 







periya purANam of cEkkizAr, part 2 (in tamil script, TSCII format)


 சேக்கிழார் அருளிய  
  திருத்தொண்டர் புராணம் என்ற பெரிய புராணம் 
  முதற் காண்டம்    (பன்னிரண்டாம் திருமுறை )
சருக்கம்  3  (இலை மலிந்த சருக்கம்) 

periya purANam of cEkkizAr
Canto 1, Carukkam -3 (ilai malinta carukkam) 
 In tamil script, TSCII format
 

Acknowledgements: 
Our Sincere thanks go to Dr. Thomas Malten and Colleagues of the Univ. of Koeln, Germany 
for providing us with the transliterated/romanized version of the etext and giving us permission 
to release the TSCII version as part of Project Madurai etext collections. 
TSCII proof reading by tiruciRRampalam aRakaTTaLai, Kovilpatti, Tamilnadu. 
Preparation of HTML and PDF versions: Dr. K. Kalyanasundaram Lausanne, Switzerland.

This webpage presents the Etext in Tamil script but in Unicode encoding. To view the Tamil text correctly you need to set up the following: 
i). You need to have Unicode fonts containing Tamil Block (Latha,Arial Unicode MS, TSCu_Inaimathi, Code2000, UniMylai,...) installed on your computer and the OS capable of rendering Tamil Scripts (Windows 2000 or Windows XP). 
ii)Use a browser that is capable of handling UTF-8 based pages
(Netscape 6, Internet Explorer 5) with the Unicode Tamil fontchosen as the default font for the UTF-8 char-set/encoding view. .
In case of difficulties send an email request to 
kalyan@geocities.com or 
kumar@vt.edu

ன Project Madurai 1999 - 2004
Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to preparation 
of electronic texts of tamil literary works and to distribute them free on the Internet. 
Details of Project Madurai are available at the website
http://www.projectmadurai.org/
You are welcome to freely distribute this file, provided this header page is kept intact.

 
 சேக்கிழார் அருளிய திருத்தொண்டர் புராணம்  
 என்ற பெரிய புராணம் -முதற் காண்டம் 
 
3. இலை மலிந்த சருக்கம்  
  உள்ளுறை   


 3.1 எறி பத்த நாயனார் புராணம்  (551-607)மின்பதிப்பு  
 3.2  ஏனாதிநாத நாயனார் புராணம்    (608- 649)மின்பதிப்பு  
 3.3  கண்ணப்ப நாயனார் புராணம்  (650 -835)மின்பதிப்பு  
 3.4 குங்குலியக் கலய நாயனார் புராணம்    (836-870)மின்பதிப்பு  
 3.5 மானக்கஞ்சாற நாயனார் புராணம்  (871-907 )மின்பதிப்பு  
3.6 அரிவாட்டாய நாயனார் புராணம்  ( 908-930 )மின்பதிப்பு  
3.7   ஆனாய நாயனார் புராணம் (931 - 972)மின்பதிப்பு  


 3.1  எறி பத்த நாயனார் புராணம்  (551-607)  
திருச்சிற்றம்பலம் 


551 
 மல்லல் நீர் ஞாலந் தன்னுள் மழவிடை உடையான் அன்பர்க்கு         
 ஒல்லை வந்து உற்ற செய்கை உற்று இடத்து உதவும் நீரார்     
 எல்லையில் புகழின் மிக்க எறிபத்தர் பெருமை எம்மால்     
 சொல்லலாம்  படித்து அன்றேனும் ஆசையால் சொல்லல் உற்றாம்      3.1.1
  
552     பொன் மலைப் புலி வென்று ஓங்கப் புதுமலை இடித்துப் போற்றும்           
 அந் நெறி வழியே ஆக அயல் வழி அடைத்த சோழன்            
 மன்னிய அநபாயன் சீர் மரபின் மா நகரமாகும்       
 தொன் நெடுங் கருவூர் என்னுஞ்சுடர் மணி வீதி மூதூர்    3.1.2
  
553     மா மதில் மஞ்சு சூழும் மாளிகை நிரை விண் சூழும்          
 தூ மணி வாயில் சூழும் சோலையில் வாசம் சூழும்       
 தேமலர் அளகஞ் சூழும் சில மதி தெருவிற் சூழும்       
 தாம் மகிழ்ந்து அமரர் சூழும் சதமகன் நகரம் தாழ3.1.3
  
554      கட கரி துறையில் ஆடும் களி மயில் புறவில் ஆடும்        
 அடர் மணி அரங்கில் ஆடும் அரிவையர் குழல் வண்டு ஆடும்          
 படரொளி மறுகில் ஆடும் பயில் கொடி கதிர் மீது ஆடும்        
 தடம் நெடும் புவி கொண்டாடும் தனி நகர் வளமை ஈதால்  3.1.4
  
555      மன்னிய சிறப்பின் மிக்க வள நகர் அதனில் மல்கும்        
 பொன்னியல் புரிசை சூழ்ந்து சுரர்களும் போற்றும் பொற்பால்       
 துன்னிய அன்பின் மிக்க தொண்டர் தம் சிந்தை நீங்கா     
 அந்நிலை அரனார் வாழ்வது ஆனிலை என்னும் கோயில்   3.1.5
  
556      பொருட்டிரு மறை கடந்த புனிதரை இனிது அக் கோயில்      
 மருட்டுறை மாற்றும் ஆற்றால் வழி படும் தொழிலர் ஆகி     
 இருட்கடு ஒடுங்கு கண்டத்து இறையவர்க்கு உரிமை பூண்டார்க்கு         
 அருட் பெரும் தொண்டு செய்வார் அவர் எறிபத்தர் ஆவார்    3.1.6
  
557      மழை வளர் உலகில் எங்கும் மன்னிய சைவம் ஓங்க           
 அழலவிர் சடையான் அன்பர்க்கு அடாதன அடுத்த போது    
 முழையரி என்னத் தோன்றி முரண் கெட எறிந்து தீர்க்கும்         
 பழ மறை பரசும் தூய பரசு முன் எடுக்கப் பெற்றார்     3.1.7
  
558      அண்ணலார் நிகழும் நாளில் ஆனிலை அடிகளார்க்குத்          
 திண்ணிய அன்பு கூர்ந்த சிவகாமி ஆண்டார் என்னும்      
 புண்ணிய முனிவனார் தாம் பூப் பறித்து அலங்கல் சாத்தி     
 உண்ணிறை காதலோடும் ஒழுகுவார் ஒரு நாள் முன் போல்  3.1.8
  
559      வைகறை உணர்ந்து போந்து புனல் மூழ்கி வாயும் கட்டி     
 மெய்ம் மலர் நெருங்கு வாச நந்த வனத்து முன்னிக்       
 கையினில் தெரிந்து நல்ல கமழ் முகை அலரும் வேலைத்   
 தெய்வ நாயகருக்குச் சாத்தும் திருப் பள்ளித் தாமம் கொய்து 3.1.9
  
560  கோலப் பூங் கூடை தன்னை நிறைத்தனர் கொண்டு நெஞ்சில்         
 வாலிய நேசம் கொண்டு மலர்க் கையில் தண்டும் கொண்டு அங்கு      
 ஆலயம் அதனை நோக்கி அங்கணர் அமைத்துச் சாத்தும்             
 காலை வந்து உதவ வேண்டிக் கடிதினில் வாரா நின்றார்   3.1.10
  
561 மற்றவர் அணைய இப்பால் வளநகர் அதனில் மன்னும்        
 கொற்றவர் வளவர் தங்கள் குலப் புகழ்ச் சோழனார் தம்   
 பற்றலர் முனைகள் சாய்க்கும் பட்ட வர்த்தனமாம் பண்பு             
 பெற்ற வெங் களிறு கோலம் பெருகு மா நவமி முன்னாள்     3.1.11
  
562  மங்கல விழைவு கொண்டு வரு நதித் துறை நீராடிப்    
 பொங்கிய களிப்பினோடும் பொழி மதம் சொரிய நின்றார்     
 எங்கணும் இரியல் போக எதிர் பரிக் காரர் ஓடத்     
 துங்க மால் வரை போல் தோன்றித் துண்ணென அணைந்தது அன்றே 3.1.12
  
563 வென்றிமால் யானை தன்னை மேல் கொண்ட பாகரோடும்  1
 சென்று ஒரு தெருவின் முட்டிச் சிவகாமியார் முன் செல்ல          
 வன் தனித் தண்டில் தூங்கும் மலர் கொள் பூக் கூடை தன்னைப்    
 பின் தொடர்ந்து ஓடிச் சென்று பிடித்து முன் பறித்துச் சிந்த  3.1.13
  
564 மேல் கொண்ட பாகர் கண்டு விசை கொண்ட களிறு சண்டக்     
 கால் கொண்டு போவார் போலக் கடிது கொண்டு அகலப் போக      
 நூல் கொண்ட மார்பின் தொண்டர் நோக்கினர் பதைத்துப் பொங்கி           
 மால் கொண்ட களிற்றின் பின்பு தண்டு கொண்டு அடிக்க வந்தார்     3.1.14
  
565  அப்பொழுது அணைய ஒட்டாது அடற் களிறு அகன்று போக  1
 மெய்ப் பொருள் தொண்டர் மூப்பால் விரைந்து பின் செல்ல மாட்டார்     
 தப்பினர் விழுந்து கையால் தரை அடித்து எழுந்து நின்று   
 செப்பு அரும் துயரம் நீடிச் செயிர்த்து முன் சிவதா என்பார்       3.1.15
  
566 களி யானையின் ஈர் உரியாய் சிவதா!   
 எளியார் வலியாம் இறைவா! சிவதா!     
 அளியார் அடியார் அறிவே! சிவதா!      
 தெளிவார் அமுதே! சிவதா! சிவதா!     3.1.16
  
567   ஆறும் மதியும் அணியும் சடை மேல்    
 ஏறும் மலரைக் கரி சிந்துவதே           
 வேறுள் நினைவார் புரம் வெந்து அவியச்     
 சீறும் சிலையாய்! சிவதா! சிவதா!    3.1.17
  
568 தஞ்சே சரணம் புகுதுந் தமியோர்   
 நெஞ்சேய் துயரம் கெட நேர் தொடரும்      
 மஞ்சே என வீழ் மறலிக்கு இறை நீள்      
 செஞ் சேவடியாய்! சிவதா! சிவதா!      3.1.18
  
569 நெடியோன் அறியா நெறியார் அறியும்    
 படியால் அடிமைப் பணி செய்து ஒழுகும்       
 அடியார்களில் யான் ஆரா அணைவாய்        
 முடியா முதலாய் எனவே மொழிய     3.1.19
  
570  என்று அவர் உரைத்த மாற்றம் எறி பத்தர் எதிரே வாரா     
 நின்றவர் கேளா மூளும் நெருப்பு உயிர்த்து அழன்று பொங்கி   
 மன்றவர் அடியார்க்கு என்றும் வழிப் பகை களிறே அன்றோ    
 கொன்று அது வீழ்ப்பன் என்று கொலை மழு எடுத்து வந்தார்    3.1.20
  
571 வந்தவர் அழைத்த தொண்டர் தமைக் கண்டு வணங்கி உம்மை  
 இந்த வல் இடும்பை செய்த யானை எங்கு உற்றது என்ன            
 எந்தையார் சாத்தும் பூவை என் கையில் பறித்து மண் மேல்        
 சிந்தி முன் பிழைத்துப் போகா நின்றது இத் தெருவே என்றார்  3.1.21
  
572 இங்கு அது பிழைப்பது எங்கே இனி என எரிவாய் சிந்தும்         
 அங்கையின் மழுவும் தாமும் அனலும் வெங்காலும் என்னப்            
 பொங்கிய விசையில் சென்று பொரு கரி தொடர்ந்து பற்றும்     
 செங்கண் வாள் அரியிற் கூடிக் கிடைத்தனர் சீற்ற மிக்கார் 3.1.22
  
573. கண்டவர் இது முன்பு அண்ணல் உரித்த அக் களிறே போலும் 
 அண்டரும் மண் உளோரும் தடுக்கினும் அடர்த்துச் சிந்தத்           
 துண்டித்துக் கொல்வேன் என்று சுடர் மழு வலத்தில் வீசிக்         
 கொண்டு எழுந்து ஆர்த்துச் சென்று காலினால் குலுங்கப் பாய்ந்தார்    3.1.23
  
