர்கள் என்பது தங்களுக்கு இப்போது நினைவிருக்கிறதா?"
"நன்றாக நினைவிருக்கிறது இவரை மணந்து கொள்ளும் பாக்கியசாலி திருமடந்தையையும் நில மடந்தையையும்
ஓருருவத்தில் மணந்து கொண்டவனாவான் என்று சொன்னேன்.இந்த மாதரசியைப் பார்க்கும் பாக்கியத்துக்காகத்
தேச தேசாந்தரங்களில் உள்ள பேரரசிமார்கள் தவங்கிடப்பார்கள் என்று கூறினேன்.  இவருடைய
திருவயிற்றில் உதிக்கப் போகும் புதல்வன் பிறக்கும் போதே ஜயக்கொடி நாட்டிக் கொண்டு பிறப்பான். 
அவன் போகுமிடமெல்லாம், அவன் பார்க்குமிடமெல்லாம் வெற்றி என்று சொன்னேன்..." 


"ஐயா! நீங்கள் இப்படியெல்லாம் சொல்லச் சொல்ல என்னுடைய கவலைதான் அதிகமாகிறது!"
ஜோதிடர் சட்டென்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து, "தேவி! கவலையா? எதற்குக் கவலை? சோழ
சாம்ராஜ்யத்துக்கும் சோழர் குலத்துக்கும் கவலைப்படவேண்டிய காலமெல்லாம் போய்விட்டது.  இன்றைக்கு ஒரு
விசேஷ நாள் என்பது நினைவிருக்கிறதா?" "ஆம்; இன்றைக்கு மார்கழித் திருவாதிரை நாள்! சிவனுக்கு
உகந்த நாள்!" "இது சோழர் குலத்துக்கும் உகந்த நாள்; தெய்வத் தமிழகத்துக்கும் உகந்த நாள், தேவி!
கேளுங்கள்! இதே மார்கழித் திருவாதிரையில் வருகிற ஆண்டுகளிலே ஒன்றில் ஓர் அற்புதம் நடக்கப்
போகிறது! சங்கு சக்கரம் கையில் ஏந்தாமலே திருமாலின் பூரண அம்சமான குழந்தை ஒன்று உதிக்கப்
போகிறது! அந்தக் குழந்தையின் மூலம் இந்தச் சோழ நாடு இதற்குமுன் என்றும் கண்டிராத மகோந்நதத்தை
அடையப் போகிறது! ஆகா! என்னென்ன அதிசயங்கள் நடக்கப் போகின்றன! அவற்றைப் பார்க்க நான் ஒருவேளை
உயிரோடு இருக்க மாட்டேன்; தாங்கள் பார்த்து மகிழ்வதற்கு நீண்ட காலம் வாழ்வீர்கள்!" 


இப்படி ஜோதிடர் ஆவேசம் வந்தவர்போல் பேசி வருகையில் குந்தவையும் மெய்மறந்து கேட்டுக்
கொண்டிருந்தாள்.  திடீரென்று ஏதோ சத்தம் கேட்டு இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.  கூண்டிலிருந்த கிளி
சடசடவென்று சிறகுகளை அடித்துக் கொண்டிருந்தது.  அதன் மேல் தாவ முயன்றுகொண்டிருந்த பூனையின் மீது
வானதி ஓர் ஓலைச்சுவடியை எடுத்து எறிந்தாள்! எறிந்து விட்டு, "அக்கா! ஜோதிட சாஸ்திரம் பயனுள்ளது
தான்.  ஜோதிடர் சுவடியைக் கொண்டுதான் இந்த அழகான இனிய வார்த்தை பேசும் கிளியைக் காப்பாற்ற
முடிந்தது! இல்லாவிட்டால் அதன் சிறகுகளைப் பூனை இத்தனை நேரம் பிய்த்துப் போட்டிருக்கும்!" என்றாள்.  


பக்க தலைப்பு



எண்பத்திரண்டாம்  அத்தியாயம் 

சீனத்து  வர்த்தகர்கள் 



ஆதி காலத்திலிருந்து பற்பல தேசங்களிலும் மக்கள் வருங்கால நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி
அறிவதற்குப் பிரயத்தனங்கள் செய்து வந்திருக்கிறார்கள்.  ஏழை எளியவர்களையும் படிப்பில்லாத பாமர
மக்களையும் போலவே அரச குலத்தவர்களும், புலமை மிக்க அறிவாளிகளும் எதிர்காலத்தை ஊடுருவிப் பார்க்க
முயன்றிருக்கிறார்கள்.  ஜோதிட சாஷ்திரிகள், ஆரூடக்காரர்கள், நிமித்தங்கூறுவோர், குறி
சொல்லுவோர், ரேகை பார்ப்போர், முதலியவர்கள் கல்வியறிவிலும், நாகரிகத்திலும் சிறந்த
சமூகங்களிலும் பல்கிப் பெருகியிருந்திருக்கிறார்கள்.  அதைப் போலவே, ஜோதிட சாஷ்திரத்தின்
உண்மையைப் பற்றிச் சந்தேகித்து, அந்தக் கலையையே கண்டனம் செய்தவர்களும் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள். 
அறிவிற் சிறந்த மங்கையர் திலகமான இளையபிராட்டி குந்தவையின் உள்ளத்திலும் இத்தகைய போராட்டம்
அடிக்கடி எழுந்து கொண்டிருந்தது.  ஆயினும் சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் வருங்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்பட
நேர்ந்த போதெல்லாம், அந்தக் கவலை குந்தவை தேவியைச் சோதிடர் வீட்டைத் தேடிப் போகும்படி செய்தது.


நியாயமாகப் பார்க்கப் போனால், இப்போது குந்தவையின் உள்ளம் சுந்தர சோழ சக்கரவர்த்தி
பெற்றிருந்த மன அமைதியைப் பெற்றிருக்க வேண்டும்.  எதிர்பாராத நிகழ்ச்சிகள் என்னென்னவோ நேர்ந்து,
அருள்மொழிவர்மர் சோழ சிங்காதனம் ஏறி முடிசூட்டிக் கொள்வது நிச்சயமாகி விட்டது.  பிள்ளைப்
பிராயத்திலிருந்து குந்தவை தன் இளைய சகோதரனிடம் கொண்டிருந்த எல்லையில்லா வாஞ்சையை நாம்
அறிந்திருக்கிறோம்.  கரங்களில் சங்கு, சக்கர ரேகைகளுடன் பிறந்த அருள்மொழிவர்மனால் சோழப்
பேரரசு மகோந்நதத்தை அடையப் போகிறது என்று அவள் உள்ளத்தில் பலமான நம்பிக்கை குடிகொண்டிருந்தது. 
காவேரி வெள்ளத்தில் தவறி விழுந்தவனை, தெய்வமே போன்று வந்த பெண்மணி ஒருத்தி எடுத்துக்
காப்பாற்றிய நிகழ்ச்சியும் இன்னும் இது போன்ற வேறு பல சம்பவங்களும் அவளுடைய நம்பிக்கையை மேலும் மேலும்
வலுவடையச் செய்து வந்தன.  அந்த நம்பிக்கை மெய்யாகும் காலம் இப்போது நெருங்கி வந்திருந்தது.  ஆனாலும்
அந்த அரசிளங் குமாரியின் உள்ளத்தில் இன்னமும் அமைதி ஏற்படாமற் போன காரணம் என்ன? 


அருள்மொழிவர்மனைப் பற்றிக் கூறியது போலவே கொடும்பாளூர் இளவரசி வானதியின் ஜாதக
விசேஷத்தைப் பற்றியும் பலர் கூறி வந்தார்கள்.  உண்மையாக நாளையும் கோளையும் ஆராய்ந்து வருங்காலத்தை
உணர்ந்துதான் கூறினார்களோ, அல்லது அச்சமயம் குந்தவை தேவிக்கு உகப்பாக இருக்கட்டும் என்றுதான்
சொன்னார்களோ, தெரியாது.  ஒரு முகமாகப் பலர் சேர்ந்து கூறும் வாக்கு சில சமயம் அதிசயமாக
உண்மையாகி விடுவதைப் பார்க்கிறோம்.  இன்னும் சிலருடைய வாக்கிலேயே ஏதோ விசேஷம் இருக்கிறது. 
அவர்கள் சொன்னது சொன்னபடி பலித்து விடுகிறது.  குடந்தையிலிருந்து, திருவையாற்றுக்கு வந்து குடியேறிய
ஜோதிடர், அன்றைக்கு மார்கழி மாதத் திருவாதிரை நாள் என்பதை நினைவு கூர்ந்து, "சோழ குலத்துக்கு
மிக்க சிறப்பை அளிக்கப் போகும் நன்னாள் அது!" என்று சற்று அழுத்தமாகக் கூறி வைத்தார்.  


இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதே மார்கழித் திருவாதிரையில் சோழர் குலத்தில் ஆண் குழந்தை
ஒன்று பிறந்தது.  அந்தக் குழந்தை வளர்ந்து உரிய பிராயம் அடைந்த போது சந்திரகுப்தன், அசோகன்,
விக்கிரமாதித்தன், ஹர்ஷவர்த்தனன் ஆகியவர்களுடன் ஒப்பிடக்கூடிய சக்கரவர்த்தியாகி விளங்கினான். 
இராஜேந்திரன் என்ற அபிஷேகப் பெயர் பெற்று இலங்கை முதலாவது கங்கை வரையில், லட்சத்தீவு முதலாவது ஸ்ரீவிஜயத்
தீவு வரையில் வெற்றி கொண்டு ஆணை செலுத்தினான்.  


ஜோதிடர் கூறிய வார்த்தை இவ்விதம் அதிசயமான முறையில் பின்னால் பலித்துவிட்டது.  ஆனால்
அன்றைக்கு அவர் அவ்விதம் கூறியபோது குந்தவைக்கு அதில் பூரண நம்பிக்கை ஏற்படவில்லை.வானதிக்கோ
ஜோதிடரின் வார்த்தைகள் கோபத்தையே உண்டாக்கின.அந்தக் கோபத்தை உடனே காட்டுவதற்கு ஒரு வழியும்
ஏற்பட்டது.  ஜோதிடர் சுவடியைத் தூக்கி அந்தப் பெண்ணரசி, பூனையின் மேல் எறிந்து விட்டு, "ஜோதிட
சாஸ்திரத்துக்கும் உபயோகம் உண்டு!" என்று கூறினாள்.  


அதைக் கேட்ட ஜோதிடர் திரும்பிப் பார்த்து விஷயம் இன்னதென்பதைத் தெரிந்துகொண்டு,
"இளவரசி! வல்லவனுக்குப் புல்லும் ஆயுதம் என்பார்கள்.  அதுபோல் தங்கள் திருக்கரம் பட்ட மகிமையினால்
இந்த ஓலைச்சுவடியும் ஓர் உயிரைக் காப்பாற்றியது.  வருங்காலத்தில் எத்தனை எத்தனையோ உயிர்களுக்கு
அபயம் அளித்துக் காப்பாற்றப் போகும் மலர்க்கரம் அல்லவா!" என்றார்.  


வானதி "அக்கா! இந்த ஜோதிடர் முகஸ்துதி கூறுவதில் மிகவும் கெட்டிக்காரர் வாருங்கள்,
போகலாம்!" என்றாள்.  "தேவி! இன்றைக்கு நான் சொல்லும் வார்த்தைகள் தங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை.  ஒரு
காலத்தில் நான் கூறியவையெல்லாம் உண்மையாகியே தீரும்.  அப்போது இந்த ஏழையை மறந்துவிடாதீர்கள்!"
என்றார் ஜோதிடர்.குந்தவைப் பிராட்டி குறுக்கிட்டு "ஐயா! இந்தப் பெண்ணுக்குத் தங்கள் வார்த்தைகள்
பிடிக்காமலில்லை.  கேட்கக் கேட்க இவள் மனத்திற்குள் சந்தோஷமாக இருக்கிறது.  ஆனால்
'யோசனையில்லாமல் ஏதோ ஒரு சபதம் செய்து விட்டோமே' என்று ஆத்திரப்படுகிறாள்! அந்த ஆத்திரத்தைத்
தங்கள் ஓலைச்சுவடியின் பேரில் காட்டினாள்! அதைத் தாங்கள் பொருட்படுத்த வேண்டாம்!" என்று கூறினாள். 
"நல்லவர்களுக்கு வரும் ஆத்திரமும் நல்ல பலனையே அளிக்கும்! தங்களை இனிய மொழியால் அழைத்த என்
அருமைக் கிளி பிழைத்தது அல்லவா?" என்றார் ஜோதிடர்.  


பின்னர் குந்தவை ஜோதிடரிடம் இன்னும் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.  முக்கியமாக
அருள்மொழிவர்மருக்குத் திருமணம் எப்போது நடக்கும் என்று கேட்டாள்.  அதைப்பற்றி இளைய பிராட்டி
குந்தவைக்குக் கவலை ஏற்படக் காரணம் இருந்தது.  ஏனெனில் நேற்றைய தினம் சேனாதிபதி பூதிவிக்கிரம
கேசரி இளைய பிராட்டியிடம் வந்து, "தாயே! நான் கொடும்பாளூர் போகிறேன்.  என் சகோதரன் மகள்
வானதியையும் அழைத்துச் செல்லலாம் அல்லவா?" என்று கேட்டார்.  குந்தவை திடுக்கிட்டு, "மாமா! இது என்ன
அவசரம்? பட்டாபிஷேகத்துக்கு இல்லாமலா போகிறீர்கள்?" என்றாள்.  


"தாயே! பட்டாபிஷேகத்தின் போது வந்து விடுவேன் அது வரையில் இங்கு ஏன் காத்திருக்க
வேண்டும்? நான் வரும்போது பெரும் சைனியத்தோடு வந்தேன்.  தெய்வாதீனமாக, நம்முடைய மனோரதம் சண்டை
ஒன்றுமில்லாமலே நிறைவேறுவதாகி விட்டது.  சக்கரவர்த்தித் திருமகன் முடிசூட இணங்கி விட்டார்.  அதை
எல்லாச் சிற்றரசர்களும் ஒப்புக்கொண்டு விட்டார்கள்.  இனி இவ்வளவு பெரிய சைன்யத்தை இங்கு வைத்திருக்க
வேண்டிய அவசியம் இல்லை.  இவ்வளவு பேருக்கும் உணவு அளித்து நிர்வகிப்பதும் தஞ்சை நகரத்தாருக்குச்
சிரமமாக இருந்து வருகிறது.  ஆகையினால் என் சைன்யத்தை அழைத்துப் போய் அங்கங்கே பிரித்து விட்டு
விட்டு வரவேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டிருக்கிறது!" என்றார் சேனாதிபதி.  "அப்படியே செய்யுங்கள்! ஆனால்
என் தோழி வானதியை எதற்காக அழைத்துப் போக வேண்டும்?" என்று கேட்டாள் குந்தவை.  


"தேவி! அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது நேற்று சிற்றரசர்களாகிய நாங்கள் எல்லோரும் கூடி
யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தோம்.  தங்கள் பாட்டனார் அரிஞ்சய தேவரின் தந்தையாகிய பராந்தக
சக்கரவர்த்தி பெண்ணரசிகள் அறுவரை மணந்திருந்தார்.  என்னுடைய குலத்திலிருந்தும், மிலாடுடையார்
குலத்திலிருந்தும், பழுவேட்டரையர், மழவரையர், சம்புவரையர் குலங்களிலிருந்தும் ஒவ்வொரு பெண்ணை மணந்து
கொண்டிருந்தார்.  ஆகையால் அவருடைய காலத்தில் சிற்றரசர்களிடையில் பூசல் ஏதும் இல்லாமலிருந்தது. 
தங்களுடைய பாட்டனார் அரிஞ்சயரும் அவ்வாறே பல சிற்றரசர் குலப் பெண்களை மணந்து கொண்டார்.  அவர்
வெற்றி கொண்ட வைதும்பராயர் குலத்திலிருந்து தங்கள் பாட்டியாரை மணந்து கொண்டார்.  ஆனால் தங்கள்
தந்தை இந்த நல்ல வழக்கத்தை அனுசரிக்கவில்லை.  தங்கள் அன்னையாகிய மலையமான் மகளாரை மட்டும்
மணந்தார்.  அதனால் சிற்றரசர்களுக்குள்ளே பொறாமையும், பூசலும் விளைந்தன.இனி, இந்தச் சோழ
சாம்ராஜ்யத்தின் சக்கரவர்த்தியாக முடிசூட்டிக் கொள்கிறவர்கள் பராந்தக சக்கரவர்த்தியையும், அரிஞ்சய
தேவரையும் போல் பல சிற்றரசர் குலங்களிலிருந்தும் பெண் கொள்ள வேண்டும் என்று நேற்றைக்கு ஏகமனதாக
முடிவு செய்திருக்கிறோம்.  பொன்னியின் செல்வரின் முடிசூட்டு விழ நடந்த பிற்பாடு அவரிடம் இவ்வாறு
விண்ணப்பம் செய்து கொள்ள எண்ணியிருக்கிறோம்.  வானதியை ஏன் ஊருக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறேன்
என்று தாங்கள் ஊகித்துக் கொள்ளலாமே? அவளை இங்கே விட்டிருந்தால் நான் உடன்படிக்கைக்கு விரோதமாக
நடக்கப் பார்க்கிறேன் என்று மற்றவர்கள் சந்தேகிக்கக்கூடும்?" என்றார் கொடும்பாளூர் வேளார்.  


இதைக் கேட்ட குந்தவைக்கு உள்ளத்தில் பெரிதும் ஆத்திரம் உண்டாயிற்று.  அதை அவள்
வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் "சேனாதிபதி! அன்னை தந்தையை இழந்த தங்கள் தம்பி மகளுக்கு நானே
தந்தையும் தாயுமாக இருக்க வேண்டும் என்று முன்னொரு சமயம் கேட்டுக் கொண்டீர்கள். அதை மறந்து விட்டீர்களா?
வானதியைக் கொடும்பாளூருக்கு அனுப்ப முடியாது.  அவளை விட்டுக் கண நேரமும் என்னால் பிரிந்திருக்க
இயலாது.நான் வேண்டுமானால் வானதியையும் அழைத்துக்கொண்டு பழையாறைக்குப் போய்விடுகிறேன்.  முடிசூட்டு
விழாவுக்குக் கூட வராமல் அங்கேயே இருந்து விடுகிறோம்.  கல்யாணத்தைப் பற்றிய பேச்சே இப்போது
வேண்டாம்.  பட்டாபிஷேகம் ஆன பிறகு சிற்றரசர்களின் விருப்பத்தைப் பொன்னியின் செல்வரிடம்
சொல்லுங்கள்! பிற்பாடு பார்த்துக் கொள்ளலாம்!" என்றாள்.  


சேனாதிபதியும் அதை ஒப்புக்கொண்டு போய்விட்டார்.  குந்தவை தேவி ஜோதிடரைத்
தேடிக்கொண்டு வருவதற்கு இது ஓர் அதிகப்படியான காரணம் ஆயிற்று.ஆகையினாலேயே பொன்னியின்
செல்வரின் திருமணத்தைக் குறித்து அவ்வளவு கவலையுடன் ஜோதிடரிடம் கேட்டாள்.  அதே சமயத்தில்
வானதியின் நினைவு பழையதொரு சம்பவத்துக்குப் போயிருந்தது.  அதிலும் ஒரு பறவையும் பூனையும்
பாத்திரங்களாயிருந்தன.  பூனையுடன் ஒரு யானையும், யானைப் பாகனும் அதில் சம்பந்தப்பட்டிருந்தார்கள்.  


மரக்கிளையிலிருந்து தொங்கிய ஒரு பறவையின் கூட்டை அந்தக் காட்டுப் பூனை தாக்கி
அதிலிருந்து பறவைக் குஞ்சுகளைக் கபளீகரம் செய்ய முயன்றது.  தாய்ப் பறவை கூட்டைச் சுற்றி வந்து பூனையைத்
தடுக்கப் பார்த்தது.  வானதி அதைக் கண்டு செய்வதறியாது அலறினாள்.  நதியில் நீந்திக் கொண்டிருந்த
இளைஞன் ஒருவன் ஓடி வந்து பார்த்தான்.  பிறகு அவன் விரைந்து சென்று ஒரு யானையின் மீது ஏறி வந்தான். 
பறவைகள் கூண்டையும் அதிலிருந்த பச்சிளம் குஞ்சுகளையும் அந்தக் காட்டுப் பூனையின் வாயிலிருந்து
காப்பாற்றினான்.  


அந்த இளைஞன் யானைப்பாகன் என்று வானதி அப்போது கருதினாள்.  பின்னால் அவன்தான்
பொன்னியின் செல்வன் என்று தெரிந்தது.  ஆகா! அவன் வெறும் யானைப்பாகனாகவே இருந்திருக்கக் கூடாதா?
அல்லது சாதாரண வீரனாயிருந்திருக்கக் கூடாதா? அவன் சுந்தர சோழச் சக்கரவர்த்தியின் திருமகனாக
இருப்பதால் அல்லவா தான் இத்தகைய தொல்லைகளுக்கு ஆளாக நேர்ந்தது? தன்னை ஒத்த தோழிமார்களும்,
பூங்குழலி போன்றவர்களும், சோழ நாட்டுப் பட்டத்தரசியாக விரும்பும் கள்ள நோக்கமுடையவள் என்று என்னைப்
பற்றி அவதூறு கூறும்படி நேர்ந்தது...! 


வானதி இத்தகைய நினைவுகளிலும், குந்தவை வருங்காலத்தைப் பற்றி ஜோதிடம் கேட்பதிலும்
ஈடுபட்டிருந்த சமயத்தில், ஜோதிடரின் வீட்டு வாசலில் "சீனத்துப் பட்டு வேண்டுமா? சீனத்துப் பட்டு!"
என்ற பெருங்குரல் ஒன்று கேட்டது; வேறு குரல்களும் கேட்டன.  குந்தவையும், வானதியும் தாங்கள் வந்து
நேரமாகி விட்டது என்பதை உணர்ந்து எழுந்தார்கள்.  அப்போது ஜோதிடரின் சீடன் உள்ளே வந்து,
"சுவாமி! சீனத்து வர்த்தகர்கள் இருவர் வந்திருக்கிறார்கள்.  தங்களிடம் ஜோதிடம் கேட்க வேண்டுமாம்!
அவர்களை நாளைக்கு வரும்படி சொல்லட்டுமா?" என்று கேட்டான்.  குந்தவை, "வேண்டாம்! இப்பொழுதே
வரட்டும், நாங்கள் விடைபெற்றுக் கொள்கிறோம்" என்று சொல்லி விட்டு வானதியின் கையைப் பிடித்து
அழைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டாள்.


இளவரசிகள் இருவரும் வாசலில் வந்தபோது, அங்கே ஒரு யானை நிற்பதையும், அதன் மேல் இரண்டு
சீன வர்த்தகர்கள் பெரிய துணி மூட்டைகளுடன் உட்கார்ந்திருப்பதையும் பார்த்தார்கள்.  கீழே நின்ற
யானைப்பாகனிடம் அந்தச் சீனத்து வர்த்தகர்கள் ஏதோ கேட்டுக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது.  அவர்கள்
மீது அதிக கவனம் செலுத்தாமல் இளவரசிகள் தங்களுடன் வந்த வீரனை அழைத்துக்கொண்டு சோழ மாளிகையை
போய்ச் சேர்ந்தார்கள்.  


பக்க தலைப்பு



எண்பத்து  மூன்றாம்  அத்தியாயம் 

அப்பர்  கண்ட  காட்சி 



அன்று முன் இரவில் திருவாதிரைத் திருவிழாவை முன்னிட்டு ஐயாறப்பரும், அறம் வளர்த்த
நாயகியும் திருவையாற்றின் விசாலமான மாட வீதிகளில் திருவோலக்கம் எழுந்தருளினார்கள். 
வெள்ளிப்பனி மூடிய கைலையங்கிரியை நினைவூட்டுமாறு வெள்ளியினால் அமைத்த கைலாச வாகனத்தில் அன்று
சுவாமியையும் அம்மனையும் அலங்கரித்து வீற்றிருக்கச் செய்திருந்தார்கள்.  


ஊர்வலத்தின் முன்னணியில் யானைகளும், ஒட்டகங்களும் பெரிய பெரிய ரிஷபங்களும் சென்றன. 
அவற்றின் மீது ஏற்றியிருந்த பேரிகைகளும், முரசுகளும் எட்டுத் திசைகளும் எதிரொலி செய்யும்படி
முழங்கின.  அவற்றின் பின்னால் வரிசை வரிசையாகப் பலவகைத் திருச்சின்னங்களை ஏந்தியவர்கள்
சென்றார்கள்.  விதவிதமான வாத்தியங்களை வாசித்தவர்கள் கோஷ்டி கோஷ்டியாகச் சென்றார்கள்.  நடன
கணிகையர் ஆங்காங்கு நின்று நடனம் ஆடி விட்டுச் சென்றார்கள்.  நந்தி பகவானும், சண்டிகேசுவரரும்,
விநாயகரும், வள்ளி தேவயானை சமேதரான முருகக் கடவுளும் தனித்தனி விமானத்தில் அமர்ந்து சென்றார்கள்.
கடைசியில், பார்வதியும், பரமேசுவரனும் கைலாச வாகனத்தில் அமர்ந்து சேவை தந்து கொண்டு வந்தார்கள்.


இன்னும் பின்னால் தேவார கோஷ்டியினர் வீணை, மத்தளம், தாளம் முதலிய இசைக்கருவிகளுடன்
அப்பரும், சம்பந்தரும், சுந்தரரும் பாடிய திருவையாற்றுத் திருப்பதிகங்களை இசையோடு பாடிக்கொண்டு நடந்து
வந்தார்கள்.  முன்னாலும், பின்னாலும் ஆயிரமாயிரம் ஜனங்கள் வீதிகளை அடைத்துக்கொண்டு மெள்ள மெள்ள
ஊர்வலத்தோடு போய்க்கொண்டிருந்தார்கள்.  ஜனங்கள் அவரவர்களுடைய மனப்போக்குக்கு ஒத்தபடி, சிலர் யானை,
ஒட்டகை முதலியவற்றைப் பார்ப்பதிலும், சிலர் வாத்தியக் கோஷ்டிகளின் கீதங்களைக் கேட்பதிலும், சிலர்
தேவ கணிகையரின் நடனங்களைப் பார்ப்பதிலும், பெரும்பாலோர் திருவோலக்கம் வந்த தெய்வ மூர்த்திகளைத்
தரிசித்துப் பரவசமடைந்து துதிப்பதிலும் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்.  


கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் முன்னும் பின்னும் நூற்றுக்கணக்கான தீவர்த்திகள் பிரகாசித்து, அந்த
அபூர்வமான தெய்வ ஊர்வலத்தை ஒரு கனவு லோகக் காட்சியாகச் செய்து கொண்டிருந்தது.  இந்தக் காட்சியைச்
சோழ மாளிகையின் மேன் மாடத்திலிருந்து குந்தவையும், வானதியும் பூங்குழலியும் பார்த்துக்
கொண்டிருந்தார்கள்.  முதன் முதலில் வந்த முரசு சுமந்த யானைகளிலிருந்து, கடைசித் தேவார கோஷ்டி வரும்
வரையில் ஆர்வத்துடன் பார்த்து மகிழ்ந்தார்கள்.  பரவச நிலையிலிருந்த பக்தர்களையும், பலவித
வேடிக்கைகளில் மனதைச் செலுத்தியிருந்த பாமர மக்களையும் பார்த்தார்கள்.  நந்தி தேவர் முதலாவது சிவன்
பார்வதி வரையில் வீதி வலம் வந்த தெய்வ வடிவங்களையும் அவர்கள் தரிசித்து மகிழ்ந்தார்கள்.  


அவ்வளவு ஜனக் கூட்டத்துக்கு மத்தியில் ஒரு யானையின் மீது இரண்டு சீன வர்த்தகர்கள்
ஏறிக்கொண்டு வருவதையும், அவர்கள் அவ்வப்போது யானை மேலிருந்து கீழிறங்கி ஜனக் கூட்டத்தினிடையில்
மறைந்து விடுவதையும், பிறகு மறுபடியும் வந்து யானை மீது ஏறிக்கொள்வதையும் கண்டார்கள்.  "ஆகா! இந்தச்
சீனர்கள் இருவரும் உண்மையில் வர்த்தகர்களா? அல்லது அயல் நாட்டிலிருந்து வேவு பார்க்க வந்த ஒற்றர்களா?"
என்ற ஐயம் குந்தவையின் உள்ளத்தில் ஏற்பட்டது.  


சோழ இராஜ்ஜியத்து அரசுரிமை சம்பந்தமாகச் சில நாளாக ஏற்பட்டிருந்த தகராறுகள்,
குழப்பங்கள் பற்றிய செய்திகள் உலகெங்கும் பரவியிருக்கக்கூடியது இயல்பேயாகும்.  அதை முன்னிட்டு, பகை
அரசர்கள் இந்த ஒற்றர்களைச் சீன நாட்டு வர்த்தகர்களின் தோற்றத்தில் அனுப்பி வைத்திருக்கக்கூடும் அல்லவா?
இதைப் பற்றிக் குந்தவையும், வானதியும் பேசிக் கொண்டிருந்தது பூங்குழலியின் காதில் விழுந்தது.  அந்தப்
பெண் "தேவி! அவர்கள் கோவில் கோபுர வாசலில் என்னை அணுகிச் 'சீனத்துப் பட்டு வேணுமா?' என்று
கேட்டார்கள்.  நான் அவர்களிடம் 'சோழ மாளிகைக்கு வாருங்கள்; தஞ்சையிலிருந்து இளவரசிகள் வரப்
போகிறார்கள்; அவர்கள் ஒருவேளை வாங்குவார்கள்!' என்று சொல்லியிருக்கிறேன்.  ஆகையால் ஒருவேளை
இங்கு வந்தாலும் வருவார்கள்! உங்கள் சந்தேகத்தை நேரிலேயே கேட்டுத் தீர்த்துக் கொள்ளலாம்!" என்றாள்.  


அச்சமயம் கைலையங்கிரி வாகனத்தில் அமர்ந்திருந்த ஐயாறப்பரும், அறம் வளர்த்த நாயகியும்
சோழ மாளிகையின் வாசலுக்கு வந்திருந்தார்கள்.  அங்கே சுவாமியை நிறுத்தச் செய்து தீபாராதனை
முதலியன நடந்தன.  தெய்வ ஊர்வலத்துடன் வந்த செம்பியன் மாதேவியும் அவருடைய புதல்வரும் விமானம்
அங்கிருந்து சென்ற பிறகு அரண்மனைக்குள் பிரவேசித்தார்கள்.  இளவரசிகள் மேன்மாடத்திலிருப்பதை அறிந்து
அங்கேயே வந்து சேர்ந்தார்கள்.  


உற்சவத்தின் சிறப்பைக் குறித்துச் சிறிது நேரம் சம்பாஷணை நடந்தது.  பின்னர், சிவஞான
கண்டராதித்தரின் தேவி, தம் அருமை மகனைப் பார்த்துக் "குழந்தாய்! இந்தத் திருவையாற்றில் அப்பர்
பெருமான் கண்ட காட்சியைப் பற்றி ஒரு பதிகம் பாடியிருக்கிறாரே! அதை நீ ஒரு முறை பாடு, 
கேட்கலாம்! தேவார கோஷ்டியார் பாடக் கேட்டது எனக்கு அவ்வளவாகத் திருப்தி அளிக்கவில்லை!" என்றார்.


இளவரசிகளும், பூங்குழலியும் அந்தக் கோரிக்கையை ஆமோதித்தார்கள்.  பின்னர், சேந்தன்
அமுதனாகிய மதுராந்தகத் தேவர் அந்தப் பதிகத்தைத் தமது இனிய குரலில் பாடினார்: "மாதர்ப்
பிறைக்கண்ணியானை மலையான் மகளொடும்பாடிப் போதொடு நீர்சுமந்தேத்திப் புகுவாரவர் பின்புகுவேன் யாதுஞ்
சுவடுபடாமல் ஐயாறு அடைகின்றபோது காதல்மடப் பிடியோடுங் களிறு வருவன கண்டேன்! கண்டேனவர்
திருப்பாதம்! கண்டறியாதன கண்டேன்!" இந்த அடியுடன் தொடங்கிப் பின்வரும் பத்து அடிகளையும் மதுராந்தகர்
தம்மை மறந்த நிலையில் பாடினார்.  கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களும் தங்களை மறந்திருந்தார்கள்;  அன்று
அப்பர் பெருமான் கண்ட காட்சிகளையெல்லாம் அவர்களும் கண்டார்கள்.


பாடல் முடிந்து, சிறிது நேரம் வரையில் அங்கே மௌனம் குடிகொண்டிருந்தது.  பின்னர், குந்தவை
செம்பியன் மாதேவியைப் பார்த்து, "அம்மா! அப்பர் இந்தப் பதிகம் பாடிய வரலாற்றை முன்னொரு முறை
எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள்.  இப்போது இன்னொரு தடவை சொல்லுங்கள்! இவர்களும் கேட்கட்டும்!"
என்றாள்.மற்றவர்களும் வற்புறுத்திக் கேட்டதன் பேரில் பெரிய பிராட்டி செம்பியன் மாதேவி அந்த
வரலாற்றைக் கூறினார்.  


அப்பர் சுவாமி பிராயம் முதிர்ந்து உடல் தளர்ச்சியுற்றிருந்த சமயத்தில் கைலையங்கிரிக்குச்
சென்று இறைவனைத் தரிசிக்க விரும்பினார்.  நெடுதூரம் வடதிசை நோக்கிப் பிரயாணம் செய்தார். 
மேலே நடக்க முடியாமல் களைத்து விழுந்தார்.  அச்சமயம் ஒரு பெரியவர் அங்கே தோன்றி, "அப்பரே!
கைலையைத் தேடி நீ எங்கே செல்கிறீர்? பொன்னி நதிக் கரையிலுள்ள திருவையாற்றுக்குச் செல்லுங்கள்!
பூலோக கைலாசம் அதுதான்" என்று அருளிச் செய்து மறைந்தார்.  அது இறைவன் வாக்கு என்று அறிந்த அப்பர்
திரும்பித் திருவையாறு வந்தார்.  அந்த ஸ்தலத்தை நெருங்கி வந்த போதே அவருடைய உள்ளம் பரவசம்
அடைந்தது.  பல அடியார்கள் கையில் பூங்குடலையும் கெண்டியில் காவேரி நீரும் ஏந்தி ஐயாறப்பனைத்
தரிசிப்பதற்காகச் சென்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்.  அவர்கள் இறைவனுடைய புகழைப் பாடிக்கொண்டு
சென்றார்கள்.  அவர்கள் பின்னால் அப்பரும் சென்றார்.  அப்போது திருவையாறு நகர்ப்புறத்தில் ஆணும்
பெண்ணுமாக இரு யானைகள் வந்தன.  அந்தக் களிறும் பிடியும் சிவமும் சக்தியுமாக அப்பருக்குக் காட்சி
அளித்தன.  ஆலயத்தை அடைவதற்குள் இவ்வாறு பல விலங்குகளையும் பறவைகளையும் ஆண் பெண் வடிவத்தில் அப்பர்
பார்த்தார்.  கோழி பெடையோடு கூடிக் குலாவி வந்தது; ஆண் மயில் பெண் மயிலோடு ஆடிப் பிணைந்து
வந்தது.  அருகிலிருந்த சோலையில் ஆண் குயிலோடு பெண் குயில் பாடிக் களித்துக் கொண்டிருந்தது; இடி
முழக்கக் குரலில் முழங்கிக் கொண்டு ஏனம் ஒன்று அதன் பெண் இனத்தோடு சென்றது; நாரையும் அதன் நற்றுணையும்
சேர்ந்து பறந்து சென்றன; பைங்கிளியும் அதன் பேடையும் பசுமரக்கிளைகளில் மழலை பேசிக் கொண்டிருந்தன;
காளையும் பசுவும் கம்பீரமாக அசைந்து நடந்து சென்றன.இவ்வாறு ஆணும் பெண்ணுமாக அப்பர் சுவாமிகளின்
முன்னால் தோன்றியவையெல்லாம் சிவமும் சக்தியுமாக அவருடைய அகக்கண்ணுக்கு புலனாயின.  உலகமெல்லாம்
சக்தியும் சிவமுமாக விளங்குவதைக் கண்டார்.  "இந்த உலகமே கைலாசம்; தனியாக வேறு கைலாசமில்லை"
என்று உணர்ந்தார்.  இத்தகைய மெய்ஞான உணர்ச்சியோடு மேலே சென்றபோது, ஐயாறப்பரும், அறம் வளர்த்த
நாயகியும் கைலாச வாகனத்தில் எழுந்தருளி வீதி வலம் வருவதையும் பார்த்தார்.  தாம் அன்று புறக்கண்ணாலும்
அகக்கண்ணாலும் பார்த்து அனுபவித்ததையெல்லாம் ஒவ்வொன்றாக இனிய தமிழில் இசைத்துப் பாடி அருளினார். 
இத்தனை காலமும் தாம் கண்ணால் கண்டும் கருத்தினால் அறியாமலிருந்தவற்றை இன்று திருவையாற்றில் கண்டு
அறிந்து கொண்டதாக ஒவ்வொரு பாடலின் முடிவிலும் "கண்டறியாதன கண்டேன்!" என்று திரும்பத் திரும்ப
வியந்து கூறினார்.  


முதிய எம்பிராட்டியார் கூறி வந்த இந்த வரலாற்றை எல்லாரும் மெய்மறந்து கேட்டுக்கொண்டு
வந்தார்கள்.  வரலாறு முடிந்த பிறகு கொடும்பாளூர் இளவரசி ஒரு கேள்வி கேட்டாள்: "அம்மா! அப்பர்
சுவாமிகள் விலங்கின பறவை இனங்களின் காதலைக் குறித்து இப்படியெல்லாம் வியந்து வியந்து
கூறியிருக்கிறாரே? மனித இனத்தைப் பற்றி மட்டும் ஏன் குறிப்பிடவில்லை?" என்றாள்.  "மனித குலத்தில் 
பிரதிப்
பயனை விரும்பாமல் உண்மையான அன்பு கொண்ட ஆண் - பெண்கள் இல்லவே இல்லை. 
அதனாலே தான் அப்பர் மனித குலத்து ஆண் பெண்களைக் குறிப்பிடவில்லை!" என்றாள் பூங்குழலி.  "அது சரியல்ல;
மகளே! உன்னையும், என் மகனையும் அப்பர் சுவாமிகள் பார்த்திருந்தால், மனித குலத்தின் காதலையும்
சேர்த்துக் கொண்டு பாடியிருப்பார்!" என்றார் செம்பியன் மாதேவி.  "ஆமாம்; ஆமாம்!" என்று மற்ற இரு
பெண்மணிகளும் ஆமோதித்தார்கள்.  


இந்தச் சமயத்தில் அந்த மாளிகையின் வாசலில் ஏதோ சலசலப்பு உண்டாயிற்று.  சேவகன் ஒருவன்
உள்ளே வந்து, "சீனத்துப் பட்டு வர்த்தகர்கள் இருவர் வந்திருக்கிறார்கள்.  இளவரசிகளைப் பார்த்து
விட்டுத்தான் போவோம் என்கிறார்கள்!" என்றான்.  இளைய பிராட்டி வியப்பும், கோபமும் அடைந்து,
"அவர்கள் யார் அவ்வளவு அதிகப்பிரசங்கிகள்? இப்போது ஒன்றும் வேண்டாம் என்று சொல்லி அவர்களைப்
போகச் சொல்!" என்றாள்.  இதற்குள் பூங்குழலி, "தேவி! அவர்களை நான் வரச் சொல்லியிருந்தேன்
மன்னிக்க வேண்டும்!" என்றாள்.  "அப்படியானால் வந்து விட்டுப் போகட்டும்!" என்றாள் இளையபிராட்டி. 
சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் சீனத்து வர்த்தகர்கள் இருவரும் இரண்டு மூட்டைகளுடனே அங்கு வந்தார்கள்.  


பக்க தலைப்பு


எண்பத்து  நான்காம்  அத்தியாயம் 

பட்டாபிஷேகப்  பரிசு 



சீனத்து வர்த்தகர்கள் இருவரும் தலையில் பெரிய பெரிய தலைப்பாகைகளுடனும் முகத்தில்
அடர்த்தியாக வளர்ந்திருந்த தாடி மீசைகளுடனும் காட்சி அளித்தார்கள்.  அரண்மனை மேன்மாடத்தில்
அச்சமயம் எரிந்து கொண்டிருந்த மங்கலான தீபத்தின் ஒளியில் அவர்களுடைய முகத் தோற்றங்கள் தெளிவாகப்
புலப்படவில்லை.  அவர்கள் என்ன பிராயத்தினர் என்பதைக் கூடத் தெரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.  குந்தவை
உள்ளத்தில் தோன்றியிருந்த ஐயங்கள் மேலும் வலுப்பட்டன.  அறிவில் மிக்க அம்மாதரசி, "பட்டுப்
பட்டாடைகளைப் பார்ப்பதற்கு இந்த வெளிச்சம் போதாது, பெரிய தீவர்த்தி ஏற்றிக்கொண்டு வா!" என்று
அவ்வர்த்தகர்களை அழைத்து வந்த சேவகனுக்குக் கட்டளையிட்டாள்.  


"நான் சென்று நல்ல விளக்கு அனுப்புகிறேன்!" என்று கூறிவிட்டு மதுராந்தகத் தேவர்
அவ்விடத்திலிருந்து அகன்றார். அவருடன் செம்பியன் மாதேவியும் சென்றார்.  அவர்கள் சென்ற பின்னர்
குந்தவை சீன வர்த்தகர்களை நோக்கி, "ஐயா! உங்களுக்கு ஏன் இத்தனை அவசரம்? உங்கள் சரக்குகளை நாளைப்
பகல் வேளையில் கொண்டு வந்து காண்பிக்கக் கூடாதா? இரவுக்கிரவே வந்தீர்களே?" என்றாள்.  


"இளவரசிமார்களே! மன்னிக்க வேண்டும்! நாங்கள் தஞ்சைக்கு வந்து பல தினங்கள் ஆயின. 
எவ்வளவோ பிரயத்தனம் செய்தும் அரண்மனைக்குள் வந்து தங்களைப் பார்க்க முடியவில்லை.  நாளை மறுதினம்
நாகப்பட்டினத்திலிருந்து நாவாய் புறப்படுகிறது.  அதில் நாங்களும் புறப்படவேண்டும்.  அதனாலேதான்
அவசரப்பட்டோம்!" என்று சீன வர்த்தகர்களில் ஒருவன் சொன்னான்.


அவனுடைய குரல் சிறிது விசித்திரமாக இருந்தாலும் அவன் பேசிய தமிழ் நன்றாக இருந்ததைக்
குறித்து அங்கிருந்தவர்கள் அதிசயப்பட்டார்கள்.  "சீன வர்த்தகரே! உமக்குத் தமழ்மொழி மிக நன்றாக
வருகிறதே!" என்றாள் குந்தவை."நான் இச்சோழ நாட்டுக்கு வியாபார நிமித்தமாக வந்து தங்கிச் சில
காலம் ஆயிற்று.  அதனால் தமிழ் பேசச் சிறிது கற்றுக் கொண்டேன்.  தமிழும், தமிழ்நாடும் எனக்குப்
பிடித்திருக்கின்றன" என்றான் அவ்வர்த்தகன்.