574. பாய்தலும் மிசை கொண்டு உய்க்கும் பாகரைக் கொண்டு சீறிக்     
 காய் தழல் உமிழ் கண் வேழம் திரிந்து மேற் கதுவ அச்சம்       
 தாய் தலை அன்பின் முன் நிற்குமே தகைந்து பாய்ந்து            
 தோய் தனித் தடக்கை வீழ மழுவினால் துணித்தார் தொண்டர்     3.1.24
  
575. கையினைத் துணித்த போது கடல் எனக் கதறி வீழ்ந்து  
 மை வரை அனைய வேழம் புரண்டிட மருங்கு வந்த        
 வெய்ய கோல் பாகர் பாகர் மூவர் மிசை கொண்டார் இருவர் ஆக           
 ஐவரைக் கொன்று நின்றார் அருவரை அனைய தோளார்   3.1.25
  
576வெட்டுண்டு பட்டு வீழ்ந்தார் ஒழிய மற்று உள்ளார் ஓடி     
 மட்டு அவிழ் தொங்கல் மன்னன் வாயில் காவலரை நோக்கி       
 பட்ட வர்த்தனமும் பட்டுப் பாகரும் பட்டார் என்று       
 முட்ட நீர் கடிது புக்கு முதல்வனுக்கு உரையும் என்றார்    3.1.26
  
577 மற்று அவர் மொழிந்த மாற்றம் மணிக் கடை காப்போர் கேளாக்    
 கொற்றவன் தன்பால் எய்திக் குரை கழல் பணிந்து போற்றிப்      
 பற்றலர் இலாதாய் நின் பொற் பட்டமால் யானை வீழச்         
 செற்றனர் சிலராம் என்று செப்பினார் பாகர் என்றார்  3.1.27
  
578வளவனும் கேட்ட போதில் மாறின்றி மண் காக்கின்ற     
 கிளர் மணித் தோள் அலங்கல் சுரும்பு இனம் கிளர்ந்து பொங்க     
 அளவில் சீற்றத்தினாலே யார் செய்தார் என்றும் கேளான்        
 இள அரி ஏறு போல எழில் மணி வாயில் நீங்க     3.1.28
  
579தந்திரத் தலைவர் தாமும் தலைவன் தன் நிலைமை கண்டு    
 வந்துறச் சேனை தன்னை வல் விரைந்து எழ முன் சாற்ற           
 அந்தரத்து அகலம் எல்லாம் அணி துகில் பதாகை தூர்ப்ப          
 எந்திரத் தேரும் மாவும் இடை இடை களிறும் ஆகி         3.1.29
  
580 வில்லொடு வேல் வாள் தண்டு பிண்டி பாலங்கள் மிக்க    
 வல்லெழும் உசலம் நேமி மழுக் கழுக் கடை முன் ஆன     
 பல் படைக் கலன்கள் பற்றிப் பைங்கழல் வரிந்த வன் கண்         
 எல்லையில் படைஞர் கொட்புற்று எழுந்தனர் எங்கும் எங்கும்  3.1.30
  
581சங்கொடு தாரை காளம் தழங்கொலி முழங்கு பேரி      
 வெங்குரல் பம்பை கண்டை வியன் துடி திமிலை தட்டி            
 பொங்கொலிச் சின்னம் எல்லாம் பொரு படை மிடைந்த பொற்பின்         
 மங்குல் வான் கிளர்ச்சி நாண மருங்கு எழுந்து இயம்பி மல்க       3.1.31
  
582தூரியத் துவைப்பும் முட்டுஞ் சுடர்ப் படை ஒலியும் மாவின்   
 தார் மணி இசைப்பும் வேழ முழக்கமும் தடந்தேர்ச் சீரும்    
 வீரர் தஞ்செருக்கின் ஆர்ப்பும் மிக்கு எழுந்து ஒன்றாம் எல்லைக்     
 காருடன் கடைநாள் பொங்கும் கடல் எனக் கலித்த அன்றே    3.1.32
  
583 பண்ணுறும் உறுப்பு நான்கில் பரந்து எழு சேனை எல்லாம்    
 மண்ணிடை இறு கால் மேல் மேல் வந்து எழுந்தது போல் தோன்ற     
 தண்ணளிக் கவிகை மன்னன் தானை பின் தொடரத் தானோர்       
 அண்ணலம் புரவி மேற்கொண்டு அரச மா வீதி சென்றான்    3.1.33
  
584 கடு விசை முடுகிப் போகிக் களிற் றொடும் பாகர் வீழ்ந்த      
 படு களம் குறுகச் சென்றான் பகை புலத்து அவரைக் காணான்        
 விடு சுடர் மழு ஒன்று ஏந்தி வேறு இரு தடக் கைத்தாய          
 அடு களிறு என்ன நின்ற அன்பரை முன்பு கண்டான்       3.1.34
  
585பொன் தவழ் அருவிக் குன்றம் எனப் புரள் களிற்றின் முன்பு          
 நின்றவர் மன்றுள் என்றும் நிருத்தமே பயிலும் வெள்ளிக்          
 குன்றவர் அடியார் ஆனார் கொற்றவர் இவர் என்று ஓரான்          
 வென்றவர் இவர் யாவர் என்றான் வெடிபட முழங்கும் சொல்லான்      3.1.35
  
586   அரசன் ஆங்கு அருளிச் செய்ய அருகு சென்று அணைந்து பாகர்       
 விரை செய்தார் மாலையோய் நின் விறற் களிற்று எதிரே நிற்கும்        
 திரை செய் நீர் உலகின் மன்னர் யாருளார் தீங்கு செய்தார்     
 பரசு முன் கொண்டு நின்ற இவர் எனப் பணிந்து சொன்னார்   3.1.36
  
587    குழையணி காதினானுக்கு அன்பராம் குணத்தின் மிக்கார்        
 பிழை படின் அன்றிக் கொல்லார் பிழைத்தது உண்டு என்று உட்கொண்டு         
 மழை மத யானைச் சேனை வரவினை மாற்றி மற்ற     
 உழை வயப் புரவி மேல் நின்று இழிந்தனன் உலக மன்னன்    3.1.37
  
588    மைத் தடம் குன்று போலும் மதக் களிற்று எதிரே இந்த        
 மெய்த்தவர் சென்ற போது வேறு ஒன்றும் புகுதா விட்ட           
 அத் தவம் உடையேன் ஆனேன் அம்பல வாணர் அன்பர்      
 இத்தனை முனியக் கெட்டேன் என் கொலோ பிழை என்று அஞ்சி     3.1.38
  
589   செறிந்தவர் தம்மை நீக்கி அன்பர் முன் தொழுது சென்று ஈது     
 அறிந்திலேன் அடியேன் அங்கு கேட்டது ஒன்று அதுதான் நிற்க       
 மறிந்த இக் களிற்றின் குற்றம் பாகரோடு இதனை மாள         
 எறிந்ததே போதுமோதான் அருள் செய்யும் என்று நின்றார்   3.1.39
  
590   மன்னவன் தன்னை நோக்கி வானவர் ஈசர் நேசர்      
 சென்னி இத் துங்க வேழம் சிவகாமி ஆண்டார் கொய்து          
 பன்னக ஆபரணர் சாத்தக் கொடுவரும் பள்ளித் தாமம்            
 தன்னை முன் பறித்துச் சிந்தத் தரை படத் துணித்து வீழ்த்தேன்     3.1.40
  
591    மாதங்கம் தீங்கு செய்ய வரு பரிக்காரர் தாமும்    
 மீதங்கு கடாவுவாரும் விலக்கிடாது ஒழிந்து பட்டார்           
 ஈதங்கு நிகழ்ந்தது என்றார் எறி பத்தர் என்ன அஞ்சிப்          
 பாதங்கள் முறையால் தாழ்ந்து பருவரைத் தடந்தோள் மன்னன்   3.1.41
  
592   அங்கணர் அடியார் தம்மைச் செய்த இவ் அபராதத்துக்கு           
 இங்கு இது தன்னால் போதாது என்னையும் கொல்ல வேண்டும்         
 மங்கல மழுவால் கொல்கை வழக்கும் அன்று இதுவாம் என்று          
 செங்கையால் உடைவாள் வாங்கிக் கொடுத்தனர் தீர்வு நேர்வார்    3.1.42
  
 593    வெந்தழல் சுடர் வாள் நீட்டும் வேந்தனை நோக்கிக கெட்டேன்          
 அந்தமில் புகழான் அன்புக்கு அளவின்மை கண்டேன் என்று           
 தந்த வாள் வாங்க மாட்டார் தன்னைத் தான் துறக்கும் என்று        
 சிந்தையால் உணர்வுற்று அஞ்சி வாங்கினார் தீங்கு தீர்ப்பார்      3.1.43
  
594   வாங்கிய தொண்டர் முன்பு மன்னனார் தொழுது நின்றே          
 ஈங்கு எனை வாளினால் கொன்று என் பிழை தீர்க்க வேண்டி       
 ஓங்கிய உதவி செய்யப் பெற்றனன் இவர் பால் என்றே           
 ஆங்கு அவர் உவப்பக் கண்ட எறிபத்தர் அதனுக்கு அஞ்சி            3.1.44
  
595     வன் பெருங் களிறு பாகர் மடியவும் உடை வாளைத் தந்து       
 என் பெரும் பிழையினாலே  என்னையும் கொல்லும் என்னும்         
 அன்பனார் தமக்குத் தீங்கு நினைந்தனன் என்று கொண்டு           
 முன்பு எனது உயிர் செகுத்து முடிப்பதே முடிவு என்று எண்ணி          3.1.45
  
596    புரிந்தவர் கொடுத்த வாளை அன்பர் தம் கழுத்தில் பூட்டி       
 அரிந்திடல் உற்ற போதில் அரசனும் பெரியோர் செய்கை       
 இருந்தவாறு என்? கெட்டேன்? என்று எதிர் கடிதிற் சென்று        
 பெருந்தடந் தோளால் கூடிப் பிடித்தனன் வாளும் கையும்            3.1.46
  
597   வளவனார் விடாது பற்ற மாதவர் வருந்து கின்ற      
 அளவு இலாப் பரிவில் வந்த இடுக்கணை அகற்ற வேண்டிக்          
 கள மணி களத்துச் செய்ய கண்ணுதல் அருளால் வாக்குக்            
 கிளர் ஒளி விசும்பின் மேல் வந்து எழுந்தது பலரும் கேட்ப   3.1.47
  
598   தொழும் தகை அன்பின் மிக்கீர்! தொண்டினை மண் மேற்காட்டச்           
 செழுந் திருமலரை இன்று சினக்கரி சிந்தத் திங்கள்           
 கொழுந்து அணி வேணிக் கூத்தர் அருளினால் கூடிற்று என்று அங்கு     
 எழுந்தது பாகரோடும் யானையும் எழுந்தது அன்றே        3.1.48
  
599     ஈரவே பூட்டும் வாள் விட்டு எறிபத்தர் தாமும் அந்த         
 நேரியர் பெருமான் தாள் மேல் விழுந்தனர் நிருபர் கோனும்      
 போர் வடி வாளைப் போக எறிந்து அவர் கழல்கள் போற்றிப்     
 பார்மிசை பணிந்தான் விண்ணோர் பனிமலர் மாரி தூர்த்தார்      3.1.49
  
600   இருவரும் எழுந்து வானில் எழுந்த பேரொலியைப் போற்ற        
 அருமறை பொருளாய் உள்ளார் அணிகொள் பூங்கூடை தன்னில்        
 மருவிய பள்ளித் தாமம் நிறைந்திட அருள மற்று அத்           
 திருவருள் கண்டு வாழ்ந்து சிவகாமியாரும் நின்றார்             3.1.50
  
601    மட்டவிழ் அலங்கல் வென்றி மன்னவர் பெருமான் முன்னர்         
 உட்டரு களிப்பினோடும் உறங்கி மீது எழுந்தது ஒத்து           
 முட்ட வெங்கடங்கள் பாய்ந்து முகில் என முழங்கிப் பொங்கும்       
 பட்ட வர்த்தனத்தைக் கொண்டு பாகரும் அணைய வந்தார்    3.1.51
  
602   ஆன சீர்த் தொண்டர் கும்பிட்டு அடியனேன் களிப்ப இந்த        
 மான வெங் களிற்றில் ஏறி மகிழ்ந்து எழுந்து அருளும் என்ன       
 மேன்மையப் பணி மேற் கொண்டு வணங்கி வெண் குடையின் நீழல்            
 யானை மேற் கொண்டு சென்றார் இவுளிமேற் கொண்டு வந்தார்       3.1.52
  
603   அந்நிலை எழுந்த சேனை ஆர்கலி ஏழும் ஒன்றாய்      
 மன்னிய ஒலியின் ஆர்ப்ப மண் எலாம் மகிழ்ந்து வாழ்த்தப்        
 பொன்னெடும் பொதுவில் ஆடல் நீடிய புனிதர் பொற்றாள்        
 சென்னியிற் கொண்டு சென்னி திருவளர் கோயில் புக்கான்   3.1.53
  
604   தம்பிரான் பணிமேற் கொண்டு சிவகாமியாரும் சார          
 எம்பிரான் அன்பரான எறிபத்தர் தாமும் என்னே       
 அம்பலம் நிறைந்தார் தொண்டர் அறிவதற்கு அரியார் என்று       
 செம்பியன் பெருமை உன்னித் திருப்பணி நோக்கிச் சென்றார்      3.1.54
  
605    மற்றவர் இனையவான வன்பெரும் தொண்டு மண்மேல்     
 உற்றிடத்து அடியார் முன் சென்று உதவியே நாளும் நாளும்         
 நல்தவக் கொள்கை தாங்கி நலமிகு கயிலை வெற்பில்          
 கொற்றவர் கணத்தின் முன்னாம் கோ முதல் தலைமை பெற்றார்       3.1.55
  
606   ஆளுடைத் தொண்டர் செய்த ஆண்மையும் தம்மைக் கொல்ல  
 வாளினைக் கொடுத்து நின்ற வளவனார் பெருமை தானும்          
 நாளும் மற்றவர்க்கு நல்கும் நம்பர் தாம் அளக்கிலன்றி           
 நீளும் இத் தொண்டின் நீர்மை நினைக்கில் ஆர் அளக்க வல்லார்?    3.1.56
  
607   தேனாரும் தண் பூங் கொன்றைச் செஞ்சடையவர் பொற்றாளில்      
 ஆனாத காதல் அன்பர் எறிபத்தர் அடிகள் சூடி         
 வானாளும் தேவர் போற்றும் மன்றுளார் நீறு போற்றும்           
 ஏனாதி நாதர் செய்த திருத் தொழில் இயம்பலுற்றேன்           3.1.57
  
 திருச்சிற்றம்பலம்

3.2    ஏனாதிநாத நாயனார் புராணம்  (608-649)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


608 
 புண்டரிகம் பொன் வரை மேல் ஏற்றிப் புவி அளிக்கும்          
 தண்டரள வெண்கவிகைத் தார் வளவர் சோணாட்டில்      
 வண்டறை பூஞ் சோலை வயல் மருதத் தண் பணை சூழ்ந்து            
 எண் திசையும் ஏறிய சீர் எயின் மூதூர் எயினனூர்      3.2.1
  
609  வேழக் கரும்பினோடு மென் கரும்பு தண்வயலில்        
 தாழக் கதிர்ச்சாலி தான் ஓங்கும் தன்மையதாய்       
 வாழக் குடி தழைத்து மன்னிய அப் பொற் பதியில்     
 ஈழக் குலச் சான்றார் ஏனாதி நாதனார்             3.2.2
  
610   தொன்மைத் திரு நீற்றுத் தொண்டின் வழிபாட்டின்     
 நன்மைக் கண் நின்ற நலம் என்றும் குன்றாதார்         
 மன்னர்க்கு வென்றி வடிவாட் படை பயிற்றும்          
 தன்மைத் தொழில் விஞ்சையில் தலைமை சார்ந்து உள்ளார்         3.2.3
  
611  வாளின் படை பயிற்றி வந்த வளம் எல்லாம்         
 நாளும் பெரு விருப்பால் நண்ணுங் கடப் பாட்டில்        
 தாளும் தட முடியும் காணாதார் தம்மையுந் தொண்டு      
 ஆளும் பெருமான் அடித் தொண்டர்க்கு ஆக்குவார்     3.2.4
  
612  நள்ளர்களும் போற்றும் நன்மைத் துறையின் கண்         
 எள்ளாத செய்கை இயல்பின் ஒழுகு நாள்     
 தள்ளாத தங்கள் தொழில் உரிமைத் தாயத்தின்       
 உள்ளான் அதிசூரன் என்பான் உளன் ஆனான்     3.2.5
  
613 மற்ற அவனும் கொற்ற வடிவாட் படைத் தொழில்கள்      
 கற்றவர்கள் தன்னில் கடந்துள்ளார் இல்லை எனும்        
 பெற்றிமையான் மா நிலத்து மிக்க பெருமிதம் வந்து           
 உற்றுலகில் தன்னையே சால மதித்து உள்ளான்          3.2.6
  
614  தானாள் விருத்தி கெடத் தங்கள் குலத் தாயத்தின்     
 ஆனாத செய் தொழிலாம் ஆசிரியத் தன்மை வளம்     
 மேனாளும் குறைந்து மற்றவர்க்கே மேம்படலால்         
 ஏனாதி நாதர் திறத்து ஏலா இகல் புரிந்தான்        3.2.7
  
615 கதிரோன் எழ மழுங்கிக் கால்சாயுங்காலை   
 மதி போல் அழிந்து பொறா மற்றவனுஞ் சுற்றப்       
 பதியோர் உடன் கூடப் பண்ணி அமர் மேல் சென்று      
 எதிர் போர் விளைப்பதற்கே எண்ணித் துணிந்து எழுந்தான்    3.2.8
  
616  தோள் கொண்ட வல் ஆண்மைச் சுற்றத்தொடும் துணையாம்           
 கோள் கொண்ட போர் மள்ளர் கூட்டத்தொடுஞ் சென்று            
 வாள் கொண்ட தாயம் வலியாரே கொள்வது என       
 மூள்கின்ற செற்றத்தான் முன் கடையில் நின்று அழைத்தான்   3.2.9
  
617 வெங்கட் புலி கிடந்த வெம் முழையில் சென்று அழைக்கும்  
 பைங்கண் குறுநரியே போல்வான் படை கொண்டு        
 பொங்கிப் புறம் சூழ்ந்து போர் குறித்து நேர் நின்றே          
 அங்கட் கடை நின்று அழைத்தான் ஒலி கேளா     3.2.10
  
618 ஆர் கொல் பொர அழைத்தார்? என்றரி ஏற்றின் கிளர்ந்து        
 சேர்வு பெறக் கச்சில் செறிந்த உடை மேல் வீக்கி           
 வார் கழலுங் கட்டி வடிவாட் பலகைகொடு            
 போர் முனையில் ஏனாதி நாதர் புறப்பட்டார்         3.2.11
  
619  புறப்பட்ட போதின் கட் போர்த் தொழில்கள் கற்கும்   
 விறல் பெருஞ் சீர்க் காளையர்கள் வேறு இடத்து நின்றார்        
 மறப் படை வாள் சுற்றத்தார் கேட்டு ஓடி வந்து        
 செறற்கரும் போர் வீரர்க்கு இரு மருங்கும் சேர்ந்தார்கள்     3.2.12
  
620  வந்தழைத்த மாற்றான் வயப் புலி போத்து அன்னார் முன்  
 நம் தமது வாள் பயிற்று நற்றாயம் கொள்ளுங்கால்      
 இந்த வெளி மேற்கை வகுத்து இருவேம் பொரு படையும்           
 சந்தித்து அமர் விளைத்தால் சாயாதார் கொள்வதென்    3.2.13
  
621 என்று பகைத்தோன் உரைப்ப ஏனாதி நாதர் அது        
 நன்று உனக்கு வேண்டுமேல் நண்ணுவன் என்று உள் மகிழ்ந்து           
 சென்றவன் முன் சொன்ன செருக் களத்துப் போர் குறிப்பக்         
 கன்றி இரு படையும் கை வகுத்து நேர் மலைவார்   3.2.14
  
622  மேக ஒழுங்குகள் முன் கொடு மின்னிரை தம்மிடையே கொடு       
 மாக மருங்கினும் மண்ணினும் வல்லுரு மேல் எதிர் செல்வன         
 வாக நெடும் பல கைக்குல மாள் வினை வாளுடை ஆடவர்          
 காக மிடைந்த களத்திரு கைகளின் வந்து கலந்தனர்     3.2.15
  
623 கால் கழல் கட்டிய மள்ளர்கள் கைகளின் மெய்கள் அடக்கிய         
 வாளொளி வட்ட முளைத்திட வந்து இரு கைகளின் முந்தினர்       
 வேலொடு வேல் எதிர் நீள்வன மேவிய பாதலம் விட்டுயர்       
 ஞாலமுறும் பணி வீரர்கள் நா நிமிர்கின்றன ஒத்தன    3.2.16
  
624 வெங்கண் விறற் சிலை வீரர்கள் வேறு இரு கையிலும் நேர்பவர்     
 தங்கள் சிலைக்குலம் உந்தின தாவில் சரங்கள் நெருங்குவ         
 பொங்கு சினத்து எரியிற் புகை போகு கொடிக்கள் வளைத்து எதிர்         
 செங்கண் விழிக் கனல் சிந்திய சீறு பொறிச் செலவு ஒத்தன     3.2.17
  
625 வாளொடு நீள் கை துடித்தன மார்பொடு வேல்கள் குளித்தன        
 தோளொடு வாளி நிலத்தன தோலொடு தோல்கள் தகைத்தன      
 தாளொடு வார் கழல் இற்றன தாரொடு சூழ் சிரம் அற்றன        
 நாளொடு சீறி மலைப்பவர் நாடிய போர் செய் களத்தினில்      3.2.18
  
626  குருதியின் நதிகள் பரந்தன குறை உடல் ஓடி அலைந்தன  
 பொரு படை அறு துணி சிந்தின புடை சொரி குடர் உடல் பம்பின         
 வெருவர எருவை நெருங்கின வீசியறு துடிகள் புரண்டன           
 இரு படை தனினும் எதிர்ந்தவர் எதிர் எதிர் அமர் செய் பறந்தலை     3.2.19
  
627 நீள் இடை முடுகி நடந்து எதிர் நேர் இருவரில் ஒரு வன்றொடர்    
 தாளிரு தொடை அற முன் பெயர் சாரிகை முறைமை தடிந்தனன்     
 வாளொடு விழுடல் வென்றவன் மார்பிடை அறமுன் எறிந்திட       
 ஆளியின் அவனும் அறிந்தனன் ஆயினர் பலர் உளர் எங்கணும்    3.2.20
  
628 கூர் முனை அயில் கொடு முட்டினர் கூடி முன் உருவிய தட்டுடன்        
 நேருரம் உருவ உரப்புடன் நேர்பட எதிர் எதிர் குத்தினர்        
 ஆருயிர் கழியவும் நிற்பவர் ஆண்மையில் இருவரும் ஒத்தமை        
 போரடு படைகொடு அளப்பவர் போல்பவர் அளவிலர் பட்டனர்  3.2.21
  
629  பொற்சிலை வளைய எதிர்ந்தவர் புற்றரவு அனைய சரம்பட        
 விற்படை துணியவும் நின்றிலர் வெற்றி கொள் சுரிகை வழங்கினர்         
 முற்றிய பெருவளன் இன்றியும் முற்படு கொடை நிலை நின்றிட     
 உற்றன உதவிய பண்பினர் ஒத்தனர் உளர் சில கண்டகர்           3.2.22
  
630 அடல்முனை மறவர் மடிந்தவர் அலர் முகம் உயிருள வென்றுறு  
 படர் சிறை சுலவு கருங்கொடி படர்வன சுழல்வன துன்றலில்        
 விடு சுடர் விழிகள் இரும்பு செய் வினைஞர் தம் உலையின் முகம் பொதி     
 புடை மிடை கரியிடை தங்கிய புகை விடு தழலை நிகர்த்தன     3.2.23
  
631 திண் படை வயவர் பிணம்படு செங்களம் அதனிடை முன் சிலர்       
 புண்படு வழி சொரியும் குடர் பொங்கிய கழுகு பருந்தொடு       
 கொண்டெழு பொழுதினும் முன் செயல் குன்றுதல் இலர் தலை நின்றனர்          
 விண்படர் கொடி விடு பண் பயில் விஞ்சையர் குமரரை வென்றனர்            3.2.24
  
632  இம் முனைய வெம் போரில் இரு படையின் வாள் வீரர்  
 வெம் முனையில் வீடியபின் வீடாது மிக்கு ஒழிந்த            
 தம்முடைய பல் படைஞர் பின்னாகத் தாம் முன்பு        
 தெம்முனையில் ஏனாதி நாதர் செயிர்த்து எழுந்தார்     3.2.25
  