"பின் ஏன் இப்போது உங்கள் நாட்டுக்குப் புறப்பட அவசரப்படுகிறீர்கள்? பட்டாபிஷேகம்
வரையிலாவது இருந்து விட்டுப்போகக் கூடாதா? அவ்வளவு அவசரம் என்ன?" "நாளை மறுநாள் புறப்படும் கப்பல்
தவறி விட்டால், அப்புறம் எப்போது கப்பல் கிளம்புமோ தெரியாது.  முன்போலவெல்லாம் இப்போது அடிக்கடி
நாகையிலிருந்து கப்பல்கள் புறப்படுவதில்லை!" "அது எதனால்?" 


"தங்களுக்கு அதன் காரணம் தெரியாதா தேவி! கடற் பிரயாணம் முன்போல இப்போது
சுலபமாயில்லை; பத்திரமாகவும் இல்லை.  கடற் கொள்ளைக்காரர்கள் அதிகமாகி விட்டார்கள்.  அரபு
நாட்டிலிருந்து ஆவேச வெறி கொண்ட வீரர்கள் கப்பல்களில் ஏறி மேலைக் கடல்களிலும் கீழைக்கடல்களிலும்
எங்கெங்கும் சஞ்சரித்து வருகிறார்கள்.  கடற்கரை ஓரங்களிலும், துறைமுகங்களின் சமீபத்திலும்கூட அவர்கள்
வந்து காத்திருக்கிறார்கள்.  வர்த்தகக் கப்பல்களைக் கண்டதும், நெருங்கி வந்து பாய்கிறார்கள். 
மூர்க்காவேசத்துடன் போர் செய்து கப்பல்களில் உள்ளவர்களையெல்லாம் கொன்று, பொருள்களையும் கொள்ளை
கொண்டு போகிறார்கள்.  இது காரணமாக, இப்போதெல்லாம் வர்த்தகக் கப்பல்கள் தனித் தனியாகக்
கிளம்பிச் செல்ல இயலுவதில்லை.  பத்துக் கப்பல்கள், இருபது கப்பல்கள் சேர்ந்து புறப்பட வேண்டியிருக்கிறது.
அவ்வாறு நாளை மறுநாள் புறப்படும் கப்பல்கள் போய் விட்டால், மறுபடி எத்தனை காலம் காத்திருக்க
வேண்டுமோ, தெரியாது.  தேவிமார்களே! பெரிய மனசு செய்து நாங்கள் கொண்டு வந்திருக்கும் பட்டுப்
பட்டாடைகளைப் பாருங்கள்!" 


இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டே அச்சீன வர்த்தகன் தான் கொண்டு வந்திருந்த மூட்டையைப் பிரிக்கத்
தொடங்கினான்.  அம்மாதிரியே இன்னொருவனும் மூட்டையை அவிழ்த்தான்.  "வர்த்தகர்களே! இப்போது உங்கள்
கடையை விரிப்பதில் பயனில்லை.  உங்கள் பட்டாடைகளின் தரத்தை இரவு நேரத்தில் பார்த்து நன்கு
தெரிந்துகொள்ள முடியாது.  உங்களிடம் பட்டாடைகள் வாங்கினால் விலை கொடுப்பதற்கு வேண்டிய பொருளும்
இங்கே நாங்கள் கொண்டு வந்திருக்கவில்லை!" என்றாள் இளைய பிராட்டி.  


முதலில் பேசிய வர்த்தகன் உடனே மிக்க வியப்படைந்தவனைப் போல் எழுந்து நின்று கரங்களை
விரித்துக் குவித்து விட்டு, "இளவரசி! தங்களிடம் நாங்கள் விலை கூறிப் பெறுவோமா? நல்ல வார்த்தை
சொன்னீர்கள்! தாங்கள் இந்தப் பட்டாடைகளை ஏற்று அணிந்துகொள்ள மனமுவந்தால், அதுவே நாங்கள் முன்
ஜென்மங்களில் செய்த தவத்தின் பயன் என்று எண்ணி மகிழ மாட்டோமா? விலை கூறி விற்பதற்காக நாங்கள்
இந்தச் சரக்குகளைக் கொண்டு வரவில்லை. பட்டாபிஷேகப் பரிசுகளாகக் கொண்டு வந்தோம்!" என்றான்.  


"அப்படியானால், நீங்கள் தவறான இடந்தேடி வந்தீர்கள்.  இங்கேயுள்ள எங்களில் யாருக்கும்
பட்டாபிஷேகம் இல்லை.  முடிசூட்டிக் கொள்ளப் போகிறவர் இளவரசர் பொன்னியின் செல்வர்.  அவரைத்
தேடிக்கொண்டு போய் உங்கள் பரிசுகளைக் கொடுங்கள்!" "இல்லை, தேவி! சரியான இடந்தேடித்தான் நாங்கள்
வந்துள்ளோம்.  எதற்கேனும் பொன்னியின் செல்வரின் தயவைப் பெற வேண்டுமானால், முதலில் இளைய பிராட்டி
குந்தவை தேவியின் தயவைப் பெறுவதுதான் அதற்கு உபாயம் என்று எல்லோரும் சொல்லுகிறார்கள்!" என்றான்
சீன வர்த்தகன்.  


இதைக் கேட்டு அங்கிருந்த பெண்ணரசிகள் அனைவரும் நகைத்தார்கள்.  "எல்லாரும் என்றால் யார்?
அவ்விதம் எங்கே, யார் பேசியதை நீங்கள் கேள்விப்பட்டீர்கள்?" "ஏன், தாயே? இன்றைக்கு இந்த நகரில்
நடந்த உற்சவத்தின் போது கூடியிருந்த கூட்டத்தில் கூடப் பலர் பேசிக்கொண்டார்கள்.  'தமக்கை சொல்லைத்
தம்பி தட்டவே மாட்டார்' என்று சொல்லிக் கொண்டார்கள்.  இதோ என் தோழனை வேண்டுமானாலும்
கேளுங்கள்!" 


இத்தனை நேரம் சும்மாயிருந்த அத்தோழன், "ஆம், இளவரசிமார்களே! அது உண்மைதான்!
'பொன்னியின் செல்வருக்குப் பட்டாபிஷேகம் என்றால், அது குந்தவைப்பிராட்டிக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்தது
மாதிரிதான்!' என்று ஜனங்கள் பேசிக் கொண்டார்கள்.'இனிமேல் சோழ நாட்டில் பெண்ணரசு தான் நடக்கப்
போகிறது! அது நல்லரசாகவும் இருக்கும்' என்று ஜனங்கள் சொல்லிக்கொண்டார்கள்." மறுபடியும் இளவரசிகள்
'கலகல'வென்று சிரித்தார்கள்.


"ஆகையால், இளவரசிமார்களே! கருணை கூர்ந்து இந்தப் பட்டாபிஷேகப் பரிசுகளை ஏற்றுக்கொள்ள
வேண்டும்!" என்றான் ஒரு சீன வர்த்தகன்.  "ஏற்றுக்கொண்டு, பொன்னியின் செல்வரிடம் எங்கள்
கோரிக்கையையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்!" என்றான் இன்னொரு வர்த்தகன்.  "என்ன கோரிக்கை?
பொன்னியின் செல்வரிடம் உங்களுக்கு என்ன காரியம் ஆகவேண்டும்? முதலில் அதைச் சொல்லுங்கள்!" என்றாள்
குந்தவைப் பிராட்டி.


"தேவி! அவரால் எத்தனையோ காரியம் ஆகவேண்டும்.  எங்களுக்கு மட்டும் அல்ல; சோழ நாடு
முதலாவது சீன தேசம் வரையில் உள்ள எல்லா நாட்டு வர்த்தகர்களும் பொதுமக்களும் அருள்மொழிவர்மரைத் தான்
நம்பியிருக்கிறார்கள்.  பராந்தக சக்கரவர்த்தியின் காலத்தில் கடல்களெல்லாம் பத்திரமாயிருந்தன. 
கடற் பிரயாணத்தில் புயற் காற்றினால் நேரும் ஆபத்தைத் தவிர, வேறுவித அபாயம் இல்லாமலிருந்தது. 
கடலில் கப்பல்களைத் தாக்கிக் கொள்ளையடிப்பது என்பது கனவிலும் கேள்விப்படாத காரியமாயிருந்தது. 
சோழ நாட்டு நாவாய்கள் வர்த்தகப் பொருள்களை ஏற்றிக்கொண்டு இராஜபாட்டைகளில் செல்வது போல்
நிர்ப்பயமாகச் சென்று கொண்டிருந்தன.  மாநக்கவாரம், மாயிருடிங்கம், மாபப்பாளம், இலாமுரி தேசம்,
ஸ்ரீவிஜயம், சாவகம், கடாரம், காம்போஜம் ஆகிய கடல் சூழ்ந்த நாட்டுத் துறைமுகங்களுக்குச் சோழ நாட்டுக்
கப்பல்கள் சென்று ஆங்காங்கே இறக்குமதி ஏற்றுமதி செய்துகொண்டு எங்கள் சீன நாட்டுக்குச் சென்றன. 
அவ்விதமே எங்கள் சீன தேசத்திலிருந்து புறப்பட்ட கப்பல்களும் சோழ நாட்டுக்குத் தங்கு தடையின்றி வந்து
கொண்டிருந்தன.  அந்தக் காலம் இப்போது பழங்கனவாகப் போய்விட்டது. தேவி! தங்களிடம் உண்மையைச்
சொல்லி விடுகிறோம்.  இந்தப் பட்டுப் பட்டாடைகளை தாங்கள் திரும்பக் கொண்டு போனால் பத்திரமாய்
எங்கள் நாட்டுக்குக் கொண்டுபோய்ச் சேர்ப்போம் என்பது நிச்சயமில்லை.  வழியில் அராபியக் கடல்
கொள்ளைக்காரர்களிடம் இந்தப் பட்டாடைகளைப் பறி கொடுப்பதைக் காட்டிலும் சோழ நாட்டு
இளவரசிமார்களுக்குப் பரிசாக அளிப்பதே மிகவும் விசேஷமான காரியமல்லவா?" 


இவ்விதம் அந்தச் சீன வர்த்தகன் சொல்லி வந்தபோது குந்தவை தேவியின் கருவண்டுகளை ஒத்த
கண்கள் நன்கு விரிந்து அளவிலா ஆர்வம் ததும்பப்பெற்றவையாயின.  "பொன்னியின் செல்வரால் அந்தக்
காரியம் நடைபெறும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? பராந்தக சக்கரவர்த்தியின் காலத்தில்
இருந்ததுபோல், கடற்பிரயாணம் அபாயமற்றதாகும் என்று எண்ணுகிறீர்களா? மாநக்கவாரம், மாயிருடிங்கம்,
கடாரம், ஸ்ரீவிஜயம் முதலிய நாடுகளில் பொன்னியின் செல்வரின் புகழ் பரவும் என்று நம்புகிறீர்களா?"
என்று கேட்டாள்.  "நாங்கள் நம்புவது மட்டும் என்ன? இந்தச் சோழ நாட்டு வர்த்தகப் பெருமக்கள் எல்லாரும்
நம்புகிறார்கள்.  ஏன்? சற்று முன் நாங்கள் ஒரு சோதிடரிடம் போயிருந்தோம் அவருங்கூடச் சொன்னார்."
"என்ன சொன்னார்?" 


பொன்னியின் செல்வர் பெரிய பெரிய கப்பல் படைகளைத் திரட்டிக்கொண்டு கடல்களைக் கடந்து
செல்வார்; கொள்ளைக்காரர்களின் கூட்டங்களை ஒழித்து விடுவார்; கடற்பிரயாணத்தை முன்போல்
நிர்ப்பயமானதாகச் செய்து விடுவார்; சோழ நாடு பராந்தக சக்கரவர்த்தியின் காலத்தில் அடைந்திருந்த
பெருமையை மீண்டும் அடையும் என்றெல்லாம் ஜோதிடர் சொன்னார்.  ஆனால் இதற்கெல்லாம் சோழ நாட்டு
இளவரசிகள் குறுக்கே நின்று தடை கிளப்பாமல் இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறினார்!" "இவ்வளவுதான்
சொன்னாரா? இளவரசிகளைப் பற்றி இன்னும் ஏதாவது அவதூறு கூறினாரா?" 


"ஆகா! அவதூறா? அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை.  தேவி! பழையாறை இளையபிராட்டியைப்
பற்றியும், கொடும்பாளூர்க் கோமகளைப் பற்றியும் அவதூறு சொல்கிறவர்கள் இந்தச் சோழ நாட்டில் யாருமே
இருக்க முடியாது.  அப்படி இருக்க, இளவரசிகளின் தயவை எதிர்பார்த்திருக்கும் ஜோதிடர் மட்டும் துணிந்து
சொல்லுவாரா?" "வேறு என்னதான் அந்த ஜோதிடர் எங்களைப் பற்றிச் சொன்னார்?" "இளவரசிமார்கள்
இருவரும் சற்று முன் அவரிடம் வந்து விட்டுப் போனதாகக் கூறினார்.இரண்டு பேருக்கும் விரைவில் திருமணம்
நடக்கும் என்று சொன்னார்.  தேவிமார்களே! பட்டாபிஷேகத்துப் பரிசாக ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால் திருமணப்
பரிசிலாகவாவது இந்தப் பட்டு ஆடைகளை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்" என்றான் முதலில் பேசிய சீன
வர்த்தகன்.  


இதைக் கேட்ட வானதி, "அக்கா! இந்தச் சீன வர்த்தகர்கள் வெறும் வம்புக்காரர்கள் இவர்களைப்
போகச் சொல்லுங்கள்!" என்றாள்.  "கொஞ்சம் பொறு வானதி! இவர்களுடைய வம்பு இன்னும் எவ்வளவு தூரம்
போகிறது, பார்க்கலாம்!" என்று குந்தவை சொல்லிவிட்டு, "வர்த்தகர்களே! ஜோதிடர் வீட்டு வாசலில்
யானையின் மீது வந்து நின்றவர்கள் நீங்கள்தானே?" என்றாள்.  "ஆம், தேவி! ஜோதிடர் வீட்டைத் தேடிப்
போனதற்குப் பயன் உடனே கிடைத்து விட்டது.  நீங்கள் வந்திருப்பதைத் தெரிந்து கொண்டோம்.  உங்களைச்
சந்திக்கும் பாக்கியம் இன்று எங்களுக்குக் கிடைக்கும் என்று ஜோதிடர் கூறியதும் பலித்து விட்டது. 
அம்மாதிரியே கொடும்பாளூர் இளவரசியைக் குறித்து அவர் கூறியதும் பலித்துவிட்டால் எங்கள் கவலையெல்லாம்
தீர்ந்துவிடும்!" 


வானதி மீண்டும், "அக்கா! இவர்களைப் போகச் சொல்லுங்கள்!" என்றாள்.  "வர்த்தகர்களே!
உற்சவக் கூட்டத்தினிடையே யானை ஏறி வந்தவர்களும் நீங்கள்தானே? அடிக்கடி நீங்கள் யானை மேலிருந்து
கீழிறங்கி ஜனக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டீர்கள் அல்லவா?" என்று குந்தவை கேட்டாள்.  "ஆம், தேவி!
வரப்போகும் பட்டாபிஷேகத்தைப் பற்றி ஜனங்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்று தெரிந்து கொள்ள
விரும்பி அவ்வாறு கூட்டத்தில் புகுந்து சுற்றி வந்தோம்." 


"ஜனங்கள் என்ன பேசிக்கொண்டார்கள்? பொன்னியின் செல்வர் முடிசூட்டிக்கொள்ளப் போவதைப்
பற்றித் திருப்தியாகத் தானே பேசினார்கள்?" "இல்லை; முடிசூட்டு விழாவைப் பற்றியே யாரும்
பேசவில்லை." "பின்னர், ஜனங்கள் எதைப் பற்றிப் பேசினார்கள்?" "மதுராந்தகத்தேவரின் பக்தி
மகிமையைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டார்கள்." "அப்படி நல்ல விஷயமாகச் சொல்லுங்கள்.பூங்குழலி!
கேட்டாயா?" என்று குந்தவை பூங்குழலியைப் பார்த்துச் சொல்லி விட்டு, "மதுராந்தகத் தேவரைப் பற்றி
இன்னும் என்னவெல்லாம் சொன்னார்கள்?" என்றாள்.  


"மதுராந்தகருடைய தியாகப் பண்பைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.  சோழ ராஜ்யத்தில் அவருக்குப்
பாத்தியதை கொண்டாடும் உரிமை இருந்தும், 'இராஜ்யம் வேண்டாம்' என்று சொல்லி விட்டதை மிகவும்
பாராட்டினார்கள்." "அப்படியா? அதற்குக் காரணம் என்ன சொல்லிக் கொண்டார்கள்?" 


"மதுராந்தகத்தேவர் யாரோ ஒரு படகுக்காரப் பெண் மீது காதல் கொண்டு அவளையே
பட்டமகிஷியாக்கிக் கொள்ளுவேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்தாராம்.அதனால் ஏற்கெனவே அவர்
கட்சியிலிருந்த சிற்றரசர்களின் மனம் மாறிவிட்டதாம்.  'அப்படியானால் மதுராந்தகருக்குப் பட்டம்
கிடையாது; பொன்னியின் செல்வருக்கே பட்டம்' என்று சிற்றரசர்கள் சொல்லிவிட்டார்களாம். 
இம்மாதிரி ஜனங்கள் பேசிக் கொண்டார்கள்.  இளவரசிமார்களே! அந்தப் பாக்கியசாலியான ஓடக்காரப்
பெண் இங்கே இருந்தால், அவருக்கும் பட்டாடைப் பரிசு கொடுக்க விரும்புகிறோம்." 


பூங்குழலி இப்போது, "தேவி! கொடும்பாளூர் இளவரசி கூறியது சரிதான்.  இந்த வர்த்தகர்கள்
வெறும் வம்புக்காரர்கள் இவர்களை உடனே போகச் சொல்லுங்கள்!" என்றாள்.  "கொஞ்சம் பொறு பூங்குழலி!
உனக்கு என்ன கோபம்? இவர்கள் உன்னைப் பற்றி ஒன்றும் தவறாகப் பேசவில்லையே? புகழ்ச்சியாகத்தானே
பேசுகிறார்கள்?" என்றாள் குந்தவை.  "இவர்கள் என்னைப் பற்றிப் புகழ்ச்சியாகவும் பேச வேண்டாம்;
இகழ்ச்சியாகவும் பேச வேண்டாம்! எனக்குப் பரிசு கொடுக்கவும் வேண்டாம்! என்று பூங்குழலி கிளம்பினாள்.  


"அம்மணி! தாங்கள்தானா அந்தப் பாக்கியவதி? ஆகா! ஜனங்கள் பேசிக்கொண்டது ரொம்ப
சரி!" என்றான் சீன வர்த்தகர்களில் ஒருவன்.  "இன்னும் வேறு என்ன பேசிக் கொண்டார்கள்?" என்று
பூங்குழலி புன்னகையுடன் கேட்டாள்.  "மதுராந்தகத்தேவர் தங்களை முன்னிட்டு இந்தச் சோழ ராஜ்யத்தையே
தியாகம் செய்துவிட்டார் என்று கூட்டத்தில் ஒருவர் சொன்னபோது, அதற்கு மறுமொழியாக இன்னொருவர்,
'பூங்குழலி தேவிக்காக ஒரு இராஜ்யத்தைத்தானா தியாகம் செய்யலாம்? என்னிடம் ஒன்பது இராஜ்யம்
இருந்திருந்தால் அவ்வளவு இராஜ்யங்களையும் தியாகம் செய்திருப்பேனே?' என்று சொன்னார்.அவர் கூறியதை
நானும் ஆமோதிக்கிறேன்!" என்றான் அச்சீன வர்த்தகன்.  பூங்குழலி கள்ளக் கோபத்துடன், "அக்கா! இந்த
அதிகப்பிரசங்கி வர்த்தகரை உடனே தண்டிப்பதற்குத் தாங்கள் ஏற்பாடு செய்யவேண்டும்; இல்லாவிட்டால் நானே
பொன்னியின் செல்வரிடம் சொல்லி இவருக்குத் தண்டனை வாங்கிக் கொடுப்பேன்!" என்றாள்.  


இதை கேட்டுக்கொண்டு அப்போது மேன்மாடத்துக்கு வந்தார் மதுராந்தகத்தேவர், மாலை நேரத்துப்
பூஜை செய்து விட்டுக் கையில் மலர்ப் பிரஸாதம் எடுத்துக்கொண்டு வந்தவர், பூங்குழலியின் வார்த்தைகளைக்
கேட்டு, "இந்த வர்த்தகர் கூறுவதில் தவறு ஒன்றுமில்லையே? எதற்காக அவரைத் தண்டிக்க வேண்டும்? அவர்
கூறியதை நானும் ஆமோதிக்கிறேன் பூங்குழலி!" என்றார்.  இவ்விதம் சொல்லிக்கொண்டு வந்தவரை அந்தச்
சீன வர்த்தகன் திரும்பிப் பார்த்தபோது, பூங்குழலி, "உண்மையான வர்த்தகர் சொன்னால் சரிதான்;
வேஷதாரி வர்த்தகரை எப்படி ஆமோதிக்க முடியும்?" என்று சொல்லிக்கொண்டே, அந்த வர்த்தகர் தலையில்
அணிந்திருந்த சீனத்துத் தலைப்பாகையைப் பிடித்து இழுத்தாள்.  தலைப்பாகை கீழே விழுந்தது;
தலைப்பாகையுடன் அவருடைய முகத்திலிருந்த தாடி எல்லாம் கீழே விழுந்தன! 


சாக்ஷாத் வந்தியதேவனுடைய திருமுகம் காட்சி அளித்தது.  "ஐயா! காப்பாற்றுங்கள்!" என்று
அலறிக்கொண்டே வந்தியத்தேவன் மற்றொரு சீன வர்த்தகனின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொள்ள முயன்றபோது,
அவனுடைய தலைப்பாகையும் தாடி மீசையும் கழன்று விழுந்தன.  பொன்னியின் செல்வர் புன்னகை பொலிந்த
முகத்துடன் தோற்றமளித்தார்.  மூன்று பெண்மணிகளும் குலுங்கக் குலுங்க நீண்ட நேரம் சிரித்தார்கள். 
செம்பியன்மாதேவி மேன் மாடத்துக்கு வந்த பிறகு அவரிடம் ஒரு தடவை சொல்லிவிட்டு மறுபடியும்
சிரித்தார்கள்.  


பூங்குழலி, "அம்மா! இவர்களைக் கோயிலின் அருகே பார்த்த போதே ஒருமாதிரி எனக்குச்
சந்தேகம் தோன்றிவிட்டது.  அதனாலே தான் தைரியமாக இவர்களை அரண்மனைக்கு வரச் சொன்னேன்!"
என்றாள்.மதுராந்தகத்தேவர், "ஆமாம்; எனக்கு என் நண்பனைத் தெரிந்து போய்விட்டது.  ஆகையினாலேதான்
இவர்களை இங்கே விட்டு விட்டு நான் பூஜை செய்யச் சென்றேன்!" என்றார்.  "வானதி! நீயும் நானும்தான்
புருஷர்களின் கள்ள வேடத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத அசடுகள் போலிருக்கிறது!" என்றாள் குந்தவை.  


"இவர்கள் எதற்காக இந்த மாதிரி வேஷம் போட்டுக்கொண்டு வந்து நம்மை ஏமாற்றப்
பார்த்தார்கள்? அதைக் கேளுங்கள், அக்கா?" என்றாள் கொடும்பாளூர்க் கோமகள்.  "கேட்பானேன், வானதி!
என் சகோதரன் இப்படியெல்லாம் கள்ள வேஷம் போடத் தெரிந்தவன் அல்ல. சகவாச தோஷத்தினால்தான்
இவ்வாறெல்லாம் வேடம் போடவும் பொய் புனைந்துரைக்கவும் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறான்!" என்றாள் குந்தவைப்
பிராட்டி.  "தேவி! இந்தக் காரியத்துக்கு வந்தியத்தேவன் மீது பழிசுமத்த வேண்டாம்.  சீன வர்த்தகர்கள்
மாதிரி வேஷம் தரிக்கும் அபூர்வ யோசனை என் மனத்திலேதான் தோன்றியது!" என்றார் அருள்மொழி.  


"இம்மாதிரி யோசனை உன் மனதில் தோன்றியதற்குக் காரணந்தான் சகவாச தோஷம் என்று
சொல்கிறேன்.  போகட்டும், இந்த மாதிரி பொய் வேஷம் நீ இனிமேல் போட வேண்டாம்!" "அக்கா!
திருவள்ளுவர் வாய்மையின் பெருமையைப் பற்றி எவ்வளவோ சொல்லியிருக்கிறார்.  ஆனால் அவர்கூட,
'பொய்மையும் வாய்மை இடத்த; புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கு மெனின்!' என்று சொல்லியிருக்கிறார்
அல்லவா?" "திருவள்ளுவர் அந்தக் குறளைப் பாடியபோது இப்படி நீ அதை உபயோகப்படுத்தப் போகிறாய் என்று
கனவிலும் கருதியிருக்க மாட்டார்." 


"திருவள்ளுவரை விட்டுவிடலாம் இராமர் வனத்துக்குப் புறப்பட்டபோது தம்மைத் தொடர்ந்து வந்த
அயோத்தி மக்களைத் திரும்பி அயோத்திக்குப் போகும்படி செய்வதற்குக் கொஞ்சம் பொய்மையைக்
கையாளவில்லையா? ஜனங்கள் தூங்கும்போது எழுந்து ரதத்தை அயோத்தியை நோக்கிச் சிறிது தூரம் செலுத்தி
விட்டுப் பிறகு கங்கைக் கரையை நோக்கிச் செலுத்தும்படி சுமந்திரரிடம் சொல்லவில்லையா!" "தம்பி! நீ
எல்லாக் காரியங்களிலும் இராமரைப் பின்பற்றுவதாயிருந்தால் எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சிதான்! போகட்டும்!
நீங்கள் இந்தப் பொய் வேஷம் பூண்டதால் 'புரை தீர்ந்த நன்மை', என்ன உண்டாயிற்று? அதைச் சொல்வாயா?"
என்று கேட்டாள் குந்தவை.  "நாங்கள் இன்னார் என்பதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் குடிமக்களின் கூட்டத்தில் புகுந்து
அங்குமிங்கும் அலைந்து அவர்களுடைய உண்மையான மனக் கருத்துக்களை அறிய முடிந்தது!" குந்தவை சிறிது
ஆர்வத்துடன், "மக்கள் மனக் கருத்தைப் பற்றி என்ன தெரிந்து கொண்டாய், தம்பி!" என்று கேட்டாள்.  


"எத்தனையோ தெரிந்து கொண்டேன், அக்கா! முக்கியமாக, இந்தச் சோழ சாம்ராஜ்யம்
பராந்தகச் சக்கரவர்த்தியின் காலத்தில் இருந்ததுபோல் மகோந்நதமடைய வேண்டும் என்பதை மக்கள் எல்லாரும்
விரும்புகிறார்கள் என்று அறிந்தேன்.  சற்று முன்னால் நானும், என் நண்பரும் சீன வர்த்தகர்கள் போல் வேஷம்
போட்டுக் கொண்டு இருந்தோமல்லவா? வேஷம் பொய்யாக இருந்தாலும், நாங்கள் கூறியதெல்லாம் மெய்தான்!
உங்களிருவரையும் சாலையில் சந்தித்து விட்டுத் தஞ்சைக்கு நாங்கள் சென்றோம்.தஞ்சையில் கோட்டை
வாசலுக்கு அருகில் உண்மையாகவே இரண்டு சீன வர்த்தகர்களைக் கண்டோம்.  அவர்களிடம் விலை கொடுத்து
இந்தப் பட்டு மூட்டைகளை வாங்கிக் கொண்டோம்.  அவர்களைப் போல் வேஷம் போட்டுக்கொண்டு திரும்பி
வந்தோம்.  அராபியக் கடல் கொள்ளைக்காரர்களைப் பற்றி நான் சற்று முன் சொன்னதெல்லாம் அந்த
வர்த்தகர்கள் எங்களிடம் கூறியதுதான்.  அராபியக் கடல் கொள்ளைக்காரர்களின் மூர்க்கத்தனத்தை நானும் என்
நண்பரும் நேரிலேயே அனுபவித்திருக்கிறோம்.  தேவி! எது எப்படியானாலும் பட்டாபிஷேக வைபவம்
முடிந்ததும் நானும், என் நண்பரும் ஈழ நாட்டுக்குப் புறப்படுவது நிச்சயம்.  அங்கே எங்கள் காரியம் முடிந்ததும்
கடல்களுக்கு அப்பாலுள்ள இன்னும் பல நாடுகளுக்கும் செல்ல உத்தேசித்திருக்கிறோம்.  உயிருடன் திரும்பி
வருவோமோ, அல்லது போகுமிடங்களில் போர்களத்தில் உயிரை விட்டு வீர சொர்க்கம் எய்துவோமோ என்று
தெரியாது.  ஆகையால் நாங்கள் புறப்படும் வரையில் நீங்கள் எல்லாரும் எங்களுடனேயே இருக்கவேண்டும் என்றும்,
எங்களுக்கு ஆசிகூறி விடைகொடுத்து அனுப்ப வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொள்வதற்காகவே அவசரமாகத் தங்களைப்
பின் தொடர்ந்து வந்தோம்." 


இவ்வாறு பொன்னியின் செல்வர் கூறி வந்தபோது குந்தவை தேவியின் கண்களில் நீர் ததும்பியது.
பூங்குழலி தழுதழுத்த குரலில், "யுத்தம் என்று எதற்காக ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்களோ, தெரியவில்லை. 
மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் நேசித்துக்கொண்டு ஆனந்தமாயிருக்கக் கூடாதா?" என்றாள்.  "மகளே!
அப்படியல்ல! உலகம் உள்ள வரையில் யுத்தம் இல்லாமல் தீராது.  பரமசிவனும், பரமேசுவரியும் யுத்தம் செய்ய
வேண்டியிருந்ததே! உலகத்தில் தர்மத்தை நிலைநாட்டுவதற்காகப் பிறந்தவர்கள் சிலர் உண்டு அவர்கள் யுத்தம்
செய்யத்தான் வேண்டும்!" இவ்விதம் சிவபக்த சிரோமணியும், பரம சாதுவுமான செம்பியன்மாதேவி
கூறியதைக் கேட்டு அனைவரும் ஆச்சரியக் கடலில் ஆழ்ந்தார்கள்.  


பக்க தலைப்பு



எண்பத்தைந்தாம்  அத்தியாயம் 

சிற்பத்தின்  உட்பொருள் 



சேந்தன் அமுதனாகிய மதுராந்தகத்தேவர், தம்மைத் திருவயிறு சுமந்து பெற்ற அன்னை செம்பியன்
மாதேவியைப் பார்த்து, "அம்மா! இந்த உலகில் யுத்தப் பைத்தியம் பிடித்து அலைகிறவர்கள் எத்தனையோ
பேர் இருக்கிறார்கள்.  போர் செய்யாத நாள் எல்லாம் வீண் போன வெறும் நாளாகவே அவர்களுக்குத்
தோன்றுகிறது.  அந்தக் கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்தாம் என் நண்பர் வந்தியத்தேவரும், பொன்னியின் செல்வரும். 
தாங்களோ, இறைவனைப் பற்றிப் பேசாத நாளெல்லாம் பிறவாத நாள் என்று கருதுகிறவர் ஆயிற்றே?
தாங்களும் போர்த் தொழிலை ஆதரித்துப் பேசுவது மிக மிக ஆச்சரியமாயிருக்கிறது!" என்றார்.  


அப்போது செம்பியன் மாதேவி, "என் அருமை மகனே! வேறு யார் போர்த் தொழிலை இகழ்ந்து
பேசினாலும் நீ பேசக் கூடாது; பூங்குழலியும் பேசலாகாது.  வல்லத்து அரசர் போர்த் தொழிலிலும்
வல்லவராயிருப்பதினாலேயல்லவா நீ இன்று உயிரோடிருந்து இறைவனைத் துதிக்கும் பாடல்களை என் உள்ளமும்,
உடலும் உருகப் பாடுகிறாய்?" என்றார்.  "தாயே! நான் தங்கள் அருமைப் புதல்வரின் உயிரைக்
காப்பாற்றியது இருக்கட்டும்.  அவரும், அவரைக் கரம் பிடித்த தங்கள் மருமகளும் என் உயிரைக்
காப்பாற்றியதை நான் மறக்க முடியாது.  பூங்குழலி அம்மையாரின் போர்க் குணம் அல்லவோ நான் இன்று
உயிரோடிருப்பதற்குக் காரணமாயிருக்கிறது?" என்றான் வந்தியத்தேவன்.  


"பரமேசுவரனும், துர்க்கா பரமேசுவரியும் நம் எல்லாரையும் காப்பாற்றுகிறார்கள்! அவர்களுடைய
கருணை இல்லாவிட்டால், நாம் ஒருவரையொருவர் காப்பாற்றுவது ஏது?" என்றார் மதுராந்தகத்தேவர். 
"குழந்தாய்! கருணையே வடிவமான சிவபெருமானும் பலமுறை போர் செய்ய நேர்ந்தது.  அன்பும் அருளும் சாந்தமும்
உருக் கொண்ட ஜகன் மாதாவான துர்க்கா பரமேசுவரியும் யுத்தம் செய்வது அவசியமாயிற்று.இந்தப் புண்ணிய
ஸ்தலத்திலுள்ள ஆலயத்தில் அம்பிகை அறம் வளர்த்த நாயகியாக வீற்றிருக்கிறாள்.  ஆயினும், ஆலயத்தின்
திருச்சுற்று வீதியில் மகிஷாசுரமர்த்தினியாகவும், தரிசனம் தருகிறாள் நீ கவனித்தாயல்லவா?"
என்றார்.


"ஆம், அன்னையே! கவனித்து வியந்தேன்.  அண்ட சராசரங்களை ஈன்றெடுத்துக் காக்கும் அன்னை ஓர்
எருமை மாட்டின் தலை மீது எதற்காக நின்று காட்சி அளிக்கிறார் என்று எண்ணி அதிசயித்தேன்!" என்றார்
மதுராந்தகர்.  "ஆம், ஆம்! இந்த ஆலயத்தில் உள்ள தேவி, மகிஷாசுரனை வதம் செய்து முடித்துவிட்டாள். 
அதனால் எருமையின் தலையில் நிற்கும் தேவியின் திருமுகத்தில் அன்பும் அருளும் குடிகொண்டிருக்கக்
காண்கிறோம்.  மாமல்லபுரத்துக் குகைச் சிற்பங்களிலே தேவி மகிஷாசுரனுடன் போரிடுவது போல் அமைந்த
சிற்பம் ஒன்று இருக்கிறது.  அங்கே துர்க்கா பரமேசுவரி வீர பயங்கர ரணபத்திர காளியாகத் தரிசனம்
தருகிறாள்.  சகலலோக மாதாவாகிய துர்க்கா பரமேசுவரி, கேவலம் ஓர் எருமை மாட்டுடன் ஏன் சண்டை
போட வேண்டும்.  அதற்கு இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம் வேண்டுமா என்று வெளிப்படையாகப் பார்ப்பவர்களுக்குத்
தோன்றக் கூடும்.  என் அருமைக் குமாரா! நம் பெரியோர்களின் உள்ளத்தில் உதயமான இத்தகைய
நிகழ்ச்சிகளுக்கெல்லாம் உட்பொருள்கள் இருக்கின்றன.  அவற்றை அறிந்து கொள்வதற்கு தக்க பரிபக்குவம்
வேண்டும்; அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்னும் சிரத்தையும் வேண்டும்!" 


"தேவி! எங்களுக்கெல்லாம் பரிபக்குவம் இருக்கிறதோ என்னமோ, தெரியாது! ஆனால் சிரத்தை
இருக்கிறது.  தாங்கள் திருவாய் மலர்ந்தருளும் வார்த்தை ஒவ்வொன்றையும் சிரத்தையுடன்
கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம்! ஏன்? நமது வல்லத்து அரசருடைய ஓயாமற் சலிக்கும் கண்கள் கூடவல்லவா தங்களையே
பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன?" என்றார் அருள்மொழி.  


இந்த வார்த்தைகள் அங்கே சிறிது கலகலப்பை உண்டாக்கின.  வந்தியத்தேவன் அடிக்கடி இளைய
பிராட்டியின் திருமுகத்தை நோக்குவதை அருள்மொழிவர்மர் குறிப்பிடுகிறார் என்று அறிந்து கொண்ட
பெண்மணிகள் இலேசாக நகைத்தார்கள்.  செம்பியன் மாதேவி கூறினார்; "சிரத்தையுடன் கேட்பதானால்
சொல்கிறேன், கேளுங்கள்.  நமது புராண இதிகாசங்களில் தேவாசுர யுத்தங்களைப் பற்றி நிரம்பக்
கூறியிருக்கிறார்கள்.  இவ்வுலகில் திருமால் அவதாரம் எடுத்து ராட்சதர்களோடு சண்டையிட்டது பற்றியும்
சொல்லியிருக்கிறார்கள்.  இறைவன் உலகத்தைப் படைத்த காலத்திலிருந்து தேவ சக்திகளும் அசுர சக்திகளும்
போரிட்டு வருகின்றன.  அசுர சக்திகளை இறைவன் ஏன் படைத்தார் என்று கேட்டால், அதற்குச் சிற்றறிவு
படைத்த நம்மால் விடை சொல்ல முடியாது.  இறைவனுடைய திருவிளையாடல் அது என்றுதான் கூற முடியும். 
தெய்வ சக்திகளும், அசுர சக்திகளும் ஓயாமல் போராடி வருகின்றன என்பது மட்டும் நிச்சயம்.  சில சமயம்
அசுர சக்திகளின் கை மேலோங்குவது போல் காணப்படுகிறது.  அவையே உலகை என்றென்றைக்கும் ஆளும் என்று
தோன்றுகின்றது.  சூரபத்மனும், இரணியனும் இராவணனும் எத்தனை பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் ஆட்சி புரிந்தார்கள்!
ஆனாலும் அவர்களுக்கெல்லாம் ஒரு நொடிப் பொழுதில் முடிவு வந்து விட்டது." 


"ஆம்; ஆம்! தேவர்களையெல்லாம் அடிபணிந்து குற்றேவல் புரிய வைத்த தசகண்ட இராவணனுக்கு முடிவு
வந்தபோது, இரண்டு மனிதர்களும் ஒரு சில வானரர்களும் சேர்ந்து அவனைக் குலத்தோடு நாசமாக்கி
விடவில்லையா?" என்றார் மதுராந்தகத்தேவர்.  "ஆகையால் அசுர சக்திகள் மேலோங்குவதைக் கண்டு
மாந்தர்கள் மனச்சோர்வு அடைந்து விடக்கூடாது.  தெய்வ சக்திகள் முடிவில் வெற்றிகொள்ளும் என்று நம்பித்
தர்மத்திலும், சத்தியத்திலும் நின்று போராட வேண்டும்.  அப்படிப் போராடுகிறவர்களுக்குத் தெய்வமும்
நிச்சயம் துணை செய்யும்?" "அன்னையே! மகிஷாசுரனைப் பற்றிச் சொல்ல வந்தீர்கள்!" என்று பூங்குழலி
ஞாபகப்படுத்தினாள்.


"ஆம்; நல்ல வேளையாக ஞாபகப்படுத்தினாய், மகளே! அசுர சக்திகள் இரண்டு வகையானவை. 
ஒன்று மௌடீக அசுர சக்திகள்; இன்னொன்று மதி நுட்பம் வாய்ந்த அசுர சக்திகள்.  மௌடீக அசுர
சக்தியையே மகிஷாசுரனாக நமது முன்னோர்கள் உருவகப்படுத்தினார்கள்.  காட்டெருமைக்கு வெறி வந்து தறி
கெட்டு ஓடுவதை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அப்போது அந்த எருமை யானையைவிட அதிக பலம் பெற்று
விடுகிறது.  எதிர்ப்பட்ட பிராணிகள் எல்லாவற்றையும் சின்னாபின்னப்படுத்தி விடுகிறது.  மௌடீகமும்
வெறி கொண்ட காட்டு எருமையைப் போல் வலிமை கொண்டது.  மௌடீகம் சில சமயம் சிங்காதனத்தில்
அமர்ந்து ஆட்சி நடத்தத் தொடங்கி விடுகிறது.  இதைத்தான மகிஷாசுரனுடைய ஆட்சி என்று நம் முன்னோர்கள்
சொன்னார்கள்.  மகிஷாசுரன் தேவலோகச் சிங்காதனத்தில் அமர்ந்து ஆட்சி செலுத்தத் தொடங்கியபோது,
மூன்று உலகங்களிலும் அல்லோல கல்லோலமுண்டாயிற்று.  அறிவு வேண்டாம்; அறிவு நூல்கள் வேண்டாம், அறிவுக்
கலைகள் வேண்டாம், இசை வேண்டாம்.  சிற்பம், சித்திரம், கோயில், கோபுரம், ஒன்றும் வேண்டாம். 
எல்லாவற்றையும் அழித்துப் போடுங்கள் என்று மகிஷாசுரன் கட்டளையிட்டான்.  தேவர்கள், முனிவர்கள்,
மனிதர்கள் எல்லாரும் நடுநடுங்கினார்கள்.  அவர்களில் பலர் மகிஷாசுரனுக்கு அடிபணிந்து அவனுடைய ஆட்சியை
ஒப்புக்கொண்டார்கள்.இதனால் மகிஷாசுரனுடைய அகந்தையும், மூர்க்கத்தனமும் அதிகமாயின.  மௌடீகத்தோடு
அகந்தையும் மூர்க்கத்தனமும் சேர்ந்து விட்டால் கேட்க வேண்டுமா? மகிஷாசுரனுடைய கொடுமையைப் பொறுக்க
முடியாமல் மூன்று உலகங்களிலும் மக்கள் ஓலமிட்டார்கள்.  அசுரர்களும் கூடச் சேர்ந்து அலறினார்கள்.  துர்க்கா
பரமேசுவரி அப்போது கண் திறந்தாள்.  மாகாளி வடிவம் கொண்டு வந்து மகிஷாசுரனை வதம் செய்தாள். 
மௌடீக சக்தியைத் தெய்வீக சக்தி வென்றது.  மூன்று உலகங்களும் மௌடீக அடிமைத் தளையிலிருந்து விடுதலை
பெற்றன.தேவர்களும் முனிவர்களும் அசுரர்களும் கூடப் பெருமூச்சு விட்டுத் துர்க்கா பரமேசுவரியை வாழ்த்தி
வணங்கினார்கள்.  


குழந்தைகளே! இப்போதுங்கூட இவ்வுலகில் மௌடீக அசுர சக்திகள் இல்லாமற் போகவில்லை. 
இந்தப் புண்ணிய பரத கண்டத்தின் வடமேற்குத் திசைக்கு அப்பால் மௌடீக அசுர சக்திகள் சில
தோன்றியிருப்பதாக அறிகிறேன்.  அவர்கள் மூர்க்காவேசத்துடன் போர் புரிந்து நகரங்களைச் சூறையாடிக்
குற்றமற்ற மக்களைக் கொன்று கோயில்களையும் விக்கிரகங்களையும் உடைத்துத் தகர்த்து
நாசமாக்குகிறார்களாம்.  அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தக் கூடிய பெரிய சக்கரவர்த்திகள் இப்போது வடநாட்டில்
யாரும் இல்லையாம்.  இந்தத் தெய்வத் தமிழ்நாட்டுக்கு அத்தகைய கதி நேராதிருக்கட்டும்.  அப்படி
நேர்வதாயிருந்தால், வீரமறக் குலத்தில் பிறந்த நீங்கள் அந்த அசுர சக்திகளுடன் போராடச்
சித்தமாயிருக்க வேண்டுமல்லவா?" "கட்டாயம் சித்தமாயிருப்போம், தாயே! மற்றொரு வகை அசுர
சக்திகளைப்பற்றியும் சொல்லுங்கள்!" என்று வந்தியத்தேவன் கேட்டான்.  