633  வெஞ்சினவாள் தீ உமிழ வீரக் கழல் கலிப்ப       
 நஞ்சணி கண்டர்க்கு அன்பர் தாம் எதிர்ந்த ஞாட்பின் கண்         
 எஞ்சி எதிர் நின்ற இகல் முனையில் வேலுழவர்       
 தஞ்சிரமும் தோளுரமும் தாளுரமும் தாந்துணித்தார்  3.2.26
  
634 தலைப்பட்டார் எல்லாரும் தனி வீரர் வாளில்         
 கொலைப் பட்டார் முட்டாதார் கொல் களத்தை விட்டு           
 நிலைப்பட்ட மெய் உணர்வு நேர் பட்ட போதில்       
 அலைப்பட்ட ஆர்வமுதல் குற்றம் போல் ஆயினார்    3.2.27
  
635  இந் நிலைய வெங்களத்தில் ஏற்றழிந்த மானத்தால்     
 தன்னுடைய பல் படைஞர் மீண்டார் தமைக் கொண்டு      
 மின்னொளி வாள் வீசி விறல் வீரர் வெம் புலி யேறு        
 அன்னவர் தம் முன் சென்று அதி சூரன் நேர் அடர்ந்தான்  3.2.28
  
636  மற்றவர் தம் செய்கை வடி வாள் ஒளி காணச் 
 சுற்றி வரும் வட்ட அணையில் தோன்றா வகை கலந்து            
 பற்றி அடர்க்கும் பொழுதில் தானும் படை பிழைத்துப்           
 பொற்றடந் தோள் வீரர்க்கு உடைந்து புறகிட்டான் 3.2.29
  
637 போன அதிசூரன் போரில் அவர்க் கழிந்த   
 மான மிக மீதூர மண் படுவான் கண் படான்          
 ஆன செயல் ஓர் இரவும் சிந்தித்து அலமந்தே         
 ஈன மிகு வஞ்சனையால் வெல்வன் என எண்ணினான்   3.2.30
  
638  கேட்டாரும் கங்குல் புலர்காலைத் தீயோனும்  
 நாட்டாரைக் கொல்லாதே நாம் இருவேம் வேறு இடத்து           
 வாட்டாயங் கொள் போர் மலைக்க வருக எனத்        
 தோட்டார் பூந்தாரார்க்குச் சொல்லிச் செலவிட்டான்    3.2.31
  
639 இவ்வாறு கேட்டலுமே ஏனாதி நாதனார்      
 அவ்வாறு செய்தல் அழகிதென அமைந்து      
 கை வாள் அமர் விளைக்கத் தான் கருதும் அக் களத்தில்          
 வெவ்வாள் உரவோன் வருக என மேற் கொள்வார்   3.2.32
  
640  சுற்றத்தார் யாரும் அறியா வகை சுடர் வாள் 
 பொற் பலகையும் தாமே கொண்டு புறம் போந்து       
 மற்றவன் முன் சொல்லி வரக்குறித்தே அக் களத்தே     
 பற்றலனை முன் வரவு பார்த்துத் தனி நின்றார்    3.2.33
  
641  தீங்கு குறித்து அழைத்த தீயோன் திரு நீறு        1
 தாங்கிய நெற்றியினார் தங்களையே எவ்விடத்தும்     2
 ஆங்கு அவரும் தீங்கு இழையார் என்பது அறிந்தானாய்ப்           
 பாங்கில் திரு நீறு பண்டு பயிலாதான்             3.2.34
  
642  வெண்ணீறு நெற்றி விரவப் புறம் பூசி     
 உள் நெஞ்சில் வஞ்சக் கறுப்பும் உடன் கொண்டு         
 வண்ணச் சுடர் வாள் மணிப் பலகை கைக் கொண்டு       
 புண்ணியப் போர் வீரர்க்குச் சொன்ன இடம் புகுந்தான்    3.2.35
  
643  வென்றி மடங்கல் விடக்கு வர முன் பார்த்து  
 நின்றாற் போல் நின்ற நிலை கண்டு தன் நெற்றி     
 சென்று கிடப்பளவுந் திண் பலகையான் மறைத்தே       
 முன் தன் வீரர்க்கு எதிரே மூண்டான் மறம் பூண்டான் 3.2.36
  
644 அடல் விடையேறு என்ன அடத்தவனைக் கொல்லும்         
 இடை தெரிந்து தாள் பெயர்க்கும் ஏனாதி நாதர்      
 புடை பெயர்ந்த மாற்றான் பலகை புறம் போக்கக்      
 கடையவன் தன் நெற்றியின் மேல் வெண்ணீறு தாம் கண்டார்    3.2.37
  
645  கண்ட பொழுதே கெட்டேன் முன்பு இவர் மேல் காணாத    
 வெண் திரு நீற்றின் பொலிவு மேற்கண்டேன் வேறு இனி என்      
 அண்டர் பிரான் சீர் அடியார் ஆயினார் என்று மனம்            
 கொண்டு இவர் தம் கொள்கைக் குறி வழி நிற்பேன் என்று    3.2.38
  
646 கை வாளுடன் பலகை நீக்கக் கருதியது      
 செய்யார் நிராயுதரைக் கொன்றார் எனும் தீமை      
 எய்தாமை வேண்டும் இவர்க்கு என்று இரும் பலகை        
 நெய் வாளுடன் அடர்த்து நேர்வார் போல் நின்றார்      3.2.39
  
647 அந்நின்ற தொண்டர் திரு உள்ளம் ஆர் அறிவார்        
 முன் நின்ற பாதகனும் தன் கருத்தே முற்று வித்தான்     
 இந் நின்ற தன்மை அறிவார் அவர்க்கு அருள          
 மின்னின்ற செஞ்சடையார் தாமே வெளி நின்றார் 3.2.40
  
648  மற்றினி நாம் போற்றுவது என் வானோர் பிரான் அருளைப்       
 பற்றலர் தம் கை வாளால் பாசம் அறுத்து அருளி       
 உற்றவரை என்றும் உடன் பிரியா அன்பு அருளிப்       
 பொற்றொடியாள் பாகனார் பொன்னம்பலம் அணைந்தார்   3.2.41
  
649  தம் பெருமான் சாத்தும் திரு நீற்றுச் சார்புடைய      
 எம் பெருமான் ஏனாதி நாதர் கழல் இறைஞ்சி        
 உம்பர் பிரான் காளத்தி உத்தமர்க்குக் கண்ணப்பும்      
 நம் பெருமான் செய்த பணி நாம் தெரிந்தவாறு உரைப்பாம்  3.2.42
 
திருச்சிற்றம்பலம்

3.3.  கண்ணப்ப நாயனார் புராணம்  (650-835)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


650
மேலவர் புரங்கள் செற்ற விடையவர் வேத வாய்மைக்     
 காவலர் திருக் காளத்திக் கண்ணப்பர் திரு நாடு என்பர்         
 நாவலர் புகழ்ந்து போற்றும் நல் வளம் பெருகி நின்ற           
 பூவலர் வாவி சோலை சூழ்ந்த பொத்தப்பி நாடு      3.3.1
  
651  இத் திரு நாடு தன்னில் இவர் திருப் பதியாதென்னில்          
 நித்தில அருவிச் சாரல் நீள் வரை சூழ்ந்த பாங்கர்           
 மத்த வெம் களிற்றுக் கோட்டு வன் தொடர் வேலி கோலி       
 ஒத்த பேர் அரணம் சூழ்ந்த முது பதி உடுப்பூர் ஆகும்     3.3.2
  
652 குன்றவர் அதனில் வாழ்வார் கொடுஞ் செவி ஞமலி யாத்த 
 வன்றிரள் விளவின் கோட்டு வார்வலை மருங்கு தூங்கப்           
 பன்றியும் புலியும் எண்கும் கடமையும் மானின் பார்வை           
 அன்றியும் பாறை முன்றில் ஐவனம் உணங்கும் எங்கும் 3.3.3
  
653  வன் புலிக் குருளையோடும் வயக் கரி கன்றினோடும்            
 புன்றலைச் சிறு மகார்கள் புரிந்து உடன் ஆடல் அன்றி           
 அன்புறு காதல் கூற அணையும் மான் பிணைகளோடும்      
 இன்புற மருவி ஆடும் எயிற்றியர் மகளிர் எங்கும் 3.3.4
  
654  வெல் படைத் தறுகண் வெஞ்சொல் வேட்டுவர் கூட்டம் தோறும்        
 கொல் எறி குத்து என்று ஆர்த்துக் குழுமிய ஓசை அன்றிச்         
 சில்லரித் துடியும் கொம்பும் சிறு கண் ஆகுளியும் கூடி           
 கல் எனும் ஒலியின் மேலும் கறங்கிசை அருவி எங்கும்           3.3.5
  
655 ஆறலைத்து உண்ணும் வேடர் அயற் புலங் கவர்ந்து கொண்ட    
 வேறு பல் உருவின் மிக்கு விரவும் ஆன் நிரைகள் அன்றி         
 ஏறுடை வானம் தன்னில் இடிக் குரல் எழிலி யோடு     
 மாறுகொள் முழக்கங் காட்டும் மதக்கை மாநிரைகள் எங்கும்   3.3.6
  
656 மைச் செறிந்தனைய மேனி வன் தொழில் மறவர் தம்பால் 
 அச்சமும் அருளும் என்றும் அடைவிலார் உடை வன் தோலார்         
 பொச்சை யின் நறவும் ஊனின் புழுக்கலும் உணவு கொள்ளும்         
 நச்சழற்பகழி வேடர்க்கு அதிபதி நாகன் என்பான்     3.3.7
  
657 பெற்றியால் தவமுன் செய்தான் ஆயினும் பிறப்பின் சார்பால்       
 குற்றமே குணமா வாழ்வான் கொடுமையே தலை நின்றுள்ளான்        
 வில் தொழில் விறலின் மிக்கான் வெஞ்சின மடங்கல் போல்வான்          
 மற்றவன் குறிச்சி வாழ்க்கை மனைவியும் தத்தை என்பாள்    3.3.8
  
658 அரும் பெறல் மறவர் தாயத்தான்ற  தொல் குடியில் வந்தாள்        
 இரும் புலி எயிற்றுத் தாலி இடை இடை மனவு கோத்துப்         
 பெரும் புறம் அலையப் பூண்டான் பீலியும் குழையும் தட்டச்         
 சுரும்புறு படலை முச்சிச் சூர் அரிப் பிணவு போல்வான்          3.3.9
  
659 பொருவரும் சிறப்பின் மிக்கார் இவர்க்கு இனிப் புதல்வர் பேறே            
 அரியது என்று எவரும் கூற அதற்படு காதலாலே                        
 முருகலர் அலங்கல் செவ்வேள் முருகவேள் முன்றில் சென்று   
 பரவுதல் செய்து நாளும் பராய்க் கடன் நெறியில் நிற்பார்    3.3.10
  
660 வாரணச் சேவலோடும் வரிமயிற் குலங்கள் விட்டுத்              
 தோரண மணிகள் தூக்கிச் சுரும்பணி கதம்பம் நாற்றிப்          
 போரணி நெடுவேலோற்குப் புகழ்புரி குரவை தூங்கப்    
 பேரணங்கு ஆடல் செய்து பெருவிழா எடுத்த பின்றை  3.3.11
  
661  பயில் வடுப் பொலிந்த யாக்கை வேடர்தம் பதியாம் நாகற்கு             
 எயிலுடைப் புரங்கள் செற்ற எந்தையார் மைந்தர் ஆன    
 மயிலுடைக் கொற்ற ஊர்தி வரையுரங் கிழித்த திண்மை         
 அயிலுடைத் தடக்கை வென்றி அண்ணலார் அருளினாலே 3.3.12
  
662 கானவர் குலம் விளங்கத் தத்தைபால் கருப்பம் நீட              
 ஊனமில் பலிகள் போக்கி உறுகடன் வெறி ஆட்டோ டும்          
 ஆன அத் திங்கள் செல்ல அளவில் செய் தவத்தினாலே   
 பான்மதி உவரி ஈன்றால் என மகப் பயந்த போது     3.3.13
  
663 கரிப்பரு மருப்பின் முத்தும் கழை விளை செழுநீர் முத்தும்         
 பொருப்பின் மணியும் வேடர் பொழி தரு மழையே அன்றி        
 வரிச் சுரும்பு அலைய வானின் மலர் மழை பொழிந்தது எங்கும்     
 அரிக்குறுந் துடியே அன்றி அமரர் துந்துபியும் ஆர்த்த    3.3.14
  
664 அருவரைக் குறவர் தங்கள் அகன் குடிச் சீறூர் ஆயம்       
 பெரு விழா எடுத்து மிக்க பெருங்களி கூறும் காலைக்   
 கருவரை காள மேகம் ஏந்தியது என்னத் தாதை        
 பொருவரைத் தோள்களாரப் புதல்வனை எடுத்துக் கொண்டான்  3.3.15
  
665  கருங் கதிர் விரிக்கும் மேனி காமரு குழவி தானும்           
 இரும்புலி பறழின் ஓங்கி இறவுளர் அளவே அன்றி      
 அரும் பெறல் உலகமெல்லாம் அளப்பரும் பெருமை காட்டித்          
 தருங்குறி பலவும் சாற்றும் தன்மையிற் பொலிந்து தோன்ற     3.3.16
  
666 அண்ணலைக் கையில் ஏந்தற்கு அருமையால் உரிமைப் பேரும்          
 திண்ணன் என்றியம்பும் என்னத் திண்சிலை வேடர் ஆர்த்தார்        
 புண்ணியப் பொருளாய் உள்ள பொருவில் சீர் உருவினானைக்       
 கண்ணினுக்கு அணியாத் தங்கள் கலன்பல அணிந்தார் அன்றே     3.3.17
  
667  வரையுறை கடவுட் காப்பு மறகுடி மரபில் தங்கள்       
 புரையில் தொல் முறைமைக்கு ஏற்பப் பொருந்துவ போற்றிச் செய்து          
 விரையிளந் தளிருஞ் சூட்டி வேம்பு இழைத்து இடையே கோத்த      
 அரை மணிக் கவடி கட்டி அழகுற வளர்க்கும் நாளில்  3.3.18
  
668 வருமுறைப் பருவம் தோறும் வளமிகு சிறப்பில் தெய்வப்           
 பெருமடை கொடுத்துத் தொக்க பெருவிறல் வேடர்க்கெல்லாம்       
 திருமலி துழனி பொங்கச் செழுங்களி மகிழ்ச்சி செய்தே       
 அருமையில் புதல்வர் பெற்ற ஆர்வமும் தோன்ற உய்த்தார்  3.3.19
  
669 ஆண்டு எதிர் அணைந்து செல்ல விடும் அடித் தளர்வு நீங்கிப்        
 பூண் திகழ் சிறு புன் குஞ்சிப் புலியுகிர்ச் சுட்டி சாத்தி        
 மூண்டெழு சினத்துச் செங்கண் முளவு முள் அரிந்து கோத்த          
 நாண்டரும் எயிற்றுத் தாலி நலங்கிளர் மார்பில் தூங்க  3.3.20
  
670 பாசொளி மணியோடு ஆர்த்த பன் மணிச் சதங்கை ஏங்க          
 காசொடு தொடுத்த காப்புக் கலன் புனை அரைஞாண் சேர்த்தித்     
 தேசுடை மருப்பில் தண்டை செறிமணிக் குதம்பை மின்ன          
 மாசறு கோலம் காட்டி மறுகிடை ஆடும் நாளில்    3.3.21
  
671 தண் மலர் அலங்கல் தாதை தாய் மனம் களிப்ப வந்து             
 புண்ணிய கங்கை நீரில் புனிதமாம் திருவாய் நீரில்          
 உண்ணனைந்து அமுதம் ஊறி ஒழுகிய மழலைத் தீஞ் சொல்          
 வண்ண மென் பவளச் செவ்வாய் குதட்டியே வளரா நின்றார்      3.3.22
  
672 பொரு புலிப் பார்வைப் பேழ்வாய் முழை எனப் பொற்கை நீட்டப்            
 பரிஉடைத் தந்தை கண்டு பைந்தழை கைக் கொண்டோ ச்ச          
 இரு சுடர்க் குறு கண் தீர்க்கும் எழில் வளர் கண்ணீர் மல்கி       
 வருதுளி முத்தம் அத்தாய் வாய் முத்தம் கொள்ள மாற்றி          3.3.23
  
673 துடிக் குறடு உருட்டி ஓடித் தொடக்கு நாய்ப் பாசம் சுற்றிப்         
 பிடித்து அறுத்து எயினப் பிள்ளைப் பேதையர் இழைத்த வண்டல்      
 அடிச் சிறு தளிரால் சிந்தி அருகுறு சிறுவரோடும்    
 குடிச் செறு குரம்பை எங்கும் குறு நடை குறும்பு செய்து    3.3.24
  
674 அனையன பலவும் செய்தே ஐந்தின் மேல் ஆன ஆண்டின்              
 வனை தரு வடிவார் கண்ணி மறச் சிறு மைந்த ரோடும்   
 சினை மலர்க் காவுகள் ஆடி செறிகுடிக் குறிச்சி சூழ்ந்த         
 புனை மருப் புழலை வேலிப் புறச்சிறு கானிற் போகி  3.3.25
  
675 கடு முயல் பறழினோடுங் கான ஏனத்தின் குட்டி         
 கொடு வரிக் குருளை செந்நாய் கொடுஞ் செவிச் சாபம் ஆன      
 முடுகிய விசையில் ஓடித் தொடர்ந்து உடன் பற்றி முற்றத்து       
 இடு மரத் திரளில் கட்டி வளப்பன எண்ணிலாத     3.3.26
  
676அலர் பகல் கழிந்த அந்தி ஐயவிப் புகையும் ஆட்டிக்      
 குலமுது குறத்தி ஊட்டிக் கொண்டு கண் துயிற்றிக் கங்குல்          
 புலர ஊன் உணவு நல்கிப் புரி விளையாட்டின் விட்டுச்   
 சில முறை ஆண்டு செல்ல சிலை பயில் பருவம் சேர்ந்தார்    3.3.27
  
677 தந்தையும் மைந்தனாரை நோக்கித் தன் தடித்த தோளால்          
 சிந்தை உள் மகிழப் புல்லிச் சிலைத் தொழில் பயிற்ற வேண்டி   
 முந்தை அத் துறையில் மிக்க முதியரை அழைத்துக் கூட்டி          
 வந்த நாள் குறித்தது எல்லாம் மறவர்க்குச் சொல்லி விட்டான்  3.3.28
  
678 வேடர் தம் கோமான் நாதன் வென்றி வேள் அருளால் பெற்ற        
 சேடரின் மிக்க செய்கைத் திண்ணன் வில் பிடிக்கின்றான் என்று    
 ஆடியல் துடியும் சாற்றி அறைந்த பேர் ஓசை கேட்டு     
 மாடுயர் மலைகள் ஆளும் மறக் குலத் தலைவர் எல்லாம் 3.3.29
  
679 மலை படு மணியும் பொன்னும் தரளமும் வரியின் தோலும்          
 கொலை புரி களிற்றுக் கோடும் பீலியின் குவையும் தேனும்      
 தொலைவில் பல் நறவும் ஊனும் பலங்களும் கிழங்கும் துன்றச்        
 சிலை பயில் வேடர் கொண்டு திசை தொறும் நெருங்க வந்தார் 3.3.30
  
680 . மல்கிய வளங்கள் எல்லாம் நிறைந்திட மாறில் சீறூர்         
 எல்லையில் அடங்கா வண்ணம் ஈண்டினர் கொணர்ந்தா எங்கும்         
 பல்பெருங் கிளைஞர் போற்றப் பராய்க் கடன் பலவும் செய்து       
 வில் விழா எடுக்க என்று விளம்பினான் வேடர் கோமன்      3.3.31
  
681 பான்மையில் சமைத்துக் கொண்டு படைக்கலம் வினைஞர் ஏந்த        
 தேனலர் கொன்றையார் தம் திருச்சிலைச் செம்பொன் மேரு       
 வானது கடலின் நஞ்சும் ஆக்கிட அவர்க்கே பின்னும்     
 கான ஊன் அமுதம் ஆக்கும் சிலையினைக் காப்புச் செய்தார்     3.3.32
  
682  சிலையினைக் காப்புக் கட்டும் திண் புலி நரம்பில் செய்த       
 நலமிகு காப்பு நன்னாண் நாகனார் பயந்த நாகர்      
 குலம் விளங்கு கரிய குன்றின் கோலம் முன்கையில் சேர்த்தி      
 மலை உறை மாக்கள் எல்லாம் வாழ்த்த எடுத்து இயம்பினார்கள்  3.3.33
  
683 ஐவன அடிசில் வெவ்வேறு அமைந்தன புற்பாற் சொன்றி            
 மெய் வரைத் தினை மென் சோறு மூங்கில் வன் பதங்கள் மற்றும்     
 கைவினை எயினர் ஆக்கிக் கலந்த ஊன் கிழங்கு துன்றச்          
 செய் வரை உய்ப்ப எங்கும் கலந்தனர் சினவில் வேடர்   3.3.34
  
684 செம் தினை இடியும் தேனும் அருந்துவார் தேனில் தோய்த்து         
 வெந்த ஊன் அயில்வார் வேரி விளங்கனி கவளம் கொள்வார்      
 நந்திய ஈயல் உண்டி நசையொடு மிசைவார் வெவ்வேறு   
 அந்தமில் உணவின் மேலோர் ஆயினர் அளவிலார்கள் 3.3.35
  
685  அயல் வரைப் புலத்தின் வந்தார் அருங்குடி இருப்பின் உள்ளார்       
 இயல் வகை உணவில் ஆர்ந்த எயிற்றியர் எயினர் எல்லாம்        
 உயர் கதிர் உச்சி நீங்க ஒழிவில் பல் நறவு மாந்தி         
 மயலுறு களிப்பின் நீடி வரிசிலை விழவு கொள்வார்  3.3.36
  
686 பாசிலைப் படலைச் சுற்றிப் பன் மலர்த் தொடையல் சூடிக்         
 காசுடை வடத் தோல் கட்டி கவடி மெய்க் கலன்கள் பூண்டார்        
 மாசில் சீர் வெட்சி முன்னா வருதுறைக் கண்ணி சூடி    
 ஆசில் ஆசிரியன் ஏந்தும் அடற் சிலை மருங்கு சூழ்ந்தார்    3.3.37
  
687 தொண்டக முரசும் கொம்பும் துடிகளும் துளை கொள் வேயும்          
 எண்டிசை நிறைந்து விம்ம எழுந்த பேர் ஒலியினோடும்          
 திண்டிறல் மறவர் ஆர்ப்புச் சேண் விசும்பு இடித்துச் செல்லக்        
 கொண்ட சீர் விழவு பொங்கக் குறிச்சியை வலம் கொண்டார்கள்   3.3.38
  
688 குன்றவர் களி கொண்டாடக் கொடிச்சியர் துணங்கை ஆட           
 துன்றிய மகிழ்ச்சியோடும் சூர் அரமகளிர் ஆட       
 வென்றி வில் விழவினோடும் விருப்புடை ஏழாம் நாளாம்        
 அன்றிரு மடங்கு செய்கை அழகுற அமைத்த பின்னர்   3.3.39
  
689 வெங்கதிர் விசும்பின் உச்சி மேவிய பொழுதில் எங்கும்         
 மங்கல வாழ்த்து மல்க மருங்கு பல்லியங்கள் ஆர்ப்பத்     
 தங்கள் தொல் மரபின் விஞ்சைத் தனுத் தொழில் வலவர் தம்பால்   
 பொங்கொளிக் கரும் போர் ஏற்றைப் பொருசிலை பிடிப்பித்தார்கள்    3.3.40
  
690 பொற்றட வரையின் பாங்கர்ப் புரிவுறு கடன் முன் செய்த          
 வில் தொழில் களத்தில் நண்ணி விதிமுறை வணங்கி மேவும்      
 அற்றை நாள் தொடங்கி நாளும் அடல் சிலை ஆண்மை முற்றக்       
 கற்றனர் என்னை ஆளும் கானவர்க்கு அரிய சிங்கம்        3.3.41
  
691  வண்ணவெஞ் சிலையும் மற்றப் படைகளும் மலரக் கற்று             
 கண்ணகல் சாயல் பொங்கக் கலை வளர் திங்களே போல்          
 எண்ணிரண்டு ஆண்டின் செவ்வி எய்தினார் எல்லை இல்லாப்          
 புண்ணியம் தோன்றி மேல் மேல் வளர் அதன் பொலிவு போல்வார்     3.3.42
  