"மற்றொரு வகை அசுரர்கள் அறிவுக் கூர்மையுள்ளவர்கள்.  அந்த அறிவைக் கெட்ட காரியங்களில்
பயன்படுத்துகிறவர்கள்.  அவர்கள் தவம் செய்து வரம் பெறுவார்கள்.  அதையும் துஷ்ட காரியங்களுக்கே
பயன்படுத்துவார்கள்.  திரிபுரரர்கள் என்ன செய்தார்கள்? ஒவ்வொருவரும் ஓர் உலகத்தையே உண்டாக்கிக்
கொண்டார்கள்.  வானத்தில் பறந்து சென்று நாடு நகரங்களின் மீது இறங்கி நிர்மூலமாக்கினார்கள். 
சூரபத்மன் எத்தனை தடவை அவனுடைய தலையைக் கொய்தாலும் புதிய தலை அடையும் ஆற்றலைப் பெற்றிருந்தான். 
இராவணன், இந்திரஜித்து முதலிய ராட்சதர்கள் வானத்தில் மேகங்களில் மறைந்து கொண்டு கீழே உள்ளவர்கள்
மீது அஸ்திரங்களைப் பொழியும் சக்தி பெற்றிருந்தார்கள்.  இத்தகைய சூழ்ச்சித் திறமை வாய்ந்த அசுர
சக்திகளையே 'முயலகன்' என்னும் அசுரனாக நம் முன்னோர்கள் உருவகப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.  இறைவன்
ஆனந்த நடனம் புரியும் போதெல்லாம் தம்முடைய காலடியில் அடக்கி வைத்திருக்கும் முயலகன் மீதும் சிறிது
ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளுகிறார்.  கொஞ்சம் கவனக்குறைவாயிருந்தால் முயலகன் கிளம்பி விடுவான். 
சிருஷ்டியின் ஆரம்ப காலத்தில் இருந்து அசுர சக்திகளுடன் தெய்வீக சக்திகள் போராடி வருகின்றன
என்பதையே முயலகன் நமக்குத் தெரியப்படுத்துகிறான்.  ஆகையால், என் அருமை மக்களே! யுத்தமே கூடாது என்று
நாம் எப்படிச் சொல்லி விட முடியும்?" "தேவி! இதுவரையில் எங்களுக்கு விளங்காமலிருந்த பல விஷயங்களை
இன்று தெரிந்துகொண்டோம்.  எங்களுக்கு என்ன கட்டளை இடுகிறீர்கள்?" என்று பொன்னியின் செல்வர்
கேட்டார்.  


"குழந்தைகளே! நீங்கள் எப்போதும் தெய்வீக சக்திகளின் பக்கம் நின்று போராடுங்கள் என்று
மட்டுமே நான் சொல்ல முடியும்.  உங்களுக்குக் கட்டளையிட முடியாது.உங்களுடைய அந்தராத்மாதான் உங்களுக்குக்
கட்டளையிட முடியும்.அந்தக் கட்டளையைக் கேட்டு நடவுங்கள்.  சற்று முன்னால், இந்தச் செந்தமிழ் நாட்டைச்
சுற்றியுள்ள கடல்களில் கப்பல் கொள்ளைக்காரர்கள் மிகுந்துவிட்டதாகச் சொன்னீர்கள்.  அதனால் தமிழ்நாட்டு
வர்த்தகர்கள் பெரிதும் கஷ்ட நஷ்டங்களை அடைவதாகவும் கூறினீர்கள்.  அந்தக் கொள்ளைக்காரர்களை ஒழித்து
நம் நாட்டு வர்த்தகர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிப்பது இராஜ குலத்தில் பிறந்த உங்கள் தர்மம்.  இன்று கடல்
கொள்ளைக்காரர்களுக்கு இடங்கொடுத்து விட்டால் நாளைக்கு அவர்கள் இந்த தெய்வத் தமிழ்நாட்டிற்குள்ளேயும்
பிரவேசித்து விடமாட்டார்களா? இன்று கைலாச வாசியாகிச் சிவபெருமானுடைய சந்நிதியில்
சிவகணங்களுடன் வீற்றிருக்கும் என் கணவர் ஜீவிய வந்தராயிருந்தால், அவரும் உங்களுக்கு இதைத்தான்
சொல்லியிருப்பார்!" 


"தேவி! தங்கள் திருஉள்ளத்தை அறிந்து கொண்டோம். அதன்படியே நடந்து கொள்வோம்!" என்றார்
இளவரசர் அருள்மொழிவர்மர்.  "பொன்னியின் செல்வ! நீ என்னுடைய விருப்பத்தை மதித்து
நடப்பதாயிருந்தால், இன்னும் ஒன்று இப்பொழுது சொல்ல விரும்புகிறேன்!" என்றார் அந்தப் பெரு மூதாட்டியார்.
"தேவி! தங்கள் விருப்பத்துக்கு மாறாக இதுவரை நான் நடந்ததாக நினைவில்லையே? அப்படி ஏதேனும்
செய்திருந்தால் மன்னியுங்கள்!" 


"குழந்தாய்! இதற்கு முன்னால் நீ நடந்து கொண்டதெல்லாம் வேறு; இனிமேல் நடக்கப் போவது
வேறு.  இது வரையில் நீ அரண்மனையின் செல்லக் குழந்தையாக இருந்தாய்.  உன் விருப்பம் போல் நாங்கள்
நடந்தோம்.  எங்கள் விருப்பத்தை நீயும் நிறைவேற்றி வைத்தாய்.இனி, நீ இந்த மாநிலத்தை ஆளும்
மன்னர் மன்னன் ஆகப்போகிறாய்.முடிசூட்டு விழா நடந்த பிறகு, உன் விருப்பத்தின்படிதான் நாங்கள்
எல்லோரும் நடந்து கொள்ள வேண்டும்." "தாயே! அப்படிச் சொல்ல வேண்டாம்; இனியும் நான் உங்கள் செல்லக்
குழந்தையாகவே இருந்து வருவேன் உங்கள் விருப்பப்படியே நடப்பேன்." 


"அப்படியானால், இதைக் கேள்! இந்தப் புராதனமான சோழர் குலம் வாழையடி வாழையாகத்
தளிர்த்து வளர வேண்டும்.  இராஜகுலத்தில் பிறந்தவர்கள் எப்போதும் வீர சொர்க்கம் அடையத்
தயாராயிருக்க வேண்டியது தான்.ஆனால் குலம் வளர்வதற்கும், முன்ஜாக்கிரதையாக ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். 
உன் தமையன் ஆதித்த கரிகாலன் கலியாணம் செய்து கொள்ளாமலே காலமாகி விட்டான்.  சோழ குலம்
தழைப்பதற்கு நீ ஒருவன்தான் இருக்கிறாய்! ஆகையால் நீ மறுபடியும் கப்பலேறிக் கடல் கடந்து வெற்றித்
திருமகளைத் தேடிப் போவதற்கு முன்னால் குலந்தழைப்பதற்கு வேண்டிய ஏற்பாட்டைச் செய்யவேண்டும்.  உன்
மகுடாபிஷேகத்தோடு சேர்த்துத் திருமணத்தையும் வைத்துக் கொள்.  வானதியைப் போன்ற பெண்ணை
மனைவியாகப் பெற நீ எவ்வளவோ தவம் செய்திருக்க வேண்டும்.  இந்தப் பெண்ணரசியின் மாங்கலியபலம் நீ
போகுமிடமெல்லாம் மந்திரக் கவசம் போலிருந்து உன்னைப் பாதுகாக்கும்!" 


"தேவி! அந்தக் கவசத்தை அணிய நான் சித்தமாகத்தானிருக்கிறேன்.  வானதிதான்
மறுதலிக்கிறாள் 'சிங்காதனம் ஏறமாட்டேன்; சபதம் செய்திருக்கிறேன்' என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறாள்!"
என்றார் இளவரசர்.  யாரும் எதிர்பாராத விதமாகப் பூங்குழலி அப்போது தலையிட்டு, "கொடும்பாளூர்
இளவரசியின் பேச்சை அப்படியே நம்பிவிடவேண்டாம்.  நாமெல்லாரும் சேர்ந்து மேலும் உபசாரம் செய்ய
வேண்டும் என்று எண்ணுகிறார்.  பொன்னியின் செல்வர் இன்னும் கொஞ்சம் கெஞ்சிக் கேட்க வேண்டும்!" என்று
சொல்லி நகைத்தாள்.  இது வேடிக்கைப் பேச்சு என்று எண்ணி மற்றவர்களும் சிரித்தார்கள்.ஆனால் வானதி
மட்டும் விம்மி விம்மி அழத்தொடங்கினாள்.  "அசட்டுப் பெண்ணே! இது என்ன? எதற்காக நீ இப்படி விம்மி
அழுகிறாய்?" என்று குந்தவை கேட்டுவிட்டு, வானதியின் கரத்தைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு கீழே
போனாள்.  


பக்க தலைப்பு



எண்பத்தாறாம்  அத்தியாயம் 

"கனவா?நனவா?" 



மறுநாள் காலையில் செம்பியன் மாதேவியும், மதுராந்தகரும் பூங்குழலியும் தஞ்சைக்குப்
புறப்பட்டார்கள்.  பொன்னியின் செல்வரும், வந்தியத்தேவரும் உறையூருக்கும், ஸ்ரீரங்கத்துக்கும் போய்வர
எண்ணியிருந்தார்கள்.போகும்போது கரிகாலச் சோழர் காலத்தில் காவேரி நதியின் நீரைத்
தேக்குவதற்காகக் கட்டப்பட்ட பேரணையை வந்தியத்தேவனுக்குக் காட்டுவதாக அருள்மொழிவர்மர் கூறியிருந்தார்.


அவர்கள் புறப்படுவதற்கு முன்னால் பொன்னியின் செல்வர் குந்தவை தேவியிடம் விடைபெற்றுக்
கொள்வதற்காகச் சென்றார்.  "அக்கா! தாங்கள் பழையாறைக்கு அவசியம் போக வேண்டுமா?" என்றார். 
"தம்பி! நீங்கள் உறையூருக்கு அவசியம் போக வேண்டுமா? எங்களுடன் பழையாறைக்கு வரக்கூடாதா?" என்று
கேட்டாள்.  "இல்லை, அக்கா! உறையூரில் ஆழ்வார்க்கடியானை முக்கியமான காரியத்துக்காகச் சந்திப்பதாகச்
சொல்லியிருக்கிறோம்..." என்று சொன்னார்.  


"ஆகா! நீ முன்மாதிரி இல்லை, தம்பி! உன் மனசு மிகவும் கெட்டுப் போய்விட்டது.  என்னை
நீ இலட்சியம் செய்வதே இல்லை.  இந்த மாறுதலுக்குக் காரணம் அந்த வல்லத்து அரசரின் சிநேகந்தான் என்று
கருதுகிறேன்.." "வீணாக அவர் பேரில் பழியைப் போடாதீர்கள்.  எனக்குப் பிராயம் வந்து
விடவில்லையா, அக்கா! ஒரு பெரிய இராஜ்யத்தின் சக்கரவர்த்தியாக முடிசூட்டிக் கொள்ளப் போகிறேன். 
இனிமேலாவது என் இஷ்டப்படி நான் நடந்து கொள்ள வேண்டாமா?" "நன்றாக உன் இஷ்டப்படி நடந்துகொள்!
உன்னுடைய அதிகாரத்தை என் பேரில் காட்டாமலிருந்தால் சரி! உன் இஷ்டப்படி நான் நடக்க வேண்டுமென்று
சொல்லாமலிருந்தால் சரி." 


"மகுடாபிஷேகத்துக்கு மட்டும் வந்து விடுங்கள் அப்புறம் உங்கள் இஷ்டப்படி நடந்து கொள்ளுங்கள். 
"மகுடாபிஷேகத்துக்குப் பிறகு வேண்டுமானால், நீ என் பேரில் அதிகாரம் செலுத்தலாம்.  அதுவரை என்னைக்
கட்டாயப்படுத்த உனக்கு என்ன உரிமை?" "அப்படியானால், நீங்கள் மகுடாபிஷேகத்துக்கு
வரப்போவதில்லையா?" "அது வானதியின் விருப்பம்; அவள் போகவேண்டும் என்றால் நானும் வருவேன்
இல்லாவிட்டால் வரமாட்டேன்." "அந்தப் பெண் எங்கே அக்கா?" "உன் அன்னை பொன்னி நதிக்குப் பூஜை
செய்யப் போயிருக்கிறாள்.  உனக்கு நல்ல புத்தியைக் கொடுத்து அருளவேண்டுமென்று பிரார்த்தனை செய்யப்
போயிருக்கிறாள்." 


இளவரசர் சிரித்துவிட்டு, "அவளுடைய பிரார்த்தனை நிறைவேறட்டும்; நான் புறப்படுகிறேன்"
என்றார்."தம்பி! உன்னைப் போல் குரூரமானவனை நான் பார்த்ததே இல்லை.  வானதி இரவெல்லாம் தூங்கவே
இல்லை.  நினைத்து நினைத்து விம்மிக் கொண்டிருந்தாள்.  காவேரிப் படித்துறைக்குச் சென்று அவளிடம் விடை
பெற்றுக் கொண்டு போ!" என்றாள் குந்தவை.


"அவள் தூங்காதது மட்டும் என்ன? என் தூக்கத்தையும் அவள்தான் பறித்துக்கொண்டு விட்டாள்
போலிருக்கிறது.  ஒருவர் மனத்தை ஒருவர் அறிந்து நடந்துகொள்ளத் தெரியாவிட்டால் விம்மி
அழுதுகொண்டிருக்க வேண்டியதுதான்.இப்படிப்பட்ட பெண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு வாள் நாளெல்லாம் நான் கஷ்டப்பட
வேண்டுமென்றீர்கள்?" என்று பொன்னியின் செல்வர் சொல்லிவிட்டு, அந்த அரண்மனையின் பின்புறம் விரைந்து
சென்றார்.  தோட்டத்தைத் தாண்டியதும் பொன்னி நதியின் படித்துறையில் வானதி அமர்ந்திருப்பதையும்
பக்கத்திலிருந்த தட்டிலிருந்து மலர்களை எடுத்துப் பொன்னி நதியின் வெள்ளத்தில் ஒவ்வொன்றாகப் போட்டுக்
கொண்டிருப்பதையும் பார்த்தார்.  


வானதி அவ்விதம் அர்ச்சனை செய்து கொண்டிராவிட்டால், அவள் அந்தக் காவேரித் துறையில்
அமைக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் பொற்சிலையாகவே தோன்றியிருப்பாள்.  பொன்னியின் செல்வர் சத்தமிடாமல்
சென்று வானதிக்குப் பின்னால் மேல் படி ஒன்றில் உட்கார்ந்து கொண்டார்.  வானதிக்கு யாரோ வருகிறார்கள்
என்பது தெரிந்துதானிருக்க வேண்டும்.  உள்ளுணர்வினால் அவர் பொன்னியின் செல்வர்தான் என்று
தெரிந்துகொண்டாள் போலும்.  ஆகையால் திரும்பிப் பாராமல் அர்ச்சனை செய்வதையும் நிறுத்தி விட்டுச்
சும்மா இருந்தாள்.  


தட்டிலிருந்த மலர்களின் இதழ்களில் பனித்துளிகள் இரண்டொன்று காணப்பட்டன.  வானதியின் கண்
மலரின் இதழ்களிலும் முத்துப் போன்ற இரண்டு கண்ணீர்த் துளிகள் பிரகாசித்தன.  உதய சூரியன் பசும்பொற்
கிரணங்கள் பொன்னி நதியின் மெல்லிய அலைகளோடு கூடிக் குலாவியபோது, சோழ சாம்ராஜ்ய மங்கை
தங்கரேகைகள் ஊடுருவிப் படர்ந்து நீலப் பட்டுச் சேலையை உத்தரீயமாக அணிந்து விளங்குவது போலத்
தோன்றியது.  அந்த நீலப் பட்டுச் சேலையின் இருபுறங்களிலும் அமைந்த பச்சை வர்ணப் பட்டுக் கரையைப்
போல நதியின் இருபுறங்களிலும் செழித்து வளர்ந்திருந்த பசும் சோலைகள் காட்சி தந்தன.  


காவேரியின் பிரவாகம் இசைத்த இனிய சுருதிக்கு இணங்க இருபுறத்துச் சோலைகளிலும் பலவகைப்
புள்ளினங்கள் மங்கள கீதங்கள் பாடி வாழ்த்தின.  கற்பனை உலகிலே சஞ்சரித்துப் பகற் கனவு காண்பதற்கு
இடமும் நேரமும் சூழ்நிலையும் மிக வாய்ப்பாக இருந்தன.இளவரசர் சிறிது மௌனமாயிருந்து பார்த்துவிட்டு,
"வானதி! பகல் கனவு காண்கிறாயா? நான் உன் கனவைக் கலைத்துவிட்டேனா?" என்றார்.  


"நான் பகற் கனவுதான் காண்கிறேன், ஐயா! ஆனால் என் கனவைத் தாங்கள் எப்படி கலைக்க முடியும்?
இரவில் நான் கனவு கண்டாலும், அக்கனவிலே நடுநாயகமாக விளங்குகிறவர் தாங்கள் தானே? ஆகையாலேயே
தங்களைப் பக்கத்திலே பார்க்கும் போது, 'இது கனவா? நனவா?' என்று எனக்குச் சந்தேகம்
தோன்றிவிடுகிறது.'வாருங்கள்!' என்று அழைக்கவும் இயலாமற் போகிறது.  ஆம், சுவாமி! எத்தனையோ
நாள் எத்தனையோ விதமான பகற் கனவு கண்டிருக்கிறேன்.  தங்களை முதலாவது முதலில் திருநல்லம் அரண்மனைத்
தோட்டத்தில் நான் சந்தித்தபோது, தங்களை யானைப்பாகன் என்று நினைத்தேன்.  தாங்கள் சாதாரண
யானைப்பாகனாகவே இருக்கக் கூடாதா என்று பின்னர் பல தடவை நான் எண்ணியதுண்டு.  தாங்கள் வெறும்
யானைப்பாகனாயிருந்து என்னைத் தங்கள் பின்னால் யானையின் மீது ஏற்றிச் சென்றதாகப் பலமுறை கற்பனையில்
கண்டு களித்தேன்.  அப்போதெல்லாம், இந்த உலகத்தைச் சேர்ந்த சாதாரண கரிய யானையின் மேல்
ஏறிப்போவதாக எனக்குத் தோன்றுவதில்லை.தேவலோகத்தில் உள்ள ஐராவதம் என்னும் வெள்ளை யானையின்
பேரில் நான் ஏறிச் செல்வதாகத் தோன்றும்.  தாங்களே தேவேந்திரன் என்றும், நான் இந்திராணி என்றும்
எண்ணிக் கொள்வேன்..." 


"அப்படியானால் இப்போது..." என்று பொன்னியின் செல்வர் குறுக்கிட்டுப் பேச முயன்றதை வானதி
தடுத்துத் தொடர்ந்து கூறினாள்: "கொஞ்சம் பொறுங்கள், அரசே! தேவேந்திரன் இந்திராணி என்ற கற்பனையை
உடனே மாற்றிக் கொள்வேன்.  தேவேந்திரனுக்கும், இந்திராணிக்கும் நிம்மதி ஏது? அவர்கள் இருவரும்
தனியாக ஐராவதத்தில் ஏறி ஆனந்தப் பிரயாணம் செய்வதற்கு அவகாசம் ஏது? தேவர்களும் தேவிகளும் புடை
சூழவல்லவா எப்பொழுதும் கொலுவிருக்க வேண்டும்? ஆகையால் அந்த எண்ணத்தை உடனே மாற்றிக்கொள்வேன். 
அரசர் குலத்தில் பிறந்தவளாயில்லாமல் கடற்கரையில் வாழும் படகுக்காரர் குடும்பத்தில் நான் பிறந்திருக்கக்
கூடாதா என்று எண்ணிக் கொள்வேன்." 


"தெரிகிறது, வானதி! எனக்குத் தெரிகிறது! பூங்குழலியைப் பார்த்து நீ
பொறாமைப்படுகிறாய்!" "ஆம், அது உண்மைதான்! இந்த உலகத்திலேயே பூங்குழலி தேவியைப் பார்த்துத்தான்
நான் பொறாமைப்படுகிறேன்.  அவருடைய மனோரதம் நிறைவேறிவிட்டது.  அவரும் அவருடைய காதலரும்
கோடிக்கரைக்குப் போய் அலை கடலில் படகு செலுத்தியும், குழகர் கோவிலில் சேவை செய்தும் ஆனந்த
வாழ்க்கை நடத்தப் போகிறார்கள்.  அவர் ஏன் என்னைப் பார்த்து சிரிக்கமாட்டார்? சிரிக்கத்தான்
சிரிப்பார்.  ஐயா! வேறு எந்த விதமாகவேனும் என்னைத் தண்டியுங்கள்.  பூங்குழலி தேவி என்னைப் பார்த்துச்
சிரிக்கும்படி மட்டும் செய்யாதீர்கள்..." 


முதலாவது நாள் இரவு நடந்ததைப் பொன்னியின் செல்வர் நினைவு கூர்ந்து கூறினார்: "வானதி!
கொஞ்சம் பொறுத்துக்கொண்டிரு! நேற்று பூங்குழலி உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்தாள் அல்லவா? அவளைப் பார்த்து
நீ சிரிக்கும் காலம் வரும்!" "சுவாமி! நான் பூங்குழலி தேவியைப் பார்த்துச் சிரிக்க விரும்பவில்லை;
வேறு யாரை பார்த்தும் சிரிக்க விரும்பவில்லை.  யார் வேண்டுமானாலும் என்னைப் பார்த்துச்
சிரித்துக்கொண்டு போகட்டும்.  தங்களுடைய பொன் முகத்தில் சில சமயம் புன்னகையைக் காண்பதற்குத்தான்
ஆசைப்படுகிறேன்.  மற்றவர்களைப் பார்க்கும்போதும், பேசும்போதும் தங்கள் முகம் மலர்ந்திருக்கிறது. 
என்னைப் பார்க்கும்போது மட்டும் தங்கள் புருவங்கள் நெரிகின்றன.  இப்போதுகூடத் தங்களைப் பார்ப்பதற்கே
எனக்குப் பயமாயிருகிறது..." 


"வானதி! இதைக் கேள்! உன்னைப் பார்த்ததும் என் முகம் சுருங்குவதற்குக் காரணம் இருக்கிறது. 
மற்றவர்களால் எனக்கு எவ்வித இடையூறும் இல்லை; அவர்களால் என் மன நிம்மதி குலைவதில்லை.  உன்னால் என்
உள்ளம் அமைதியை இழக்கிறது.  நேற்றிரவு நீ தூங்கவில்லையென்று என் தமக்கையார் கூறினார்.  நானும்
தூங்கவில்லை, வானதி! பல தினங்களாகவே நான் தூங்குவதில்லை.  அரண்மனை மேன்மாடத்தில் படுத்து
ஆகாசத்து நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தேனானால், உன் கண்களின் ஒளியைத்தான் அந்த விண்மீன்கள் எனக்கு
ஞாபகப்படுத்துகின்றன.  சோலை மரங்கள் காற்றில் அசைந்தாடி இலைகள் சலசலவென்று சப்திக்கும்போது, நீ
உன் இனிய குரலில் கலகலவென்று சிரிக்கும் ஒலியைத்தான் கேட்கிறேன்.  மிருதுவான தென்றல் காற்று என்
தேகத்தில் படும்போது நீ உன் காந்தள் மலர்களையொத்த விரல்களால் என்னைத் தொடுவதாக எண்ணிப்
பரவசமடைகிறேன்.  வானதி! இப்படியெல்லாம் உன் நினைவு என்னை ஆட்கொண்டிருப்பதால், உன்னை நேருக்கு
நேர் பார்க்கும்போது என் முகம் சுருங்குகிறது; புருவங்கள் நெரிகின்றன.  என் வாழ்க்கையில் நான் சாதனை
செய்ய விரும்பும் காரியங்களுக்கெல்லாம் நீ தடங்கலாகி விடுவாயோ என்று அஞ்சுகிறேன்...." 


"சுவாமி! அந்தப் பயம் தங்களுக்கு வேண்டாம்! தங்கள் காரியங்களுக்கு நான் தடையாக
இருக்கமாட்டேன்...." "நீ தடையாக இருக்கமாட்டாய்; யாருமே தடையாக இருக்க முடியாது!
மாரிக்காலத்தில் கீழ்த்திசையிலிருந்து புயல் கொண்டு வரும் கருமேகத் திரளை நீ பார்த்திருக்கிறாயா,
வானதி! அந்த மேகத்திரளில் மழை நீர் நிறைந்திருக்கிறது.  மின்னல்களும், இடிகளும் அம்மேகத்தில்
மறைந்திருக்கின்றன.சண்டமாருதம் அந்த மழை நிறைந்த கொண்டலைத் தள்ளிக் கொண்டு வருகிறது.  அதை
யாராவது தடுத்து நிறுத்த முடியுமா? அந்த மேகங்களின் நிலையில் நான் இருக்கிறேன்.  வானதி! என்
உடம்பில் எப்போதும் ஒரு பரபரப்பு இருந்து கொண்டிருக்கிறது.  என் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒரு வேகம் இருந்து
கொண்டிருக்கிறது.  கண்ணுக்குத் தெரியாத மின்னல்கள் மின்னுகின்றன; காதில் கேட்காத இடி முழக்கங்கள்
ஒலிக்கின்றன.  புயல்களும், சூறைக்காற்றுகளும், சண்டமாருதங்களும் என்னை அழைக்கின்றன.  ஏழு கடல்களிலும்
மலைமலையாக அலைகள் கிளம்பி என்னை வரவேற்கின்றன.  ஆயிரமாயிரம் சங்கங்களின் நாதமும், முரசுகளின்
முழக்கமும் போர் யானைகளின் பிளிறல்களும் என்னைக் கவர்ந்து இழுக்கின்றன.  என்னை யாரும் தடுக்க முடியாது.
வானதி! ஆனால் தடுக்க முயன்று எனக்கு மன அமைதி இல்லாமல் செய்ய முடியும்..." 


"சுவாமி! அவ்வாறு நான் ஒருநாளும் செய்ய மாட்டேன்; தடை செய்ய முயலவும் மாட்டேன்.  மூன்று
உலகையும் ஆளப் பிறந்த தங்களுக்கு உதவி செய்ய முடியாவிட்டாலும் இடையூறாக இருக்கமாட்டேன். 
ஆகையினாலேதான் தங்கள் அருகில் சோழ சிங்காதனத்தில் உட்காரவும் மறுதளிக்கிறேன்." "வானதி!
சோழர் குலச் சிங்காதனம் மகிமையில் பெரியதானாலும், அளவிலே சிறியது.  அதில் ஒருவர்தான் அமர
முடியும்.  சக்கரவர்த்திக்குப் பக்கத்தில் வேறொரு சிங்காதனம் அமைத்து, அதில்தான் சக்கரவர்த்தினி
அமரவேண்டும்." 


"சுவாமி! எனக்குத் தாங்கள் அமரும் சிங்காதனத்திலும் இடம் வேண்டாம்.  தங்கள் அருகில் தனிச்
சிங்காதனத்திலும் இடம் வேண்டாம்.  தங்களுடைய பட்டமகிஷியாகச் சிங்காதனத்தில் அமர்ந்திருக்கப்
புண்ணியம் செய்தவளுக்கு அந்தப் பாக்கியம் கிடைக்கட்டும்.  தங்களுடைய நெஞ்சமாகிய சிங்காதனத்திலே
எனக்குச் சிறிது இடங்கொடுத்தீர்களானால், அதுவே ஏழு ஜென்மங்களில் நான் செய்த தவத்தின் பயன் என்று
கருதி பூரிப்பு அடைவேன்!" 


"வானதி! என்னால் சுலபமாகக் கொடுக்க முடிந்ததை நீ கேட்டாய்.என்னுடைய நெஞ்சமாகிய
சிங்காதனத்தில் நீ ஏற்கெனவே இடம் தயார் செய்து கொண்டு விட்டாய்! அதை நான் உனக்குத் தருவதில்
எவ்விதத் தடையுமில்லை! இந்தப் பெரிய சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் சக்கரவர்த்தினியாக உண்மையிலேயே நீ
விரும்பவில்லையா, வானதி! கண்டோர் கண்கள் கூசும்படி ஜொலிக்கும் நவரத்தினங்கள் பதித்த
பொற்கிரீடத்தை உன் சிரசில் சூட்டிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை உனக்கு இல்லையா?" 


"அந்த ஆசை எனக்குச் சிறிதும் இல்லை! சோழ குலத்துப் புராதன மணி மகுடங்களை நான்
பார்த்திருக்கிறேன்; கையில் எடுத்துப் பார்த்திருக்கிறேன்.  அவற்றில் ஒன்றை என் தலையில் வைத்துக்
கொண்டால், அதன் கனம் என் தலையை அமுக்கிக் கழுத்தை நெறித்து மூச்சுவிடத் திணறும்படி செய்துவிடும் என்று
அஞ்சுகிறேன்.  அவ்வளவு வலிமை என் உடலில் இல்லை; அவ்வளவு தைரியம் என் மனத்திலும் இல்லை.  சுவாமி!
நவரத்தினங்கள் இழைத்த மணி மகுடத்தைச் சுமக்க வலிமையும் தைரியமும் உள்ளவர்கள் அதைச் சுமக்கட்டும். 
தாங்கள் கடல் கடந்த நாடுகளுக்குப் பிரயாணம் புறப்படுவதற்கு முன்னால், எனக்கு வேறொரு பரிசு கொடுத்து
விட்டுப் போங்கள்.  அரண்மனை நந்தவனத்திலிருந்து அழகான மலர்களைப் பறித்துத் தொடுத்து மாலை கட்டித்
தருகிறேன்.  என்னால் எளிதில் சுமக்கக்கூடிய அந்த மாலையை என் கழுத்தில் சூட்டி என்னைத் தங்கள்
அடிமையாக்கிக் கொண்டுவிட்டுப் புறப்படுங்கள்!..." 


"சீன வர்த்தகர்களிடமிருந்து நவரத்தின மாலையை உனக்கு பட்டாபிஷேகப் பரிசாகக் கொண்டு
வந்தேன்." "தங்கள் பட்டாபிஷேகத்துக்கு எனக்குப் பரிசு எதற்கு?" "சரி, வேண்டாம்! இதை வேறு
யாருக்காவது கொடுத்து விடுகிறேன், வானதி! நீயும், நானும் ஓர் ஒப்பந்தம் செய்து கொள்வோம்.  நான்
புறப்படுவதற்கு முன்னர் உன் விருப்பத்தின்படி உனக்கு ஒரு மாலை சூட்டிவிட்டுப் போகிறேன்.  நான் சூட்டும் அந்த
மணமாலைக்குப் பதிலாக நான் ஒவ்வொரு தடவை அயல் நாடுகளிலிருந்து திரும்பி வரும்போதும் நீ ஒவ்வொரு
பூமாலையுடன் காத்திருக்க வேண்டும்.  கடல் கடந்த தூர தூர தேசங்களுக்கெல்லாம் சென்று புலிக்கொடியை
நாட்டிவிட்டு வெற்றி முழக்கத்துடன் நான் திரும்பி வரும்போதெல்லாம் நீ ஒரு வெற்றி மாலையுடன் எனக்காகக்
காத்திருக்க வேண்டும்" என்றார் இளவரசர்.  "ஒரு மாலை என்ன? நூறு நூறு மாலைகள் தொடுத்து வைத்துக்கொண்டு
காத்திருப்பேன்.  இந்தச் தேச மக்கள் எல்லாரும் காத்திருப்பார்கள்!" என்றாள் இளவரசி வானதி.  


பக்க தலைப்பு



எண்பத்தேழாம்  அத்தியாயம் 

புலவரின் திகைப்பு 



அருள்மொழிவர்மருக்குத் திருமுடி சூட்டு விழா நெருங்க நெருங்க, சோழ நாடு முழுவதும் ஒரே
கோலாகலமாகி வந்தது.  பொன்னியின் செல்வருக்குப் பொன் முடி சூடுவது குறித்து மக்களிடையில் மாறுபட்ட
அபிப்பிராயமே காணப்படவில்லை.  சோழ நாட்டு ஆண்கள், பெண்கள், வயோதிகர்கள், குழந்தைகள், நகர
மாந்தர், கிராமவாசிகள், வர்த்தகர்கள், உழவர்கள் அனைவரும், ஒருமுகமாகப் பொன்னியின் செல்வருக்கு
முடிசூட்டுவதைக் குதூகலமாக வரவேற்றார்கள்.  அவர் பிறந்த வேளையைப் பற்றியும், குடிமக்களிடம் அவர் கலந்து
பழகும் அருமைப் பண்பைப் பற்றியும் அனைவரும் சொல்லிச் சொல்லி வியந்து மகிழ்ந்தார்கள்.  இராமருக்குப்
பட்டாபிஷேகம் செய்துவைக்கத் தசரதர் முடிவு செய்துவிட்டார் என்று அறிந்ததும் அயோத்தி மக்கள் எல்லோரும்
எவ்வளவு மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள் என்பதை இராமகாதை நன்கு வர்ணிக்கிறது.  


வயது முதிர்ந்த பெண்மணிகள் எல்லாரும் கோசலையைப் போல் ஆகிவிட்டார்களாம்.  தத்தம்
புதல்வர்களுக்கே மகுடாபிஷேகம் ஆகப் போவதாக எண்ணி மகிழ்ந்தார்களாம்.  இளம் பெண்கள் எல்லாரும் சீதா
தேவி அடைந்த ஆனந்தத்தைத் தாங்களும் அடைந்து, தத்தம் கணவன்மார்களுக்கே முடிசூட்டப் போவதாகக் கருதித்
தங்களை ஆடை ஆபரணங்களால் அலங்கரித்துக் கொண்டார்களாம்.  அயோத்திமா நகரத்தில் வாழ்ந்த முதிய
பிராயத்து ஆண்மக்கள் எல்லாரும் தசரதனைப் போல் ஆகிவிட்டார்களாம்.


மாதர்கள் வயதின்மிக் கார்

கோசலை மனத்தைஒத் தார்;

வேதியர் வசிட்டனொத் தார்;

வேறுள மகளிர்எல் லாம்

சீதையை ஒத்தார்;அன் னாள்

திருவினை ஒத்தாள்;அவ் வூர்

சாதன மாந்தர்எல் லாம்

தயரதன் தன்னைஒத் தார்


என்று அயோத்தி மக்களின் மனோநிலையைக் கம்ப நாடர் அற்புதமாக சித்தரித்திருக்கிறார்.  


அவ்வாறு அயோத்தி மக்களின் உள்ளன்பையும் நன்மதிப்பையும் அடைவதற்கு இராமர் என்ன அருஞ்செயல்
புரிந்திருந்தார்? அவருடைய கோதண்டத்தின் மகிமையெல்லாம் பிற்காலத்தில் அல்லவா வெளியாவதற்கு
இருந்தது? இராவணன் முதலிய ராட்சதர்களை வதம் செய்து மூன்று உலகங்களுக்கும் பயத்திலிருந்து விடுதலை
அளித்த பெருமை பின்னால் அல்லவா அவரைச் சேர்வதாக இருந்தது? விசுவாமித்திர முனிவரோடு சென்று
அவருடைய யாகத்தைப் பூர்த்தி செய்வித்து விட்டு வந்தார் என்பது அயோத்தி மக்களுக்கு அவ்வளவாக
இராமருடைய பெருமையை உயர்த்திக் காட்டியிராதல்லவா? ஏன்? விசுவாமித்திரர் திரும்பி அயோத்திக்கு
வந்து அதைச் சொல்லக்கூட இல்லையே? 


இந்த உலகில் சிலர் செயற்கரிய வீரச் செயல்களும், பரோபகாரச் செயல்களும் புரிந்து
மக்களின் உள்ளத்தைக் கவர்கிறார்கள்.  இன்னும் சிலர் இசை பாடியும், நடனம் ஆடியும், கவிதை புனைந்தும்,
சித்திர சிற்பக்கலைகளில் அற்புதங்களை அளித்தும் பிறருடைய போற்றுதலுக்கு உள்ளாகிறார்கள்.  வேறு
சிலர் கருவிலேயே திருவுடையோராய், பிறக்கும்போதே சிறப்புடையோரமாய்ப் பிறந்து விடுகிறார்கள். 
குறிப்பிடக்கூடிய காரணம் எதுவும் இன்றிப் பார்ப்பவர்களுடைய உள்ளங்களையெல்லாம் கவர்ந்து வசீகரிக்கக் கூடிய
சக்தியை இயற்கை அன்னை அவர்களுக்கு அளித்து விடுகிறாள்.  ஆகா! இயற்கை அன்னை மிக்க பாரபட்சம்
உடையவள் போலும்! ஆனாலும் நாம் என்ன கண்டோம்? இயற்கை அன்னை அத்தகைய வசீகர சக்தியை அவர்களுக்கு
அளிக்கும்போது அதற்கு இணையாக வேறு என்ன பிரதிகூலமான அம்சங்களையும் அளித்திருக்கிறாளோ, நமக்கு
என்ன தெரியும்? 


அவ்வளவு தூரம் அயோத்தி மாந்தரின் உள்ளன்பைக் கவர்ந்து, அவர்களுடைய போற்றுதலுக்கு
உரியவராயிருந்த இராமர், உலகில் சாதாரண மனிதர் யாரும் அடையாத துன்பங்களையெல்லாம் அடைய
வேண்டியிருந்ததல்லவா? நாட்டைத் துறந்து, காட்டுக்குச் சென்று, காதல் மனைவியைப் பறிகொடுத்து,
சொல்லுவதற்கு இயலாத மனவேதனைப் படவேண்டி நேர்ந்ததல்லவா? 


அருள்மொழிவர்மர் இயற்கை அன்னையின் பட்சபாதமான சலுகைக்குப் பாத்திரமானவர்.  அவருடைய
தோற்றமே அவரைப் பார்த்தவர்கள் அனைவர் மனத்தையும் வசீகரித்தது.  அவருடைய இனிய பேச்சும் பண்புகளும்
அவருடன் பழக நேர்ந்தவர்கள் எல்லாருடைய அன்பையும் கவர்ந்தன.  ஈழ நாட்டுப் போர்க்களத்துக்கு அவர்
சென்றிருந்தபோது அவ்வளவாக வீர தீரச் செயல்கள் புரிவதற்குச் சந்தர்ப்பங்கள் கிட்டவில்லை.  ஆயினும்
அவருடைய வீரப் பிரதாபங்களைப் பற்றிய கற்பனைச் செய்திகள் பல சோழ நாடெங்கும் பரவி வந்தன. 
ஒருவரிடம் நாம் அன்பு கொண்டு விட்டால், அவரைப் பற்றிய எவ்வளவு மிகைப்படுத்தப்பட்ட புகழுரைகளையும்
எளிதில் நம்புவதற்கு ஆயத்தமாகி விடுகிறோம் அல்லவா? 


சுந்தர சோழர் நோய்வாய்ப்பட்டு நடமாடவும் சக்தியில்லாமல் போன காலத்திலிருந்து,
அரசுரிமை சம்பந்தமான குழப்பங்கள் சோழ நாட்டில் ஏற்படக்கூடுமோ என்று மக்கள் கவலைப்பட்டு வந்தார்கள். 
பழுவேட்டரையர், சம்புவரையர் முதலிய குறுநில மன்னர்களும், பெருந்தரத்து அதிகாரிகளும் சுந்தர சோழரின்
புதல்வர்களுக்கு விரோதமாகக் கண்டராதித்தருடைய மகனுக்குப் பட்டம் கட்டச் சதி செய்கிறார்கள் என்னும்
வதந்தியும் பரவியிருந்தது.  கண்டராதித்தருடைய குமாரன் மதுராந்தகனுக்கு விரோதமாகச் சொல்லக் கூடியது
எதுவும் மக்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.  ஆனால் மதுராந்தகன் மக்களிடையில் வந்து கலந்து
பழகியதுமில்லை.  தந்தையைப்போல் உலக வாழ்க்கையில் வெறுப்புற்றுச் சிவபக்தியில் ஆழ்ந்திருக்கிறான்
என்பது மட்டும் தெரிந்திருந்தது.விஜயாலய சோழர் காலத்திலிருந்து சோழ ராஜ்யம் விரிந்து பரந்து
வந்ததையும், வர்த்தகம் செழித்து மக்களின் வாழ்க்கை உயர்ந்து வந்ததையும், சோழ சைன்யங்கள் வெற்றி
கொண்ட நாடுகளிலிருந்து பலவிதச் செல்வங்கள் சோழ நாட்டில் வந்து குவிந்து கொண்டிருந்ததையும் பார்த்துக்
களித்துப் பெருமிதம் அடைந்திருந்த மக்கள், சோழப் பேரரசு மேலும் மேலும் பல்கிப் பரவித் தழைக்க
வேண்டுமென்று விரும்பினார்கள்.  சிவபக்தியில் முழுக்க முழுக்க ஈடுபட்ட மதுராந்தகர் சிங்காதனம் ஏறினால்,
சோழ ராஜ்யத்தின் முன்னேற்றம் தொடர்ந்து நடைபெற முடியுமா என்று ஐயுற்றார்கள்.  அதுமட்டுமன்றி,
மதுராந்தகர் பட்டத்துக்கு வந்தால் சிற்றரசர்கள் வைத்ததே சட்டமாயிருக்கும் என்று மக்கள் அஞ்சினார்கள்.  


ஆதித்த கரிகாலரைப் பற்றி வீராதி வீரர் என்ற பெருமதிப்பு மக்களுக்கு இருந்தாலும், அவர்
சிங்காதனம் ஏறுவது பற்றியும் அவ்வளவாக உற்சாகம் கொள்ள இடமில்லாமலிருந்தது.  ஆதித்த கரிகாலரிடம்
மக்களை வசீகரிக்கும் இனிய சுபாவம் இல்லை; எல்லாருடனும் அவர் சரளமாகக் கலந்து பழகுவதில்லை. 
இதையன்றி, கரிகாலரைப் பற்றி மர்மமான பல வதந்திகள் உலாவி வந்தன.  அவர் ஏதோ பெரிய குற்றம்
செய்துவிட்டார் என்றும், அவருடைய மனச்சாட்சியே அதற்காக அவரை வருத்திக் கொண்டிருக்கிறதென்றும்,
அதனாலே தந்தை சுந்தர சோழரின் அபிமானத்தை இழந்து விட்டார் என்றும் வதந்திகள் பரவியிருந்தன. 
இன்னும் பலவிதமான கற்பனைக் கதைகளும் கட்டிவிடப்பட்டிருந்தன.  ஆகையால் அவர் அகால மரணமடைந்த போது
ஒரு மகா வீரனுக்குரிய மரியாதையை மக்கள் செலுத்தினாலும் அதிகமாக துக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கவில்லை. 
வால் நட்சத்திரத்தின் பேரில் பழியைப் போட்டுவிட்டு ஒருவாறு மனதைச் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டார்கள்.


பெரிய பழுவேட்டரையரின் மரணமும், அது நேர்ந்த விதமும் மக்களுடைய உள்ளத்தில் அவர் பேரில்
புதியதொரு அபிமானத்தையும், மரியாதையையும் உண்டாக்கியிருந்தது.  அந்த வீரக் கிழவர் முதுமைப்
பிராயத்தில் மணந்துகொண்ட மாய மோகினி உண்மையில் பாண்டிய நாட்டு ஆபத்துதவிகளைச் சேர்ந்தவள்
என்றும், அவளுடைய தூண்டுதலினாலேதான் பெரிய பழுவேட்டரையரின் மனம் கெட்டுப் போயிருந்ததென்றும்,
ஆதித்த கரிகாலரின் அகால மரணத்துக்குப் பாண்டிய நாட்டு ஆபத்துதவிகளே காரணம் என்றும், உண்மையை
அறிந்துகொண்டதும் பெரிய பழுவேட்டரையர் செய்த குற்றத்துக்குப் பிராயச்சித்தமாகத் தம்மைத் தாமே
மாய்த்துக் கொண்டார் என்றும் வதந்திகள் பரவிவிட்ட பிறகு, ஜனங்கள் பெரிய பழுவேட்டரையரைக் குறித்து,
"ஐயோ! பாவம்!" என்று அனுதாபப்பட்டார்கள்.  அவர் இறப்பதற்கு முன்னால், "மதுராந்தகருக்குப் பட்டம் கட்டும்
எண்ணத்தை விட்டு விடுங்கள், பொன்னியின் செல்வருக்கே முடிசூட்டுங்கள்!" என்று மற்ற குறுநில மன்னர்களுக்குக்
கட்டளையிட்டு விட்டுச்சென்றார் என்பதும் அவரிடம் மக்களின் மரியாதையை அதிகப்படுத்தியது.  மக்களின்
மனத்தில் உள்ள விருப்பம் நிறைவேறுவதற்கு ஒரு பெரிய தடங்கலை நிவர்த்தி செய்துவிட்டல்லவா அந்த
மாபெரும் வீரக் கிழவர் உயிரை நீத்தார்? அவருடைய நினைவு வாழ்க! அவருடைய குலம் வாழ்க! இவ்வாறு
ஜனங்கள் நன்றி உணர்ச்சியுடன் அவரைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பேசினார்கள்.  


மதுராந்தகத்தேவர் விஷயத்தில் ஆள் மாறாட்டம் நடந்திருக்கிறது என்னும் விவரம் பொதுமக்களில்
யாருக்குமே தெரிந்திருக்கவில்லை.  அரச குடும்பத்தினரையும், அவர்களுடன் நெருங்கிய தொடர்பு
கொண்டவர்களையும் தவிர வேறு யாருக்கும் அந்தச் செய்தி தெரியாது.  பழைய மதுராந்தகர் பெரும்பாலும்
அரண்மனைக்குள்ளேயே பொழுதைக் கழித்தார்.மிக அபூர்வமாகவே வெளிப்புறப்பட்டார்.  அந்தச்
சந்தர்ப்பங்களிலும் அவர் பொதுமக்களுடன் கலந்து பழகுவதில்லை.  அவருக்கு முடிசூட்டும் பேச்சு நடந்து
கொண்டிருந்தபோது மூடுபல்லக்கில் வைத்து அவரை அழைத்துக்கொண்டு போவது வழக்கமாயிருந்தது.  அவருடைய
அங்க அடையாளங்களைக் கூர்ந்து கவனிக்கப் பொது ஜனங்களுக்குச் சந்தர்ப்பம் ஏற்படவில்லை.  ஆகையால் பழைய
மதுராந்தகர் போய்ப் புதிய மதுராந்தகர் வந்துள்ள விவரமே மிகப் பெரும்பாலான மக்களுக்குத் தெரியாமலிருந்தது.


ஆதலின் திருவையாற்றில் நடந்த திருவாதிரைத் திருவிழாவில் புதிய மதுராந்தகரைப்
பார்த்தவர்கள் எவரும் ஆள் வேற்றுமை எதுவும் இருப்பதாக அறியவில்லை.  அவர் மனைவி பூங்குழலி மட்டும்
சிலருடைய கவனத்தைக் கவர்ந்தாள்.  அந்தப் பெண் 'சின்னப் பழுவேட்டரையருடைய மகள்' என்று சிலர்
கூறியதை மற்றும் சிலர் மறுத்துரைத்தார்கள்.கடலில் படகு செலுத்தி வந்த ஓடக்காரப் பெண் இவள் என்றும்,
மதுராந்தகர் சமீபத்தில் இவளை மணந்து கொண்டார் என்றும் சொன்னார்கள்.  


அரச குடும்பத்தினரும், குறுநில மன்னர்களும் பலதார மணம் செய்துகொள்வது அந்நாளில்
சாதாரணமாக இருந்தபடியால் யாரும் அதைப் பற்றி வியப்பு அடையவில்லை.  சிற்றரசர்கள் பலர் தூண்டியும்
மதுராந்தகத்தேவர் தமக்குப் பட்டம் வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டார் என்னும் வதந்தி மக்களுக்குப்
பொதுவாகவே அவரிடம் மரியாதையை உண்டுபண்ணியிருந்தது.  சிவபக்தியில் திளைத்துப் பரவச நிலையை
அடைந்திருந்த அவருடைய தோற்றமும் அந்த மரியாதையை வளர்த்தது."ஓடக்காரப் பெண்ணாகிய பூங்குழலியை
முன்னிட்டே மதுராந்தகர் சோழ சிங்காதனத்தை விரும்பவில்லை" என்ற பேச்சு இன்னும் பலருடைய அபிமானத்தை
அவர் கவர்ந்துகொள்ளக் காரணமாயிருந்தது.  பொன்னியின் செல்வருக்குப் பட்டாபிஷேகம் நடந்ததும்,
மதுராந்தகத்தேவருக்கு ஏதேனும் பெரிய பதவி அளிப்பார் என்றும் பேசிக் கொண்டார்கள்.  


முடிசூட்டு விழாவுக்கு இரண்டு தினங்களுக்கு முன்னாலிருந்து சோழ நாட்டின் நானா திசைகளிலிருந்தும்
ஜனங்கள் தஞ்சையை நோக்கி வரத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.  தஞ்சைக் கோட்டைக்கு வெளியே ஒரே
ஜனசமுத்திரமாகக் காட்சி அளித்தது.  கோட்டையின் வாசற் கதவுகள் திறந்து விடப்பட்டன.  கோட்டைக்குள்
போவதற்கும் வெளியே வருவதற்கும் முன்னம் இருந்த கட்டுப்பாடுகள் நீக்கப்பட்டன.முடிசூட்டு நாளைத் தள்ளி
வைத்துக்கொண்டால் சமாளிக்க முடியாத கூட்டம் சேர்ந்து விடும் என்றுதான் தை பிறந்தவுடனே நாள்
குறிப்பிட்டிருந்தார்கள்.  இன்னும் ஜனங்களுடைய சௌகரியத்துக்காக வேறு பல ஏற்பாடுகளும் செய்திருந்தார்கள்.


கொடும்பாளூர் வேளார் தம்முடன் அழைத்துக் கொண்டு வந்திருந்த மாபெரும் தென் திசைப் படையில்
மிகப் பெரிய பகுதியைப் பொன்னியின் செல்வர் கட்டளையின் பேரில் திருப்பி அனுப்பிவிட்டார். 
தம்முடன் ஆயிரம் வீரர்களை மட்டுமே வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.  அவ்விதமே பழுவேட்டரையர் கட்சியைச்
சேர்ந்த சிற்றரசர்கள் குடந்தைக்கு அருகில் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருந்த வீரர்களும் திருப்பி
அவரவர்களுடைய இடத்துக்கு அனுப்பப்பட்டார்கள்.  சின்னப் பழுவேட்டரையர் கோட்டைப் பாதுகாப்புக்காக
வழக்கமாக வைத்திருந்த வீரர்கள் மட்டுமே இப்பொழுது இருந்தார்கள்.  


பழுவூர் வீரர்களும், கொடும்பாளூர் வீரர்களும், வேளக்காரப் படை வீரர்களும் தங்களுடைய பகை
மாற்சரியங்களையெல்லாம் மறந்து ஒருவரையொருவர் கட்டித் தழுவிக் கொள்ளவும், கேலி செய்வதும் கூத்தாடிக்
குதூகலிப்பதுமாக இருந்தார்கள்.  முடிசூட்டு விழாவைப் பார்ப்பதற்குத் திரள்திரளாக வந்து குவிந்தவண்ணமிருந்த
மக்களுக்கு அவர்கள் கூடிய வரையில் உதவியாக இருந்தார்கள்.  சில சமயம் வேடிக்கைக்காக வானர
சேஷ்டைகளில் அவ்வீரர்கள் ஈடுபட்ட போதிலும் ஜனங்கள் அவற்றைப் பொருட்படுத்தவில்லை.  


தஞ்சை கோட்டைக்கு உட்புறமும் புறநகரமும் தேவேந்திரனின் அமராவதி நகரத்தைப் போல்
அலங்கரிக்கப்பட்டு விளங்கின.  நகரில் உள்ள ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் வெளியூரிலிருந்து விருந்தாளிகள் வந்து
குவிந்த வண்ணமிருந்தார்கள்.  கடைசியாக, மகுடாபிஷேகத்துக்குக் குறிப்பிட்ட தினத்தன்று சூரியன்
உதயமாயிற்று.  உதிக்கும்போதே பனித்திரளைப் போக்கிக் கொண்டு பொற் கிரணங்களைப் பரப்பிக்
கொண்டு தேஜோமயமாக உதித்த சூரியனைப் பார்த்த மாந்தர் அனைவரும், "இன்றைக்குப் பொன்னியின்
செல்வருக்கு மகுடாபிஷேகம் அல்லவா! ஆகையால்சூரியனும் பொன்னொளி வீசித் திகழ்கிறான்!" என்று கூறி
மகிழ்ந்தார்கள்.  


மகுடாபிஷேகத்துக்குரிய வேளை வருவதற்கு வெகு நேரம் முன்னதாகவே, பட்டாபிஷேக மண்டபத்தின்
வாசலில் ஜனத்திரள் சேர ஆரம்பித்து விட்டது.  மண்டபத்துக்குள்ளே பொதுமக்கள் அனைவரும் இடம் பெறுதல்
இயலாத காரியம் அல்லவா? முடிசூட்டு வைபவம் நடந்த பிறகு, பொன்னியின் செல்வர் மண்டபத்திலிருந்து
வெளியில் வந்து பட்டத்து யானை மீதேறி வீதி வலம் தொடங்கும்போதுதான் மக்கள் அனைவரும் அவரைக் கண்டு
மகிழ முடியும்.  அதற்காக, நேரம் கழித்து வரமுடியுமா, என்ன? முன்னதாக வந்தால், பொன்னியின் செல்வர்
பொன் மகுடம் சூடிக்கொண்டு வெளி வரும்போதே அவரைப் பார்க்கலாமே!


மகுடாபிஷேக மண்டபத்துக்குள் அரண்மனையைச் சேர்ந்தவர்கள் வருவதற்குத் தனியான பின்புறப் பாதை
இருந்தது.அதன் வழியாகச் சுந்தர சோழரும், வானமாதேவியும் அவர்களைத் தொடர்ந்து செம்பியன்மாதேவி,
மதுராந்தகர், பூங்குழலி, குந்தவைப் பிராட்டி, வானதி ஆகியவர்களும் வந்து சேர்ந்தார்கள்.  முதன்மந்திரி
அநிருத்தர், சின்னப் பழுவேட்டரையர், சம்புவரையர், சேனாதிபதி பூதிவிக்கிரம கேசரி, மலையமான்
மிலாடுடையார், மற்றும் சிற்றரசர்கள், சாமந்தர்கள், வர்த்தக கணத்தலைவர்கள், கோட்டத் தலைவர்கள்,
பெருந்தர அதிகாரிகள், சிவாச்சாரியார்கள், விண்ணகர பட்டர்கள், தமிழ்ப் பெரும் புலவர்கள் ஆகியோர்
வாசலில் கூடியிருந்த பெரும் ஜனக்கூட்டத்தில் புகுந்து முண்டியடித்துக்கொண்டு உள்ளே வந்து சேர்ந்தார்கள். 
கடைசியில் பொன்னியின் செல்வரும், வல்லவரையன் வந்தியத்தேவனும் தாமரை மலர் போல் அமைந்த திறந்த
தங்கரதத்தில் அமர்ந்து மகுடாபிஷேக மண்டபத்தின் வாசலை அடைந்தபோது, பூரண சந்திரனைக் கண்ட
அலைகடலைப் போல் அந்த ஜனசமுத்திரம் கரகோஷம் முழக்கி ஆரவாரம் செய்தது.  


மகுடாபிஷேகத்துக்குரிய வைதிகச் சடங்குகள் எல்லாம் நடந்தேறின. சோழ குலத்து மன்னர்கள்
வழி வழியாகப் பட்டாபிஷேக தினத்தன்று சிரசில் சூட்டிக்கொள்ளும் மணி மகுடம், மார்பில் அணியும்
நவரத்தின மாலை, இடையில் தரிக்கும் உடைவாள், கையில் ஏந்தும் செங்கோல் ஆகியவற்றை ஒரு பெரிய
சித்திரத் தாம்பாளத்தில் வைத்துச் சபையில் பெரியவர்கள் முன்னாலெல்லாம் கொண்டு போனார்கள்.  அவர்கள்
அத்தாம்பாளத்தைத் தொட்டு ஆசி கூறினார்கள்.  பின்னர், ஆஸ்தானப் புலவராகிய நல்லன் சாத்தனார் எழுந்து
நின்றார்.  அவருக்குப் பின்னால் கையில் யாழ் பிடித்த மங்கை ஒருத்தி நின்று, யாழின் நரம்புகளை மீட்டி
இனிய சுருதியை எழுப்பினாள்.  


புலவர் நல்லன் சாத்தனார் சோழ குலத்தின் தொல் பெருமையையும், அக்குலத்தில் பரம்பரையாக
வந்து புகழ் பெற்ற வீர மன்னர்களின் வரலாற்றையும் இசையுடன் கலந்த சந்தப் பாடலாகப் பாடலுற்றார். 
அந்தப் பாடல் மிக நீண்டதாகவும் இந்தக் காலத்தவர் எளிதில் அறிந்து கொள்ள முடியாத அரிய நடையிலும்
அமைந்திருந்தபடியால், அதன் சாராம்சத்தை மட்டும் இங்கே குறிப்பிடுகிறோம்: "சூரிய வம்சத்திலே
தோன்றிய மனுமாந்தாதவின் குலத்தில் சிபி என்னும் மன்னர் மன்னன் இருந்தான் அவன் ஒரு புறாவுக்குத் தான்
அளித்த வாக்கை நிறைவேற்றி அதன் உயிரைக் காப்பதற்காகத் தன் உடலின் சதையை அறுத்துக் கொடுத்தான். 
அத்தகைய சிபியின் வம்சத்தில், அவனுக்குப் பின் தோன்றியவர்கள் 'செம்பியன்' என்று குலப்பெயர்
சூட்டிக்கொண்டு பெருமையடைந்தார்கள்.  செம்பியர் குலத்தில் இராஜ கேசரி என்று ஒரு பேரரசன்
தோன்றினான்.  அவன் மகன் பரகேசரி என்று புகழ் பெற்றான்.  இவர்களுக்குப்பின் தோன்றிய மன்னர்கள்
கோஇராஜ கேசரி என்றும், கோப்பரகேசரி என்றும் மாற்றி மாற்றிப் பட்டம் சூட்டிக் கொண்டு வந்தார்கள். 
பசுவுக்கு நீதி வழங்குவதற்குத் தன் அருமைப் புதல்வனைப் பலி கொடுத்த சோழ மனனர் மனுநீதிச் சோழன்
என்று பெயர் பெற்றான்.  இவனுக்குப் பிற்காலத்தில் பூம்புகார் நகரில் கரிகால் பெருவளத்தான் என்னும் மன்னன்
மூவுலகங்களிலும் தன் புகழைப் பரப்பி விளங்கினான்.  அவன் சோழ நாட்டுப் பெரும்படையுடன் வடக்கே
இமயமலை வரையில் படையெடுத்துச் சென்று, அம்மலையின் பனி மூடிய சிகரத்தில் சோழ குலத்துப் புலி
இலச்சினையைப் பொறித்தான்.  இவன் வழியில் நலங்கிள்ளி, நெடுங்கிள்ளி, பெருங்கிள்ளி, குராபள்ளித்துஞ்சிய 
கிள்ளிவவன், குளமுற்றத்துத் துஞ்சியக்கிள்ளிவளவன், சிவபெருமானுடைய பரம பக்தனாகிய கோப்பெருஞ்சோழன் 
ஆகியவர்கள் இப்புராதன குலத்துக்குப் பெயரும் புகழும் அளித்துச் சிவபதம் அடைந்தார்கள்.  


"உலகத்துக்கெல்லாம் ஒளி அளிக்கும் சூரிய பகவானைக் கூட மாரிக்காலத்து மேகங்கள் மறைத்து
விடுவது போல், சூரியனுடைய பரம்பரையில் வந்த சோழர் குலத்தைச் சில காலம் பல்லவ பாண்டியப் பகை
மேகங்கள் மறைந்திருந்தன.  அந்த மேகங்களைச் சிதற அடிக்கும் வஜ்ராயுதம் ஏந்திய தேவேந்திரனுக்கு
இணையாக விஜயாலயச் சோழர் தோன்றினார்.  அந்தச் சோழர் குலப் புலியைக் கண்டதும் பெரும்
பிடுகுமுத்தரையன் என்னும் எலி பீதி கொண்டு மாண்டு மறைந்தது.  பின்னர் அந்த மகாவீரர் தஞ்சை நகரைக்
கைப்பற்றி துர்க்கா பரமேசுவரிக்குக் கோயில் எடுப்பித்தார்.  பல்லவர்களும் பாண்டியர்களும் மற்றும் பல
அரசர்களும் விஜயாலயச் சோழரின் நட்பைக் கோரி அனுப்பிய தூதுவர்கள் சதா காலமும் அந்த மன்னரின்
அரண்மனை முற்றத்தில் காத்திருந்தார்கள்.  அவ்விதம் உதவி கோரி வந்த அரசர்களுக்கு அபயம் அளித்து
உதவி செய்யும் பொருட்டு விஜயாலயச் சோழர் பற்பல போர்க்களங்களுக்குச் சென்று போர் புரிந்து தமது
திருமேனியில் தொண்ணூற்றாறு விழுப்புண்களைப் பெற்றவரானார்.  விஜயாலயச் சோழரின் திருக்குமாரர்
ஆதித்த சோழர் மாற்றார்களுடைய சேனா மேகங்களைச் சிதறி ஓடச் செய்யும் மற்றொரு கதிரவனாகவே
விளங்கினார்.  திருப்புறம்பயம் போர்க்களத்தில் பல்லவன் அபராஜிதன் பாண்டியனால் முறியடிக்கப்படும்
தறுவாயில் இருந்தபோது, ஆதித்த சோழர் முயற்கூட்டதில் புலி புகுவதைப் போல் புகுந்து பாண்டிய சைன்யத்தைச்
சின்னாபின்னம் செய்தார்.  பின்னர், தாம் செய்த உதவியை மதிக்காமல் சிநேகத் துரோகம் செய்த
பல்லவனுக்குப் புத்தி புகட்டும் பொருட்டு தொண்டை நாட்டுக்குப் படையெடுத்துச் சென்று அபராஜிதனை அவன் இருந்த
யானை மேல் பாய்ந்து வீர சொர்க்கத்துக்கு அனுப்பினார்.  தமது முன்னோனாகிய கோச்செங்கணானைப்
பின்பற்றி, காவேரி நதி உற்பத்தியாகும் சையபர்வதத்திலிருந்து பூம்புகார் நகரம் வரையில் எண்பத்திரண்டு
சிவாலயங்களை எடுப்பித்தார்.  ஆதித்த சோழரின் புதல்வராகிய பராந்தக சோழர் பிறக்கும் போதே
தம்முடைய இரு தோள்களிலும் வீரலக்ஷ்மியையும் விஜயலக்ஷ்மியையும் சுமந்து கொண்டு பிறந்தார்.  


வெள்ளூரில் பாண்டியனைப் புறங்கண்ட அம்மன்னர், மதுரையும் ஈழமும் கொண்டதுடன், சேர நாட்டு
வேழப்படைக்கு ஒரு சிங்கமாக விளங்கினார்.  வடக்கே துங்கபத்திரை நதிக்கு அப்பால் இருந்த சளுக்கர்களும்
வேங்கி மண்டலத்தாரும் பராந்தக சோழருடைய பெயரைக் கேட்டு சிம்ம சொப்பனம் கண்டவர்கள் போல்
நடுநடுங்கினார்கள்.  அவருடைய புகழைக் கேட்டுப் பொறுக்காமல் பொறாமை கொண்ட இரட்டை மண்டலத்துக்
கன்னர தேவன் ஏழு சமுத்திரம் சேர்ந்தது போன்ற மாபெரும் படையைத் திரட்டிக்கொண்டு பராந்தக
சக்கரவர்த்தியைப் போரில் புறங்காண வந்தான்.  பராந்தகரின் மூத்த புதல்வராகிய இராஜாதித்த தேவர்
குருக்ஷேத்திரத்தை ஒத்திருந்த தக்கோலப் போர்க்களத்தில் கன்னர தேவனையும் அவனுடைய மாபெரும் கடல்
போன்ற சேனையையும் முறியடித்துச் சின்னாபின்னம் செய்த பிறகு யானை மேல் துஞ்சி வீர சொர்க்கம்
எய்தினார்.  பராந்தக சோழர் தில்லைச் சிதம்பரத்து நடராஜப் பெருமான் ஆலயத்தில் பொன் மண்டபம்
கட்டிய பின்னர் அப்பெருமானுடைய இணையடிகளை அடைந்தார்! அவருடைய புதல்வர் சிவஞான கண்டராதித்த தேவர்
சிவாலயப் பணிகள் செய்வதில் ஈடுபட்டிருந்து சிவ பதத்தை அடைந்தார்.  அவருடைய காலத்தில் தொண்டை
மண்டலத்தைப் பகைவர்களுடைய ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை செய்து சீட்புலி நாடு வரையில் புலிக் கொடியை
நிலைநாட்டியவரான அரிஞ்சயத் தேவரும் தமது தமையனைப் பிரிந்து அதிக காலம் இருக்க மனமின்றி
விண்ணுலகம் எய்தினார்.  அவருடைய திருப் புதல்வர் சுந்தர சோழ சக்கரவர்த்தி பின்னர் சோழ சிங்காதனம்
ஏறினார்.  தான் ஒளிந்திருந்த பொந்திலிருந்து வெளியில் தலை காட்டிய பாண்டிய நரியின் மீது பாய்ந்து
அதை மீண்டும் பொந்துக்குள் ஒளிந்துகொள்ளும்படி செய்தார்! சுந்தர சோழ சக்கரவர்த்தியின் வெண்கொற்றக்
குடை நிழலில் மூன்று உலகமும் சிறிதும் கவலையின்றி நிர்ப்பயமாக வாழ்ந்து வருகின்றன.


"இவ்வாறு ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக வீரப் புகழ் பெற்று விளங்கும் குலத்தில் வந்த பொன்னியின்
செல்வரை எம்மொழிகளால் யாம் போற்ற முடியும்? அவருடைய புகழைச் சொல்வதற்குக் கலைமகளே பிறந்து
வந்தால் ஒருவேளை சாத்தியமாகக் கூடும்.  எம்மைப்போன்ற மிகச் சாதாரண புலவர்களால் இயம்பத்
தரமன்று..." 


இவ்விதம் நல்லன் சாத்தனார் சோழ குலப் பெருமையைப் பாடி முடித்தார்.  அவருக்குப் பிறகு
வடமொழிப் புலவர்களும், புத்தபிக்ஷுக்களும், சிவாச்சாரியார்களும், வைஷ்ணவ ஆச்சாரியர்களும் வாழ்த்துக்
கூறுவதற்குக் காத்திருந்தார்கள்.  இவர்களை எப்படிச் சுருக்கமாக முடிக்கச் செய்வது என்பது பட்டாபிஷேக
முகூர்த்தம் வைத்திருப்பவர்களுக்குப் பெரும் கவலையாகப் போய்விட்டது.  அப்படிக் கவலைப்பட்டவர்களில் சின்னப்
பழுவேட்டரையரும் ஒருவர்.  அவர் தமது கரத்தினால் சோழர் குலத்துப் புராதன கிரீடத்தை எடுத்துப்
பொன்னியின் செல்வரின் சிரசில் சூடுவதற்கு ஆயத்தமாயிருந்தார்.புலவர்களையும் பண்டிதர்களையும் எப்படி
விரைவில் பாடி முடிக்கச் செய்வது என்று எண்ணிச் சுற்று முற்றும் பார்த்த சின்னப் பழுவேட்டரையரின்
சமீபத்தில் புதிய ஆள் ஒருவன் திடுதிப்பென்று வந்தான்.  தெரு வீதியில் மொய்த்து நின்று கொண்டிருந்த
அவ்வளவு ஜனக் கூட்டத்தாரையும் தாண்டி அவன் எப்படி ஆஸ்தான மண்டபத்துக்குள் வந்தான் என்பது பலருக்கும் வியப்பு
அளித்தது.  ஆனால் வந்தியத்தேவனுக்கு அது வியப்பு அளிக்கவில்லை.  மாறுவேடம் பூண்டிருந்தவன்
ஆழ்வார்க்கடியான்தான் என்பதை அறிந்திருந்த வந்தியத்தேவன் பொன்னியின் செல்வரை நோக்கினான்.  அவரும்
அந்த சமிக்ஞையைத் தெரிந்து கொண்டவராகத் தோன்றினார்.  


சின்னப் பழுவேட்டரையரின் காதில் ஆழ்வார்க்கடியான் என்ன இரகசியச் செய்தியைச்
சொன்னானோ, தெரியாது.  உடனே அவருடைய முகத்தில் பெரும் கவலையும், கலக்கமும் குடிகொண்டன.  ஒரு
கணம் தயங்கி நின்று விட்டு அவனை அழைத்துக் கொண்டு அச்சபா மண்டபத்தில் அதிகக் கூட்டமில்லாத ஒரு
பக்கத்துக்குச் சென்றார்.  


இதைக் கவனித்தார் பொன்னியின் செல்வர், நல்லன் சாத்தனார் சோழர் குலப் பெருமைக் கூறி
வந்தபோதெல்லாம் கைகூப்பி நின்று வணக்கத்துடன் கேட்டுக்கொண்டு வந்தவர், இப்போது அந்தப் புலவரை
நோக்கி, "ஐயா! புலவரே! இத்தனை நேரமும் தாங்கள் கூறி வந்த புகழெல்லாம் என் முன்னோரைப் பற்றியவை
அல்லவோ? இந்தப் புராதனப் பெருமை வாய்ந்த சிங்காதனத்தில் அமர்ந்து மணி மகுடம் சூட்டி கொள்வதற்குத்
தகுதியுள்ளவனாக நான் என்ன காரியம் செய்திருக்கிறேன்? அதைப் பற்றிக் கூறுவதற்குக் கலைமகள் இங்கே
இப்போது பிரசன்னமாவது சாத்தியமில்லையாதலால் தங்களால் இயன்ற வரையில் சற்று எடுத்து இயம்பலாமே?"
என்றார்.புலவர் திகைத்து நின்றதைப் பார்த்த பொன்னியின் செல்வர், "ஐயா! தாங்கள் திகைத்து நிற்பது
இயல்பே, தங்கள் பேரில் குற்றம் இல்லை.  அவ்வாறு என்னுடைய புகழைப் பாட்டில் அமைத்துப் பாடும்படியாக நான்
இன்னமும் ஒரு காரியமும் செய்யவில்லை; இன்றுதான் தொடங்கப் போகிறேன்!" என்றார்.  


பக்க தலைப்பு



எண்பத்தெட்டாம்  அத்தியாயம் 

பட்டாபிஷேகம் 



அருள்மொழிவர்மர் தொடர்ந்து புலவரைப் பார்த்துக் கூறினார்; "ஐயா! தங்களை இன்னும் ஒன்று
கேட்கிறேன்.  சிபிச் சக்கரவர்த்தி முதலாவது சிவஞான கண்டராதித்தர் வரையில் எங்கள் சோழ குலத்து
மன்னர்களின் புகழைத் தாங்கள் விரித்துரைத்தீர்கள்.  அவையெல்லாம் இந்தப் புராதன குலத்தில் பிறக்கும்
பாக்கியம் பெற்ற எனக்கு எவ்வளவு பொருத்தமோ, அவ்வளவு என் சிறிய தந்தையும் மகான் கண்டராதித்த
சோழரின் உத்தமத் திருப்புதல்வருமான மதுராந்தகத் தேவருக்கும் பொருத்தமாகுமல்லவா?" 


புலவர் "ஆம்" என்பதற்கு அறிகுறியாகத் தலையை அசைத்தார்.  சபையிலிருந்தவர்கள் அத்தனை
பேரின் கண்களும் சுந்தர சோழரின் மறு பக்கத்தில் அடக்க ஒடுக்கத்துடன் அமர்ந்திருந்த மதுராந்தகத்தேவரின்
மீது திரும்பின.  இப்போதுதான் புதிதாகப் பார்ப்பதுபோல் மதுராந்தகரைக் கூர்ந்து கவனிக்கத்
தொடங்கினார்கள்.  முன்னமே மிக்க கூச்சத்துடன் அமர்ந்திருந்த மதுராந்தகர் இப்போது மேலும் சங்கோசம்
அடைந்தவராகிப் பூமாதேவியைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டு குனிந்த தலை நிமிராமலிருந்தார்.  


இதற்கிடையில் மறுவேடம் பூண்டிருந்த ஆழ்வார்க்கடியான் மண்டபத்தின் ஒரு மூலைக்கு அவனை அழைத்துச்
சென்ற சின்னப் பழுவேட்டரையரிடம் கவலை தரும் ஒரு செய்தியைக் கூறினான்.  பாண்டிய நாட்டு
ஆபத்துதவிகளைச் சேர்ந்தவளும், படகோட்டி முருகய்யனின் மனைவியுமான ராக்கம்மாள் என்பவளை மகுடாபிஜேக
வைபவத்துக்காக வந்து கூடியிருந்த ஜனத்திரளிடையே அவன் கண்டான்.எதற்காக இங்கே அவள் வந்திருக்கிறாள்
என்பதை அறியும் பொருட்டுப் பின் தொடர்ந்து சென்றான்.  சின்னப் பழுவேட்டரையரின் அரண்மனைக்கு அருகில்
ஜனக் கூட்டத்தில் அவள் மறைந்து விட்டாள்.  ஆழ்வார்க்கடியான் அங்கேயே நின்று அங்குமிங்கும் பார்த்துக்
கொண்டிருந்த போது அவள் மறுபடியும் காணப்பட்டாள்.  அவளுடன் இன்னொரு பெண் இடுப்பில் ஒரு குழந்தையுடன்
சென்றாள்.  அந்த இன்னொரு பெண் சின்னப் பழுவேட்டரையரின் மகளைப் போல் தோன்றவே ஆழ்வார்க்கடியான்
இன்னது செய்வது என்று தெரியாமல் சிறிது நேரம் திகைத்தான்.  சின்னப் பழுவேட்டரையரின் மகள்தான் என்று
நிச்சயமாகச் சொல்லவும் முடியவில்லை.  கொஞ்ச தூரம் அவர்களுடன் போய் உறுதி செய்து கொள்ளலாம் என்று
போனான்.  கூட்டத்தில் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து போவது எளிய காரியமாக இல்லை, அவன் பின்
தொடர்ந்து வருகிறான் என்பதை ராக்கம்மாளும் கவனித்திருக்க வேண்டும்.  அவள் திடீரென்று கூட்டத்துக்கு
மத்தியில் "ஐயையோ! இந்த ஆள் எங்களைத் தொந்தரவு செய்கிறான்.  பெண்களைத் தொடர்ந்து வந்து
தொல்லை கொடுக்கிறான்!" என்று கூச்சலிட்டாள்.  உடனே அங்கு நின்ற ஜனங்களில் பலர் ஆழ்வார்க்கடியானைச்
சூழ்ந்து கொண்டு அவனைக் கண்டிக்கத் தலைப்பட்டார்கள்.  


அவர்களிடம் ஆழ்வார்க்கடியான் அப்படியொன்றும் தான் செய்யவில்லையென்றும், இவர்கள் எல்லாரையும்
போல நானும் மகுடாபிஷேகக் காட்சிகளைப் பார்க்க வந்தவன் என்றும் சத்தியம் செய்து கூறினான்.  அவனைச்
சூழ்ந்துகொண்ட ஜனத்திரளைச் சமாதானப்படுத்திவிட்டு அவன் வெளியேறுவதற்குள் ராக்கம்மாளும் இடுப்பில்
குழந்தையோடு கூடிய மற்றொரு பெண்ணும் மறைந்து விட்டார்கள்.  ஆழ்வார்க்கடியான் கோட்டை வாசல் வரையில்
அவர்களைத் தேடிக் கொண்டு சென்றான்.  கோட்டை வாசலுக்குச் சற்றுத் தூரத்தில் ஒரு மூடுபல்லக்கில்
குழந்தையுடன் கூடிய பெண் ஏறிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டான்.  பல்லக்கைச் சூழ்ந்து நாலு குதிரை வீரர்கள்
நின்றார்கள்.  பல்லக்கில் அப்பெண் ஏறியதும், பல்லக்கும் குதிரைகளும் விரைந்து போகத் தொடங்கின. 
மேலும் அவர்களைத் தொடர்ந்து போகலாமா என்று யோசிப்பதற்குள் மகுடாபிஷேகத்தைப் பார்ப்பதற்காக வந்து
கொண்டிருந்த ஒரு பெரிய ஜனக்கும்பல் ஆழ்வார்க்கடியானை இடித்துத் தள்ளிக் கொண்டு வந்து வெகு தூரம்
கோட்டைக்குள் கொண்டு வந்து சேர்த்துவிட்டது.  அந்தச் செய்தியைக் கோட்டைத் தளபதியிடம் உடனே
தெரிவிப்பது முக்கியமானது என்று கருதி ஆழ்வார்க்கடியான் பட்டாபிஷேக மண்டபத்துக்கு வந்து சேர்ந்தான். 
அருள்மொழிவர்மரின் கட்டளையின் பேரிலேயே தான் இவ்வாறு மாறுவேடம் பூண்டிருப்பதாயும், ஜனக் கூட்டத்தில்
அங்குமிங்கும் திரிந்து ஜனங்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள், என்பதை அறிந்து வந்து தம்மிடம் சொலும்படி
பொன்னியின் செல்வர் பணித்ததாயும், அந்தக் கடமையை நிறைவேற்றி வரும் சமயத்திலேயே மேற்சொன்ன
நிகழ்ச்சியைத் தான் காணும்படி நேர்ந்ததென்றும் ஆழ்வார்க்கடியான் விளக்கிய பிறகு, சின்னப் பழுவேட்டரையர்
அவனுடைய வார்த்தைகளில் பூரண நம்பிக்கை கொண்டார்.தன்னுடைய மகளாகிய பழைய மதுராந்தகன்
மனைவியைப் பற்றி அவருக்கு முன்னமே கவலை இருந்து வந்தது.  திருமலை கூறிய செய்தி அவருக்குத் திகிலை
விளைவித்து மனக்குழப்பத்தையும் உண்டாக்கி விட்டது.  தாம் தன் அரண்மனைக்குச் சென்று உண்மையை அறிந்து
வருவதாகவும், தாம் அவசரமாகப் போக நேர்ந்ததைப் பற்றி முதன்மந்திரி அநிருத்தர் மூலம், சுந்தர
சோழருக்கும், பொன்னியின் செல்வருக்கும் அறிவிக்கும்படியும் பணித்து விட்டுச் சின்னப் பழுவேட்டரையர் அந்த
மண்டபத்தில் இருந்து வெகு வேகமாக வெளியேறினார்.  


ஆழ்வார்க்கடியான் வந்து பொன்னியின் செல்வரிடம் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை. 
தமிழ்ப்புலவர் நல்லன் சாத்தனாரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தபோதே இளவரசர் சின்னப் பழுவேட்டரையர் மீதும்
கவனம் செலுத்தி வந்தார்.  அவர் மண்டபத்தை விட்டு அகன்றவுடன் பொன்னியின் செல்வருடைய திருமுகம்
முன்னைக் காட்டிலும் ஒளி பொருந்தியதாயிற்று.  சக்கரவர்த்தியின் பக்கம் திரும்பி நின்று அவர்
கம்பீரமான குரலில் கூறலுற்றார்: 


"தந்தையே! நம் கோட்டைத் தளபதி சின்னப் பழுவேட்டரையர் ஏதோ மிக அவசர காரியமாக
வெளியே செல்லுகிறார்.  அது காரணமாக இந்த மகுடாபிஷேக வைபவம் தடைப்பட வேண்டியதில்லை.  இந்தச்
சபையில் இன்னும் பல பெரியோர்கள் இருக்கிறார்கள்.  வீர மறக்குலத்து முதல்வர்கள் இருக்கிறார்கள். 
வேலும் வாளும் ஏந்தி எத்தனையோ போர்க்களங்களில் போர் செய்து விழுப்புண் பெற்றவர்கள் இருக்கிறார்கள். 
அவர்களில் யாரேனும் தங்கள் வீரத் திருக் கரத்தினால் இந்தப் புராதன சோழ குலத்தின் மணிமகுடத்தை
எடுத்துச் சூட்டலாம் அவ்வளவு பேரும் இந்தப் பொற் கிரீடத்தையும் உடைவாளையும் செங்கோலையும் தங்கள்
ஆகிவந்த கரத்தினால் தொட்டு ஆசி கூறியிருக்கிறார்கள்.  ஆகையால் இனி என் கரத்தினால் நானே எடுத்து
இம்மணி மகுடத்தைச் சூடிக் கொண்டாலும் தவறு ஒன்றுமில்லை.  ஆனால் அப்படிச் செய்வதற்கு முன்னால், தந்தையே!
தங்களிடத்தும் இங்கே விஜயம் செய்திருக்கும் பெரியோர்களுக்கும் மறக் குலத்தவர்களுக்கும் விண்ணப்பம் ஒன்று
செய்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.புறாவின் உயிரைக் காப்பதற்காகச் சதையை அரிந்து கொடுத்த சிபிச்
சக்கரவர்த்தியின் பரம்பரையில் வந்தவன் நான்.  அதனால் நம் குலத்தவர் அனைவரையும் போல 'செம்பியன்'
என்ற குலப்பெயர் பெற்றிருக்கிறேன்.  கன்றுக்குட்டியை இழந்த பசுவுக்கு நீதி வழங்கும் பொருட்டு மகனுக்கு மரண
தண்டனை விதித்த மனுநீதிச் சோழரின் வம்சத்தில் வந்தவன் நான்.  நம் குலத்து முன்னோர்கள் அனைவரும்
போர்க்களத்தில் புறமுதுகிடாத வீரர்கள் என்று புகழ் பெற்றது போலவே, நீதி நெறியிலிருந்து அணுவளவும்
தவறாதவர்கள் என்ற புகழையும் அடைந்து வந்திருக்கிறார்கள்.  அவர்களுடைய வழியில் வந்தவனாகிய நான்
நீதி நெறிக்கு மாறாக நடக்கலாகுமா? இன்னொருவருக்கு நியாயமாக உரிய பொருளையோ, பதவியையோ
அபகரிக்கலாமா? நம் ஆஸ்தானப் புலவர் நம் குல முன்னோர்களைப் பற்றி அழகான சந்தக்கவியில் பாடி
வந்தபோது அவர்கள் அனைவரும் என் மனக் கண்முன்னால் வந்து தரிசனம் அளித்தார்கள்.  இராஜ கேசரிகளும்,
பரகேசரிகளும் வரிசை வரிசையாக நின்று காட்சி தந்தார்கள்.  நலங்கிள்ளியும், நெடுங்கிள்ளியும்,
பெருங்கிள்ளியும், கோச்செங்கணாரும் என்னைக் கருணை ததும்பும் கண்களால் நோக்கி 'எங்கள் குலத்தில் உதித்த
மகனே! இந்தச் சிங்காதனம் உனக்கு உரியதா என்று சிந்தித்துப் பார்!' என்றார்கள்.  விஜயாலயரும்,
ஆதித்தரும், பராந்தகரும், இராஜாதித்தரும் என்னை வீரத் திருவிழிகளால் பார்த்து, 'குமாரா! நீ இந்தச்
சிங்காதனத்தில் ஏறுவதற்கு உரியவனாக என்ன வீரச் செயல் புரிந்தாய்? சொல்?' என்று கேட்டார்கள்.நான்
அவர்களுக்கு மறுமொழி சொல்லத் தயங்கினேன்.  பின்னர் மனத்தைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு அவர்களைக்
கைகூப்பி வணங்கி விண்ணப்பித்துக் கொண்டேன்.  'சோழ குலத்து முதல்வர்களே! நீங்கள் செய்த அரும்பெரும்
செயல்களில் ஆயிரத்தில் ஒன்றுகூட நான் செய்யவில்லை.ஆனால் உங்கள் ஆசியுடன் இனிமேல்தான் அத்தகைய
காரியங்களைச் செய்யப் போகிறேன்.  நீங்கள் நிலைநாட்டிய சோழ குலத்துப் புகழ் மேலும் வளர்ந்தோங்கி
நீடூழி நிலைத்திருக்கும்படியான காரியங்களைச் செய்யப் போகிறேன்.  செயற்கரிய செயல்களைச் செய்யப்
போகிறேன்.  உலகம் வியக்கும் செயல்கள் புரியப் போகிறேன்.  வீராதி வீரர்களாகிய நீங்களே
பார்த்து மெச்சும்படியான தீரச் செயல்களைப் புரிந்து உங்கள் எல்லாருடைய வாழ்த்துக்களையும்
பெறப்போகிறேன்!' என்று இவ்விதம் என்னுடைய குலத்து முன்னோர்களிடம் நான் தெரிவித்தேன்.  அவர்களும்
முகமலர்ந்து எனக்கு அன்புடன் ஆசி கூறினார்கள்...." 


அவேச உணர்ச்சி ததும்புமாறு பொன்னியின் செல்வர் கூறி வந்த சொற்களைக் கேட்டுக்கொண்டு
இருந்த அச்சபையில் உள்ளோர் எல்லாரும் ரோமாஞ்சனம் அடைந்தார்கள்.  அவர்களில் ஒருவர் "வீரவேல்!
வெற்றி வேல்!" என்று முழங்கிய ஒலி பட்டாபிஷேக மண்டபத்துக்கு வெளியிலும் கேட்டது.  அங்கே கூடியிருந்த
மக்களிடையே பெரும் கிளர்ச்சியை உண்டாக்கிற்று.  