 692 இவ் வண்ணம் திண்ணனார் நிரம்பு நாளில் 
  இருங் குறவர் பெருங்குறிச்சிக்கு இறைவன் ஆய    
 மை வண்ண வரை நெடுந் தோள் நாகன் தானும் மலை எங்கும் 
  வனம் எங்கும் வரம்பில் காலம்      
 கை வண்ணச் சிலை வேட்டை ஆடித் தெவ்வர் கண 
  நிரைகள் பல கவர்ந்து கானம் காத்து         
 மெய் வண்ணந்தளர் மூப்பின் பருவம் எய்தி வில்லுழவின் 
  பெரு முயற்சி மெலிவன் ஆனான்       3.3.43
  
693 அங்கண் மலைத் தடஞ்சாரல் புனங்கள் எங்கும் 
  அடலேனம் புலி கரடி கடமை ஆமா   
 வெங் கண் மரை கலையொடு மான் முதலாய் உள்ள மிருகங்கள் 
  மிக நெருங்கி மீதூர் காலைத்     
 திங்கள் முறை வேட்டை வினை தாழ்தது என்று சிலை 
  வேடர் தாம் எல்லாம் திரண்டு சென்று         
 தங்கள் குல முதல் தலைவன் ஆகி உள்ள தண் தெரியல் 
  நாகன் பால் சார்ந்து சொன்னார்      3.3.44
  
694 சொன்ன உரை கேட்டலுமே நாகன் தானும் சூழ்ந்து 
  வரும் தன் மூப்பின் தொடர்வு நோக்கி        
 முன் அவர்கட்கு உரை செய்வான் மூப்பினாலே முன்பு போல் 
  வேட்டையினில் முயல கில்லேன்     
 என் மகனை உங்களுக்கு நாதனாக எல்லீரும் கைக் 
  கொண்மின் என்ற போதின்        
 அன்னவரும் இரங்கிப் பின் மகிழ்ந்து தம் கோன் அடி வணங்கி 
  இம் மாற்றம் அரைகின்றார்கள்        3.3.45
  
695 இத்தனை காலமும் நினது சிலைக் கீழ் தங்கி இனிது 
  உண்டு தீங்கு இன்றி இருந்தோம் இன்னும்        
 அத்த! நினது அருள் வழியே நிற்பது அல்லால் அடுத்த நெறி 
  வேறு உளதோ அதுவே அன்றி       
 மெய்த்த விறல் திண்ணனை உன் மரபில் சால மேம் படவே 
  பெற்று அளித்தாய் விளங்கு மேன்மை  
 வைத்த சிலை மைந்தனை ஈண்டு அழைத்து நுங்கள் வரை 
  ஆட்சி அருள் என்றார் மகிழ்ந்து வேடர்   3.3.46
  
696 சிலை மறவர் உரை செய்ய நாகன் தானும் திண்ணனை 
  முன் கொண்டுவரச் செப்பி விட்டு    
 மலை மருவு நெடும் கானில் கன்னி வேட்டை மகன் போகக் 
  காடு பலி மகிழ்வு ஊட்ட         
 தலை மரபின் வழி வந்த தேவராட்டிதனை அழைமின் என 
  அங்குச் சார்ந்தோர் சென்று        
 நிலைமை அவள் தனக்கு உரைப்ப நரை மூதாட்டி நெடிது வந்து 
  விருப்பினோடும் கடிது வந்தாள்       3.3.47
  
697  கானில் வரித்தளிர் துதைந்த கண்ணி சூடிக் கலை 
  மருப்பின் அரிந்த குழை காதில் பெய்து       
 மானின் வயிற்று அரிதாரத் திலகம் இட்டு மயில் கழுத்து 
  மனவு மணி வடமும் பூண்டு          
 தான் இழிந்து இரங்கி முலை சரிந்து தாழத் தாழைப்பீலி 
  மரவுரி மேல் சார எய்திப்       
 பூ நெருங்கு தோரை மலி சேடை நல்கிப் போர் வேடர் 
  கோமானைப் போற்றி நின்றாள்   3.3.48
  
698 நின்ற முதுகுறக்கோலப் படிமத்தாளை நேர் நோக்கி 
  அன்னை நீ நிரப்பு நீங்கி       
 நன்று இனிதின் இருந்தனையோ என்று கூறும் நாகன் 
  எதிர் நலம் பெருக வாழ்த்தி நல்ல  
 மென் தசையும் ஈயலொடு நறவும் வெற்பில் விளை 
  வளனும் வேண்டிற்று எல்லாம்         
 அன்று நீ வைத்தபடி பெற்று வாழ்வேன் அழைத்த பணி 
  என் என்றாள் அணங்கு சார்ந்தாள்   3.3.49
  
699 கோட்டமில் என்குல மைந்தன் திண்ணன் எங்கள் 
  குலத் தலைமை யான் கொடுப்பக்கொண்டு பூண்டு     
 பூட்டுறு வெஞ் சிலை வேடர் தம்மைக் காக்கும் பொருப்புரிமை 
  புகுகின்றான் அவனுக்கு என்றும்       
 வேட்டை வினை எனக்கு மேலாக வாய்த்து வேறு 
  புலங் கவர் வென்றி மேவு மாறு     
 காட்டிலுறை தெய்வங்கள் விரும்பி உண்ணக் காடு பலி 
  ஊட்டு என்றான் கவலை இல்லான்   3.3.50
  
700  மற்று அவன்தன் மொழி கேட்ட வரைச் சூராட்டி மனமகிழ்ந்து 
  இங்கு அன்போடு வருகின்றேனுக்கு     
 எற்றையினுங் குறிகள் மிக நல்ல ஆன இதனாலே உன் 
  மைந்தன் திண்ணனான வெற்றி வரிச்  
 சிலையோன் நின் அளவில் அன்றி மேம்படுகின்றான் 
  என்று விரும்பி வாழ்த்திக்        
 கொற்றவன் தெய்வங்கள் மகிழ ஊட்ட வேண்டுவன 
  குறைவின்றிக் கொண்டு போனாள்      3.3.51
  
701 தெய்வ நிகழ் குற முதியாள் சென்ற பின்பு திண்ணனார் 
  சிலைத் தாதை அழைப்பச் சீர்கொள்         
 மைவிரவு நறுங் குஞ்சி வாசக் கண்ணி மணி நீல 
  ஒன்று வந்தது என்னக்             
 கைவிரவு சிலை வேடர் போற்ற வந்து காதல் புரி 
  தாதை கழல் வணங்கும் போதில்     
 செய்வரை போல் புயம் இரண்டும் செறியப் புல்லிச் 
  செழும் புலித்தோல் இருக்கையின் முன்சேர வைத்தான்    3.3.52
  
702  முன் இருந்த மைந்தன் முகம் நோக்கி நாகன் 
  மூப்பு எனை வந்து அடைந்தலினால் முன்புபோல            
 என்னுடைய முயற்சியினால் வேட்டை ஆட இனி 
  எனக்குக் கருத்து இல்லை எனக்கு மேலாய்        
 மன்னு சிலை மலையர் குலக் காவல் பூண்டு மாறு 
  எறிந்து மா வேட்டை ஆடி என்றும்            
 உன்னுடைய மரபு உரிமை தாங்குவாய் என்றுடைய 
  தோலும் சுரிகையும் கைக் கொடுத்தான் அன்றே 3.3.53
  
703 தந்தை நிலை உள்கொண்டு தளர்வு கொண்டு தங்கள் 
  குலத் தலைமைக்குச் சார்வு தோன்ற   
 வந்த குறைபாடு அதனை நிரப்புமாறு மனம் கொண்ட 
  குறிப்பினால் மறாமை கொண்டு     
 முந்தையவன் கழல் வணங்கி முறைமை தந்த முதல் சுரிகை 
  உடை தோலும் வாங்கிக் கொண்டு    
 சிந்தை பரங்கொள நின்ற திண்ணனார்க்குத் திருத் 
  தாதை முகம் மலர்ந்து செப்புகின்றான் 3.3.54
  
704 நம்முடைய குல மறவர் சுற்றத்தாரை நான் கொண்டு 
  பரித்து அதன் மேல் நலமே செய்து   
 தெம் முனையில் அயற் புலங்கள் கவர்ந்து கொண்ட திண் 
  சிலையின் வளமொழியாச் சிறப்பின் வாழ்வாய்         
 வெம் முனையின் வேட்டைகளும் உனக்கு வாய்க்கும் 
  விரைந்து நீ தாழாதே வேட்டை ஆட         
 இம் முரண் வெஞ் சிலை வேடர் தங்களோடும் எழுக என 
  விடை கொடுத்தான் இயல்பில் நின்றான்    3.3.55
  
705 செங்கண் வயக் கோளரியேறு அன்ன திண்மை 
  திண்ணனார் செய் தவத்தின் பெருமை பெற்ற             
 வெங்கண் விறல் தாதை கழல் வணங்கி நின்று விடை 
  கொண்டு புறம் போந்து வேடரோடும்  
 மங்கல நீர்ச் சுனை படிந்து மனையின் வைகி வைகிருளின் 
  புலர் காலை வரிவிற் சாலைப்     
 பொங்கு சிலை அடல் வேட்டைக் கோலம் கொள்ளப் புனை 
  தொழில் கை வினைஞரோடும் பொலிந்து புக்கார்        3.3.56
  
706 நெறி கொண்ட குஞ்சிச் சுருள் துஞ்சி நிமிர்ந்து பொங்க         
 முறி கொண்ட கண்ணிக்கு இடை மொய்யொளிப் பீலி சேர்த்தி    
 வெறி கொண்ட முல்லைப் பிணைமீது குறிஞ்சி வெட்சி          
 செறி கொண்ட வண்டின் குலம் சீர் கொளப் பின்பு செய்து    3.3.57
  
707 முன் நெற்றியின் மீது முருந்திடை வைத்த குன்றி       
 தன்னில் புரி கொண்ட மயிர் கயிறாரச் சாத்தி     
 மின்னல் திகழ் சங்கு விளங்கு வெண் தோடு காதின்    
 மன்னிப் புடை நின்றன மா மதி போல வைக     3.3.58
  
708  கண்டத்திடை வெண் கவடிக் கதிர் மாலை சேர        
 கொண்டக் கொடு பன் மணி கோத்திடை ஏனக் கோடு   
 துண்டப் பிறை போல்வன தூங்கிட வேங்கை வன்தோல்    
 தண்டைச் செயல் பொங்கிய சன்ன வீரம் தயங்க    3.3.59
  
709   மார்பில் சிறு தந்த மணித்திரள் மாலைத் தாழத்            
 தாரிற் பொலி தோள் வலயங்கள் தழைத்து மின்னச்    
 சேர்விற் பொலி கங்கண மீது திகழ்த முன் கைக்     
 கார்விற் செறி நாண் எறி கைச் செறி கட்டி கட்டி   3.3.60
  
710   அரையில் சரணத்து உரி ஆடையின் மீது பௌவத்து            
 திரையில் படு வெள்ளலகு ஆர்த்து விளிம்பு சேர்த்தி   
 நிரையில் பொலி நீளுடை தோல்கரி கைப்புறம் சூழ்          
 விரையில் துவர் வார் விசி போக்கி அமைத்து வீக்கி      3.3.61
  
711   வீரக் கழல் காலின் விளங்க அணிந்து பாதம்       
 சேரத் தொடு நீடு செருப்பு விருப்பு வாய்ப்பப்       
 பாரப் பெரு வில் வலம் கொண்டு பணிந்து திண்ணன்     
 சாரத் திருத்தாள் மடித்து ஏற்றி வியந்து தாங்கி     3.3.62
  
712   அங்கு அப்பொழுதில் புவனத்து இடர் வாங்க ஓங்கித்            
 துங்கப் பெரு மா மழை போன்று துண் என்று ஒலிப்ப     
 வெங்கண் சின நீடு விலங்கு விலங்கி நீங்கச்       
 செங்கைத் தலத்தால் தடவிச் சிறு நாண் எறிந்தார் 3.3.63
  
713    பல்வேறு வாளி புதை பார்த்து உடன் போத ஏவி    
 வில் வேடர் ஆயத் துடி மேவி ஒலிக்கு முன்றில்       
 சொல் வேறு வாழ்த்துத் திசைதோறும் துதைந்து விம்ம   
 வல்லேறு போல்வார் அடல் வாளி தெரிந்து நின்றார்   3.3.64
  
714   மானச் சிலை வேடர் மருங்கு நெருங்கும் போதில்     
 பானற்குல மாமலரில் படர் சோதியார் முன்         
 தேனற்றசை தேறல் சருப் பொரி மற்றும் உள்ள        
 கானப் பலி நேர் கடவுள் பொறையாட்டி வந்தாள்   3.3.65
  