பொன்னியின் செல்வர் எல்லாருடனும் சேர்ந்து தாமும் "வெற்றி வேல்! வீர வேல்!" என்று
முழங்கினார்.  முழக்கம் அடங்கியதும் கூறினார்; "தந்தையே! சோழ நாட்டு வீரர்களுக்குரிய இந்த முழக்கம்
ஒரு சமயம், தங்கள் பாட்டனார் பராந்தக சக்கரவர்த்தியின் காலத்தில் வடபெண்ணைக்கு அப்பால் துங்கபத்திரை
- கிருஷ்ணாநதி வரைக்கும் கேட்டது.  அந்த நதிகளுக்கு அப்பாலுள்ள வேங்கி நாட்டாரும், கலிங்க நாட்டாரும்
கல்யாண புரத்தாரும் மான்ய கேடத்தாரும் அந்த முழக்கத்தைக் கேட்டு நடுநடுங்கினார்கள்.  இன்னும் மேற்குத்
திசைகளிலும், தெற்குத் திசைகளிலும், கிழக்குத் திசைகளிலும் நூறு நூறு மரக்கலங்களில் ஆயிரம்
பதினாயிரம் சோழ நாட்டு வீரர்கள் சென்று இந்த நாட்டு வர்த்தகத்தைக் காப்பாற்றி வந்தார்கள். 
தந்தையே! தாங்கள் நோய்வாய்ப்பட்டுப் படுத்த நாளிலிருந்து சோழ நாட்டு வீர முழக்கத்தின் தொனி
குறைந்திருக்கிறது.  நாலா புறமும் பகைவர்கள் தலையெடுத்து வருகிறார்கள்.  வேங்கியும், கலிங்கமும்,
கல்யாணபுரமும், மானிய கேடமும் நம்மை வலுச் சண்டைக்கு அழைக்கின்றன.  வடக்கே இமய மலைக்கு
அப்பாலிருந்து இந்தப் பழம் பெரும் பாரத தேசத்துக்கு வந்து கொண்டிருக்கும் பகைவர்களின் பேராபத்தைப்பற்றி
அவர்கள் சிந்திக்கவில்லை.  சோழ நாட்டின் வளத்தைப் பார்த்துப் பொறாமைப்பட்டுப் புழுங்கிக்
கொண்டிருக்கிறார்கள்.  இலங்கையில் மகிந்தன் இன்னமும் படை திரட்டிச் சேர்த்து கொண்டிருக்கிறான். 
வீரபாண்டியன் இறந்து விட்டாலும் அவனுடைய குலத்தைச் சேர்ந்தவன் என்று யார் தலையிலாவது பாண்டிய நாட்டு
மணி மகுடத்தைச் சூட்டிக் கலகம் உண்டாக்க முயன்று கொண்டிருக்கிறான்.  மகிந்தனும் பாண்டிய நாட்டு
ஆபத்துதவிகளும் சேர்ந்து சதி செய்து, வீரத்திலே அபிமன்யுவையும், அரவானையும் நிகர்த்த என் அருமைத்
தமையனார் ஆதித்த கரிகாலரின் உயிருக்கு இறுதி தேடிவிட்டார்கள்.  மேற்கே சேர மன்னன் பெரியதோர்
யானைப் படையையும் மரக்கலப் படையையும் சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.  சேரனுக்கு மரக்கலப் படையைத்
தயாரித்துக் கொடுப்பதில் மேற்குத் திசையிலிருந்து புதிதாகக் கிளம்பியிருக்கும் ஒரு முரட்டுக் கூட்டத்தார்
உதவி செய்கிறார்கள்.  சோழ நாட்டைச் சூழ்ந்திருக்கும் புதிய பேரபாயம் இது.  தந்தையே!
நெடுங்காலமாக அரபு தேசத்தவர்கள் கப்பல் தொழிலில் சிறந்து விளங்குகிறார்கள்.  சீன தேசம் வரையில்
சென்று வர்த்தகம் நடத்தி வருகிறார்கள்.  நமது நாட்டுத் துறைமுகங்களுக்கும் அவர்கள் அடிக்கடி வந்து
செல்வதுண்டு.  நாகரிகத்தில் சிறந்த அந்தப் பழைய அராபியர்களை அடக்கி ஒடுக்கி விட்டு, புதிய
அராபியக்கூட்டம் ஒன்று இப்போது கிளம்பியிருக்கிறது, அவர்கள் அராபியர்கள்தானா அல்லது அக்கம் பக்கத்து
நாட்டவர்களோ, நாம் அறியோம்.  ஆனால் மூர்க்கத்தனத்தில் அவர்களை மிஞ்சியவர்களை எங்கும் காண
முடியாது.நானே அவர்களுடைய செயல்களை நேரில் பார்க்கும்படி நேரிட்டது.  என்னைச் சிறைப்படுத்தி
அழைத்துக் கொண்டு வருவதற்காகத் தங்கள் கட்டளையின் பேரில் நம் கோட்டைத் தலைவர் சின்னப்
பழுவேட்டரையர் இரண்டு கப்பல்களில் வீரர்களை அனுப்பி வைத்திருந்தார்...." 


சுந்தர சோழர் இந்தச் சமயம் குறுக்கிட்டுத் தழுதழுத்த குரலில், மகனே! அப்படி நான் அனுப்பிய
காரணத்தை நீ அறியாயா?" என்று கேட்டார்.  "தந்தையே! அதை நான் நன்கு அறிந்துள்ளேன்.  இங்கே
அரசியல் உரிமை பற்றிக் குழப்பம் நேர்ந்திருந்தது; பாண்டிய நாட்டு ஆபத்துதவிகளைப் பற்றியும்
கேள்விப்பட்டிருந்தீர்கள்; ஆகையால் என்னைப் பத்திரமாகத் தங்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதற்காகவே
சிறைப்படுத்திக் கொண்டுவரச் சொன்னீர்கள்.  என் மீது தங்களுடைய அளவில்லாத அன்பும் பரிவுந்தான்
அத்தகைய கட்டளை இடும்படி செய்தது.  எல்லாருக்கும் அது நன்கு தெரியட்டும் என்றுதான் இங்கே சொல்கிறேன். 
அப்படி என்னைச் சிறைப்படுத்த வந்த நம் வீரர்கள் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள்.  ஈழ நாட்டுக் கடற்கரையில்
உடைந்த கப்பலிலிருந்து வந்து ஒதுங்கியிருந்த அராபியர்களோ பத்து பேருக்கு மேலிருக்க மாட்டார்கள்.  நம்
வீரர்களில் எத்தனை பேரை அவர்கள் திடீரென்று தாக்கிக் கொன்று விட்டார்கள் என்பதைப் பார்த்த நான்
அடைந்த வேதனை இன்னமும் என் மனத்தை விட்டு அகலவில்லை.  அந்தப் புதிய அராபிய சாதியார் சேர
மன்னனுக்குக் கப்பல் கட்டுவதில் உதவி செய்கிறார்கள்.  அது மட்டுமல்ல; கலிங்க நாட்டாருடனும் தொடர்பு
கொண்டு இருக்கிறார்கள்.  மூன்று நாட்டாரும் சேர்ந்து சோழ நாட்டுக் கடல் வாணிபத்தை அடியோடு
அழித்துவிடத் தீர்மானித்திருக்கிறார்கள்.கடல் கொள்ளைக்காரர்களின் அரபு நாட்டவராயிருந்தால்
தானென்ன, அல்லது நம்முடன் எத்தனையோ விதத்தில் தொடர்பு கொண்ட சேர தேசத்தாராயிருந்தால்
தானென்ன? நம் கடல் வாணிகத்தைக் காப்பாற்றி கொள்ள வேண்டுமானால், நமது கடற்படையைப் பெருக்கிக்
கொள்ள வேண்டும்.  ஆயிரமாயிரம் புதிய மரக்கலங்களைக் கட்டவேண்டும்.  புதிய புதிய மாலுமிகளைப்
பழக்க வேண்டும்.  கப்பலில் இருந்து கொள்ளைக்காரர்களுடன் போரிடக்கூடிய வீரர்களைச் சேர்க்க வேண்டும். 
கீழைக் கடலில் உள்ள தீவுகளில் எல்லாம் புலிக் கொடியை நாட்டி, ஆங்காங்கே நம் வீரர்களை நிறுத்தி
வைக்க வேண்டும்.  தந்தையே! இந்தக் காரியங்களையெல்லாம் செய்வதாக நம் குலத்து முன்னோர்களுக்கு நான்
வாக்குறுதி அளித்திருக்கிறேன்.அதை நிறைவேற்றுவதற்குத் தங்களுடைய அனுமதி வேண்டும்.இந்தச்
சபையிலுள்ள பெரியோர்களின் சம்மதமும் வேண்டும்!" 


இவ்வாறு பொன்னியின் செல்வர் கூறி நிறுத்தியவுடன் சுந்தர சோழர், "மகனே! சோழ குலத்து
வீரப் புகழை நீ வளர்ப்பதற்கு நான் தடை செய்வேனா? சோழ நாட்டுக் கடல் வாணிபத்தைப் பாதுகாப்பதற்கு
இந்த மகா சபையில் உள்ள பெரியவர்கள்தான் தடைசொல்லப் போகிறார்களா?" என்றதும், மீண்டும்
அச்சபையில் "வீரவேல்! வெற்றி வேல்!" என்று முழக்கம் எழுந்தது."தந்தையே! தாங்களும் இச்சபையோரும்
தடை சொல்ல மாட்டீர்கள்.  நான் ஏற்கும் காரியங்களில் வெற்றியடைய வேண்டும் என்று ஆசி கூறியும்
அனுப்புவீர்கள்.  தங்கள் ஆசி நிறைவேறி நான் எடுத்த காரியங்களில் வெற்றி கிடைக்க வேண்டும் என்றால்,
முதலில் என் உள்ளத்தில் நிம்மதி ஏற்பட வேண்டும்.  'நேர்மையற்ற காரியம் எதையும் நான் செய்யவில்லை,
என் குலத்து முன்னோர்கள் அங்கீகரிக்க முடியாத செயல் எதுவும் நான் புரியவில்லை. பிறருக்கு உரியதை நான்
ஆசையினால் அபகரித்துக்கொண்டு விடவில்லை' என்ற உறுதியை நான் அடையவேண்டும்.  குல தர்மத்துக்கு
ஒவ்வாத காரியத்தை இங்கே நான் செய்துவிட்டுப் புறப்பட்டேனானால், என் உள்ளம் என்னை வருத்திக்
கொண்டேயிருக்கும்.  பகைவர்களிடம் போரிட்டு எப்படி வெற்றி கொள்வேன்? தர்மத்தை நிலைநாட்டப்
போராடுகிறோம் என்ற நம்பிக்கை என் மனத்தில் எப்படி ஏற்படும்? முன்னொரு தடவை இலங்கைச்
சிங்காதனத்தை நான் கவர்ந்து கொள்ள ஆசைப்பட்டதாக ஒரு பெரும் வதந்தி ஏற்பட்டது..." 


"குழந்தாய்! அதை யாருமே நம்பவில்லையே! நீ அத்தகைய குற்றத்தைச் செய்யக் கூடியவன் என்று
எவரும் எண்ணவில்லை" என்றார் சக்கரவர்த்தி.  "தாங்கள் நம்பியிருக்கமாட்டீர்கள், தந்தையே! ஆனால்
அத்தகைய பேச்சு என் காதில் விழுந்ததும் என் மனம் எவ்வளவோ வேதனைப்பட்டது.  ஈழ நாட்டுப் பிக்ஷுக்கள்
எனக்கு அளித்த மணி மகுடத்தை நான் வேண்டாம் என்று மறுதளித்ததை என் நண்பர்கள் இருவர் அறிவார்கள். 
அவர்கள் அப்போது என் அருகிலேயே இருந்தார்கள்..." சபையில் இருந்த புத்த பிக்ஷுக்களின் தலைவர் "ஆம்,
ஆம்! நாங்களும் அதை அறிவோம்" என்று சொன்னார்.  


"ஒரு பொய்யான அவதூறு என் உள்ளத்தில் அவ்வளவு வேதனையை உண்டாக்கியது.  அதைத் தாங்கள்
நம்பவில்லையென்றால், நம்பியவர்கள் சிலரும் இருந்தார்கள்.  உண்மையாகவே நான் இப்போது இன்னொருவருக்கு
உரிமையாக வேண்டிய சிங்காதனத்தை அபகரித்துக்கொண்டேனென்றால், அதனால் இந்தச் சோழ குலத்துக்கு
எத்தனை அபகீர்த்தி உண்டாகும்? என் வாழ்நாளெல்லாம் அதைப்பற்றி வேதனைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பேன்.  வேறு
எந்தப் பெரிய காரியத்திலும் மனத்தைச் செலுத்த முடியாது, உற்சாகமாகச் செய்யவும் முடியாது..." 


வெகு நேரம் குனிந்த தலை நிமிராமலிருந்த மதுராந்தகத்தேவர் இப்போது பொன்னியின்
செல்வரை அண்ணாந்து பார்த்து ஏதோ சொல்வதற்குப் பிரயத்தனப்பட்டார்.  பொன்னியின் செல்வர்
வந்தியத்தேவனைப் பார்த்துச் சமிக்ஞை செய்யவே அவ்வீரன் மதுராந்தகத்தேவர் பக்கத்தில் போய் நின்று
கொண்டான்.  அவர் காதில் மட்டும் கேட்கும்படியான மெல்லிய குரலில், "நண்பா! சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்
பாடிய முதலாவது தேவாரத்தின் முதலாவது அடி என்ன?" என்று கேட்டான்! இந்தச் சமயத்தில் இது என்ன கேள்வி என்ற
வியப்புடன் மதுராந்தகர், "பித்தா! பிறைசூடி!" என்றார்.  வந்தியத்தேவன் கள்ளக் கோபத்துடன் "என்ன,
ஐயா, என்னைப் பித்தன் என்கிறீர்? நீர் அல்லவோ பெண்பித்துப் பிடித்து அலைகிறீர்? அதோ, பாரும்!
உமது தர்மபத்தினி பூங்குழலி உம்மைப் பார்த்துச் சிரிப்பதை!" என்றான்.  இது என்ன? இந்த நல்ல
சிநேகிதன் இப்படி திடீரென்று வலுச்சண்டைக்கு வருகிறானே என்ற எண்ணத்துடன் மதுராந்தகர் பெண்மணிகள்
வீற்றிருந்த இடத்தை நோக்கினார்.  உண்மையில், அப்போது பூங்குழலி இவர் பக்கம் பார்க்கவேயில்லை. 
பூங்குழலி, குந்தவை, வானதி, செம்பியன் மாதேவி, வானமாதேவி ஆகிய அரண்மனைப் பெண்மணிகள் யாவரும்
அளவில்லாத ஆர்வம் கண்களில் ததும்பப் பொன்னியின் செல்வரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.  மறுபடி
மதுராந்தகர் பொன்னியின் செல்வரைப் பார்த்த போது அவர் சோழ குலத்தின் புராதன மணி மகுடத்தை தமது
கரங்களில் தாங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்.  


"தளபதி சின்னப் பழுவேட்டரையர் இன்னும் திரும்பி வரவில்லை.  அதனால் என்ன? குறிப்பிட்ட
வேளையில் முடிசூட்டு விழாவை நானே நடத்தி விடுகிறேன்! தந்தையே! விஜயாலய சோழர் முதலாவது நம்
முன்னோர்கள் அணிந்து வந்த இந்த மணிமகுடத்தை தாங்கள் எனக்கு அளிக்க உவந்தீர்கள்.  சாமந்தர்கள்,
தளபதிகள், கோட்டத் தலைவர்கள், பொதுமக்கள் அனைவரும் அதை அங்கீகரித்தார்கள்.  ஆகையால், இந்தக்
கிரீடம் இப்போது என் உடைமை அகிவிட்டது.  என் உடைமையை நான் என் இஷ்டம் போல் உபயோகிக்கும்
உரிமையும் உண்டு அல்லவா! என்னை விட இந்தக் கிரீடத்தை அணியத் தகுந்தவர் இங்கே இருக்கிறார்.  என்னை
விட பிராயத்தில் மூத்தவர்.  இந்தச் சோழ இராஜ்யத்துக்கு என்னை விட அதிக உரிமை அவருக்கு
நிச்சயமாக இருந்த போதிலும், அவர் அதைக் கோரவில்லை.  நான் முடிசூட்டிக் கொண்டு சிங்காதனத்தில்
அமர்வதைப் பார்த்து மகிழச் சித்தமாக இங்கு வந்திருக்கிறார்.  அவர் என் உயிரை ஒரு தடவை
காப்பாற்றினார். என்உயிரினும் இனியவரான என் நண்பரைக் காப்பாற்றினார்.  இந்தச் சோழ குலத்துக்கு 
நேர்வதற்கு இருந்த பெரும் விபத்து நேரிடாமல் தடுத்தார். இப்படிப்பட்ட சிறப்பான காரியம் எதுவும் நான் 
இதுவரையில் இந்நாட்டுக்குச் செய்தேனில்லை.  ஆகையால் இந்த மணி மகுடத்தை மகான் கண்டராதித்தரின் குமாரரும், 
என் சிறிய தந்தையுமான மதுராந்தகத் தேவரின் தலையில் சூட்டுகிறேன்!" 


இவ்விதம் பொன்னியின் செல்வர் சொல்லிக் கொண்டே சக்கரவர்த்தியின் மறுபக்கத்தில்
வீற்றிருந்த மதுராந்தகரின் அருகிலே சென்று அவர் சிரசில் கிரீடத்தை வைத்தார்.  மகுடத்தை
வைக்குங்கால் மதுராந்தகர் அதைத் தடுக்காமலிருக்கும் பொருட்டு வந்தியத்தேவன் முன் ஜாக்கிரதையாக அவர்
பின்னால் நின்று அவருடைய தோள்கள் இரண்டையும் நட்புரிமையுடன் இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். 
ஆனால் மதுராந்தகரோ அப்படி ஒன்றும் செய்ய முயலவில்லை.  அவர் மெய்மறந்து தன் வசமிழந்து உண்மையிலேயே
பித்துப்பிடித்தவர் போல் நாலுபுறமும் வெறிக்கப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.  


மணி மகுடத்தைச் சூட்டியதும் பொன்னியின் செல்வர் "கோப்பரகேசரி மதுராந்தக உத்தமச் சோழ
தேவர் வாழ்க!" என்று முழங்கினார்.  "சோழ சாம்ராஜ்ய சக்கரவர்த்தி உத்தமச் சோழர் வாழ்க!" என்று
வந்தியத்தேவன் பெருங்குரலில் கூவினான்.  இத்தனை நேரமும் பிரமித்துப் போய் நின்ற முதன்மந்திரி
அநிருத்தர் முதலியவர்கள் அனைவரும் இப்போது "கோப்பரகேசரி மதுராந்தக சோழர் வாழ்க!" என்று
முழங்கினார்கள்.  சுந்தர சோழர் சக்கரவர்த்தி உணர்ச்சி மிகுதியால் பேசும் சக்தியை அடியோடு
இழந்திருந்தபடியால் தம் கையிலிருந்த பல நிற மலர்களை மதுராந்தக உத்தமச் சோழர் மீது தூவினார்.  


அரண்மனைப் பெண்மணிகளும் சக்கரவர்த்தியைப் பின்பற்றி மதுராந்தகர் மீது மலர் மாரி
பொழிந்தார்கள்.  மதுராந்தகர் சிறிது திகைப்பு நீங்கியதும் எழுந்து நேரே செம்பியன் மாதேவியிடம்
சென்று கும்பிட்டு நின்றார்.  அந்த மூதாட்டியின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் அருவி போலப் பொங்கிப்
பொழிந்து கொண்டிருந்தது.  "மகனே! இறைவனுடைய திருவுள்ளம் இவ்வாறு இருக்கிறது! நீயும் நானும் அதற்கு
எதிராக நடப்பது எப்படிச் சாத்தியம்?" என்றார்.  பொன்னியின் செல்வர், சபையில் கூடியிருந்த மற்றப்
புலவர் பெருமக்கள், பட்டர்கள், பிக்ஷுக்கள் ஆகியவர்களைப் பார்த்து, "நீங்கள் இனி உங்கள் வாழ்த்துக்
கவிதைகளை உசிதப்படி மாற்றிக் கொண்டு சொல்லுங்கள்!" என்றார்.  அவர்களும் அவசர அவசரமாக வாழ்த்துக்
கவிதைகளை மாற்றி அமைத்துக்கொண்டு பாடத் தொடங்கினார்கள்.  


மதுராந்தக உத்தமச் சோழருக்கு மணி மகுடம் சூட்டப்பட்ட சிறிது நேரத்துக்குள்ளே அந்தச் செய்தி
தஞ்சை வீதிகளில் கூடியிருந்த மக்களிடையில் பரவி விட்டது.  அது விரைவாகப் பரவுவதற்கு
வந்தியத்தேவனும், ஆழ்வார்க்கடியானும் பெரிதும் காரணமாக இருந்தார்கள்.  பொன்னியின் செல்வர் கட்டளைபடி
அவர்கள் வீதிகளில் ஆங்காங்கே ஆட்களை நிறுத்தியிருந்தார்கள்.  அவர்களிடமெல்லாம் அவசரமாகச் சென்று
சொல்லி, "கோப்பரகேசரி உத்தமச் சோழர் தேவர் வாழ்க!" என்று முழங்கச் செய்தார்கள்.  இளவரசர்
அருள்மொழிவர்மர் தமக்கு அளிக்கப்பட்ட இராஜ்யத்தைத் தம் சிறிய தந்தை மதுராந்தகருக்கு அளித்து விட்டார்
என்றும், கடற் கொள்ளைக்காரர்களை அடக்குவதற்காகப் பெரிய கப்பல் படை சேர்த்துக்கொண்டு சீக்கிரம்
புறப்படப் போகிறார் என்றும் வாய்மொழியான செய்தி மக்களிடையே விரைந்து பரவிக் கொண்டிருந்தது. 
சிலர் இதை உடனே நம்பினார்கள்.  பொன்னியின் செல்வரின் பெருங்குணத்தைக்கு இது உகந்ததே என்று அவர்கள்
கருதினார்கள்.  இன்னும் சிலர், "கையில் கிடைத்த பேரரசை யார்தான் இன்னொருவருக்குக் கொடுப்பார்கள்?"
என்று ஐயுற்றார்கள்.  ஏககாலத்தில் பலவாறு பேசிய பதினாயிரக்கணக்கான குரல்களும், "வாழ்க! வாழ்க!"
என்னும் முழக்கங்களும் சேர்ந்து புயற்காற்று அடிக்கும்போது அலைகடலில் கிளம்பும் பேரொலியைப் போல்
ஒலித்தன.  


கொஞ்ச நேரத்துக்கெல்லாம் அலங்கரிக்கப்பட்ட பட்டத்து யானையின் மீது அமைத்த பொன்மயமான
அம்பாரியில் அமர்ந்து மதுராந்தக உத்தமச் சோழர் பவனி கிளம்பியதும் எல்லாச் சந்தேகங்களும் மக்களுக்குத்
தீர்ந்துவிட்டன.  யானையின் கழுத்தில் யானைப்பாகனுடைய பீடத்தில் அமர்ந்திருப்பவர் பொன்னியின்
செல்வர் என்பதைக் கண்டதும் மக்களுடைய உற்சாகம் எல்லை கடந்ததாயிற்று.  "கோப்பரகேசரி மதுராந்தக
உத்தமச் சோழர் வாழ்க!" என்று மக்களின் குரல்கள் முழங்கின.  ஆனால் அவர்களுடைய உள்ளங்களில்
பொன்னியின் செல்வரின் செயற்கருஞ் செயலே குடிகொண்டிருந்தது.  அதை எண்ணியதனால் அவர்களுடைய
அகங்களைப்போல் முகங்களும் மலர்ந்திருந்தன.பொன்னியின் செல்வர் மணி மகுடம் சூட்டிக்கொண்டு, பவனி
வந்தால் மக்கள் எவ்வளவு குதூகலத்தை அடைந்திருப்பார்களோ, அதைவிடப் பன்மடங்கு அதிகமான குதூகலத்தை
இப்போது வெளியிட்டார்கள்.  


இமயமலைச் சிகரத்தில் புலி இலச்சினையைப் பொறித்த கரிகால் பெருவளத்தானைப்
பொன்னியின் செல்வர் மிஞ்சிவிட்டார் என்றும், தியாக சிகரத்தில் இவர் தமது இலச்சினையை என்றும்
அழியாத வண்ணம் பொறித்து விட்டார் என்றும் அறிஞர்கள் மகிழ்ந்தார்கள்.  சாதாரண மக்களோ,
அப்படியெல்லாம் அணி அலங்காரங்களையும், உபமான உபமேயங்களையும் தேடிக் கொண்டிருக்கவில்லை. 
மதுராந்தகர் தலையில் மணி மகுடத்தைச் சூட்டி விட்டுப் பொன்னியின் செல்வர் பட்டத்து யானையை
ஓட்டிக்கொண்டு செல்லும் காட்சி அவர்கள் உள்ளத்தைப் பரவசப்படுத்தி விட்டது.  ஆடிக்கொண்டும்,
பாடிக்கொண்டும், சிரித்துக்கொண்டும், வாழ்த்திக் கொண்டும் ஒருவரையொருவர் கட்டித் தழுவிக் கொண்டும்,
மலர்களைத் தூவிக் கொண்டும், மஞ்சள் நிற அட்சதையை வாரி இறைத்துக் கொண்டும் மக்கள் ஒரே
கோலாகலத்தில் தங்களை மறந்து ஆழ்ந்திருந்தார்கள்.  


இவ்விதம் குதூகலத்தினால் மெய்மறந்து கூத்தாடிக்கொண்டிருந்த மாபெரும் ஜனக்கூட்டத்திடையே பட்டத்து
யானையைச் செலுத்திக் கொண்டு போவது எளிய காரியமாயில்லை.பொன்னியின் செல்வரும் அவசரப்படாமல்
ஜனங்களின் குதூகலத்தைத் தாமும் பார்த்துக் கவனித்துக் கொண்டு அங்கங்கே அறிமுகமான முகம்
தென்பட்டபோதெல்லாம் ஏதேனும் வேடிக்கையாகப் பேசிக்கொண்டும், மெள்ள மெள்ள யானையைச் செலுத்திக்
கொண்டு போனார்.  வீதி வலம் முடிந்து அரண்மனைக்குத் திரும்புவதற்குள் மாலை மயங்கி முன்னிரவு
வந்துவிட்டது.  வானத்து விண்மீன்களுடன் வீதிகளில் ஏற்றிய தீபங்கள் போட்டியிட்டுப் பிரகாசித்தன. 
அரண்மனை மேலேயிருந்து மலர் மாரி பொழிந்தது.  "யானைப்பாகா! யானைப்பாகா!" என்று ஓர் இனிய
குரல் கேட்டது.  பொன்னியின் செல்வர் அண்ணாந்து பார்த்தபோது வானதியின் புன்னகை மலர்ந்த முகம் அங்கே
தோன்றியது.  "பெண்ணே! அஞ்சவேண்டாம்! மதுராந்தக உத்தமச் சோழரின் தர்ம இராஜ்யத்தில் யானையும்,
புலியும் கலந்து உறவாடும்; பூனையும், கிளியும் கொஞ்சிக் குலாவிக் கூடி விளையாடும்!" என்றார்
பொன்னியின் செல்வர்.  


பக்க தலைப்பு


எண்பத்தொன்பதாம்  அத்தியாயம் 

வஸந்தம்  வந்தது 



மதுராந்தக உத்தம சோழத்தேவரின் முடிசூட்டு விழா நடந்து ஒன்றரை மாதத்துக்கு மேலாயிற்று. 
பின் பனிக்காலம் வழக்கத்தைவிட விரைவாக விடைபெற்றுக்கொண்டு சென்றது.  தென்றல் என்னும் தெய்வ
ரதத்தில் ஏறிக்கொண்டு வஸந்த காலம் வந்தது.  பைங்கிளிகள் மாமரங்களின் குங்கும நிறத்தளிர்களுக்கு
அருகில் தங்கள் பவழ வர்ண மூக்குகளை வைத்து ஒத்திட்டுப் பார்த்தன.அரச மரங்களின் தங்க நிறத்தளிர்கள்
இளங்காற்றில் அசைந்தாடி இசை பாடின.  புன்னை மரங்களிலிருந்து முத்துப் போன்ற மொட்டுக்களை
உதிர்த்துக்கொண்டு குயில்கள் கோலாகலமாகக் கூவின.  இயற்கைத் தேவி உடல் சிலிர்த்தாள்.  பூமாதேவி
குதூகலத்தினால் பொங்கிப் பூரித்தாள்.  இலைகள் உதிர்ந்து மொட்டையாகத் தோன்றிய மரங்களில்
திடீரென்று மொட்டுக்கள் அரும்பிப் பூத்து வெடித்தன.  மாதவிப் பந்தல்களும், மல்லிகை முல்லைப் புதர்களும்
பூங்கொத்துக்களின் பாரம் தாங்க முடியாமல் தவித்தன.  நதிகளில் பிரவாகம் குறைந்துவிட்டது. 
கரையோரமாகப் பளிங்கு போன்ற தெளிந்த நீர் சலசலவென்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது.  


சோழ நாட்டு மக்கள் அகமும் முகமும் மலர்ந்து விளங்கினார்கள்.  வயல்களில் விளைந்திருந்த
செந்நெல்லை அறுவடை செய்து களஞ்சியங்களிலே கொண்டுபோய்ச் சேர்த்தாகி விட்டது.  அரசியல்
சம்பந்தமான நிச்சயமற்ற நிலைமை நீங்கிக் கவலை தீர்ந்துவிட்டது.  நகரங்களிலும், நாட்டுப்புறங்களிலும்
காமன் பண்டிகை கொண்டாடுவதற்கு மக்கள் ஆயத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.  ஆலயங்களில் வஸந்த உற்சவம்
நடத்துவதற்கும் ஏற்பாடுகள் நடைபெற்றன.  வீதிகள் சேருமிடங்களிலெல்லாம் நாடக மேடைகள் அமைக்கப்பட்டு
வந்தன.  


இந்த இனிய காட்சிகளையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு வல்லவரையன் பழையாறை நகரை நோக்கிச்
சென்று கொண்டிருந்தான்.  இந்தத் தடவை அவன் மறைந்தும் ஒளிந்தும் மாறுவேடம் பூண்டும் அந்த மாநகருக்குள்
பிரவேசிக்கவில்லை.  திறந்திருந்த பிரதான நகர் வாசல் வழியாகத் தங்கு தடையின்றிப் புகுந்து
இளையபிராட்டி குந்தவை தேவியின் அரண்மனயை அடைந்தான்.  இளையபிராட்டி குந்தவை, வானதி முதலிய தன்
தோழிகள் பலர் புடைசூழ அரண்மனை வாசலுக்கு வந்து அவனுக்கு முகமன் கூறி வரவேற்றாள்.  நெடுந்தூரம்
பிரயாணம் செய்து வந்த களைப்புத் தீர்ந்த பிறகு தன்னை அரண்மனை உத்தியான வனத்தில் வந்து சந்தித்துப்
பிரயாண விவரங்களைக் கூறும்படி சொல்லிவிட்டுச் சென்றாள்.  


வந்தியத்தேவன் இளைப்பாறுவதற்கு அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.  ஸ்நான பானங்களையும்
அதிவிரைவில் முடித்துக் கொண்டு உத்தியானவனத்துக்குச் சென்றான்.  அங்கே இளைய பிராட்டி அவன் வரவை
எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தாள்.ஒருவரையொருவர் சந்திப்பதில் யாருக்கு அதிக ஆர்வம் என்று சொல்ல
முடியாமலிருந்தது.  ஒருவரிடம் ஒருவர் பல செய்திகளைக் கேட்டு அறிவதில் இருவரும் ஆவல்
கொண்டிருந்தார்கள்.  ஆனால் அவர்களுடைய பரபரப்புக்கு அது மட்டுந்தானா காரணம்? தங்கள் வருங்கால
வாழ்க்கையைப்பற்றி நிச்சயித்துக்கொள்ள விரும்பியதும் காரணமாயிருக்கலாம் அல்லவா? அசேதனப்
பொருள்களிடத்திலும் கிளர்ச்சியை உண்டாக்கிய இளவேனில், உணர்ச்சி நிறைந்த அவர்களுடைய உள்ளத்திலும்
ஒரு பரபரப்பை உண்டாக்கியிருக்கலாம் அல்லவா? 


"ஐயா! தாங்கள் சென்றிருந்த காரியத்தில் பூரண வெற்றி அடையவில்லையென்று அறிகிறேன் அது
உண்மையா?" என்று கேட்டாள் இளையபிராட்டி.  "உண்மைதான், தேவி! இதுவரையில் நான் ஏற்றுக் கொண்ட
எந்தக் காரியத்திலேதான் பூரண வெற்றி அடைந்திருக்கிறேன்?" என்று வல்லவரையன் கூறி பெருமூச்சு
விட்டான்.  "அப்படிச் சொல்ல வேண்டாம்! என் தம்பியை ஈழ நாட்டிலிருந்து கொண்டு வந்து சேர்த்தீர்கள்
அல்லவா? அச்சமயம் அருள்மொழிவர்மன் வந்ததினால்தானே இந்த வரைக்கும் சோழ நாடு தப்பிப் பிழைத்தது
?" என்றாள் குந்தவை.  


"அருள்மொழிவர்மருக்கு அனாவசியமான அபாயத்தை உண்டாக்கி, அவரைக் கடும் குளிர் சுரத்துடன்
குற்றுயிராகக் கொண்டு வந்து சேர்த்தேன்.  அதுவும் பூங்குழலி மகாராணியின் உதவியினால்தான்.  சேந்தன்
அமுதனிடமும் பூங்குழலியிடமும் என் நண்பரை ஒப்புவித்து நாகப்பட்டினத்துக்கு அழைத்துப் போகும்படி
சொன்னபோது, அவர்கள் தஞ்சைபுரிக்கு வந்து இந்தச் சோழ சாம்ராஜ்யத்தில் சிங்காதனம் ஏறி மணி மகுடம்
சூட்டிக்கொள்ளப் போகிறார்கள் என்று கனவிலும் நான் கருதவில்லை.." 


"உத்தமச் சோழ சக்கரவர்த்தியின் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொடுத்தவர் தாங்கள்தான் என்பதை
நான் மறந்து விடவில்லை, அவரும் மறந்துவிடவில்லை.  பெரிய பழுவேட்டரையருக்குப் பதிலாகத் தங்களைச்
சோழ நாட்டின் தனாதிகாரியாக்கிவிட வேண்டும் என்று உத்தமச் சோழர் விரும்பினார்..." "நல்ல வேளை
தப்பிப் பிழைத்தேன்!" "அது என்ன அப்படிச் சொல்லுகிறீர்கள்? இச்சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் தனாதிகாரி
பதவி சாமான்யமானதா? முதன்மந்திரி பதவியைக் காட்டிலும் மாதண்ட நாயகர் பதவியைக் காட்டிலும்
பெரியதாயிற்றே? தனாதிகாரியின் தயவு இல்லாமல் சக்கரவர்த்தி கூட எந்தக் காரியமும் செய்ய
முடியாதே?" 


"தேவி! பெரிய பழுவேட்டரையரின் பாதாளப் பொக்கிஷ நிலவரையில் ஒருமுறை நான்
ஒளிந்திருக்க நேர்ந்தது.  அப்போது அங்கே கும்பல் கும்பலாகக் கொட்டியிருந்த பொற்காசுகளின் ஒளியில்
ஒரு சிலந்திப் பூச்சியின் வலையைப் பார்த்தேன்.  இறந்து போன மனிதனின் மண்டை எலும்பையும் பார்த்தேன்.
இனிமேல் அந்த பொக்கிஷ நிலவறைப் பக்கமே போகக் கூடாது என்று தீர்மானித்துக் கொண்டேன்..."
இளைய பிராட்டி புன்னகை புரிந்து விட்டு, "தாங்கள் தனாதிகாரியானாலும் பொக்கிஷ நிலவறைக்குப் போக
வேண்டிய அவசியம் நேராது.  அந்த நிலவறையில் இருந்த பொருள்களையெல்லாம் செலவு செய்து பெரியதொரு
கடற்படை உருவாக்க, கப்பல்கள் கட்ட அருள்மொழி தீர்மானித்து விட்டான்.  புதிய சக்கரவர்த்தியின்
அனுமதியும் பெற்றுவிட்டான்!" என்றாள்.  


"புதிய சக்கரவர்த்தியும் அவருடைய பட்ட மகிஷியும் அருள்மொழிவர்மருடன் கோடிக்கரைக்குச்
சென்றிருப்பதாகத் தஞ்சையில் அறிந்தேன்." "ஆம், அவர்கள் போகும் போது தங்களையும் உடன் அழைத்துப்
போக முடியவில்லையே என்று மிக்க வருத்தப்பட்டுக் கொண்டு போனார்கள்.  "நான் அதைப் பற்றி
வருத்தப்படவில்லை; இப்போது கூடக் கோடிக்கரை போய் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொள்வேன்.  அருள்மொழிவர்மர்
நான் இல்லாத சமயம் பார்த்துக் கொடும்பாளூர் இளவரசியைக் கலியாணம் செய்து கொண்டது பற்றித்தான்
வருந்துகிறேன்." 


"ஏன், ஐயா! தங்கள் நண்பர் என் தோழியை மணந்து கொண்டது தங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையா?"
"தெய்வமே! அம்மாதிரி நான் சொல்லவில்லை.  நான் அந்தத் திருமணத்துக்கு இல்லாமற்போனது பற்றித்தான்
வருத்தப்படுகிறேன்.  வானதியை மணந்து கொள்ளக் கொடுத்து வைத்தது அருள்மொழிவர்மரின் பூர்வ ஜன்ம
பாக்கியம்.  தங்கள் தோழி வானதியும் பாக்கியசாலிதான் ஆனால் எதற்காக அவ்வளவு அவசரப்பட்டார்கள்?"


"அவர்கள் அவசரப்படவில்லை நான்தான் அவசரப்பட்டேன்.என் தந்தையும் தாயும் காஞ்சிக்குப்
புறப்பட்டுப் போக விரும்பினார்கள்.  அவர்கள் புறப்படுவதற்குள் திருமணம் நடந்துவிட வேண்டுமென்று
சொன்னேன்.  இதனால் கொடும்பாளூர் பெரிய வேளாரின் மனமும் நிம்மதி அடைந்தது.  மகுடாபிஷேக
தினத்தில் திடீரென்று தங்கள் நண்பர் உத்தமச் சோழரின் தலையில் சோழ நாட்டுக் கிரீடத்தை வைத்தது
பெரிய வேளாருக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியை உண்டுபண்ணியிருந்தது.  


"இன்னும் பலரும் அப்போது அதிர்ச்சி அடைந்திருப்பார்கள்." "எங்கள் எல்லாருக்குமே அது
வியப்பாகத்தானிருந்தது.  நண்பர்கள் இருவரும் அந்தச் செய்தியை மிக மிக இரகசியமாக
வைத்திருந்தீர்கள்." "தேவி! தங்களிடம் மட்டுமாவது சொல்லியிருப்பார் என்று நினைத்தேன்." "சில
மாதங்களுக்கு முன்னதாக இருந்தால் சொல்லித்தான் இருப்பான்.  என்னிடம் கேளாமல் அருள்மொழி எந்த
காரியமும் செய்தது கிடையாது." "இப்போது ஏன் மாறிவிட்டார்?" "சகவாச தோஷந்தான்! தங்களுடன்
சேர்ந்த பிறகுதான் என் அருமைத் தம்பி இவ்வாறு மாறிவிட்டான்.  உள்ளும் புறமும் ஒன்றாக இருந்தவன் கபட
நாடகத்திலும் தந்திர மந்திரத்திலும் தேர்ந்துவிட்டான்!" 


"தேவி! என் பேரில் வீண் பழி சுமத்த வேண்டாம்.  உத்தமச் சோழருக்கு முடிசூட்டிய கபட
நாடகத்துக்குத் தங்கள் தம்பிதான் முழுவதும் பொறுப்பாளி.  இப்படி எல்லோரையும் ஏமாற்றலாமா என்று நான்
விவாதித்துப் பார்த்தேன்.  இராமபிரான் அயோத்தி ஜனங்களை ஏமாற்றிவிட்டு இரவுக்கிரவே காட்டுக்குச்
சென்றதை அருள்மொழி உதாரணமாக எடுத்துக்காட்டினார்.தங்களிடமாவது சொல்ல வேண்டாமா என்று
கேட்டேன்.  தம் வாழ்க்கையில் ஒரு முறையாவது தங்களிடம் யோசனை கேளாமல் ஒரு காரியத்தைச் செய்து
தங்களிடம் பிற்பாடு பாராட்டு வாங்கப் போவதாகச் சொன்னார்.  தேவி! இளவரசர் செய்தது தங்கள்
மனத்திற்கு உகந்த காரியந்தானே?" 


"இதைக் காட்டிலும் உனக்கு உகந்த காரியத்தை இனி யாரும் செய்ய முடியாது.  என் தம்பிக்குத்
தாங்கள் இக்காரியத்தில் உதவி செய்ததற்கு மிக்க நன்றி!" என்றாள் இளைய பிராட்டி.  "தேவி!
அருள்மொழிவர்மர் சிங்காதனம் ஏறி மணி மகுடம் சூடி உலகாளுவதைப் பார்க்கத் தாங்கள் ஆவல்
கொண்டிருந்ததாக நினைத்தேன்." "முன்னம் அப்படி நான் ஆசை கொண்டிருந்தது உண்மைதான்.  என் தோழி
வானதி அத்தகைய சபதம் செய்த பிறகு அந்த எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டேன்.மேலும், தமையன் கொலை
செய்யப்பட்டு மாண்ட உடனடியாகத் தம்பி சிங்காதனம் ஏறினால் உலகத்தார் என்ன நினைப்பார்கள்?" 


"ஆம், தேவி! இலங்கை இராஜ வம்சத்தில் நடந்திருக்கும் பயங்கரமான செயல்கள்
அருள்மொழிவர்மருக்கு இது விஜயத்தில் பெரிதும் கலக்கத்தை உண்டாக்கியிருந்தன.  ஆனால் அதைப் பற்றிக்
கூட அவர் அவ்வளவாகக் கவலைப்படவில்லை.  என் பேரில் அந்தக் கொடிய கொலைக்குற்றத்தைச் சிலர் சுமத்த
முயன்றபோது, என்னைக் காப்பாற்றுவதற்காகவே சோழ சிங்காதனத்தில் ஏற அவர் உறுதி கொண்டிருந்தார். 
நல்லவேளையாகப் பெரிய பழுவேட்டரையர் அந்தக் குற்றத்தைத் தம் பேரில் போட்டுக் கொண்டு என் மீது அந்த
வீண் பழி விழாமல் காப்பாற்றினார்." "பாவம்! அந்தக் கிழவர் ஒருவர் இல்லாதபடியால் சோழ நாடே
வெறிச்சோடிப் போனதாகத் தோன்றுகிறது." 


"தமையனைத் தொடர்ந்து தம்பியும் போய்விட்டதை நினைத்துப் பார்த்தால் மிக்க
வருத்தமாயிருக்கிறது" "ஐயோ! சின்னப் பழுவேட்டரையரும் இறந்தே போய்விட்டாரா? நிச்சயந்தானா?"
என்று கேட்டாள் குந்தவை.  "நான் அவரிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு புறப்பட்ட போது அவருக்கு உயிர்
இருந்தது.ஆனால் செங்குத்தான மலையிலிருந்து கீழே விழுந்து விட்டவர் எப்படிப் பிழைக்க முடியும்? இறந்து
போயிருக்கத்தான் வேண்டும்.  சின்னப் பழுவேட்டரையரின் மரணத்துக்கும் நானே ஒரு விதத்தில்
காரணமாயிருந்தேன் என்று நினைக்கும் போது என் உள்ளம் துடிக்கிறது" என்றான் வந்தியத்தேவன்.  


"ஐயா! அதைப்பற்றியெல்லாம் எனக்கு விவரமாகச் சொல்லுங்கள்.  மகுடாபிஷேக தினத்தன்று
சின்னப் பழுவேட்டரையரைச் சபா மண்டபத்திலிருந்து வெளியேற்றுவதற்குத் தாங்களும் என் தம்பியும் சூழ்ச்சி
செய்தீர்கள் அல்லவா? அதில் இருந்து விவரமாகச் சொல்லுங்கள்.  அதைப் பற்றி என் தம்பியிடம் நான்
விவரம் கேட்க முடியாமற் போயிற்று.  தங்களிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளலாமென்றே இருந்தேன். 
'பெண்களிடத்தில் இரகசியம் எதையும் சொல்லக் கூடாது' என்று எண்ணித்தான் முன்னாலேயே என்னிடம்
சொல்லவில்லை. இப்பொழுதாவது சொல்லலாம் அல்லவா?" 


"தேவி! அந்தக் காரணத்திற்காகத் தங்களிடம் சொல்லாமல் இல்லை.  தங்களை ஒரு முறையாவது
ஆச்சரியப்படச் செய்ய வேண்டுமென்று இளவரசர் விரும்பினார்." "அப்படி ஒன்றும் நான்
ஆச்சரியப்பட்டுவிடவில்லை.  நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்து இவ்விதம் ஏதோ சூழ்ச்சி செய்து
கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று ஊகித்தேன்.  ஏதாவது தவறு நேர்ந்துவிடக் கூடாதே என்று சிறிது கவலைப்பட்டுக்
கொண்டு இருந்தேன்." 


"உண்மையில், தவறு நேர்ந்துதான் விட்டது.  மிக முக்கியமான காரியம் நிறைவேற்றி
விட்டாலும், அதன்மூலம் நேர்ந்த வேறு விபரீதத்தைத் தடுக்க முடியாமல் போயிற்று.  ஒருவேளை தங்களிடம்
யோசனை கேட்டிருந்தால் இந்த மாதிரி நேர்ந்திராது!" என்றான் வந்தியத்தேவன்.  பின்னர், சேந்தன்
அமுதனாகிய புதிய மதுராந்தகத்தேவர்க்குப் பட்டம் கட்டவேண்டுமென்று பொன்னியின் செல்வர்
தீர்மானித்ததிலிருந்து அவர்கள் போட்ட திட்டங்கள், செய்த சூழ்ச்சிகள், நடத்திய காரியங்கள்
எல்லாவற்றைப் பற்றியும் விவரமாகக் கூறினான்.  


மதுராந்தகத் தேவருக்கு முடிசூட்டப்போவதாக முன்னாலேயே சொன்னால், அதற்குப் பல ஆட்சேபங்களும்
இடையூறுகளும் ஏற்படும் என்று அருள்மொழிவர்மர் எண்ணினார்.  கொடும்பாளூர் வேளாரும், திருக்கோவலூர்
மலையமானும் முன்போலவே அந்த யோசனையை எதிர்ப்பார்கள்.  பெரிய பழுவேட்டரையரோ மரணத்தறுவாயில்
பொன்னியின் செல்வருக்கே முடிசூட்ட வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்.  அவருடைய விருப்பத்தை
நிறைவேற்றவே அவரைச் சேர்ந்தவர்கள் விரும்புவார்கள்.சின்னப் பழுவேட்டரையர் தமது மருமகன் உண்மையான
மதுராந்தகன் அல்லவென்று தெரிந்து கொண்டு விட்டார்.  படகோட்டியின் மகளான பூங்குழலியைச்
சிங்காதனத்தில் அமர்த்துவதில் அவருக்கு உற்சாகம் இருக்க முடியாது.செம்பியன் மாதேவி, சேந்தன்
அமுதனாகிய மதுராந்தகத்தேவன், பூங்குழலி எல்லாருமே ஆட்சேபணை செய்வார்கள்.  அவர்களுடைய
ஆட்சேபணைகளைப் புறக்கணிக்கச் சுந்தர சோழரும் விரும்பாதவராயிருக்கலாம்.  இந்தக் காரணங்களையெல்லாம்
மனத்தில் வைத்துக்கொண்டுதான் பொன்னியின் செல்வர் தாம் செய்யத் தீர்மானித்த காரியத்தைக் கடைசி
நிமிஷம் வரையில் இரகசியமாக வைத்திருக்க விரும்பினார்.  மகுடாபிஷேக சமயத்தில் தம்மிடம் கொண்ட
அன்பினாலோ அல்லது மதுராந்தகரிடம் கொண்ட பொறாமையினாலோ ஆட்சேபணை கிளப்பித் தடை செய்யக்
கூடிய பரபரப்புக்காரர்கள் எல்லாரையும் ஒவ்வொருவராக வெவ்வேறு காரணங்களைச் சொல்லி வெளியூர்களுக்கு
அனுப்பி வைத்தார்.  தமக்கு உதவி செய்ய ஒருவர் வேண்டுமே என்பதற்காக வந்தியத்தேவனிடம் மட்டும் தமது
அந்தரங்க நோக்கத்தைச் சொல்லியிருந்தார்.  இருவரும் யோசித்துத் திட்டங்கள் வகுத்துக் காரியங்களும்
கவனமாகச் செய்து வந்தார்கள்.  


இளஞ் சம்புவரையன் கந்தமாறன், பார்த்திபேந்திரப் பல்லவன், கொடும்பாளூர் வேளார்
முதலியோர்களை ஊரை விட்டே அனுப்பியாகி விட்டது.ஆனால் சின்னப் பழுவேட்டரையரை ஊரைவிட்டு
அனுப்புவது சாத்தியம் இல்லை.  அவர் கையினால் பொன்னியின் செல்வரின் சிரசில் மணி மகுடத்தைச்
சூட்டுவது என்ற பேச்சும் ஏற்பட்டு விட்டது.  அந்தச் சமயத்தில் சேந்தன் அமுதனாகிய புதிய மதுராந்தகர்
தலையில் முடிசூட்டச் சொன்னால் அவர் தடை சொல்லாமலிருப்பாரா? அவர் மறுதளித்தால் அது பெரிய
அபசகுனமாகக் கருதப்படும்.  அதிலிருந்து வேறு பல குழப்பங்களும் ஏற்படலாம்.  ஆகையால் முடிசூட்டுகிற
சமயத்தில் அவரை மண்டபத்திலிருந்து வெளியேற்றுவதற்கு ஏதேனும் யுக்தி செய்ய வேண்டும் என்று நண்பர்கள்
இருவரும் யோசித்தார்கள்.  முழுதும் திருப்திகரமான யுக்தி எதுவும் தோன்றவில்லை.  இச்சமயத்தில்
ஆழ்வார்க்கடியான் வந்து ஒரு விசித்திரமான செய்தியைக் கூறினான்.  


பாண்டிய நாட்டு ஆபத்துதவிகளான ரவிதாஸன் கூட்டத்தார் எங்கே போனார்கள், நந்தினி தேவி
இன்னமும் அவர்களுடனே இருக்கிறாளா, திருப்புறம்பயம் காட்டில் நள்ளிரவில் முடிசூட்டப்பட்ட சிறுவன் எங்கே
மறைந்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறான் என்னும் செய்திகளை அறிந்து வருவதற்காக முதன்மந்திரியின் சம்மதத்துடன்
ஆழ்வார்க்கடியானை அருள்மொழிவர்மர் அனுப்பியிருந்தார்.  பாதாளச் சிறையிலிருந்து தப்பிச்சென்ற
கருத்திருமன் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டிருக்கிறானா, கந்தமாறன் வந்து சொன்னபடி பழைய மதுராந்தகன்
இறந்தது உண்மையா, அல்லது அவனும் தப்பிப் பிழைத்துச் சதிக் கூட்டத்தாருடன் சேர்ந்திருக்கிறானா என்று
தெரிந்து கொண்டு வருவதற்கும் திருமலை நம்பி சென்றிருந்தான்.  அவன் இச்செய்திகளை அறிந்து வருவதற்கு
வெகு காலம் ஆகும் என்று எண்ணியிருந்தார்கள்.  ஆனால் ஆழ்வார்க்கடியான் சில தினங்களிலேயே திரும்பி
வந்து விட்டான்.  


ரவிதாஸன் கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களும், படகோட்டி முருகையன் மனைவியுமான ராக்கம்மாளைக்
கொல்லிமலைக்கு அருகில் அவன் பார்த்தான்.அவள் எங்கே போகிறாள் என்பதைக் கவனித்து அவளைத்
தொடர்ந்து சென்றால் ரவிதாஸன் கூட்டம் இருக்குமிடத்தைச் சேரலாம் என்று ஆழ்வார்க்கடியான் எண்ணினான். 
ஆனால் ராக்கம்மாள் தஞ்சைபுரிக்குச் செல்லும் மார்க்கத்தில் சென்றது அவனுக்கு வியப்பு அளித்தது.  ஆயினும்,
அவளைத் தொடர்வதே ஆபத்துதவிகளைப் பற்றி அறிவதற்கு உபாயம் என்று எண்ணி மாறுவேடம் பூண்டு அவள்
அறியாதபடி பின் தொடர்ந்து சென்றான்.  உறையூருக்கு அருகில் வந்த பிறகு தஞ்சையில் பொன்னியின்
செல்வருக்கு நடக்கப்போகும் முடிசூட்டு விழாவைப் பார்ப்பதற்காக மக்கள் திரள் திரளாகச் சென்று
கொண்டிருந்தார்கள்.  அந்தக் கூட்டத்தில் ராக்கம்மாளும் கலந்து கொண்டாள்.  ஆயினும் ஆழ்வார்க்கடியான் அவளை
விடாமல் பின் தொடர்ந்து தஞ்சை வரைக்கும் வந்தான்.  ராக்கம்மாள் கூட்டத்தோடு கூட்டமாகத் தஞ்சைக்
கோட்டைக்குள்ளும் புகுந்து சின்னப் பழுவேட்டரையரின் அரண்மனையைச் சுற்றி வட்டமிட்டதைக் கண்டதும் அவனுக்கு
மிக்க வியப்பு உண்டாயிற்று.  உடனே அருள்மொழிவர்மரிடமும் வந்தியத்தேவனிடமும் போய் இச்செய்தியைத்
தெரிவித்தான்.  ராக்கம்மாளைச் சிறைப்படுத்தி விடலாமா என்று முதலில் அவர்கள் யோசனை செய்தார்கள்.
அப்படிச் செய்யவேண்டாம் என்றும், அவள் எதற்காக வந்திருக்கிறாள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதே
முக்கியமானதென்றும் தீர்மானித்தார்கள்.  சின்னப் பழுவேட்டரையரின் மகளுக்கு அவள் ஏதோ செய்தி கொண்டு
வந்திருக்க வேண்டும் என்று ஊகித்தார்கள்.  சின்னப் பழுவேட்டரையரிடம் இப்போது அதைச் சொல்ல வேண்டாம்
என்றும், முடிசூட்டு விழாவின் போது அவரைச் சபா மண்டபத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்துவதற்கு அதை
உபயோகித்துக் கொள்ளலாம் என்றும் முடிவு செய்தார்கள்.


ஆழ்வார்க்கடியான் மறுபடியும் சின்னப் பழுவேட்டரையரின் அரண்மனைக்கு அருகில் சென்றபோது
ராக்கம்மாளைக் காணவில்லை.  முடிசூட்டு விழாவுக்காக வந்த ஜனக்கூட்டம் மேலும் மேலும் அதிகமாகிக்
கொண்டிருந்தது.  ஆழ்வார்க்கடியான் அந்தக் கூட்டத்தில் கலந்து நின்று அரண்மனை வாசலைக் கவனமாகப் பார்த்துக்
கொண்டிருந்தான்.  இரண்டு பெண்கள் அரண்மனையிலிருந்து வெளியில் வந்தார்கள்.அவர்களில் ஒருத்தி
இடுப்பில் குழந்தையையும் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.  வந்தவர்களில் இன்னொருத்தி தலையில் முக்காடிட்டு
முகத்தைப் பாதி மறைத்துக் கொண்டிருந்தாள் அவள் சின்னப் பழுவேட்டரையரின் மகளாயிருக்கலாம் என்று
திருமலை நம்பி ஊகித்தான்.  அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்துவதா, அல்லது எங்கே போகிறார்கள் என்று
பார்ப்பதா என்பதை அவனால் நிச்சயிக்க முடியவில்லை.இதற்குள் அவர்கள் ஜனக்கூட்டத்தில் புகுந்து மறைந்து
விட்டார்கள்.  கோட்டை வாசலை நோக்கித்தான் அவர்கள் போயிருக்கவேண்டும் என்று ஊகித்துக்கொண்டு
ஆழ்வார்க்கடியான் அங்கே போனான்.  கோட்டை வாசலுக்கு அப்பால் சிறிது தூரத்தில் வைத்திருந்த பல்லக்கில்
அவர்கள் ஏறுவதையும் குதிரை வீரர்கள் புடைசூழப் போவதையும் பார்த்து விட்டான்.  இனிச் சின்னப்
பழுவேட்டரையரிடம் இந்தச் செய்தியைச் சொல்லாமல் தாமதிக்கக் கூடாது என்று சபா மண்டபத்துக்கு வந்தான். 



அந்தச் சமயம் பொன்னியின் செல்வர் தமிழ்ப் புலவரைப் பார்த்துப் பேசும் சமயமாயிருந்தது. 
சின்னப் பழுவேட்டரையரிடம் ஆழ்வார்க்கடியான் செய்தியைச் சொன்னதும் அவர் உடனே அவனுடன் கிளம்பினார். 
தமது அரண்மனைக்குச் சென்று மகளைத் தேடினார்.  மகள் இல்லை என்று அறிந்து திடுக்கிட்டார். 
ஆழ்வார்க்கடியான் கூறிய செய்தி உண்மையாகவே இருக்க வேண்டுமென்று தீர்மானித்தார்.  திரும்பி அவர் சபா
மண்டபம் வருவதற்குள்ளே "மதுராந்தக உத்தமச் சோழ சக்கரவர்த்தி வாழ்க!" என்று கோஷங்கள் கிளம்பின. 
சபா மண்டபத்தில் நடந்ததை அறிந்த பிறகு இனி அங்கே தமக்கு வேலை இல்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்டார்.
சில அந்தரங்கமான ஆட்களைத் தம்முடன் அழைத்துக்கொண்டு ஓடிப்போன மகளைத் தேடிக் கொண்டு புறப்பட்டார். 
தம்முடைய புதல்வி சோழ குலத்தின் பரம்பரைப் பகைவர்களான பாண்டிய குலத்து ஆபத்துதவிகளுடன் சேர்வதா
என்று எண்ணியபோது அவருடைய நெஞ்சம் கொதித்தது.  அதைக் காட்டிலும் அத்தகைய மகளைத் தம்
கையினாலேயே கொன்று விடுவது மேல் என்று எண்ணி விரைந்து சென்றார்.  


அன்றிரவு உத்தமச் சோழ சக்கரவர்த்தியின் பட்டாபிஷேக ஊர்வல வைபவங்கள் கோலாகலமாக
நடந்து முடிந்த பிறகு ஆழ்வார்க்கடியான் நம்பி அருள்மொழிவர்மரிடம் அன்று மத்தியானம் நடந்த விவரங்களைக்
கூறினான்.  அருள்மொழிவர்மர் வந்தியத்தேவனோடு கலந்து யோசித்தார்.  ரவிதாஸன் கூட்டத்தார் தந்திர
மந்திரங்களிலே எவ்வளவோ கைதேர்ந்தவர்கள் என்பது அவர்கள் மூவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. 
முன்கோபக்காரரான சின்னப் பழுவேட்டரையரால் அவர்களுடைய தந்திரத்தை வெல்ல முடியாதென்றும், அவர்களிடம்
சிக்கிக்கொண்டு ஆபத்துக்குள்ளாவார் என்றும் எண்ணினார்கள்.  தமது அருமை மகளையே கொல்லுவது போன்ற
விபரீதமான காரியத்தைச் செய்யக்கூடியவர் என்றும் நினைத்தார்கள்.  ஆகையால், சின்னப் பழுவேட்டரையரைக்
காப்பாற்றி அழைத்து வருவதற்கும், பாண்டிய நாட்டு ரவிதாஸன் கூட்டத்தார் எங்கே இருக்கிறார்கள், என்ன
திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து வருவதற்கும் வந்தியத்தேவனும், ஆழ்வார்க்கடியானும் புறப்பட்டுப்
போவது நலம் என்ற முடிவுக்கு வந்தார்கள்.  


இவ்வாறு சின்னப் பழுவேட்டரையர் தமது மகளையும் அவளைத் தம்மையறியாமல் அழைத்துச் சென்ற
சதிகாரர்களையும் பின்தொடர்ந்து போக, அவர் சென்ற வழியை ஆங்காங்கு விசாரித்துக் கொண்டு
வந்தியத்தேவனும் ஆழ்வார்க்கடியானும் சென்றார்கள்.  சின்னப் பழுவேட்டரையர் குறுக்கும் நெடுக்குமாக
அங்குமிங்கும் அலைந்து விட்டுச் சென்றிருக்க வேண்டும் என்று பின்னால் சென்ற இருவரும் கண்டார்கள். 
இதிலிருந்து அவருடைய மகளைக் கொண்டு போனவர்கள் வேண்டுமென்று அவரை ஏமாற்றி வேறு வழியில் போகச்
செய்ய முயன்றிருக்க வேண்டும் என்று முடிவு கட்டினார்கள்.  காவேரிக் கரையோரமாக மேற்கு நோக்கி
நெடுந்தூரம் பிரயாணம் செய்த பிறகு, அமராவதி நதி காவேரியுடன் கலக்குமிடத்தில் திசை மாறி,
அந்தக் கிளைநதிக்கரை வழியாகத் தென்மேற்குத் திசையில் பிரயாணம் செய்தார்கள்.  சேர நாட்டுக்கும்
கொங்கு நாட்டுக்கும் எல்லையாக அமைந்திருந்த ஆனைமலைப் பிரதேசத்தை அடைந்தார்கள்.  ஆனைமலையின்
அடிவாரத்தை அடைந்த பிறகு பிரயாணம் மிகக் கடினமாகிவிட்டது.அந்த வனப் பிரதேசத்தில் மரங்கள்
மிக அடர்த்தியாகவும் செழிப்பாகவும் வளர்ந்திருந்தன.வன விலங்குகளின் பயங்கர உறுமல் நாலா
திசைகளிலும் கேட்டது.  குதிரைகளைச் செலுத்திக் கொண்டு போவது மிகவும் சிரமமாக இருந்தது. 
குதிரைகளை விட்டு விட்டுக் கால் நடையாகப் போனால் காட்டு மிருகங்களுக்கு அவை இரையாகி விடலாம்
என்ற பயமும் இருந்தது.  


கடைசியில் நண்பர்கள் இருவரும் மேலே குதிரையைச் செலுத்திப் போக இயலாத மிக அடர்ந்த
காட்டுப் பிரதேசத்தை அடைந்தார்கள்.  சமீபத்தில் எங்கேயோ வேறு ஒரு குதிரை கனைக்கும் சத்தம்
கேட்டது.அந்த இடத்தைத் தேடிப்பிடித்து அடைந்தபோது சின்னப் பழுவேட்டரையர் ஏறி வந்த குதிரை
அங்கிருப்பதையும், அதைக் காவல் புரிய ஆள் ஒருவன் இருப்பதையும் கண்டார்கள்.  சின்னப் பழுவேட்டரையரும்
அவருடன் வந்த மற்ற மூவரும் அங்கிருந்து கால் நடையாகச் சென்றிருப்பதாக அந்த ஆள் தெரிவித்தான்.  தங்கள்
குதிரைகளையும் அந்த ஆளைப் பார்த்துக் கொள்ளும்படி சொல்லிவிட்டு நண்பர்கள் மேலே போனார்கள்.  சூரிய
வெளிச்சமே உள் நுழையாத கனாந்தகாரம் நிறைந்த காடுகளின் வழியாக அவர்கள் வெகு தூரம் சென்றார்கள். 
பின்னர், மரமடர்ந்த மலைப்பாதைகளில் ஏறிப் போனார்கள்.  பத்து அடி தூரத்துக்கு அப்பால் என்ன இருக்கிறது
என்று தெரிந்து கொள்ள முடியாத பாதைகளில் அவர்கள் போக வேண்டியிருந்தது.


கடைசியில் சற்று வெளிச்சம் தெரிந்த ஓர் இடத்தை அடைந்தார்கள்.  அங்கே மலை மீதிருந்து
அருவி ஒன்று செங்குத்தாக விழுந்து கொண்டிருந்தபடியால் இந்த இடைவெளி ஏற்பட்டிருந்தது.  அதற்கு அப்பால்
தொடர்ந்து பிரயாணம் செய்வது இயலாத காரியமாகத் தோன்றியது.  ஏனெனில் மலை சுவர் அங்கே அவ்வளவு
செங்குத்தாக மேலெழுந்தது.  எவ்வளவு தேடிப் பார்த்தும் மேலே ஏறப்பாதை எதுவும் தென்படவில்லை. 
அருவியில் குளித்துச் சிறிது இளைப்பாறி விட்டுத் திரும்பிப் போக வேண்டியதுதான் என்று நண்பர்கள்
தீர்மானித்தார்கள்.சின்னப் பழுவேட்டரையரும் அவருடன் வந்த ஆட்களும் வனவிலங்குகளுக்கு இரையாகியிருக்க
வேண்டுமென்று எண்ணினார்கள்.  


இந்தச் சமயத்தில் அவர்கள் எதிர்பாராத அதிசயமான காட்சி ஒன்றைக் கண்டார்கள்.  மலை
மேலே அருவியின் நெடுவீழ்ச்சி எங்கிருந்து ஆரம்பமாயிற்றோ, அங்கே இரண்டு மனித உருவங்கள் தெரிந்தன.
போரிட்டுக் கொண்டே அவர்கள், அருவி விழும் இடத்தை நெருங்கி வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.  அவர்களை
உற்றுப் பார்த்ததில், இருவரும் தங்களுக்கு ஏற்கனவே அறிமுகமானவர்கள்தான் என்று தெரிந்தது.  ஒருவர் சின்னப்
பழுவேட்டரையர், இன்னொருவர் அவருடைய மகளை மணந்தவரான பழைய மதுராந்தகர், ஆகா! சண்டை என்ற
வார்த்தையைக் கேட்டாலே முகத்தைச் சுளுக்கிக் கொண்டிருந்த மதுராந்தகர் இதற்குள் இவ்வளவு லாகவமாக வாளைக்
கையாளக் கற்றுக்கொண்டு விட்டது என்ன விந்தை! காலாந்தக கண்டருடன் சரிசமமாகக் கத்திச் சண்டை
இடுகிறாரே? ஐயோ! காலாந்தககண்டர் பின்வாங்குகிறாரே? உண்மையிலேயே களைப்புற்றுப் பின்வாங்கி
வருகிறாரா அல்லது எப்படியும் தமது மருமகப்பிள்ளையாயிற்றே என்று தயங்கிப் பின்வாங்கி வருகிறாரா?
எப்படியிருந்தாலும் அபாயகரமான அருவி விழும் முனையை நெருங்கி வருகிறாரே! ஐயோ! அங்கே செங்குத்தான
அருவிப் பள்ளம் என்பது அவருக்குத் தெரியாது போலிருக்கிறதே! 


வந்தியத்தேவனும், ஆழ்வார்க்கடியானும் பெரும் கூச்சல் போட்டு அவருக்கு எச்சரிக்கை செய்ய
முயன்றார்கள்.  அவர்களுடைய முயற்சி பயன்படவில்லை! அருவி விழும்போது எழுந்த 'சோ' என்ற சத்தம் நூறு
சிங்கங்களின் கர்ஜனையையும், இருநூறு யானைகளின் பிளிறல்களையும் விழுங்கிவிடக் கூடியது.  இந்த இரண்டு
மனிதர்களுடைய குரல் அந்தச் சத்தத்தை அடக்கிக்கொண்டு மேலே எழக்கூடுமா, என்ன? 


ஆகவே, அவர்கள் கண் முன்னாலேயே அந்தக் கோரச் சம்பவம் நிகழ, அவர்கள் அதைப்
பார்த்துக்கொண்டு சும்மா இருக்க வேண்டியதாயிற்று.  எதிரியாகிய மருமகனைப் பார்த்துப்
போரிட்டுக்கொண்டு, சிறிது சிறிதாகப் பின்வாங்கி வந்த சின்னப் பழுவேட்டரையர் அருவி முனைக்கு வந்து
கால்கள் நழுவிச் செங்குத்தான அருவிப் பள்ளத்தில் விழுந்து விட்டார்! அவருடனே போரிட்டுக் கொண்டு வந்த
பழைய மதுராந்தகன் பாறை முனையில் வந்து எட்டிப் பார்த்துவிட்டு மறுகணம் மறைந்து விட்டான்.  சின்னப்
பழுவேட்டரையர் கால் நழுவிய இடத்திலிருந்து கீழேயிருந்த பள்ளம் சுமார் முக்கால் தென்னை மரம் உயரம்
இருக்கும்.இவ்வளவு உயரத்திலிருந்து விழுந்தவர் உயிர் பிழைப்பார் என்று எதிர் பார்க்க முடியாது. 
ஆயினும் அந்த மகா வீரருடைய உடலையாவது பார்க்கலாம் என்று எண்ணி நண்பர்கள் இருவரும் அருவிப் பள்ளத்தின்
அருகில் ஓடினார்கள்.சின்னப் பழுவேட்டரையரின் உடலைக் காணவில்லை.  அருவி விழுந்து விழுந்து அங்கே
பெரும் பள்ளமாகித் தண்ணீர் ததும்பிச் சுற்றிலும் இருந்த பாறைகளில் மோதிக் கொண்டிருந்தது.  சின்னப்
பழுவேட்டரையருடைய உடல் அந்த ஆழமான அருவிக் குளத்தில் முழுகியிருக்க வேண்டும் என்று ஊகித்தார்கள்.  ஒரு
விதத்தில் இது நல்லதுதான்; கரையில் பாறைகளின் மீது விழுந்திருந்தால் அந்த மகா வீரரின் உடல்
சின்னாபின்னமாகப் போயிருக்கும்.  ஆழமான குளத்திலே விழுந்தபடியால் அந்தக் கதியிலிருந்து
தப்பிவிட்டார்.  விரைவில் அவருடைய உடலை அருவி நீர்ச்சுழல் வெளியில் கொண்டு வந்து தள்ளும் என்று
எதிர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.  


அவர்கள் எதிர்பார்த்தது வீண் போகவில்லை.  கொஞ்ச நேரத்துக்கெல்லாம் சின்னப்
பழுவேட்டரையர் வெளியில் வந்தார்.  நண்பர்கள் இருவரும் விரைந்து குளத்தில் குதித்து அவரைக் கரையில்
கொண்டு வந்து சேர்த்தார்கள்.  முதலில், உயிரற்ற உடல் என்றுதான் எண்ணினார்கள்.  ஆயினும் ஒருவேளை
உயிர் இருக்கக் கூடாதா என்ற இலேசான நம்பிக்கையும் அவர்கள் உள்ளத்தில் இருந்தது.  ஆகையால் தண்ணீரில்
முழுகியவரை உயிர்ப்பிப்பதற்கு வேண்டிய சிகிச்சைகளைச் செய்தார்கள்.  வெகு நேரத்துக்குப் பின்னர் சின்னப்
பழுவேட்டரையர் மூச்சுவிட்டுக் கண் விழித்துப் பார்த்தார்.  அவரால் அதிகம் பேச முடியவில்லை.  ஆயினும்
சொல்ல வேண்டியதைச் சில வார்த்தைகளில் சொல்லி விட்டார்.  


மிகப் பிரயாசையின் பேரில் காலாந்தககண்டர் அந்த மலை உச்சியை அடைந்தார்.  அங்கே
ஏறக்குறைய நூறு பேருக்கு நடுவில் அவருடைய மகள் இருந்தாள்.  ரவிதாஸன் காலாந்தககண்டரைத் தங்களுடன்
சேர்ந்து கொள்ளும்படி அழைத்தான்.  அவருடைய மருமகனே பாண்டிய நாட்டுக்கு உரியவன் என்றும், அவனுக்குப்
பட்டம் கட்டப் போவதாகவும், சேர மன்னனும் இலங்கை அரசன் மகிந்தனும் புதிய பாண்டியனுக்கு உதவி செய்ய
முன் வந்திருப்பதாகவும் கூறினான்.  அவர்கள் உத்தேசங்களை அறிவதற்காக முதலில் சின்னப் பழுவேட்டரையர்
ரவிதாஸன் கூறியதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.பின்னர், அவர்கள் மீது சதிகாரர்கள் என்று குற்றம்
சுமத்தித் தம் குமாரியைத் தம்முடன் அனுப்பி விடும்படி கேட்டார்.  "உம்முடைய மகள், உம்முடன் வந்தால்
அழைத்துப் போகலாம்!" என்றான் ரவிதாஸன்.  சின்னப் பழுவேட்டரையர் மகளுடைய முகத்தைப் பார்த்தார். 
அவள் தன் கணவனுடைய கதி தனக்கும் ஆகட்டும் என்று கூறி அவருடன் வர மறுத்துவிட்டாள்.  "உன்னை இவர்களுடன்
விட்டுப் போவதைக் காட்டிலும் என் கையினாலேயே கொன்று விடுகிறேன்!" என்று கூறிக் காலாந்தககண்டர்
வாளை ஓங்கினார்.  அதுகாறும் மறைவாக இருந்த மதுராந்தகன் அச்சமயம் திடீரென்று தோன்றி "என்
மனைவியைக் கொல்லுவதற்கு நீ யார்?" என்று கூறி வாட்போர் தொடங்கினான்.  இதனால்
காலாந்தகண்டருக்குச் சிறிது திகைப்பு உண்டாயிற்று.  தம் மருமகனைத் தம் கையினாலேயே கொன்று தம்
குமாரியைக் கைம்பெண் ஆக்குவது நியாயமா என்ற ஐயம் அவர் மனத்தில் உதித்துவிட்டது.  இவ்வாறு மனத்தில்
ஏற்பட்ட குழப்பத்தினால் தீவிரமாகப் போர் செய்ய முடியவில்லை.யோசித்துக் கொண்டே பின்
வாங்கினார்.  பின்னால் அருவிப் பள்ளம் இருப்பது தெரியாமல் அதில் விழுந்து விட்டார்.


இதையெல்லாம் தட்டுத்தடுமாறிச் சொல்லி முடித்து விட்டு, "நான் இனி உயிர் பிழைக்கப்
போவதில்லை என் முடிவு நெருங்கிவிட்டது.  என்னை இங்கேயே விட்டுவிட்டு நீங்கள் விரைந்து செல்லுங்கள். 
சேர நாட்டின் மீதும், ஈழ நாட்டின் மீதும் உடனே சோழ சைன்யம் படை எடுத்துச் செல்லட்டும்.  பொன்னியின்
செல்வரை மதுரைக்கு அழைத்துச் சென்று 'சோழ பாண்டியன் என்ற அபிஷேகப் பெயரைச் சூட்டிப் பட்டம் கட்டச்
செய்யுங்கள்.  இந்த மூன்று காரியங்களையும் உடனே செய்யாவிட்டால், சோழ சாம்ராஜ்யத்துக்குப் பேரபாயம்
உண்டாவது நிச்சயம்.மறுபடியும் பழையபடி பாண்டிய ராஜ்யம் தனியாகப் பிரிந்து போய் விடும்! உடனே
விரைந்து செல்லுங்கள்!" என்று காலாந்தககண்டர் கூறினார்.  அவரை இந்த நிலையில் அனாதையாக
விட்டுவிட்டுப் போக நண்பர்களுக்கு மனம் வரவில்லை.  ஆகையால் இருவரில் ஒருவர் அவரைப் பார்த்துக்
கொள்வது என்றும், இன்னொருவர் தஞ்சைக்குப் போவது என்றும் தீர்மானித்தார்கள்.  இருவரில் வேகமாகக்
குதிரை விடக்கூடியவன் வந்தியத்தேவன் ஆதலால் அவனே, புறப்பட வேண்டியதாயிற்று.  


பக்க தலைப்பு



தொண்ணூறாம்  அத்தியாயம் 

பொன்  மழை  பொழிந்தது! 


வந்தியத்தேவன் ஆனைமலைக் காட்டுக்குத் தான் சென்று வந்த வரலாற்றைக் கூறி முடித்ததும், குந்தவை
அவனைப் பார்த்து, "ஐயா! நீங்கள் கூறிய வரலாறு மிக அதிசயமாயிருக்கின்றது.  உண்மை நிகழ்ச்சிகள்
தானா என்று சந்தேகமும் சில சமயம் எனக்கு ஏற்பட்டது.கதை புனைந்து கூறுவதில் தாங்கள் கெட்டிக்காரர்
என்பதை அறிவேன்.  அதிலும் தாங்கள் அடிக்கடி பேச்சைத் நிறுத்தி மேலும் கீழும் பார்த்து விழித்து விட்டுப்
பேச்சை தொடங்கியபோது என்னுடைய சந்தேகம் மேலும் அதிகமாயிற்று!" என்றாள்.  


வந்தியத்தேவன் மற்றும் ஒரு முறை மேலும் கீழும் பார்த்துவிட்டுக் குந்தவையை நோக்கினான். 
"தேவி! புனைகதை சொல்வதற்கு வேறு இடங்கள் இருக்கின்றன.  என்னுடைய அந்தச் சாமர்த்தியத்தைத்
தங்களிடம் இதுவரையில் நான் காட்டியதில்லை.  இடையிடையே என் பேச்சுத் தடைப்பட்டதற்கு வேறொரு
காரணம் உண்டு!" என்றான்.  "அதுவும் பெரிய இரகசியமா? பெண்களிடம் சொல்லக் கூடாதா?" என்று
கேட்டாள் குந்தவைப் பிராட்டி.  "வேறு யாரிடமும் சொல்லக் கூடாத இரகசியந்தான்.  ஆனால் தாங்கள்
அனுமதி கொடுத்தால் அதையும் சொல்லுகிறேன்!" என்றான் வந்தியத்தேவன்.  


"உண்மையைச் சொல்லுவதற்கு எப்போதும் என்னுடைய அனுமதி உண்டு!" என்றாள் குந்தவை. 
"அப்படியானால் சொல்லிவிடுகிறேன் பிறகு என்னைக் கோபித்துக் கொள்வதில் பயனில்லை.  நான்
தங்களிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது சில சமயம் தற்செயலாகத் தங்கள் விழிகளில் என் பார்வை பதிந்து
விடுகிறது.  தேவியின் கரிய கண்களில் என்ன அரிய மாயம் இருக்கிறதோ, தெரியவில்லை.  அது என்னை
அப்படித் திகைத்து நிற்கும்படி செய்து விடுகிறது.  மறுபடியும் சமாளித்துக்கொண்டு பேச்சைத்
தொடங்குகிறேன்!" என்றான்.  


குந்தவையின் இதழ்கள் விரிந்தன; கன்னங்கள் குழிந்தன; கண்கள் சிரித்தன.  "ஐயா! என்னுடைய
கண்களில் அரிய மாயம் ஒன்றுமில்லை; கரிய மாயமும் இல்லை.  சில காலமாக மையிட்டுக் கொள்வதையும்
விட்டு விட்டேன்.  என்னுடைய கண்களில் தாங்கள் தங்களுடைய உருவத்தைத் தான் பார்த்திருப்பீர்கள்.  அதுதான்
தங்களைத் திகைப்படையச் செய்திருக்கும்!" என்றாள்.  "தேவி! என்னுடைய உருவத்தை நான் கண்ணாடிகளில்
பார்த்திருக்கிறேன்.தெளிந்த நீரில் பிரதிபலிக்கப் பார்த்திருக்கிறேன்.  அப்போதெல்லாம் நான்
எந்தவிதத் திகைப்பும் அடைந்ததில்லை!" என்றான் வல்லவரையன்.  


"என் கண்களைக் கண்ணாடிக்கும் தண்ணீருக்கும் ஒப்பிடுகிறீர்களா? கண்ணாடி மங்கிவிடும்; தண்ணீர்
கலங்கி விடும்!" என்றாள் இளவரசி.  "கண்ணாடி மங்கினால் துடைத்துச் சுத்தம் செய்வேன்.தண்ணீர்
கலங்காமல் பார்த்துக்கொள்வேன்.தங்கள் கண்களின் இமைகள் மூடித் திரையிட்டு என் உருவத்தை மறைப்பதை
நான் தடுத்து நிறுத்த முடியாதல்லவா?" என்றான் வந்தியத்தேவன்.  "கண்ணாடிக்கு எதிரில் நின்றால்தான்
உருவம் பிரதிபலிக்கும், தண்ணீர் கலங்காமல் தெளிந்திருந்தால்தான் உருவம் தெரியும்.  ஆனால் என் கண்கள்
திறந்திருந்தாலும், கண்ணிமைகள் மூடியிருந்தாலும் தாங்கள் என் முன் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் தங்கள் உருவம்
எப்போதும் என் கண்களில் பொலிகிறது.  இந்த அதிசயத்தின் காரணம் என்ன என்று தங்களால் சொல்ல
முடியுமா?" என்று குந்தவை கேட்டாள்.  


வந்தியத்தேவனின் மெய் சிலிர்த்தது; தழுதழுத்த குரலில், "தெரியவில்லையே, தேவி!"
என்றான்."தெரியாவிட்டால் நான் சொல்லுகிறேன் தங்களிடத்திலே தான் அப்படி ஏதோ ஒரு மாய
மந்திர சக்தி இருக்கிறது.  சோழ குலத்தைப் பழிவாங்க வந்த வயிர நெஞ்சம் கொண்ட நந்தினியின்
உள்ளமும் தங்களைக் கண்டு சஞ்சலம் அடைந்து விட்டதல்லவா?" "சற்று முன் தாங்கள் அமுதினுமினிய வார்த்தை
கூறி என்னைப் பரவசப்படுத்தினீர்கள்.  அதே மூச்சில், அந்தக் கொடிய விஷ நாகத்தின் பெயரை ஏன்
சொல்லுகிறீர்கள்?" 


"நந்தினியை உள்ளத்தில் நஞ்சுடைய பாம்பு என்று நான் வெறுத்த காலம் உண்டு.  இப்போது அவளை
நினைக்கும்போது எனக்கு அவள் பேரில் இரக்கந்தான் உண்டாகிறது...". "நந்தினியிடம் தாங்கள் இரக்கம்
கொள்வது சோழ குலத்தை நாசமாக்கவரும் ஆலகால விஷத்திடம் இரக்கம் கொள்வதாகும்". "ஐயா! சோழ
வம்சத்தாருக்குக் குல தெய்வமாகிவிட்ட மந்தாகினி தேவியின் மகள் அவள்! என் அருமைச் சகோதரன்
அருள்மொழியைப் பலமுறை காப்பாற்றிய தேவியின் மகள் அவள்! என் தந்தையைச் சதிகாரனுடைய வேலுக்கு
இரையாகாமல் காப்பாற்றித் தன்னுடைய உயிரைப் பலி கொடுத்த மாதரசியின் மகள் நந்தினி!...". "ஆனால்
அந்தச் சதிகாரனுடைய வேலை எறியத் தூண்டியவள் அவள்! ஆதித்த கரிகாலருக்கு யமனாக வந்தவள் அவள்!
வீராதி வீரராகிய பெரிய பழுவேட்டரையரின் மதியை மயக்கி பொம்மை போல் ஆட்டிவைத்தவள்..." 


"பெரிய பழுவேட்டரையரின் மதியை மட்டுந்தானா மயக்கினாள்? பார்த்திபேந்திர பல்லவன்,
கந்தமாறன் முதலியவர்களையும் தன் கைக் கருவி ஆக்கிக்கொண்டாள்! இவையெல்லாம் தெரிந்திருந்தும் அவளை
என்னால் வெறுக்க முடியவில்லை.  வீரபாண்டியனுடைய மரணத்துக்குப் பழிவாங்கவே இவ்வளவும் செய்தாள்! எடுத்த
காரியத்தை நிறைவேற்றுவதில் வெற்றி அடைந்தாள்! வீர மறக் குலத்துப் பெண்! அவள் இப்படியெல்லாம்
பயங்கரமான செயல்களில் இறங்குவதற்கு நானும் காரணமாயிருந்தேன் என்பதை நினைத்தால்
வருத்தமாயிருக்கிறது.  அவளுடைய குழந்தைப் பிராயத்தில் பழையாறையிலிருந்து விரட்டியடித்தோம்..." 


"நல்ல காரியமே செய்தீர்கள், தேவி! தங்களுடைய நெஞ்சிரக்கத்தின் மிகுதியால் அவள் சோழ
குலப் பகைவனுடைய மகள் என்பதை மறந்துவிட வேண்டாம்.வீர பாண்டியனுடைய மகன் சோழர் வீட்டில் வளர்ந்து
அதனால் விளைந்த அனர்த்தம் போதாதா? வீர பாண்டியனுடைய மகளும் சோழர் வீட்டில் வளர்ந்து ஆதித்த
கரிகாலரைத் திருமணம் புரிந்து கொள்ள நேர்ந்திருந்தால்..." "மிக்க நன்மையாக முடிந்திருக்கும், இந்த
இரண்டு பெருங்குலங்களின் பகைமை தீர்ந்து இரு குலமும் ஒரு குலமாயிருக்கும் ஆனால் அந்தச் செய்தி
உண்மையாயிருக்குமா?" "எதைக் கேட்கிறீர்கள், தேவி!" "நந்தினி வீர பாண்டியனின் மகள் என்பது
உண்மையாயிருக்குமா?" 


"நந்தினி அவ்வாறு ஆதித்த கரிகாலரிடம் கூறியதை என் காதினால் நானே கேட்டேன். 
பெரிய பழுவேட்டரையரும் கேட்டார்.  அதுதான் பெரிய பழுவேட்டரையரின் மனத்தை அடியோடு மாற்றி அவரை
ரௌத்ராகாரம் கொள்ளச் செய்தது.  அந்தக் கொடிய வார்த்தைதான் இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலரின்
உயிருக்கும் யமனாக முடிந்தது!" "சிறிது யோசியுங்கள்! கரிகாலன் மீது பழி முடிப்பதற்காகவே அவள்
அவ்விதம் சொல்லியிருக்கலாம் அல்லவா? வீர பாண்டியனைக் கரிகாலன் கோபத்திலிருந்து காப்பாற்ற
விரும்பியபோது அவளே வேறு விதமாகக் கூறியிருக்கிறாள்.  பெற்ற தகப்பனைக் குறித்துக் 'காதலன்' என்று
எந்தப் பெண்ணாவது தன் வாயினால் சொல்லியிருப்பாளா?" 