715   நின்று எங்கும் மொய்க்கும் சிலை வேடர்கள் நீங்கப் புக்குச்      
 சென்று அங்கு வள்ளல் திரு நெற்றியில் சேடை சாத்தி          
 உன் தந்தை தந்தைக்கும் இந் நன்மைகள் உள்ள வல்ல      
 நன்றும் பெரிது விறல் நம்மளவு அன்று இது என்றாள்     3.3.66
  
716   அப் பெற்றியில் வாழ்த்தும் அணங்குடை ஆட்டி தன்னைச்           
 செப்பற்கு அரிதாய சிறப்பு எதிர் செய்து போக்கிக் கைப் பற்றிய        
 திண் சிலை கார் மழை மேகம் என்ன      
 மெய்ப் பொற்புடை வேட்டையின் மேல் கொண்டு எழுந்து போந்தார்3.3.67
  
717   தாளில் வாழ் செருப்பர் தோல் தழைத்த நீடு தானையர்        
 வாளியோடு சாபம் மேவு கையர் வெய்ய வன் கணார்    
 ஆளி ஏறு போல ஏகும் அண்ணலார் முன் எண்ணிலார்      
 மீளி வேடர் நீடு கூட்டம் மிக்கு மேல் எழுந்ததே     3.3.68
  
718   வன் தொடர் பிணித்த பாசம் வன் கை மள்ளர் கொள்ளவே       
 வென்றி மங்கை வேடர் வில்லின் மீது மேவு பாதமுன்   
 சென்று நீளுமாறு போல்வ செய்ய நாவின் வாய வாய்   
 ஒன்றோடு ஒன்று நேர் படாமல் ஓடு நாய்கள் மாடெலாம்  3.3.69
  
719   போர் வலைச் சிலைத் தொழில் புறத்திலே விளைப்பச்        
 சார் வலைத் தொடக்கு அறுக்க ஏகும் ஐயர் தம் முன்னே   
 கார் வலைப் படுத்த குன்று கானமா வளைக்க நீள்      
 வார் வலைத் திறம் சுமந்து வந்த வெற்பர் முந்தினார்3.3.70
  
720    நண்ணி மா மறைக் குலங்கள் நாட என்று நீடும் அத்           
 தண்ணிலா அடம்பு கொன்றை தங்கு வேணியார் தமைக்    
 கண்ணில் நீடு பார்வை ஒன்று கொண்டு காணும் அன்பர் முன்         
 எண்ணில் பார்வை கொண்டு வேடர் எம் மருங்கும் ஏகினார்      3.3.71
  
721    கோடுமுன் பொலிக்கவும் குறுங் கணா குளிக்குலம்     
 மாடு சென்று இசைப்பவும் மருங்கு பம்பை கொட்டவும்     
 சேடு கொண்டகை விளிச் சிறந்த ஓசை செல்லவும்     
 காடு கொண்டு எழுந்த வேடு கை வளைந்து சென்றதே  3.3.72
  
722    நெருங்கு பைந்தருக் குலங்கள் நீடு காடு கூட நேர்    
 வருங்கருஞ் சிலைத் தடக்கை மான வேடர் சேனை தான்   
 பொருந் தடந் திரைக்கடல் பரப்பு இடைப் புகும் பெருங்          
 கருந்தரங்க நீள் புனல் களிந்தி கன்னி ஒத்ததே   3.3.73
  
723    தென் திசைப் பொருப்புடன் செறிந்த கானின் மான் இனம்      
 பன்றி வெம் மரைக் கணங்கள் ஆதியான பல் குலம்      
 துன்றி நின்ற என்றடிச் சுவட்டின் ஒற்றர் சொல்லவே     
 வன் தடக்கை வார்கொடு எம் மருங்கும் வேடர் ஓடினார்3.3.74
  
724    ஓடி எறிந்து வாரொழுக்கி யோசனைப் பரப்பு எலாம்         
 நெடிய திண் வலைத் தொடக்கு நீளிடைப் பிணித்து நேர்        
 கடி கொளப் பரந்த காடு காவல் செய்து அமைத்த பின்          
 செடி தலைச் சிலைக்கை வேடர் திண்ணனார் முன் நண்ணினார்    3.3.75
  
725    வெஞ்சிலைக்கை வீரனாரும் வேடரோடு கூடி முன்     
 மஞ்சலைக்கு மாமலை சரிப் புறத்து வந்த மா         
 அஞ்சுவித்து அடர்க்கும் நாய்கள் அட்டமாக விட்டு நீள்   
 செஞ்சரத்தினோடு குழல் செய்த கானுள் எய்தினர்   3.3.76
  
726    வெய்ய மா எழுப்ப ஏவி வெற்பராயம் ஓடி நேர்     
 எய்யும் வாளி முன் தெரிந்து கொண்டு செல்ல எங்கணும்   
 மொய் குரல் துடிக் குலங்கள் பம்பை முன் சிலைத்து எழக்          
 கை விளித்து அதிர்த்து மா எழுப்பினார்கள் கானெலாம்      3.3.77
  
727    ஏனமோடு மான் இனங்கள் எண்கு திண் கலைக் குலம்            
 கான மேதி யானை வெம் புலிக் கணங்கள் கான் மரை   
 ஆன மா அநேக மா வெருண்டு எழுந்து பாய முன்        
 சேனை வேடர் மேல் அடர்ந்து சீறி அம்பில் நூறினார்  3.3.78
  
728    தாளறுவன் இடை துணிவன தலை துமிவன கலைமா     
 வாளிகளொடு குடல் சொரிதர மறிவன சில மரை மா         
 நீளுடல் விடு சரம் உருவிட நிமிர்வன மிடை கட மா         
 மீளிகொள் கணை படும் உடல் எழ விழுவன பல உழையே     3.3.79
  
729    வெங்கணை படு பிடர் கிழிபட விசை உருவிய கயவாய்       
 செங் கனல் விட அதனொடு கணை செறிய முன் இரு கருமா        
 அங்கு எழும் சிரம் உருவிய பொழுது அடல் எயிறு உற அதனைப்     
 பொங்கிய சினமொடு கவர்வன புரைவன சில புலிகள்  3.3.80
  
730    பின் மறவர்கள் விடு பகழிகள் பிற குற வயிறிடை போய்    
 முன் நடுமுக மிசை உருவிட முடுகிய விசையுடன் அக்    
 கொன் முனை அடு சரம் இனம் எதிர் குறுகிய முகம் உருவத்        
 தன் எதிர் எதிர் பொருவன நிகர் தலையன பல கலைகள்      3.3.81
  
731    கரு வரை ஒரு தனுவொடு விசை கடுகியது என முனை நேர்      
 குரிசில் முன் விடும் அடுசரம் எதிர் கொலை பயில் பொழுது அவையே       
 பொரு கரி யொடு சின அரியிடை புரையறவுடல் புகலால்       
 வரும் இரவொடு பகல் அணைவன என மிடையும் அவ்வனமே   3.3.82
  
732    நீளிடை விசை மிசை குதிகொள நெடு முகில் தொட எழு மான்        
 தாளுறு கழல் மறவர்கள் விடு சரம் நிரை தொடர்வன தாம்       
 வாள் விடுகதிர் மதி பிரிவுற வருமென விழும் உழையைக்       
 கோளொடு பயில் பணி தொடர் நிலை கொளவுள எதிர் பலவே    3.3.83
  
733    கடல் விரி புனல் கொள விழுவன கரு முகிலென நிரையே     
 படர்வொடு செறி தழை பொதுளிய பயில் புதல் வனம் அதன் மேல்          
 அடலுறு சரம் உடலுற வரை அடியிடம் அலமரலால்       
 மிடை கரு மரை கரடிகள் ஓடு விழுவன வன மேதி      3.3.84
  
734    பல துறைகளின் வெருவரலொடு பயில் வலையற நுழை மா       
 உலமொடு படர்வன தகையுற உறு சினமொடு கவர் நாய்          
 நிலவிய இரு வினை வலை இடை நிலை சுழல் பவர் நெறி சேர்   
 புலனுறு மனனிடை தடைசெய்த பொறிகளின் அலவுளவே    3.3.85
  
735    துடியடியன மடி செவியன துறுகய முனி தொடரார்    
 வெடி பட விரி சிறு குருளைகள் மிசை படு கொலை விரவார்    
 அடி தளர்வுறு கரு உடையன அணை உறு பிணை அலையார்   
 கொடியன எதிர் முடுகியும் உறு கொலை புரி சிலை மறவர்    3.3.86
  
736    இவ்வகை வரு கொலை மறவினை எதிர் நிகழ்வுழி அதிரக்     
 கைவரைகலும் வெருவுற இடை கான் எழுவதோர் ஏனம்     
 பெய் கருமுகில் என இடியொடு பிதிர் கனல் விழி சிதறி      
 மொய் வலைகளை அற நிமிர் முடுகிய கடு விசையில்   3.3.87
  
737    போமது தணை அடுதிறலொடு பொரு மறவர்கள் அரியேறு       
 ஆமவர் தொடர்வுறும் விசையுடன் அடி வழி செலும் அளவில்        
 தாம் ஒருவரும் அறிகிலரவர் தனி தொடர்வுழி அதன்மேல்        
 ஏமுனை அடு சிலை விடலைகள் இருவர்கள் அடி பிரியார்     3.3.88
  
738    நாடிய கழல் வயவர்கள் அவர் நாணனும் நெடு வரிவில்         
 காடனும் எனும் இருவரும் மலை காவலரொடு கடிதில்     
 கூடினர் விடு பகழிகளொடு கொலை ஞமலிகள் வழுவி   
 நீடிய சரி படர்வது தரு நீழலின் விரை கேழல்      3.3.89
  
739    குன்றியை நிகர் முன் செற எரி கொடு விழி இடக் குரல் நீள்         
 பன்றியும் அடல் வன் திறலொடு படர் நெறி நெடிதோடித்        
 துன்றியது ஒரு குன்று அடி வரை சுலவிய நெறி குழல்    
 சென்று அதனிடை நின்றது வலிது தெருமர நிரையில்    3.3.90
  
740    அத் தரு வளர் சுழல் இடை அடை அதன் நிலை அறிபவர் முன்     
 கைத் தெரி கணையினில் அடுவது கருதலர் விசை கடுகி         
 மொய்த்தெழு சுடர் விடு சுரிகையை முனை பெற எதிர் உருவி     
 குத்தினர் உடல் முறிபட வெறி குல மறவர்கள் தலைவர்           3.3.91
  
741    வேடர் தங்கரிய செங்கண் வில்லியார் விசையில் குத்த       
 மாடிரு துணியாய் வீழ்ந்த வராகத்தைக் கண்டு நாணன்    
 காடனே இதன் பின் இன்று காதங்கள் பல வந்து எய்த்தோம்        
 ஆடவன் கொன்றான் அச்சோ என்று அடியில் தாழ்ந்தார்    3.3.92
  
742    மற்றவர் திண்ணனார்க்கு மொழிகின்றார் வழி வந்து ஆற்ற      
 உற்றது பசி வந்து எம்மை உதவிய இதனைக் காய்ச்சிச்          
 சற்று நீ அருந்தி யாமும் தின்று தண்ணீர் குடித்து      
 வெற்றி கொள் வேட்டைக் காடு குருகுவோம் மெல்ல என்றார்    3.3.93
  
743    என்று அவர் கூற நோக்கித் திண்ணனார் தண்ணீர் எங்கே        
 நன்றும் இவ் வனத்தில் உள்ளது என்று உரை செய்ய நாணன்          
 நின்ற இப் பெரிய தேக்கின் அப்புறம் சென்றால் நீண்ட         
 குன்றினுக்கு அயலே ஓடும் குளிர்ந்த பொன் முகலி என்றான்     3.3.94
  
744    பொங்கிய சின வில் வேடன் சொன்னபின் போவோம் அங்கே           
 இங்கிது தன்னைக் கொண்டு போதுமின் என்று தாமும்     
 அங்கது நோக்கிச் சென்றார் காவதம் அரையில் கண்டார்         
 செங்கண் ஏறு உடையார் வைகும் திருமலைச் சாரல் சோலை     3.3.95
  