"தேவி! கரிகாலர் அப்போது வெறி கொண்டவராயிருந்தார்.  அவள் என்ன சொன்னாளோ, இவர்
என்னவென்று பொருள் செய்து கொண்டாரோ, யாருக்குத் தெரியும்? கரிகாலர் சொல்லியதுதானே? அவரே
பின்னால் நந்தினி 'என் தகப்பன் வீர பாண்டியன்' என்று சொன்னபோது நம்பிவிட்டாரே? மேலும் வீர
பாண்டியன் இறந்த பிறகே அவளுக்கு இது தெரிந்திருக்கலாம்.  தன் பிறப்பைக் குறித்த உண்மையை
அறிவதற்காக நந்தினி என்னென்ன பிரயத்தனங்கள் செய்தாள் என்பது தங்களுக்குத் தெரியுமே? நள்ளிரவில்
அவளுடைய அன்னையின் ஆவியைப் போல் நடித்துச் சுந்தர சோழரைப் பைத்தியம் பிடிக்க அடிக்க வில்லையா?
அதைத் தங்கள் தோழி பார்த்து மூர்ச்சையடைந்து விழவில்லையா...?" 


"பாதாளச் சிறையில் மூன்று வருஷமாக அடைப்பட்டிருந்து தங்களுடன் விடுதலை அடைந்த
பைத்தியக்காரனை ஆழ்வார்க்கடியான் பயமுறுத்திக் கேட்டபோது அவன் சொன்னதும் தங்களுக்குத்
தெரிந்திருக்கும்..." "தெரியாமலென்ன? நந்தினிக்கும், அவள் சகோதரனுக்கும் தானே தகப்பன் என்று அவன்
கூறினான்." "அதுவே உண்மையாகவும் இருக்கலாம் அல்லவா!" 


"அப்படியானால், சில சமயம் பொய்யும் மிக்க வலிமையுடையதாகிறது.  அரண்மனைக்குள்ளேயே
வளர்ந்து சண்டையென்றால் பயந்து கொண்டிருந்த பழைய மதுராந்தகத்தேவர் தாம் வீரபாண்டியனுடைய மகன் என்று
அறிந்ததும் எத்தகைய வீர புருஷர் ஆகிவிட்டார் என்பதைத் தாங்கள் பார்த்திருந்தால் பிரமித்துப்
போயிருப்பீர்கள்.  ஒரு முறை சின்னப் பழுவேட்டரையர் தமது வயிரக் கரத்தால் என் தோளைப் பற்றினார். 
அதை நினைத்தால் இன்னமும் அவர் பிடித்த இடத்தில் எனக்கு வலியுண்டாகிறது.  அத்தகைய மகாவீரருடன்
நாமெல்லாரும் 'கோழை' என்று எண்ணிய மதுராந்தகன் சரிசமமாக வாட்போர் இட்ட காட்சியை என்றும் நான்
மறக்க முடியாது." 


"அதைக் குறித்தே எனக்கும் தங்கள் வார்த்தையில் சந்தேகம் உண்டாகிறது என்று சொன்னேன்."
"நம்புவதற்கு அரிதான சம்பவந்தான், நந்தினியின் மூடுபல்லக்கில் பிரயாணம் செய்துகொண்டிருந்தவனும்,
பழுவேட்டரையர்களின் பெயரைச் சொன்னாலே நடுநடுங்கியவனுமான நாம் அறிந்த மதுராந்தகன் சின்னப்
பழுவேட்டரையருடன் வாட்போர் செய்யத் துணிவான் என்று யார் நம்ப முடியும்? ஆயினும் அது உண்மையில் நடந்தது
என்பதை ஆழ்வார்க்கடியான் திரும்பி வந்து தங்களுக்குக் கூறுவான்." "ஐயா! தாங்கள் நந்தினி தேவியைப்
பார்க்க முடியவில்லையா?" "அந்தப் பெண் உருக்கொண்ட ராட்சஸியை நான் ஏன் பார்க்க வேண்டும்?" 


"நந்தினியைப் பற்றி இனி அவ்விதம் சொல்லவேண்டாம்.  என்றைக்காவது ஒரு நாள் நானே
அவளைச் சந்திப்பேன்.  உண்மையில் அவளுடைய தந்தை யார் என்னும் இரகசியத்தை அறிவேன்.  ஆனால் ஒன்று
தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.  நந்தினியைப் பற்றி என்னிடம் எதுவும் தவறாகக் கூற வேண்டாம்.அவளுடைய
தகப்பனார் யாராயிருந்தாலும், அவளுடைய அன்னை யார் என்பதில் சந்தேகமில்லை அல்லவா? அவளிடம் நான்
அன்பு கொள்வதற்கு அது ஒன்றே போதும். அதற்கு மேலே இன்னொரு முக்கிய காரணமும் இருக்கிறது..." "அது
என்ன காரணம்?" 


"நந்தினி தங்களிடம் பிரியம் கொண்டிருந்தாள்.  அவளுடைய முத்திரை மோதிரத்தைத்
தங்களிடம் கொடுத்தாள்.  தஞ்சைக் கோட்டையிலிருந்து தப்பிச் செல்வதற்கு உதவி செய்தாள்.  கொள்ளிடக்
கரைக் காட்டில் ரவிதாஸன் கூட்டத்தாரிடம் தாங்கள் சிக்கிக்கொண்டிருந்த போது மறுபடியும் தங்கள் உயிரைக்
காப்பாற்றினாள்..." "கடைசியாக, ஆதித்த கரிகாலரைக் கொன்ற பயங்கரமான பழியை என் பேரில்
சுமத்தினாள் அதற்காகவே அத்தனை சூழ்ச்சிகளும் செய்தாள்!" "ஏன் அப்படிச் செய்தாள் என்று தங்களுக்குத்
தெரியவில்லையா?" 


"பாம்பு ஏன் கடிக்கிறது என்பதற்குக் காரணம் சொல்ல வேண்டுமா? சிறுத்தை ஏன் பாய்கிறது
என்பதற்குக் காரணம் கூற வேண்டுமா?" "நந்தினி பிறக்கும்போதே பாம்பாகவோ, சிறுத்தையாகவோ
பிறக்கவில்லை.  நாங்கள்தான் அவளை அப்படிச் செய்து விட்டோம்.சந்தர்ப்பங்கள் அவ்விதம் சதி செய்து
விட்டன தாங்களும் அதற்குக் காரணமாயிருந்தீர்கள்!" "ஐயையோ! என் பேரில் ஏன் வீண் பழி? நான்
அவளுக்கு அப்படி என்ன தீங்கு செய்தேன்?" "தாங்கள் அவளுக்கு ஒரு தீங்கும் செய்யவில்லை; அவள்தான்
தங்களிடம் அன்பு கொண்டிருந்தாள்." "தெய்வமே!..." 


"புருஷர்கள் சில காரியங்களில் கண்ணிருந்தும் குருடர்களாயிருப்பார்கள் போலிருக்கிறது.  ஐயா!
இதைக் கேளுங்கள்! நந்தினியின் உள்ளம் தங்களுக்குத் தெரியவில்லை; நான் நன்றாகத் தெரிந்து கொண்டேன். 
அந்தத் துர்ப்பாக்கியசாலி உண்மையில் வீர பாண்டியனிடம் அன்பு கொண்டிருக்கவில்லை;பெரிய
பழுவேட்டரையரிடம் அன்பு கொண்டிருக்கவில்லை; ஆதித்த கரிகாலனிடம் அவளுக்கு உண்மையான 
நேசம் கிடையாது.அவர்களிடம் அன்பு கொண்டதாக நடித்ததெல்லாம் அவள் அரசு பீடத்தில் 
அமர்வதற்காகத்தான்!" "இதை நானும் அறிவேன், தேவி! அவளுடைய கிராதக நெஞ்சில் அன்புக்குச்
சிறிதும் இடமே இல்லை!" 


"அது தவறு; தங்களைக் கண்டபோதுதான் அவள் உள்ளத்தில் உண்மையான அன்பு உதயமாயிற்று.  தங்கள்
அபிமானத்தைக் கவர்வதற்காக அவள் எதுவும் செய்யச் சித்தமாயிருந்தாள்..." "என் பேரில் இளவரசரைக்
கொன்ற பழியைச் சுமத்தவும் சித்தமாயிருந்தாள்." "அது எதற்காக? தங்களை என்றென்றைக்கும் சோழ
குலத்தாருடன் நட்பும், உறவும் கொள்ளாமலிருக்கச் செய்வதற்குத்தான்..." "அதற்காக என்னைத் தஞ்சாவூர் இராஜ
வீதிகளின் நாற்சந்தியில் கழுவில் ஏற்றச் செய்வதற்கு ஏற்பாடு செய்து விட்டாள்.  அதைவிட அவளுடைய
கையில் பிடித்திருந்த கத்தியினாலேயே என்னைக் கொன்றிருக்கலாமே?" 


"தங்களைக் கொல்ல எண்ணியிருந்தால் அவ்விதம் செய்திருக்கலாம்.  அல்லது ரவிதாஸன் கூட்டத்தைக்
கொண்டு தங்களைக் கொல்லச் செய்திருக்கலாம்.  பெரிய பழுவேட்டரையர் குற்றத்தைத் தன் பேரில்
போட்டுக்கொண்டிராவிட்டால், பொன்னியின் செல்வர் குறுக்கிட்டிராவிட்டால், தங்களை உண்மையிலேயே
கழுவில் ஏற்றக் கட்டளை பிறப்பித்திருந்தால் ரவிதாஸன் கூட்டத்தார் வந்து தங்களை விடுவித்துக் கொண்டு
போயிருப்பார்கள்.  தாங்களும் ஒருவேளை இன்று ஆனைமலையின் மேல் சேர்ந்திருக்கும் கூட்டத்துடன் கலந்து
கொண்டிருந்தாலும் இருப்பீர்கள்." 


"அத்தகைய விபத்து நேராமல் கடவுள்தான் என்னைக் காப்பாற்றினார்." "சோழ நாட்டையும்
காப்பாற்றினார், தங்களைப் போன்ற ஒரு வீரரின் சேவை சோழ சாம்ராஜ்யத்துக்கு நஷ்டமாகாமல்
காப்பாற்றினார்..." "தேவி! சோழ சாம்ராஜ்யம் மகத்தானது; ஐந்நூறு லட்சம் வீரர்களின் வாள்களும்,
வேல்களும் இந்த ராஜ்யத்தைக் கண் போலக் காத்து நிற்கின்றன.  நான் ஒருவன் இதன் உதவிக்கு அவ்வளவு
அவசியமாயிருக்க முடியாது...!" "சோழ நாட்டை நலாபுறமும் புதிய அபாயங்கள் சூழ்ந்து கொண்டிருப்பதாகத்
தாங்களே சொன்னீர்கள்." 


"அது உண்மைதான், தேவி! ரவிதாஸனுடைய சூழ்ச்சித் திறன் அதிசயமானது.  பாண்டிய நாட்டுச்
சிங்காதனத்துக்கு உரிமையாளர் இரண்டு பேரை உண்டாக்கி விட்டான்.  முன்னே ஒரு சிறு குழந்தைக்குக்
கொள்ளிடக்கரைக் காட்டில் பாண்டிய மன்னன் என்று பட்டம் சூட்டினான்.அந்தப் பராங்குசன் நெடுஞ்செழியனுடன்,
இப்போது அமர புஜங்கன் நெடுஞ்செழியன் ஒருவனும் சேர்ந்து விட்டான்..." "அது யார் அமரபுஜங்கன்
நெடுஞ்செழியன்?" 


"நம் பழைய மதுராந்தகரின் பெயர் இப்போது அதுதான்.பாண்டிய அரசுக்கு உரிமை
கொண்டாடுவோன், 'மதுராந்தகன்' என்ற பெயருடன் இருக்க முடியாதல்லவா? சின்னப் பழுவேட்டரையர் அருவிப்
பள்ளத்தில் விழுந்ததும், மலை உச்சியில் 'பாண்டியன் அமரபுஜங்கன் நெடுஞ்செழியன் வாழ்க!' என்று எழுந்த
கோஷம் அந்தப் பெரிய அருவி விழும் சத்தத்தையும் அடக்கிக்கொண்டு எழுந்தது." "இம்மாதிரி இரண்டு
உரிமையாளரை ஏற்படுத்தி வைப்பதில் ரவிதாஸன் கூட்டத்தாருக்கு என்ன லாபம்?" 


"ஒருவனுக்கு ஏதாவது நேர்ந்தால் இன்னொருவன் கையில் இருக்கட்டும் என்றுதான்.  ஒருவனைக் கொண்டு
இலங்கை அரசன் மகிந்தன் உதவியைப் பெறவும், இன்னொருவனைக் கொண்டு சேர மன்னனின் கூட்டுறவைப் பெறவும்
அக்கூட்டத்தார் முயற்சிப்பார்கள்..." "ஐயா! என் சகோதரனும் தாங்களும் சேர்ந்து சதி செய்து உத்தமச்
சோழரின் தலையில் மணி மகுடத்தைச் சூட்டினீர்கள்.  உத்தமச் சோழருக்கு நீங்கள் பெரிய நன்மை செய்து
விட்டதாக நான் கருதவில்லை.  தற்சமயம் சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் பாரத்தை வகிப்பது அவ்வளவு எளிய
காரியமாகத் தோன்றவில்லை..." 


"சோழ சாம்ராஜ்ய பாரத்தை வகிப்பது தற்சமயம் மிகப் பிரயாசையான காரியந்தான்.  ஆனால்
அதை உத்தமச் சோழரா தாங்கப் போகிறார்? அவர் தமது அன்னைக்கு உதவியாக ஆலயத் திருப்பணியில்
ஈடுபட்டுக் காலம் கழிக்கப் போகிறார்.  சோழ சாம்ராஜ்யத்தைத் தாங்கப் போகிறவரும் பாதுகாக்கப்
போகிறவரும் தங்கள் தம்பி அருள்மொழித் தேவர்தான்" 


"அது உண்மையே; அருள்மொழிக்கு அதற்கு ஆற்றலும் உண்டு.ஆனாலும் அவன் பிராயத்தில்
சிறியவன்; அனுபவம் இல்லாதவன்.  சோழ சாம்ராஜ்யத்தைத் தாங்கி வந்த இருபெரும் வயிரத் தூண்கள் -
பழுவூர் அரசர்கள் போய்விட்டார்கள்.  பெரியவர் நம்மை விட்டே சென்று விட்டார்! தாங்கள் சொல்வதைப்
பார்த்தால், சின்னப் பழுவேட்டரையர் பிழைத்து வருவதும் துர்லபம் என்று தோன்றுகிறது..." "அவர் பிழைத்து
வந்தாலும் இராஜ்யத்துக்கு பயன்படமாட்டார்.  தமது மகளையும் மருமகனையும் நினைத்து நொந்து
கொண்டிருப்பார்..." 


"சம்புவரையரும் அதே நிலையை அடைந்துவிட்டார்.  சில தினங்களில் அவருடைய உள்ளமும் உடலும்
சோர்ந்து பலவீனமடைந்து விட்டன.  மலையமான் முன்னமே முதுகிழவர்.  தமது பேரர்களில் ஒருவன் இறந்து,
இன்னொருவனுக்குப் பட்டமில்லை என்று ஆனதும் அவரும் அடியோடு தளர்ந்து போனார்.  கொடும்பாளூர்ப் பெரிய
வேளாரின் மனம் ஒரு நிலையிலில்லை.  அருள்மொழி முடிசூட்டிக் கொள்ளப் போவதாகச் சொல்லிக்
கொண்டிருந்து கடைசி நிமிஷத்தில் தம்மை ஏமாற்றி விட்டதை அவரால் மன்னிக்க முடியவில்லை.  வானதியை
அருள்மொழி மணந்ததில் கூட அவருக்குத் திருப்தி ஏற்படவில்லை.  இனிமேல் இராஜ்ய விவகாரங்களில் தாம்
தலையிடுவதில்லை என்றும் கொடும்பாளூரில் ஆலயத் திருப்பணி செய்யப் போவதாகவும் கூறிவிட்டுப்
போய்விட்டார்.  கடம்பூர் மாளிகையில் நடந்த சதிக்கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட மற்ற சிற்றரசர்கள்
அனைவரும் அவர்கள் ஒன்று நினைக்கக் காரியம் வேறாக முடிந்தது பற்றி வெட்கி மனம் குன்றிப் போனார்கள். 
ஐயா! அருள்மொழிக்கு உதவி செய்யத் துணைவர்கள் வேண்டும்.  வாள் வலி - தோள் வலியுடன் அறிவுத்
திறமையும் வாய்ந்த உற்ற நண்பர்கள் அவனுக்கு வேண்டும்..." 


"நல்ல வேளையாகப் பல்லவப் பார்த்திபேந்திரர் இருக்கிறார்!" என்று சொன்னான்
வந்தியத்தேவன்.  "அவருடைய துணை வலியும் அருள்மொழிக்குக் கிடைக்கும் என்று சொல்லுவதற்கில்லை.  அவரை
ஊரை விட்டு அனுப்பி விட்டு உத்தமச் சோழருக்கு முடிசூட்டியதில் அவருக்குக் கோபம்.  அதைக் காட்டிலும்
அருள்மொழி தன் அந்தரங்கத் தோழராகத் தங்களைப் பாவிப்பது அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை..." "அவருடைய
கோபத்துக்கு நியாயம் இருக்கிறது.  சோழ குலத்துக்கு அவர் எவ்வளவோ தொண்டு செய்திருக்கிறார். 
நானோ புதிதாக வந்தவன்; அவரிடம் நான் வேணுமானால் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்." 


குந்தவை சிறிது யோசித்துவிட்டு, "அது எரிகிற தீயில் எண்ணெய் விட்டது போலாகும்" என்று
கூறினாள்.  "பார்த்திபேந்திரன் மகா வீரர் அவரைச் சமாதானப்படுத்துவதற்கு வேறு வழி இல்லையா?"
என்றான் வந்தியத்தேவன்.  "அவரே அந்த வழியைக் குறிப்பிட்டார் என் தந்தையிடமும் தமது விருப்பத்தைத்
தெரிவித்தார்..." "பார்த்திபேந்திர பல்லவருடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றச் சக்கரவர்த்தி மறுத்திருக்க
மாட்டார்..." 


"ஆனால் அது சக்கரவர்த்தியைப் பொருத்ததல்ல; அவருடைய மகளைப் பொறுத்தது.அவருடைய மகள்
அதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து விட்டாள்! ஆம், ஐயா! சிவாலயத்துக்கு மலர் எடுத்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தவர்
திடீரென்று சிங்காதனம் ஏறி மணி மகுடம் சூடிக் கொண்டதைப் பார்த்துப் பல்லவ குலத் தோன்றலுக்குப்
பொறுக்கவில்லை.  கடலில் படகு விட்டுக்கொண்டிருந்தவள் சிங்காதனம் ஏறியதும் அவருக்குச் சகிக்கவில்லை. 
பழைய பல்லவ நாட்டுக்குத் தன்னைச் சுதந்திர மன்னனாக்கிச் சிலாசாஸனம் எழுதும் உரிமை அளிக்க வேண்டும்
என்று கேட்டார்...." 


"ஆகா! அது எப்படிக் கொடுக்க முடியும்? சோழ ராஜ்யத்தைச் சின்னாபின்னாப்
படுத்துவதாகுமல்லவா?" "அந்த உரிமை கொடுக்க என் தந்தை சம்மதித்து விட்டார்.  அத்துடன் பல்லவ குமாரர்
நிற்கவில்லை.  முன்னொரு சமயம் பல்லவ அரச குமாரி சோழ குமாரன் ஒருவனை மணந்து கொண்டாளாம். 
அதற்கு ஈடாகச் சுந்தர சோழரின் குமாரியைத் தமக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்க வேண்டும் என்று
கோரினார்!" 


இதைக் கேட்டதும் வந்தியத்தேவனின் முகம் மிக்க மன வேதனையைக் காட்டியது.  அதை மறைத்துக்
கொள்வதற்காக அவன் முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டான்.குந்தவையின் முகம் புன்சிரிப்பால்
மலர்ந்தது.  வேண்டுமென்றே அவள் மேலே ஒன்றும் சொல்லாமலிருந்தாள்.  சற்றுப் பொறுத்து வந்தியத்தேவன்,
"அதற்குச் சக்கரவர்த்தி என்ன விடை கூறினார்?" என்றான்.  "அதற்குச் சக்கரவர்த்தி எப்படி பதில்
கூறமுடியும்? அது அவர் மகள் விருப்பத்தைப் பொறுத்ததல்லவா? சக்கரவர்த்தி தம் மகளைக் கேட்டார்..." 


"சக்கரவர்த்தித் திருமகள் அதற்கு என்ன பதில் கூறினார்?" "பார்த்திபேந்திரனைக் கைபிடிக்கச்
சம்மதமில்லை என்று சொல்லி விட்டார்!" "ஏன்? ஏன்?" என்று வந்தியத்தேவன் கேட்ட குரலில் அடங்காத
ஆர்வம் ததும்பியது.  "சக்கரவர்த்தித் திருமகள் காரணம் எதற்காக சொல்லவேணும். இருந்தாலும் ஒரு
காரணம் கூறினாள் கூறினாள்.  தெய்வப் பொன்னி நதி பாயும் புனல் நாட்டை விட்டு, வெளிநாட்டுக்குப் போக
விருப்பமில்லை என்று கூறினாள்." "அது ஒன்றுதானா காரணம்?" 


"வேறு காரணமும் இருக்கலாம் அதில் சிரத்தை உள்ளவர்களுக்கு அல்லவா சொல்ல வேணும்?
ஏனோதானோ என்று கேட்பவர்களிடம் எதற்காகச் சொல்ல வேண்டும்?" என்றாள் குந்தவை! "தேவி!
அளவில்லாத சிரத்தையுடன் ஆர்வத்துடனும் கேட்கிறேன்." "அவ்வளவு சிரத்தையும் ஆர்வமும் உள்ளவர்கள்
தாங்களாகவே அதைத் தெரிந்து கொள்வார்கள் அவர்களுக்குச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை."
குந்தவையின் முகத்தை அப்போதுதான் முதன் முதலில் பார்ப்பவன் போல் வந்தியத்தேவன் பார்த்தான்.  


மின்னலை மின்னல் தாக்கியது, அலையோடு அலை மோதியது.  சொர்க்கம் பூமிக்கு வந்தது;
மண்ணுலகம் விண்ணுலகம் ஆயிற்று.  விழிக்கோணத்தில் விஷமப் புன்சிரிப்புடன் குந்தவை "ஒரு பெண்ணின்
மனத்தில் உள்ளதை அறிய முடியாமல் அவள் வாயினால் சொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கும் ஆண் மகனைப்
பற்றி என்னவென்று நினைப்பது? சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் பகைவர்களுடைய தந்திரச் சூழ்ச்சிகளையெல்லாம் அவர்
அறிந்துகொள்ள முடியும் என்று எவ்விதம் எதிர்பார்ப்பது?" என்றாள்.


வந்தியத்தேவன் சற்று நேரம் மேலும் கீழும் பார்த்து விட்டு, "தேவி! பழம்பெரும் பல்லவ குலத்தில்
வந்த பார்த்திபேந்திரன் கோரிய அதே கோரிக்கையைத் தங்குவதற்கு ஒரு குடிசை நிழலும் இல்லாத அனாதை
வாலிபன் ஒருவன் வெளியிட்டால், அதைப் பற்றிச் சக்கரவர்த்தி என்ன நினைப்பார்?" என்றான்.  "அவர்
என்ன நினைத்தாலும், தம் மகளுடைய விருப்பம் என்னவென்று கேட்பார்; அதன்படியே பதில் சொல்லுவார்."
"தேவி! சக்கரவர்த்தியின் திருக்குமாரி என்ன பதில் சொல்லுவாள்?" 


"இப்படிச் சுற்றி வளைத்துக் கேட்டுக் கஷ்டப்படுவானேன்? சக்கரவர்த்தியிடம் நேரில் கேட்டுப்
பார்த்து விடலாமே? பதில் உடனே தெரிந்து விடுகிறது!" என்றாள் குந்தவை."அது எப்படிக் கேட்க
முடியும்? ஈழம் முதலாவது வேங்கி வரையில் ஒரு குடை நிழலில் ஆளும் மன்னர் மன்னனின் திருமகளைத் தனக்கு மணம்
செய்து கொடுக்கும்படி ஊரும் பேருமில்லாத வாலிபன் உற்றார் உறவினர் அற்ற அனாதைச் சிறுவன் எப்படித்
துணிந்து கேட்க முடியும்?" என்றான் வல்லவரையன்.  


"வாணர் குலத்தில் பிறந்த வீரருக்கு இவ்வளவு தன்னடக்கம் எங்கிருந்து வந்தது? முதன் முதலில்
தாங்கள் என்னைப் பார்த்தபோது தங்கள் குலப்பெருமை பற்றிக் கூறியதை நான் மறந்து விடவில்லை.  சேர
சோழ பாண்டியர்களின் அரண்மனைகளில் ஆண் குழந்தைகள் பிறந்தால், அக்குழந்தையின் மார்பு
அகலமாயிருந்தால், மாவலி வாணனின் பெயர்கள் எல்லாவற்றையும் அந்தக் குழந்தையின் மார்பில் எழுதலாம்
என்று அரசிமார்கள் களிப்படைவார்கள் என்றீர்கள்.  வாணர் குல மன்னரின் அரண்மனை வாசலில் மூவேந்தர்களும்
காத்திருப்பார்கள் என்றும், புலவர்கள் அம்மன்னனிடம் பெற்றுப் போகும் பரிசுகளைப் பார்த்து, 'இது என்
குதிரை! இது என் யானை! இரு என் கிரீடம்! இது என் குடை!' என்று அவர்கள் பேசிக் கொள்வார்கள் என்றும்
சொன்னீர்கள்.  அவ்வாறு பெருமையடித்துக் கொண்டவர் இவ்வளவு அடக்கம் கொண்டவரானது ஏன்?" 


"தாங்கள் தம்பியின் சினேகந்தான் அதற்குக் காரணம்.  பழைய குலப் பெருமையைக் கூறிச்
சிறப்படையப் பார்ப்பதை அருள்மொழிவர்மர் வெறுக்கிறார்.  சூரிய குலத்தில் தோன்றியவர்கள் என்றும்,
கரிகால வளவன் வம்சத்தினர் என்றும், விஜயாலயச் சோழரின் பேரரின் பேரர் என்றும் பெருமை அடித்துக்
கொள்வதை நினைத்து அவர் சிரிக்கிறார்.ஒரு நாள் அவர் என்னிடம் என்ன சொன்னார் தெரியுமா? 'என்
குலத்து முன்னோர்கள் இது வரையில் செப்புப் பட்டயமும், சிலாசாஸனமும் எழுதுவிக்கும் போதெல்லாம் சூரிய
வம்சத்திலிருந்தும், மனுநீதிச் சோழனிலிருந்தும், சிபிச் சக்கரவர்த்தியிலிருந்தும் தொடங்கி எழுதச்
செய்து வந்திருக்கிறார்கள்.  நான் அரச பீடம் ஏறினால் இந்த வழக்கத்தை மாற்றி விடுவேன்.  நான்
எழுதுவிக்கும் சிலாசாஸனங்களிலும் செப்புப் பட்டயங்களிலும் நான் சாதனை செய்த காரியங்களை மட்டும்
பொறிக்கச் செய்வேன்.  அப்போது அச்சாஸனங்கள் புனைந்துரைகளோ என்ற ஐயத்துக்கு இடந்தராத
மெய்க்கீர்த்தியாக விளங்கும்!' என்றார்.  தேவி! நானும் அவருடைய கருத்தை ஒப்புக்கொண்டேன்.  பழைய
குலப் பெருமை பேசுவதை விட்டுவிட உறுதி கொண்டேன்.தங்கள் தந்தையாரிடம் சென்று என் பழைய குலப்
பெருமைகளைக் கூறித் தங்கள் கரம்பிடிக்கும் பாக்கியத்தைக் கோரமாட்டேன்.  அருள்மொழிவர்மரும் நானும்
இந்தச் சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் மேன்மைக்கு எங்கள் ஆயுளை அர்ப்பணித்திருக்கிறோம்.  வடக்கே விந்திய
பர்வதத்திலும், தெற்கே திரிகோண மலையிலும், மேற்கே லட்சத்தீவிலும், கிழக்கே கடல்களுக்கு அப்பாலுள்ள
சாவகத்திலும், கடாரத்திலும், காம்போஜத்திலும் புலிக்கொடியைப் பறக்கச் செய்யத் தீர்மானித்திருக்கிறோம்.
நாங்கள் மேற்கொண்ட காரியங்களை ஓரளவேனும் சாதித்த பிறகு சுந்தர சோழ சக்கரவர்த்தியிடம் சென்று
'இதோ நான் அணிந்து வந்திருக்கும் வெற்றி மாலைகளைத் தங்கள் திருக்குமாரியின் கழுத்தில் சூட அனுமதி 
கொடுங்கள்!' என்று விண்ணப்பித்துக் கொள்வேன்.  இலங்கைக்குச் சென்று மகிந்தனை வென்று, பாண்டியன்
மகுடத்தையும், இந்திரன் ஹாரத்தையும் கொண்டு வந்து இளவரசியின் முன்னால் வைப்பேன். வைத்து விட்டு, 
'தங்கள் திருக்கரத்தைப் பிடிப்பதற்கு நான் தகுதியுள்ளவனானால் அந்தப் பாக்கியத்தை எனக்கு அளியுங்கள்!' 
என்று பெருமையோடு கேட்பேன்..." 


"ஐயா! தங்கள் தீர்மானத்தை நான் பாராட்டுகிறேன்.  தங்களுக்கும் பார்த்திபேந்திரர் மனப்போக்குக்கும்
உள்ள வேற்றுமையைக் கண்டு வியந்து மகிழ்கிறேன்.ஆனால் ஆண் பிள்ளையாகிய தாங்கள்தான் இவ்வாறெல்லாம் 
செய்யலாம்.  வெற்றிகளையும், சாதனைகளையும் கொண்டு வந்து சமர்ப்பிக்கலாம்.  அவற்றைக் குறித்துப்
பெருமையடையலாம்.  பெண்ணாய்ப் பிறந்தவர்களுக்கு இவை ஒன்றும் சாத்தியமில்லை; அவர்களுக்குத்
தேவையும் இல்லை.  அரச குலத்துப் பெண்களுக்குச் சுயம்வரம் நடத்தும் வழக்கம் நம் தேசத்தில் வெகு காலம்
இருந்து வந்தது, இப்போது ஏனோ மறைந்து விட்டது.  ஐயா! என் தந்தை எனக்கு ஒரு சுயம்வரம் நடத்தி அதற்கு
இந்தப் பரந்த தேசத்திலுள்ள அத்தனை அரசகுமாரர்களையும் அழைத்திருந்தாரானால், என் கையிலுள்ள மாலையை
அவர்கள் யாருடைய கழுத்திலும் போட்டிருக்க மாட்டேன்.  தஞ்சைக் கோட்டையிலிருந்து தப்பி ஓடி வந்து,
பழையாறை ஆலய பட்டரின் துணையுடன் ஓடமேறி ஓடையைக் கடந்து, அரண்மனைத் தோட்டத்துக்குள் புகுந்து
என்னைத் தனிமையில் சந்தித்த அனாதை வாலிபர், அத்தனை அரசகுமாரர்களுக்கு மத்தியில் எங்கேயாவது
இருக்கிறாரா என்று தேடுவேன்.  அவருடைய கழுத்திலேதான் என் கையிலுள்ள சுயம்வர மாலையைப் போடுவேன்!" 


வந்தியத்தேவனுடைய செவிகளில் ஆயிரம் கிண்கிணிகள் ஒலித்தன.வானத்திலிருந்து பொன்
மழை பொழிந்தது.  தளிர்களும் மலர்களும் குலுங்கிய மரங்களின் உச்சியில் வர்ணப்பட்டுப் பூச்சிகள் இறகுகளை
விரித்து நடனம் புரிந்தன.  இதுவரையில் உட்கார்ந்திருந்த வந்தியத்தேவன் எழுந்து நின்றான்.  "நான்
கூறியது தங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையா?" என்றாள் குந்தவை.  


"நன்றாகக் கேட்டீர்கள் நான் விழித்திருக்கிறேனா, என் காதில் விழுந்ததெல்லாம் உண்மையா,
அல்லது கனவு காண்கிறேனா என்று சோதித்தேன்.  கனவு காணவில்லை; உண்மை தான் என்று தெரிந்து
கொண்டேன்! பாற்கடலைக் கடைந்து தேவர்கள் அமுதத்தை அடைந்தார்கள், அதை அருந்தி அமரரானார்கள் என்று
கேட்டிருக்கிறேன்.  தாங்கள் இப்போது கூறிய மொழிகள் என்னை அமுதமுண்டவனாகச் செய்து விட்டன; எனக்குப்
புத்துயிர் அளித்து விட்டன!" 


குந்தவை அப்போது "ஐயா! ஒன்று மாத்திரம் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.நீங்கள்
போகுமிடங்களில் எத்தனையோ அபாயங்களுக்கு உட்படுவீர்கள்.  எவ்வளவோ போர்க்களங்களில் போர்
செய்வீர்கள்.  பகைவர்கள் வஞ்சகச் சூழ்ச்சியால் தங்களை மேலுலகம் அனுப்ப முயற்சிப்பார்கள்.  அப்படி
ஏதாவது தங்கள் உயிருக்கு அபாயம் நேர்ந்துவிட்டால், இந்தத் தொல் பெருமை வாய்ந்த சோழ குலத்தில்
பிறந்த ஓர் இளவரசி கலியாணம் ஆவதற்கு முன்னாலேயே கைம்பெண் ஆவாள்! இதை மறந்து விடாதீர்கள்!"
என்றாள்.


"தேவி! அப்படி ஒன்றும் நிச்சயமாக நேராது.  நான்தான் அமுதமுண்டு அமரனாகி விட்டேனே!
எனக்கு இனி மரணம் இல்லை! கன இருள் சூழ்ந்த வனாந்தரங்களில் காற்றும் மழையும் கடுகிப் பெய்து நான் திசை
தெரியாமல் தடுமாறும் சமயங்களில், தாங்கள் அக்காட்டு மத்தியில் உள்ள வீட்டில் பலகணிக்கு அருகில்
விளக்கேற்றி வைத்துக் கொண்டு எனக்காகக் காத்திருப்பீர்கள்.  அந்த நினைவு எனக்குத் தைரியமளித்துக்
காற்று, மழை கனாந்தகாரத்திலிருந்து தப்புவதற்கு துணை செய்யும்.  அலை கடலின் நடுவில் மரக்கலத்தில்
ஏறி நாளும் வாரமும் மாதமும் கணக்கு மறந்து திக்குத் தெரியாமல் மதி மயங்கிக் கதி கலங்கி
நிற்கும்போது, ஸப்தரிஷி மண்டலத்தின் அடியில் என்றும் நிலைத்து நின்று சுடர் விட்டு வழி காட்டும் துருவ
நட்சத்திரமாகத் தாங்கள் ஒளிவீசுவீர்கள்.நான் திசை அறிந்து என் மரக் கலத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு
வருவேன்.கடற்கரை ஓரத்துப் பாறைகளில் மாமலைகள் போன்ற பேரலைகள் தாக்கிக் கடல் கொந்தளித்துக்
கொண்டிருக்கும் இரவு நேரங்களில் கலங்கரை விளக்கிலிருந்து வரும் உயிர் காக்கும் ஒளியாகத் தாங்கள்
பிரகாசிப்பீர்கள்.அந்தப் பிரகாசத்தைக் கொண்டு என் படகு பாறையில் மோதாமல் கரையிலே கொண்டு
வந்து சேர்ப்பேன்.  புல்லும் பூண்டும் முளையாத அகண்டமான பாலைவனப் பிரதேசத்தில் வடவைக் கனல் எனக்
கொளுத்தும் வெய்யிலில் அனல் பிழம்பெனச் சுட்டுப் பொசுக்கும் மணலில் நான் தாகத்தினால் நா உலர்ந்து
வியர்வைக் கால்கள் வறண்டு தவித்துத் தத்தளிக்கும் நேரங்களில் தென்னை மரங்களும், தேன் கதலிகளும் சூழ்ந்த
ஜீவ நதி ஊற்றாகத் தாங்கள் எனக்கு உதவுவீர்கள்.  தேவி! இந்த விரிந்து பரந்த உலகத்தில் நான் எங்கே
போனாலும் எத்தனை கஷ்டங்களுக்கு உட்பட்டாலும் ஒரு நாள் கட்டாயம் திரும்பி வருவேன்.  திரும்பி வந்து
தங்களைக் கரம் பிடித்து மணந்து கொள்வேன்.இந்த என் மனோரதம் நிறைவேறும் வரையில் என்னை யமன்
நெருங்க மாட்டான், அமுதமுண்ட அமரனாக இருப்பேன்!" 


இவ்விதம் வந்தியத்தேவன் தன் வாழ்க்கையில் என்றும் பேசி அறியாதவாறு பேசிவிட்டு
உட்கார்ந்தான்.  இளைய பிராட்டி மெய்மறந்து அவன் முகத்தைப் பார்த்த வண்ணமிருந்தாள்.  இந்த
வார்த்தைகளையெல்லாம் இந்த வீரன் முதலாவது முறையாகத் தன்னிடம் சொல்லவில்லையென்றும், எத்தனை எத்தனையோ
ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட யுக யுகாந்திரங்களில் எவ்வளவோ தடவை இதே சொற் பிரவாகத்தை இவனிடம்
கேட்டிருப்பதாகவும் அவளுக்குத் தோன்றியது.  இந்தச் சித்தப்பிரமையின் விசித்திரத்தைப் பற்றி அவள்
சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது "அக்கா! அக்கா!" என்ற வானதியின் குரல் கேட்டது.  இருவரும் திரும்பி
பார்த்தார்கள்.  வானதி விரைந்து அவர்கள் அருகில் வந்து, "அக்கா! இவருக்கு ஓர் அவசர ஓலை
வந்திருக்கிறது.  மணிமேகலையின் தமையன் கந்தமாறனிடமிருந்து வந்திருக்கிறது!" என்று சொல்லிக்
கொண்டே ஓலையை நீட்டினாள்.  


பக்க தலைப்பு



தொண்ணூற்றொன்றாம்  அத்தியாயம் 

மலர்  உதிர்ந்தது! 


வந்தியத்தேவன் ஓலையை வாங்கிக் கொண்டு வானதியைப் பார்த்து, "இளவரசி! என்னைத் தங்களுக்கு
நினைவிருக்கிறதா? அடியோடு மறந்து விட்டீர்கள் என்றல்லவா நினைத்தேன்?" என்றான்.  "ஐயா! தங்களை
எவ்வாறு நான் மறக்க முடியும்? எனக்கும் என் கணவருக்கும் தாங்கள் செய்துள்ள உதவிகளைத் தான் எப்படி மறக்க
முடியும்?" என்றாள் வானதி.  "அதனாலேதான் நான் இல்லாத சமயம் பார்த்துத் தங்கள் திருமணத்தை நடத்திக்
கொண்டீர்களாக்கும்!" என்றான்.  


வானதி குறும்புப் புன்னகையுடன், "ஆமாம்; தாங்கள் இருந்திருந்தால் பொன்னியின் செல்வர்
மகுடாபிஷேகத்தைப் போல் திருமணமும் நடந்திருக்கலாம் அல்லவா? தாங்கள் என்ன சூழ்ச்சி
செய்திருப்பீர்களோ என்னமோ அதை யார் கண்டது?" என்றாள்.  "நானா பொன்னியின் செல்வருக்கு
மகுடாபிஷேகம் நடக்காதபடி செய்தேன்? பூங்குழலியிடம் போட்டி போட்டுக் கொண்டு தாங்கள் 'சிங்காதனம்
ஏறுவதில்லை' என்று செய்த சபதம் அல்லவா அதற்குக் காரணம்? படகுக்காரப் பெண்ணுக்கு அதிர்ஷ்டம் அடித்தது!
என் மீது குறைப்பட்டு என்ன பயன்?" என்றான் வந்தியத்தேவன்.  


"அவளே அந்த அதிர்ஷ்டத்தை அனுபவிக்கட்டும்! அதற்காக அவள் பேரிலும் எனக்கு குறை இல்லை;
தங்கள் பேரிலும் குறை இல்லை மகிழ்ச்சி தான்.  ஆனால் தங்களுடைய திருமணத்துக்கு நாள் குறிப்பிடும் போது
மட்டும் நல்ல சோதிடராகப் பார்த்து நாள் குறிப்பிடச் செய்யுங்கள்!" என்றாள்.  "குடந்தை சோதிடரையே
நாள் வைக்கச் சொன்னால் போகிறது! தங்களுக்கெல்லாம் அவரிடத்திலேதான் நம்பிக்கை!" என்று வானதியைப்
பார்த்துச் சொன்னான் வந்தியத்தேவன்.  


வானதி 'கலீர்' என்று சிரித்துவிட்டு இளைய பிராட்டியை நோக்கி, "அக்கா! இவர் குடந்தை
சோதிடரைப் பற்றிச் சொன்னதும் ஒரு விஷயம் ஞாபகம் வருகிறது!" என்று சொல்லி விட்டு மறுபடியும்
கலகலவென்று சிரித்தாள்.  "எதை நினைத்துக் கொண்டு சிரிக்கிறாய், வானதி! 'உன் வயிற்றிலே
பிறக்கப்போகிற பிள்ளை மூன்று உலகத்தையும் ஆளப் போகிறான்' என்று அந்த ஜோசியர் உளறினாரே, அதை
எண்ணிச் சிரிக்கிறாயா?" என்றாள் குந்தவை.  "அதை ஏன் உளறல் என்கிறீர்கள், தேவி? அந்த ஜோசியம்
பலிக்கப் போகிறது!" என்றான் வந்தியத்தேவன்.  


வானதி தன்னை அறியாமல் ஏற்பட்ட கூச்சத்தில் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டாள்.  பிறகு,
"அக்கா! நான் ஒன்று சொல்ல வந்தால், தாங்கள் பேச்சை வேறு பக்கம் திருப்புகிறீர்களே? குடந்தை
ஜோதிடரிடம் நான் "இளைய பிராட்டிக்குத் தகுந்த கணவர் எங்கிருந்து வரப் போகிறார்?" என்று கேட்டேன்.
'இந்த நிமிஷமே ஆகாசத்திலிருந்து வந்து குதித்தாலும் குதிப்பார்!" என்றார் ஜோசியர்.  மறுநிமிடம்
இவர் ஜோசியருடைய சீடனுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டே உள்ளே வந்து குதித்தார்! அந்தச் சம்பவத்தை
நினைத்துச் சிரித்தேன்!" என்றாள்.  


குந்தவை பொங்கி வந்த சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு கள்ளக் கோபத்துடன், "போதும் உன்
விளையாட்டு! அவசரமாக வந்திருக்கும் ஓலையை இவர் படிக்கட்டும்!" என்றாள்.  வந்தியத்தேவன் ஓலையைப்
படித்தபோது அவனுடைய முகத்தில் தோன்றிய கவலைக் குறியை இரண்டு பெண்மணிகளும் கவனித்தார்கள்.  "என்ன
சேதி? கந்தமாறன் என்ன எழுதியிருக்கிறான்?" என்று இளையபிராட்டி ஆர்வத்துடன் கேட்டாள்.  "தாங்களே
படித்துப் பாருங்கள்!" என்று வந்தியத்தேவன் ஓலையைக் குந்தவையிடம் கொடுத்தான்.  ஓலையில் பின்வருமாறு
எழுதியிருந்தது.  "என் அருமைத் தோழனாகிய வல்லவரையன் வந்தியத்தேவனுக்கு, நான் உனக்குச் செய்த
குற்றங்களையும் இழைத்த அநீதிகளையும் மன்னித்துவிட்டு, என் சகோதரி மணிமேகலையைக் கடைசி முறை
பார்ப்பதற்காக உடனே புறப்பட்டு வந்து சேரவும், இளஞ் சம்புவரையன் கந்தமாறன்." 


குந்தவை அதைப் படித்துவிட்டு, "ஒரு விதத்தில் இது நல்ல செய்திதான்.  மணிமேகலை அகப்பட்டு
விட்டாள் என்று தெரிகிறது!" என்றாள்.  "அது என்ன? மணிமேகலை எங்கே போயிருந்தாள்?" என்று
வந்தியத்தேவன் வியப்புடன் வினவினான்.  "மணிமேகலையைப் பற்றிய செய்தி ஒன்றுமே தங்களுக்குத்
தெரியாதா?" "தெரியாது! தங்களைக் கேட்கவே எண்ணியிருந்தேன்." "நானும் சொல்ல விரும்பினேன்;
ஆனால் இவ்வளவு கல்நெஞ்சுடன் அவளைப் பற்றி விசாரிக்காமலிருப்பவரிடம் எப்படி அவள் பேச்சை எடுப்பது
என்று தயங்கினேன்." "தேவி! மணிமேகலை விஷயத்தில் நான் கல் நெஞ்சனாவது எப்படி? அவளைப் பொறுத்த
வரையில் நான் இறந்தவனாகிவிட்டேன் அல்லவா?" "இல்லை; அவளுக்குத் தாங்கள் இறந்தவராகவில்லை இறவா
வரம் பெற்ற அமரராகி விட்டீர்கள்!" "போகட்டும்; இப்போதாவது மணிமேகலையைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்."


"சொல்லுவதற்கே வருத்தமாயிருக்கிறது செம்பியன் மாதேவி மணிமேகலை தம்முடன் இருக்கட்டும்
என்று எவ்வளவோ சொன்னார்.  சம்புவரையர் அதற்கு இணங்கவில்லை.கந்தமாறன் எல்லைப் பாதுகாப்புக்குப்
போய்விடுவான் என்றும், தன் புதல்வியாவது தம்முடன் இருக்க வேண்டும் என்றும் வற்புறுத்தி அழைத்துச் சென்றார். 
கடம்பூர் மாளிகை எரிந்து போய் விட்டபடியால் பாலாற்றின் வடகரையில் புதிய மாளிகை கட்டிக் கொள்ள
சக்கரவர்த்தியின் அனுமதியும் பெற்றுக்கொண்டு புறப்பட்டார்.  வழியில் வீர நாராயணபுரத்துக்கு அருகில்
இரவு நேரத்தைக் கழிப்பதற்காகக் கூடாரம் போட்டுக் கொண்டு தங்கினார்.  மறுநாள் பொழுது விடிந்து
பார்த்தால் மணிமேகலையைக் காணவில்லையாம்.  ஒருவேளை இங்கே திரும்பி ஓடிவந்துவிட்டாளோ என்று
பார்ப்பதற்காக ஆள் அனுப்பினார்.  இங்கே வரவில்லை என்று சொல்லி அனுப்பினோம்.  அது முதல்
எங்களுக்கெல்லாம் ஒரே கவலையாக இருந்தது.ஒருவேளை வீர நாராயண ஏரியில் விழுந்து உயிரையே
மாய்த்துக் கொண்டிருப்பாளோ என்று நினைத்து நினைத்து வருந்தினோம்.  நாலா திசைகளிலும் ஆள்கள் தேடிக்
கொண்டிருப்பதாகச் செய்தி கிடைத்தது.  கந்தமாறனுடைய ஓலையிலிருந்து மணிமேகலை இருக்குமிடம் தெரிந்து
அவளைக் கண்டுபிடித்து விட்டார்கள் என்று தோன்றுகிறது." 


"அவளை நான் போய்ப் பார்ப்பதிலே தான் என்ன பயன்? என்னை அவள் தெரிந்து கொள்ளப்
போவதில்லை!" என்றான் வந்தியத்தேவன்.  "இருந்தாலும் தாங்கள் அவசியம் போகவேண்டும்.  'கடைசி
முறையாக' என்று கந்தமாறன் எழுதியிருக்கிறான்.  அதன் பொருள் என்னவோ தெரியவில்லை" என்றாள்
குந்தவை."அக்கா! இவர் கொஞ்சமும் ஈவு இரக்கம் அற்றவர்.  மணிமேகலையின் அன்புக்குக் கொஞ்சமும்
பாத்திரமில்லாதவர்.  ஒவ்வொருவர் அன்புக்காகப் பெரிய சாம்ராஜ்யத்தையே தியாகம் செய்கிறார்கள். 
இவரோ ஒரு பிரயாணம் செய்வதற்குக் கூடத் தயங்குகிறார்!" என்று வானதி ஒரு போடு போட்டாள்.  


வந்தியத்தேவன், "இளவரசி! உலகத்தில் இராஜ்யங்கள் கொஞ்சமாகத்தான் இருக்கின்றன. 
ஆகையால் அன்புக்காக இராஜ்யத்தைத் தியாகம் செய்கிற காரியம் சிலராலேதான் முடியும்.ஆனால் முதலில்
தாங்கள் கூறியது உண்மையே.  மணிமேகலையின் அன்புக்கு நான் சிறிதும் தகுதியில்லாதவன். 
தெய்வத்தினிடம் வைக்க வேண்டிய காதலை அவள் என்னிடம் வைத்து விட்டாள்.  நான் தேவனல்ல, குற்றம்
குறைகள் உள்ள சாதாரண மனிதன்.  மணிமேகலையின் அன்பு கடவுளுக்கு அர்ப்பணமாக வேண்டியது!" என்றான். 
"இருந்தாலும் தாங்கள் ஒரு தடவை அவளைப் போய்ப் பார்த்து விட்டு வருவதில் தவறு ஒன்றுமில்லையே. 
கந்தமாறனும் 'கடைசித் தடவையாக' என்றுதானே எழுதியிருக்கிறான்!" என்றாள் இளைய பிராட்டி குந்தவை. 



"நான் போகமாட்டேன் என்று சொல்லவில்லையே? போவதில் பயன் உண்டா என்றுதான்
சந்தேகிக்கிறேன்.  நான் அவளுக்கு இறந்து போனவன் ஆயிற்றே என்று தயங்குகிறேன்.  ஆயினும் 'கடைசித்
தடவையாக' என்று கந்தமாறன் எழுதியிருப்பதின் பொருள் நன்றாக விளங்கவில்லை.  அப்புறம் அவளை
பார்க்கக்கூடாது என்று கட்டுப்பாடு விதிக்கப் போகிறானா என்ன? அல்லது புத்த மதத்தாரின் கன்யாமாடத்தில்
அவளைக் கொண்டு போய்ச் சேர்த்துவிடப் போகிறானா?" "தாங்கள் ஒரு நாள் பிரயாணம் செய்தால் எல்லாம்
தெரிந்து விடுகிறது!" என்றாள் இளைய பிராட்டி குந்தவை.  


வந்தியத்தேவன் பழையாறையிலிருந்து வீர நாராயணபுரத்துக்கு ஒருநாள்தான் பிரயாணம் செய்தான்.
அனால் முன்முறைகளில் போலன்றி இந்தத் தடவை அந்த ஒருநாள் ஒரு யுகம் செல்வது போல் சென்றது. 
அவனுடைய உள்ளத்தில் அவ்வளவு நினைவுகளும், அனுபவங்களும் குமுறிக் கொண்டிருந்தன.  முதன் 
முதலில் அவன் இந்த வழியாகத் தஞ்சை சென்றபோது எத்தனையோ இனிய காட்சிகளைக் கண்டான். 
எவ்வளவோ ஆகாசக் கோட்டைகள் கட்டினான்.  அவையெல்லாம் ஆகாசக் கோட்டைகளாகப் போய்விடவில்லை.
நடக்க முடியாத பல காரியங்கள் நடந்தேறி விட்டன.  சோழ நாட்டின் செல்வக்குமாரரை, தமிழகமெல்லாம் 
போற்றிக்
கொண்டாடிய வீர இளவரசரை, தன் கையில் வந்த சாம்ராஜ்ய மகுடத்தை இன்னொருவர் சிரசில் சூட்டி அதனால்
மேரு மலையைவிட உயர்ந்து தியாக சிகரமாக விளங்கும் பொன்னியின் செல்வரை அவன் உயிர் நண்பராகப்
பெற்றான்.  அத்தகைய பொன்னியின் செல்வர் போற்றி வணங்கும் இளையபிராட்டியின் இதயத்தில் இடம்
பெற்றான்.  ஈழ நாட்டிலுள்ள சோழ சைன்யத்தின் மாதண்ட நாயகன் பதவியை அடைந்தான்.  இவ்வளவும் தன்
சாமர்த்தியத்தினால் என்று சொல்ல முடியுமா? ஒரு நாளுமில்லை, கடம்பூர் மாளிகைக்கு அன்றிரவு தான்
தற்செயலாகப் போய்ச் சேர்ந்ததும், அங்கே சிற்றரசர்கள் செய்த சதியாலோசனையை அறிந்ததும் பின்னால்
தொடர்ந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கெல்லாம் காரணமாயின.  இந்த எட்டு மாத காலத்துக்குள் எவ்வளவு எவ்வளவோ
காரியங்கள் நடந்துவிட்டன.  அவற்றில் சில முக்கியமானவை.  வானத்தில் தோன்றிய தூமகேது தன்னுடைய
விபரீதச் செயலைப் புரிந்துவிட்டு மறைந்தது.  ஆதித்த கரிகாலர் மறைந்து விட்டார்.  வால்
நட்சத்திரத்துக்கும் ஆதித்த கரிகாலருக்கும் சம்பந்தம் இருக்க முடியுமா? லட்சக்கணக்கான மக்கள் அத்தகைய
நம்பிக்கை கொண்டிருப்பது பொய்யாகுமா? வானத்தில் ஊழி ஊழிகாலம் சஞ்சரிக்கும் கிரகங்களுக்கும்
நட்சத்திரங்களுக்கும், இந்த மண்ணுலகில் இன்று தோன்றி நாளை மறையும் மனிதர் வாழ்வுக்கும் என்ன சம்பந்தம்
இருக்க முடியும்? ஆயினும், மனிதர்கள் அறிய முடியாத ஏதோ ஒரு அதீதமான சக்தி ஏதோ ஒரு
மாற்றுதற்கரிய நியதி மனிதர் வாழ்வை நடத்தி வைக்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை! இல்லாவிட்டால்
சென்ற எட்டு மாதங்களில் தான் எத்தனையோ இடுக்கண்களில் அகப்பட்டுக்கொண்டு அவற்றிலிருந்து எவ்வாறு
மீண்டிருக்க முடியும்? எத்தனை, எத்தனை பேர் அந்தந்த இடுக்கண்களிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளத் தனக்கு உதவி
செய்திருக்கிறார்கள்! அவர்களையெல்லாம் அந்தந்தச் சமயத்தில் தனக்கு உதவி புரிவதற்காகக் கொண்டு வந்து
சேர்த்தது யார்? அந்த அதிசயமான சக்தியைத்தான் பெரியோர்கள் இறைவன் என்று போற்றி
வணங்குகிறார்களா? சிவன், திருமால், மகாசக்தி என்றெல்லாம் பெயர் கொடுத்துப் பாடி பரவுகிறார்களா? 


மிக மிக நெருக்கடியான சந்தர்ப்பங்களில் அவனுக்கு எதிர்பாராதவிதமாகக் கிடைத்த உதவிகளை
நினைத்த போது, வந்தியத்தேவனுக்கு ஒரே வியப்பாயிருந்தது.  உதவி செய்தவர்களை நினைத்த போது
உள்ளம் உருகியது.  கந்தமாறன் பின்னால் தனக்கு எவ்வளவு தீங்கிழைத்த போதிலும், முதலில் அவன் செய்த
உதவியை என்றும் மறக்க இயலாது.  ஆழ்வார்க்கடியான் அவனுக்கு எவ்வளவோ சகாயம் புரிந்தான்.  மோகினி
உருக்கொண்ட ராட்சஸி நந்தினியும் அவனுக்கு உதவினாள்! அவனிடம் இளைய பிராட்டி இன்னமும் கொண்டிருக்கும்
உள்ளக் கனிவை நினைத்து நினைத்து அவன் வியந்தான்.  ஓடக்காரப் பெண் பூங்குழலி செய்திருக்கும் உதவியை
ஈரேழு பிறவிகளிலும் மறக்க முடியாது.  அவள் சோழ சாம்ராஜ்ய சிங்காதனத்தில் வீற்றிருக்கத் தகுதி
வாய்ந்தவளே.  


சேந்தன் அமுதனாக முதலில் அவன் அறிந்த உத்தமச் சோழர் செய்த உதவியை என்னவென்று
சொல்வது? அதற்கு ஈடு இணை உண்டா? அவரை வைத்தியர் மகனின் ஈட்டியிலிருந்து காப்பாற்றியதனால் தன்
நன்றிக்கடனைச் செலுத்தி விட்டதாகுமா? ஒரு நாளுமில்லை.  தன் உடலில் உயிர் உள்ளவரையில் சோழ
குலத்துக்குத் தான் தொண்டு செய்வதின் மூலமாகத்தான் அந்தக் குலத்துக்குத் தான் பட்ட கடனைத் தீர்க்க முடியும். 
அப்புறம் தனாதிகாரி பெரிய பழுவேட்டரையர்! தமது நெடிய திருமேனியில் அறுபத்து நாலு போர்க்
காயங்களைத் தாங்கிய அந்த மகா வீரரைப் பார்க்கக் கொடுத்து வைத்தால், அதுவே தான் செய்த பெரும்
பாக்கியம் என்று அவன் நினைத்திருந்த காலம் உண்டு.  அவரைப் பார்த்ததுமல்லாமல் அவருடைய அனாவசியமான
கோபத்துக்கும், துவேஷத்துக்கும் அவன் உள்ளாக நேர்ந்தது.கடைசியாக, அவ்வளவுக்கும் அவர் பரிகாரம் செய்து
விட்டார்.  தான் எறிந்த கத்தி குறி தவறி ஆதித்த கரிகாலரைக் கொன்று விட்டதாக ஒப்புக் கொண்டு,
அவனை விபரீதமான பழியிலிருந்தும் கொடுந்தண்டனையிலிருந்தும் காப்பாற்றினார்! அவர் அல்லவோ மகான்?
இனி அவருக்கு எந்த விதத்தில் அவனுடைய நன்றியைச் செலுத்த முடியும்? 


இவர்கள் எல்லாருமிருக்கட்டும்; அந்தப் பேதைப் பெண் மணிமேகலை! அவள் எதற்காக இவனிடம்
இத்தகைய தெய்வீகமான அன்பு வைக்க வேண்டும்? ஏன் இப்படிப் பைத்தியமாக வேண்டும்? இவனைக் காப்பாற்ற
வேண்டிக் கொலைக் குற்றத்தைத் தான் ஏற்றுக்கொள்ள ஏன் முன் வரவேண்டும்? எல்லாம் அந்த மூடன் கந்தமாறனால்
வந்த வினை! முதலில் கந்தமாறன் மணிமேகலையிடம் இவனைப்பற்றி இந்திரன், சந்திரன், அர்ச்சுனன்,
மன்மதன் என்றெல்லாம் புகழ்ந்திருக்கிறான்.  அப்போதே அந்தப் பேதைப் பெண் அவளுடைய உள்ளத்தைப்
பறிகொடுத்துவிட்டாள் போலும்! அதெல்லாம் வந்தியத்தேவனுக்குத் தெரியாது.  


"என் தங்கையை நீ மறந்துவிடு! பெரிய இடத்தில் அவளைக் கொடுக்கப் போகிறோம்!" என்று
கந்தமாறன் சொன்னதும், வந்தியத்தேவன் உண்மையாகவே அவளை மறந்து விட முயன்றான்.  இளையபிராட்டியைச்
சந்தித்ததும் அதற்குத் துணையாயிருந்தது.  ஆனால் மணிமேகலையோ தன் மனத்தை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை;
மாற்றி கொள்ள முயலவும் இல்லை.  பலர் அறிய அவள் உள்ளத்தை வெளிப்படுத்தத் தயங்கவும் இல்லை.  ஆகா!
என்ன இனிய குணம் படைத்த பெண்! எவ்வளவு அடக்கம், அமரிக்கை! அவளுடைய மனந்தான் எத்தனை தூய்மையானது!
பச்சைக் குழந்தையைப் போன்ற உள்ளம்! உண்மையிலேயே அவள் குழந்தைதான்! பால் போன்ற மனம்; அதில் பல
குறும்புத்தனம்.  தன்னை இறந்து விட்டவனாக அவள் எண்ணிக் கொண்டிருப்பது மிக்க நல்லது.  எப்போதுமே
சித்தப்பிரமை கொண்டவளாக அவள் இருந்துவிட மாட்டாளே! சில காலம் போனால் உள்ளம் தெளிந்துவிடும். 
வேறொரு வீர வாலிபனை மணந்து அவள் ஆனந்த வாழ்க்கை நடத்துவாள்!..  உண்மையில் இப்படி நடக்குமா?
அல்லது என்னை நானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறேனா? மணிமேகலையை இந்த நிலைக்கு உள்ளாக்குவதற்கு நான்
பொறுப்பாளி யாவேனோ? 'கடைசி முறை பார்ப்பதற்கு வரவும்' என்று கந்தமாறன் எழுதி இருப்பதின் பொருள்
என்ன? ஒருவேளை...ஒருவேளை..ஆகா! அந்த எண்ணமே எவ்வளவு வேதனை தருகிறது! 


வந்தியத்தேவனுடைய எண்ணங்களின் வேகத்தை ஒட்டி அவன் ஏறியிருந்த புரவியும் வேகமாகச்
சென்றது.நல்ல வேளையாக கொள்ளிட நதியில் பெரு வெள்ளம் போகவில்லை.  படகும் தேவையாக இல்லை;
குதிரை மாற்ற வேண்டிய அவசியமும் ஏற்படவில்லை.  கரையோரமாகச் சென்று கொண்டிருந்த சிறிய
பிரவாகத்தில் குதிரையை இறக்கி விட்டுக் கடந்து, பரந்து விரிந்திருந்த வெண் மணல் திட்டுக்களையும்
கடந்து அக்கரையை அடைந்தான்.  கடம்பூர் மாளிகை தீயில் எரிந்து கரி ஏறிய சில தூண்களும் சுவர்களுமாக
நின்ற கோரக் காட்சியைத் தூரத்திலிருந்தே பார்த்துவிட்டு மேலே சென்றான்.வீர நாராயணபுரத்துக்கு
அருகிலேயே கந்தமாறனுடைய ஆட்கள் அவனுக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.  "சின்ன எஜமானார் எங்கே?" என்று
கேட்டதற்கு "ஏரிக்கரையில் படகுடன் காத்திருக்கிறார்கள்!" என்று பதில் வந்தது.  


ஏரிக் கரையில் எதற்காகக் காத்திருக்க வேண்டும் என்று சிந்தித்துக் கொண்டே வந்தியத்தேவன்
வீர நாராயண ஏரியை அணுகினான்.  அந்த ஏரியின் நெடிதுயர்ந்த கரை ஒரு பெரும் கோட்டைச் சுவர் போல்
அப்பாலிருந்த தண்ணீர்ப் பரப்பை மறைத்துக் கொண்டிருந்தது.  முதலாவது தடவை அந்த ஏரிக்கரைக்கு அவன்
வந்தபோது, பதினெட்டாம் பெருக்கு விழாவுக்காக அங்கே மக்கள் திரண்டு இருந்ததையும், ஆண்களும் பெண்களும்
குழந்தைகளும் கோலாகலமாக ஆடிப்பாடி விளையாடி விருந்துண்டு மகிழ்ந்ததையும் நினைவு கூர்ந்தான்.  இப்போது
அந்த ஏரிக்கரையில் அவ்வளவு அதிக ஜனங்களைக் காணவில்லை.  அங்கொருவர் இங்கொருவர்தான்
காணப்பட்டார்கள்.  ஏரியில் எல்லா மடைகளிலிருந்தும் அச்சமயம் தண்ணீர் குபுகுபுவென்று பாய்ந்து
கொண்டிருந்தது.  அவ்விதம் தண்ணீர் பாயும் ஓசை சந்தை இரைச்சல் போன்ற பேரொலியாகக் கேட்டது. 
இச்சமயம், ஒரு சில கணவாய்களிலிருந்து மட்டும் மெல்லிய சலசல ஒலியுடன் தண்ணீர் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது.
ஏதோ சோக கீதத்தைப் பாடிக் கொண்டு நடனம் ஆடும் நாட்டியப் பெண்ணின் சிலம்பின் புலம்பலைப் போல்
அது தொனித்தது.  


செங்குத்தாக உயர்ந்த ஏரிக்கரையின் மேல் குதிரையை லாகவமாக வந்தியத்தேவன் ஏற்றி
உச்சியை அடைந்தான்.  அங்கிருந்து அவன் கண் முன் தோன்றிய காட்சியும் மாறுதலாகவே இருந்தது.  தண்ணீர்,
நிறைந்து ததும்பி ஏரிக்கரையை உடைக்க முயல்வது போல் அலைமோதிக் கொண்டிருக்கவில்லை.  கரையின்
அடிப் பகுதியிலிருந்துதான் தண்ணீர்ப் பரப்பு தொடங்கியது.  தண்ணீரின் செங்காவி நிறம் அடியோடு
மாறிப் பளிங்குபோல் தெளிந்திருந்தது.  கரையோரமாக அல்லியும், செங்கழுநீரும், தாமரையும்,
நீலோத்பலமும் இளம் இலை, முற்றிய இலை, இளம் மொட்டு, பாதி விரிந்த மொட்டு, முழுதும் மலர்ந்த மலர்
என்று இவ்வளவு பிரிவினையுடன் அடர்ந்து தழைத்திருந்தன.  சிற்சில இடங்களில் தண்ணீரே அவற்றினால்
மூடப்பட்டிருந்தது.  


ஏரியின் தென் கரை ஓரமாக வடவாற்றிலிருந்து நீரோட்டம் சுழிகளும் சுழல்களுமாக வந்து ஏரி
நீரில் கலந்து கொண்டிருக்கவில்லை.  அந்த ஆற்று நீரோட்டத்தின் வழியாக வெண் சிறகு விரிந்த அன்னப்
பட்சிகளைப் போல் படகுகள் மிதந்து வந்து கொண்டிருக்கவுமில்லை.  நதியின் வெள்ளம் ஓடிக் கொண்டிருந்த
ஏரி ஓரப் பகுதிகளில் இப்போது மரங்களும் செடிகளும் நாணல் புதர்களுமாகக் காட்சி அளித்தன.  அவற்றின்
இடையிடையே வெள்ளைக் கொக்குகளும் நாரைகளும் ஒற்றைக் காலில் நின்று தவம் செய்து கொண்டிருந்தன.


இவற்றையெல்லாம் கவனிப்பதற்கு வந்தியத்தேவனுக்குச் சில வினாடிகளுக்கு மேல் ஆகவில்லை. 
அதற்குள் சற்றுத் தூரத்தில் ஏரிக் கரையோரமாக நின்ற படகு அவன் காட்சிக்கு வந்தது.  அந்தப் படகில்
இருப்பவர்களில் ஒருவன் கந்தமாறன் என்பதையும் தெரிந்து கொண்டான்.  உடனே அந்த இடத்தை நோக்கிக்
குதிரையை விரைந்து செலுத்தினான்.  குதிரையின் மேலிருந்து தாவிக் குதித்துப் படகை அணுகினான். 
கந்தமாறன் ஒரு கையை நீட்டி வந்தியத்தேவன் கரத்தைப் பிடித்துப் படகில் ஏற்றிக் கொண்டான். 
படகுக்காரர்களுக்குப் படகை விடும்படி சமிக்ஞை செய்துவிட்டு வந்தியத்தேவனை கண்ணீர் ததும்பிய கண்களால்
சோகமாகப் பார்த்தான்.  


"நண்பா! சீக்கிரமாகவே வந்துவிட்டாய்! மிக்க வந்தனம்! இன்று வராமல் நாளைக்கு நீ
வந்திருந்தால் ஒருவேளை மணிமேகலையை உயிருடன் பார்த்திருக்க முடியாது!" என்றான்.  வந்தியத்தேவன் கல்
நெஞ்சு படைத்தவன் என்பது உண்மைதான்! நெஞ்சில் அவ்வளவு உறுதியில்லாவிட்டால், சென்ற எட்டு மாதத்தில்
அவன் அத்தனை காரியங்களை அலட்சியமாகச் செய்திருக்க முடியுமா? தனக்கோ மற்றவர்களுக்கோ நேரக்கூடிய
அபாயங்களைப் பற்றிச் சிறிதும் சிந்திக்காமல் உயிரைத் திரணமாக மதித்துப் பல நெருக்கடியான
சந்தர்ப்பங்களில் நடந்து கொண்டிருக்க முடியுமா? 


அத்தகைய நெஞ்சுறுதி படைத்தவன் கந்தமாறனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டுக் கலங்கிவிட்டான். 
'கடைசித் தடவை பார்ப்பதற்கு' என்று கந்தமாறன் எழுதியதன் பொருள் இப்போது ஐயமின்றி
விளங்கிவிட்டது.  அவனுடைய கண்களில் கண்ணீர் ததும்பிக் கலகலவென்று கன்னங்களில் வழிந்து ஓடியது. 
"கந்தமாறா! மணிமேகலையின் உயிருக்கே ஆபத்தா? அது எப்படி? அவள் சித்தந்தானே தவறிவிட்டது? அதுவும்
உன்னையும் என்னையும் பற்றித்தானே!" என்று தத்தளிப்புடன் வினவினான் வந்தியத்தேவன்.  


"நண்பா! இப்போது மணிமேகலையின் சித்தம் தெளிந்து விட்டது.  ஆனால் இன்னும் எத்தனை நேரம்
உயிரோடிருப்பாளோ தெரியாது.  உன்னைப் பார்க்கும் வரையில் உயிரோடிருக்க வேண்டுமென்று
தெய்வங்களையெல்லாம் வேண்டிக்கொள்கிறேன்!" என்று சொன்னான் கந்தமாறன்.  பிறகு அவன் அறிந்தபடி நடந்த
சம்பவங்களைப் பின் வருமாறு கூறினான்: 


காஞ்சியில் கந்தமாறன் சக்கரவர்த்தி வந்து தங்குவதற்காகப் பொன் மாளிகையைச் செப்பனிட்டுக்
கொண்டிருந்தான்.  அப்போது சம்புவரையர் மணிமேகலையையும் அழைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டு விட்டதாக
கேள்விப்பட்டான்.  அதைத் தொடர்ந்து, வீர நாராயண ஏரிக்கரையில் மணிமேகலை காணாமற் போய்
விட்டாள் என்ற செய்தியும் கிடைத்தது.  உடனே பார்த்திபேந்திரனிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு தங்கையின்
கதியை அறிவதற்காகப் புறப்பட்டு ஓடி வந்தான்.  அவனுடைய தந்தை துயர மிகுதியினால் ஏறக்குறைய பித்துப்
பிடிக்கும் நிலையிலிருந்தார்.  'இரவில் கூடாரத்திலே படுத்தாள்; பொழுது விடிந்தால் காணவில்லை'
என்பதைத் தவிர அவரிடமிருந்து வேறு தகவல் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.  பழையாறைக்கு ஆள் விட்டிருப்பதாகக்
கூறினார்.  எரிந்து பாழாய்க் கிடந்த கடம்பூர் மாளிகையிலும் சுற்றுப்புறங்களிலும் தேடிப் பார்த்தாகி
விட்டதென்றும் சொன்னார்.  கந்தமாறன் தானும் தேட ஆரம்பித்தான்.  பழையாறைக்கு அவள் திரும்பிப்
போயிருப்பாள் என்று கருதவில்லை.  ஏரியில் விழுந்து முழுகி இருக்கலாம் என்று தேடிப் பார்த்து அவளுடைய
உடலையாவது கண்டுபிடிக்க வேண்டுமென்றும் எண்ணினான்.  ஒருவேளை உயிருடனே ஏரியைச் சூழ்ந்திருந்த
காடுகளில் அவள் சுற்றி அலைந்து கொண்டிருக்கலாம் என்ற ஆசையும் மனத்தில் இருந்தது.  


ஏரிக் கரையோடு சுற்றிச் சுற்றி அலைந்து தேடினான்.  ஏரியிலிருந்து கிளம்பிய
கணவாய்களோடு சிறிது தூரம் சென்று தேடினான்.  ஏரியில் குறுக்கு நெடுக்காகவும் கரையோரமாகவும் படகு
விட்டுக் கொண்டு போய்த் தேடினான்.  ஏரியைச் சூழ்ந்திருந்த காடுகளிலும் தேடினான்.  இம்மாதிரி சுமார்
நாலு தினங்கள் பயனற்ற தேட்டத்தில் சென்ற பிறகு, ஏரியின் மேற்புறத்துத் தீவு ஒன்றில் அமைந்திருந்த
நீராழி மண்டபத்தின் நினைவு கந்தமாறனுக்கு ஏற்பட்டது.  வேட்டையாடப் போன கரிகாலனும்
வந்தியத்தேவனும் நீர் விளையாடச் சென்ற நந்தினியும், மணிமேகலையும் அந்த நீராழி மண்டபத்தில் ஒரு
நாள் சந்தித்துப் பொழுது போக்கியதும் நினைவு வந்தது.  மணிமேகலை அந்த இடத்துக்குப் படகின்
உதவியில்லாமல் தனியாகப் போய்ச் சேர்ந்திருப்பது அசாத்தியமான காரியம்.  கரடி, சிறுத்தை முதலிய
வனவிலங்குகள் நிறைந்த மேற்குப் பகுதிக் காட்டின் வழியாக அவள் தன்னந்தனியாக அங்கே சென்றிருக்க
முடியுமா? காட்டைக் கடந்திருந்தாலும் வழியில் சிறு கால்வாய்கள் பலவற்றைக் கடக்க வேண்டியிருந்திருக்குமே?
இருந்தாலும், அதையும் பார்த்துவிடலாம் என்று எண்ணிக் கந்தமாறன் படகில் ஏறி அந்த நீராழி மண்டபத்தை
அடைந்தான்.  மண்டபத்தை நெருங்கியதும் பழைய நினைவுகள் பல அவன் உள்ளத்தில் குமுறிக்கொண்டு தோன்றின.
முதலில் மண்டபம் சூனியமாகவே காணப்பட்டது.  யாரும் அங்கே இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை.  மண்டபப்
படித்துறையில் இறங்கி நின்று தான் கட்டிய மனக்கோட்டைகள் எல்லாம் வீணாய்ப் போனதை எண்ணிப் பெருமூச்சு
விட்டான்.  அவனுடைய பெருமூச்சின் எதிரொலியைப் போல் மற்றொரு பெருமூச்சின் ஒலி கேட்டுத்
திடுக்கிட்டான், ஓடிப் போய்ப் பார்த்தான்.நீராழி மண்டபத்தின் மறு பக்கத்துப் படிக்கட்டில் மணிமேகலை
கிடந்தாள்.  ஒட்டி உலர்ந்து வாடி வதங்கிக் கிடந்தாள்.  அவள் சேலை பல இடங்களில் கிழிந்திருந்தது. 
அவள் மேனியில் பல இடங்களில் கீறல்கள் காணப்பட்டன.  முதலில் அந்த உடம்பில் உயிர் இருப்பதாகவே
தோன்றவில்லை.  பல நாள் பட்டினி கிடந்து திக்குத் திசை தெரியாமல் காட்டில் அலைந்து, கடைசியில்
களைத்து விழுந்து இறந்து போனவளின் உடலாகவே தோன்றியது.  அந்தக் காட்சியைக் கண்ட கந்தமாறனுடைய
உள்ளத்தில் ஆயிரம் வேல்கள் பாய்வது போன்ற வேதனை உண்டாயிற்று.  மணிமேகலையை எடுத்து மடியில்
போட்டுக் கொண்டு புலம்பினான்.பெருமூச்சின் ஓசை நினைவுக்கு வரவே, ஒருவேளை உயிர் ஒட்டிக்
கொண்டிருக்கலாம் என்ற ஆசை ஏற்பட்டது.  நல்ல தண்ணீர் கொண்டு வந்து முகத்தில் தெளித்தான்; வாயில்
ஊற்றினான்.  சூடு பிறக்கும்படி உடம்பெல்லாம் தேய்த்தான்; சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் மணிமேகலை கண்
திறந்து மலர மலர அவனை நோக்கி விழித்தாள்.  "அண்ணா! நீ தானா? நான் நினைத்தது உண்மையாயிற்று. 
சொர்க்கத்துக்குப் போனால் உன்னையும் அவரையும் காணலாம் என்று எண்ணினேன்; அவர் எங்கே?" என்று
மிக மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.  கந்தமாறன் பொங்கி வந்த அழுகையைச் சிரமப்பட்டு அடக்கிக்கொண்டு,
"வருவார், அம்மா, வருவார்!" என்றான்.  


மணிமேகலை தான் சொர்க்கத்திலே இருப்பதாக எண்ணுகிறாள், கந்தமாறனையும் சொர்க்கத்தில்
பார்ப்பதாகவே கருதுகிறாள், வந்தியத்தேவனைப் பற்றி விசாரிக்கிறாள் என்பதை எல்லாம் கந்தமாறன்
அறிந்து கொண்டான்.அவளுக்கு மன அதிர்ச்சி ஏற்படாதபடி அவளுடைய நம்பிக்கையையொட்டிப் பதில் கூறிச்
சமாளித்தான்.  இதன் பிறகு, மணிமேகலையின் உடம்பில் மேலும் உயிர் தளிர்க்கச் செய்வதற்குத் தான்
செய்த முயற்சிகளைப் பற்றியும், அவசரமாக ஓலை எழுதி வந்தியத்தேவனுக்கு அனுப்பி வைத்தது பற்றியும் இளஞ்
சம்புவரையன் கந்தமாறன் கூறினான் கடைசியாக...  


"நண்பா! நீ என் ஓலையை மதித்து வந்ததற்காக என் மனத்தில் எழும் நன்றியைச் சொல்லி
முடியாது.மணிமேகலை இனி அதிக காலம் ஜீவித்திருக்கமாட்டாள்.  அணையும் தறுவாயில் உள்ள தீபச்
சுடரைத் தூண்டி விட்டால் சிறிது நேரம் எரியுமல்லவா? அது போலத்தான் அவள் உயிர்ச் சுடர்
பிரகாசிக்கிறது.  முக்கியமாக, உன்னைக் காணும் ஆசையே அவளை இன்னும் உயிரோடு வைத்திருக்கிறது!
நாம் எல்லாரும் சொர்க்கத்தில் இருப்பதாக அவள் நம்பியிருக்கிறாள்.  மாறாக நீ எதுவும் சொல்ல
வேண்டாம்! அவளைப் பார்த்ததும் உனக்குத் துக்கம் உண்டாவது இயல்பே.அதையும் நீ கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு
முக மலர்ச்சியுடன் பேச வேண்டும்!" என்று வேண்டிக் கொண்டான்.  


படகு நீராழி மண்டபத்தை நெருங்கி விட்டது.  யாழிசையும் மெல்லிய குரலில் பாட்டிசையும்
கலந்து கேட்டன.  வந்தியத்தேவன் கந்தமாறனை நோக்கினான்.  "ஆம், நண்பா! மணிமேகலை தான்
யாழிசையுடன் சேர்ந்து பாடிக் கொண்டிருக்கிறாள்!" என்றான்.  படகிலிருந்து அவர்கள் இறங்கினார்கள். 
மணிமேகலை பாடுவது என்ன பாடல் என்பதை வந்தியத்தேவன் கவனமாகக் காது கொடுத்துக் கேட்டான். 
முன்னொரு சமயம் அதே நீராழி மண்டபத்தில் அவள் யாழிசையுடன் பாடிய அதே பாடல்தான். 


"இனியபுனல் அருவிதவழ் 

இன்பமலைச் சாரலிலே

கனிகுலவும் மரநிழலில்

கரம்பிடித்து உகந்ததெல்லாம்

கனவுதானோடி-சகியே

 நினைவுதானோடி!


புன்னைமரச் சோலையிலே

பொன்னொளிரும் மாலையிலே

என்னைவரச் சொல்லி அவர்

கன்னல் மொழி பகர்ந்ததெல்லாம்

சொப்பனந்தானோடி - அந்த

அற்புதம் பொய்யோடி! 


கட்டுக்காவல் தான் கடந்து 

கள்ளரைப்போல் மெள்ளவந்து

மட்டில்லாத காதலுடன்

கட்டி முத்தம் ஈந்ததெல்லாம்

நிகழ்ந்ததுண்டோடி - நாங்கள்

மகிழ்ந்ததுண்டோடி!" 


பாடல் முடிகிற வரையில் வந்தியத்தேவன் படிக்கட்டிலேயே காத்துக் கொண்டிருந்தான்.  முடிந்தவுடன் படிகளில்
ஏறி மண்டபத்தை அடைந்தான்.  


மணிமேகலை அவனைப் பார்த்ததும் யாழைக் கீழே உருட்டி விட்டு எழுந்திருக்க முயன்றாள்.  உடலில்
பலமில்லாமையால் கால்களை ஊன்றி நிற்க முடியாமல் தள்ளாடி விழப் பார்த்தாள்.  வந்தியத்தேவன் பாய்ந்து
சென்று அவள் கீழே தரையில் விழாமல் தாங்கிக் கொண்டான்.  மெள்ள மெள்ள அவளை உட்கார வைத்துத்
தானும் உட்கார்ந்து கொண்டான்.  மணிமேகலையைத் தன் மடியில் சாத்திக் கொண்டான்.  


மணிமேகலை அடிக்கடி அவன் முகத்தை அண்ணாந்து பார்த்தாள்.  அவன் வந்தியத்தேவன்தானா, அவள்
படுத்திருப்பது அவனுடைய மடியில்தானா என்பதைப் பலமுறை பார்த்து உறுதி செய்து கொண்டதாகத் தோன்றியது.
"என் அண்ணன் என்னை ஏமாற்றவில்லை.  சொர்க்கம் வெறும் சொப்பனமில்லை; இந்த அற்புதம் பொய்யில்லை!"
என்று அவள் இதழ்கள் மெதுவாக முணுமுணுத்தன.  "பொய்யில்லை, மணிமேகலை, பொய்யில்லை, இது நிச்சயமாக
சொர்க்கந்தான்! நான் வந்திருப்பது உண்மைதான்!" என்றான் வந்தியத்தேவன்.  


அவன் எவ்வளவு அடக்கிக் கொள்ளப் பார்த்தும் முடியாமல் கண்களில் நீர் ததும்பியது. 
மணிமேகலையின் முகத்தில் அவனுடைய கண்ணீர்த் துளிகள் முத்துப்போல் உருண்டு விழுந்தன.  அவனையறியாமல்
விம்மல் ஒலியும் எழுந்தது.  மணிமேகலையின் முகம் சிறிது நேரம் தெய்வீகமான சோபையினால்
ஜொலித்தது.  அவளுடைய நீண்ட கண்களிலிருந்து வெண்ணிலவின் கிரணங்கள் வீசிப் பிரகாசித்தன. 
மாதுளை மொட்டை நிகர்த்த அவளுடைய இதழ்கள் விரிந்து ஏதேதோ மதுரமான சொற்களைப் பொழிந்தன. 
வந்தியத்தேவன் எவ்வளவோ கவனமாகக் கேட்டான்.  ஆனால் அவள் என்ன சொன்னாள் என்பதை மட்டும் அவனால்
தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.  


எதற்காகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்? அவள் கூறியவை என்ன வார்த்தைகளாயிருந்தால் என்ன?
இதயமாகிய பொற் கலசம் திறந்து அன்பாகிய அமுதம் பொங்கி வரும்போது வெறும் சொற்களின் உபயோகம்
என்ன? சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் மணிமேகலையின் கனி இதழ்கள் குவிந்தன; கண்ணிமைகள் மூடின.  முகத்தில்
தவழ்ந்த தெய்வீக சோபை குன்றியது; அமைதி குடிகொண்டது.  நீராழி மண்டபத்தின் மேலே படர்ந்திருந்த
மரக்கிளையின் மீது இளந்தென்றல் வீசியது; மரக்கிளையில் குலுங்கிய செந்நிற மலர்களில் சில
உதிர்ந்தன.  மணிமேகலையின் உயிரும் அவளுடைய உடலிலிருந்து உதிர்ந்தது.  


உடலைப் பிரிந்த உயிர் எங்கே சென்றது? எவ்வழியே சென்றது? மந்தமாருதத்துடன் கலந்து
சென்றதா? இளங்காற்றில் எழுந்த சிற்றலைகளின் இனிய ஓசையில் ஏறிச் சென்றதா? இதய தாபம்
தொனிக்கப் பாடிய பூங்குயில்களின் மதுரகீதத்துடன் ஒன்றாகி விண்ணில் பறந்து சென்றதா? எங்கே சென்றது?
சகல புவனங்களையும் சகல ஜீவராசிகளையும் ஆக்கி அளித்து அழிக்கும் பரம்பொருளின் பாதார விந்தத்துக்குச்
சென்றதா? 


அல்லது கண்ணீர் பெருக்கும் கற்சிலை போல் நினைவற்று உட்கார்ந்திருந்த வந்தியத்தேவனுடைய
உள்ளத்திலேதான் கலந்து போய் விட்டதா? யாருக்கும் தெரியாது; தெரிந்தாலும் சொல்ல முடியாது, ஒன்று
மட்டும் நிச்சயம்.  வேடிக்கையும் விளையாட்டும், குறும்பும் குதூகலமும், துணிவும், துடுக்கும், துணிச்சலும்
உருக்கொண்டவனாக இருந்த வந்தியத்தேவனை இனி நாம் காணப்போவதில்லை.  கனிந்த உள்ளமும், கருணையும்,
விவேகமும் வந்தியத்தேவனை அந்தக் கணத்தில் வந்து அடைந்தன.  மணிமேகலையாகிய தெய்வம் அவன்
இதயக்கோவிலில் குடிகொண்டாள்.  இனி அவன் எங்கே சென்றாலும், என்ன காரியம் செய்தாலும் அந்தத்
தெய்வம் அவனுக்குத் துணை புரியும்.  


வல்லவரையன் வந்தியத்தேவனுக்கு நல்ல பணிகள் பல செய்ய வல்லவனாவான்; அவனை அறிந்த
அனைவராலும் வந்தனை செய்வதற்கு உரியவனாக விளங்குவான்.  வீரனே! உன்னிடமிருந்து தற்சமயம்
விடைபெற்றுக் கொள்கிறோம்.  உன் துயரம் நிறைந்த சிந்தனைகளில் நாங்கள் குறுக்கிட விரும்பவில்லை. 
அருள்மொழிவர்மனின் அருமை நண்பனே! நீடூழி நீ வாழ்வாயாக! வீரத் தமிழரின் மரபில் உன் திருநாமம்
என்றும் நிலைத்து விளங்குவதாக! 


பக்க தலைப்பு

This file was last revised on Apr. 12, 2003
Please send your comments to the webmasters
of this website.