745     நாணனே தோன்றும் குன்றில் நாணுவோம் என்ன நாணன்         
 காண நீ போதின் நல்ல காட்சியே காணும் இந்தச்    
 சேணுயர் திருக் காளத்தி மலை மிசை எழுந்து செவ்வே          
 கோணமில் குடுமித் தேவர் இருப்பர் கும்பிடலாம் என்றான்      3.3.96
  
746    ஆவதென் இதனைக் கண்டு இங்கு அணை தொறும் என் மேல் பாரம்            
 போவது ஒன்று உளது போலும் ஆசையும் பொங்கி மேல் மேல்       
 மேவிய நெஞ்சும் வேறோர் விருப்புற விரையா நிற்கும்         
 தேவர் அங்கு இருப்பது எங்கே போகென்றார் திண்ணனார் தாம்    3.3.97
  
747    உரை செய்து விரைந்து செல்ல அவர்களும் உடனே போந்து       
 கரை வளர் கழையின் முத்தும் கார் அகில் குறடும் சந்தும்         
 வரை தரு மணியும் பொன்னும் வயிரமும் புளினம் தோறும்         
 திரைகள் முன் திரட்டி வைத்த திரு முகலியினைச் சார்ந்தார்   3.3.98
  
748    ஆங்கு அதன் கரையின் பாங்கோர் அணி நிழல் கேழல் இட்டு     
 வாங்கு வில் காடன் தன்னை மரக் கடை தீக் கோல் பண்ணி       
 ஈங்கு நீ நெருப்புக் காண்பாய் இம்மலை ஏறிக் கண்டு    
 நாங்கள் வந்து அணைவோம் என்று நாணனும் தாமும் போந்தார்     3.3.99
  
749    அளி மிடை கரை சூழ் சோலை அலர்கள் கொண்டு அணைந்த ஆற்றின்        
 தெளி புனல் இழிந்து சிந்தை தெளிவுறும் திண்ணனார் தாம்       
 களி வரும் மகிழ்ச்சி பொங்கக் காளத்தி கண்டு கொண்டு        
 குளிர் வரு நதி ஊடு ஏகிக் குலவரைச் சாரல் சேர்ந்தார்    3.3.100
    
750    கதிரவன் உச்சி நண்ணக் கடவுள் மால் வரையின் உச்சி        
 அதிர் தரும் ஓசை ஐந்தும் ஆர் கலி முழக்கம் காட்ட    
 இது என் கொல் நாணா என்றார்க்கு இம் மலைப் பெருந்தேன் சூழ்ந்து   
 மது மலர் ஈக்கள் மொய்த்து மருங்கு எழும் ஒலி கொல் என்றான்      3.3.101
  
 751   முன்பு செய் தவத்தின் ஈட்டம் முடிவிலா இன்பம் ஆன           
 அன்பினை எடுத்துக் காட்ட அளவிலா ஆர்வம் பொங்கி   
 மன் பெரும் காதல் கூர வள்ளலார் மலையை நோக்கி    
 என்பு நெக்கு உருகி உள்ளத்து எழு பெரு வேட்கை யோடும்      3.3.102
  
752   நாணனும் அன்பும் முன்பு நளிர் வரை ஏறத் தாமும்      
 பேணு தத்துவங்கள் என்னும் பெருகு சோபானம் ஏறி      
 ஆணையாம் சிவத்தைச் சாரா அணைபவர் போல ஐயர்    
 நீணிலை மலையை ஏறி நேர் படச் செல்லும் போதில்            3.3.103
  
753   திங்கள் சேர் சடையார் தம்மைச் சென்றவர் காணா முன்னே       
 அம் கண்ணர் கருணை கூர்ந்த அருள் திரு நோக்கம் எய்தத்          
 தங்கிய பவத்தின் முன்னைச் சார்பு விட்டு அகல நீங்கிப்        
 பொங்கிய ஒளியின் நீழல் பொருவில் அன்பு உருவம் ஆனார்        3.3.104
  
754   மாகமார் திருக் காளத்தி மலை எழு கொழுந்தாய் உள்ள        
 ஏக நாயகரைக் கண்டார் எழுந்த பேர் உவகை அன்பின்   
 வேகம் ஆனது மேல் செல்ல மிக்கது ஓர் விரைவின் ஓடும்         
 மோகமாய் ஓடிச் சென்றார் தழுவினார் மோந்து நின்றார்       3.3.105
  
755   நெடிது போது உயிர்த்து நின்று நிறைந்து எழு மயிர்க்கால் தோறும்        
 வடிவெலாம் புளகம் பொங்க மலர்க் கண்ணீர் அருவி பாய         
 அடியனேற்கு இவர் தாம் இங்கே அகப்பட்டார் அச்சோ என்று        
 படி இலாப் பரிவு தான் ஓர் படிவமாம் பரிசு தோன்ற    3.3.106
  
756    வெம் மறக் குலத்து வந்த வேட்டுவச் சாதியார் போல்         
 கைம் மலை கரடி வேங்கை அரி திரி கானம் தன்னில்          
 உம்முடன் துணையாய் உள்ளார் ஒருவரும் இன்றிக் கெட்டேன்          
 இம் மலைத் தனியே நீர் இங்கு இருப்பதே என்று நைந்தார்       3.3.107
  
757   கைச்சிலை விழுந்தது ஓரார் காளையார் மீள இந்தப்          
 பச்சிலையோடும் பூவும் பறித்திட்டு நீரும் வார்த்து    
 மச்சிது செய்தார் யாரோ என்றலும் மருங்கு நின்ற     
 அச்சிலை நாணன் தானும் நான் இது அறிந்தேன் என்பான்    3.3.108
  
758    வன்றிறல் உந்தை யோடு மா வேட்டை ஆடிப் பண்டிக்           
 குன்று இடை வந்தோம் ஆகக் குளிர்ந்த நீர் இவரை ஆட்டி         
 ஒன்றிய இலைப் பூச்சூட்டி ஊட்டி முன்பு அறைந்த தேர் பார்ப்பான்     
 அன்றிது செய்தான் இன்றும் அவன் செய்தது ஆகும் என்றான்    3.3.109
  
759    உண்ணிறைந்து எழுந்த தேனும் ஒழிவின்றி ஆரா அன்பில்        
 திண்ணனார் திருக் காளத்தி நாயனார்க்கு இனிய செய்கை        
 எண்ணிய இவைகொலாம் என்று இது கடைப் பிடித்துக் கொண்டு அவ்    
 அண்ணலைப் பிரிய மாட்டா அளவில் ஆதரவு நீட    3.3.110
  
760   இவர் தமைக் கண்டேனுக்குத் தனியராய் இருந்தார் என்னே         
 இவர் தமக்கு அமுது செய்ய இறைச்சியும் இடுவார் இல்லை          
 இவர் தமைப் பிரிய ஒண்ணாது என்செய்கேன் இனி யான் சால      
 இவர் தமக்கு இறைச்சி கொண்டிங்கு எய்தவும் வேண்டும் என்று    3.3.111
  
761    போதுவர் மீண்டும் செல்வர் புல்லுவர் மீளப் போவர்          
 காதலின் நோக்கி நிற்பர் கன்று அகல் புனிற்று ஆப் போல்வர்    
 நாதனே அமுது செய்ய நல்ல மெல் இறைச்சி நானே     
 கோதறத் தெரிந்து வேறு கொண்டு இங்கு வருவேன் என்பார்      3.3.112
  
762   ஆர்தமராக நீர் இங்கு இருப்பது என்று அகலமாட்டேன்           
 நீர் பசித்து இருக்க இங்கு நிற்கவும் இல்லேன் என்று    
 சோர் தரு கண்ணீர் வாரப் போய் வரத் துணிந்தார் ஆகி        
 வார் சிலை எடுத்துக் கொண்டு மலர்க் கையால் தொழுது போந்தார்   3.3.113
  
763   முன்பு நின்று அரிதில் நீங்கி மொய் வரை இழிந்து நாணன்             
 பின்பு வந்து அணைய முன்னைப் பிற துறை வேட்கை நீங்கி        
 அன்பு கொண்டு உய்ப்பச் செல்லும் அவர் திரு முகலி ஆற்றின்       
 பொன் புனை கரையில் ஏறிப் புது மலர்க் காவில் புக்கார்    3.3.114
  
764   காடனும் எதிரே சென்று தொழுது தீக் கடைந்து வைத்தேன்       
 கோடுடை ஏனம் உங்கள் குறிப்படி உறுப்பை எல்லாம்     
 மாடுற நோக்கிக் கொள்ளும் மறித்து நாம் போகைக்கு இன்று      
 நீட நீர் தாழ்த்தது என்னோ என்றலும் நின்ற நாணன் 3.3.115
  
765   அங்கிவர் மலையில் தேவர் தம்மைக் கண்டு அணைத்துக் கொண்டு             
 வங்கினைப் பற்றிப் போதாவல்லுடும்பு என்ன நீங்கான்   
 இங்கும் அத் தேவர் தின்ன இறைச்சி கொண்டு ஏகப் போந்தான்     
 நம்குலத் தலைமை விட்டான் நலப்பட்டான் தேவர்க்கு என்றான்    3.3.116
  
766    என் செய்தாய் திண்ணா நீ தான் என்ன மால் கொண்டாய் எங்கள்          
 முன் பெரு முதலி அல்லையோ என முகத்தை நோக்கார்   
 வன் பெரும் பன்றி தன்னை எரியினில் வதக்கி மிக்க          
 இன்புறு தசைகள் வெவ்வேறு அம்பினால் ஈர்ந்து கொண்டு    3.3.117
  
767   கோலினில் கோத்துக் காய்ச்சி கொழும் தசை பதத்தில் வேவ           
 வாலிய சுவைமுன் காண்பான் வாயினில் அதுக்கிப் பார்த்துச்       
 சாலவும் இனிய எல்லாம் சருகு இலை இணைத்த கல்லை    
 ஏலவே கோலிக் கூட அதன் மிசை இடுவார் ஆனார்   3.3.118
  
768   மருங்கு நின்றவர்கள் பின்னும் மயல் மிக முதிர்ந்தான் என்னே             
 அரும் பெறல் இறைச்சி காய்ச்சி அதுக்கி வேறு உமிழா நின்றான்          
 பெரும் பசி உடையன் ஏனும் பேச்சிலன் எமக்கும் பேறு   
 தரும் பரிசு உணரான் மற்றைத் தசை புறத்து எறியா நின்றான்   3.3.119
  
769   தேவுமால் கொண்டான் இந்தத் திண்ணன் மற்று இதனைத் தீர்க்கல்            
 ஆவது ஒன்று அறியோம் தேவராட்டியை நாகனோடு      
 மேவி நாம் கொணர்ந்து தீர்க்க வேண்டும் அவ் வேட்டைக் கானில்   
 ஏவல் ஆட்களையும் கொண்டு போதும் என்று எண்ணிப் போனார்     3.3.120
  
770   கானவர் போனது ஓரார் கடிதினில் கல்லையின் கண்           
 ஊன் அமுது அமைத்துக் கொண்டு மஞ்சனம் ஆட்ட உன்னி     
 மா நதி நன்னீர் தூய வாயினில் கொண்டு கொய்த    
 தூ நறும் பள்ளித் தாமங் குஞ்சி மேல் துதையக் கொண்டார்     3.3.121
  
771   தனு ஒரு கையில் வெய்ய சரத்துடன் தாங்கிக் கல்லைப்          
 புனித மெல் இறைச்சி நல்ல போனகம் ஒரு கை ஏந்தி          
 இனிய எம்பிரானார் சாலப் பசிப்பர் என்று இரங்கி ஏங்கி      
 நனி விரைந்து இறைவர் வெற்பை நண்ணினார் திண்ணனார்தாம்    3.3.122
  
772   இளைத்தனர் நாயனார் என்று ஈண்டச் சென்று எய்தி வெற்பின்      
 முளைத்து எழு முதலைக் கண்டு முடிமிசை மலரைக் காலில்          
 வளைத்த பொற் செருப்பால் மாற்றி வாயின் மஞ்சன நீர் தன்னை   
 விளைத்த அன்பு உமிழ்வார் போன்று விமலனார் முடிமேல் விட்டார்   3.3.123
  
773   தலை மிசைச் சுமந்த பள்ளித் தாமத்தைத் தடங் காளத்தி       
 மலை மிசைத் தம்பிரானார் முடி மிசை வணங்கிச் சாத்திச்      
 சிலைமிசைப் பொலிந்த செங்கைத் திண்ணனார் சேர்த்த கல்லை    
 இலை மிசைப் படைத்த ஊனின் திரு அமுது எதிரே வைத்து      3.3.124
  
774   கொழுவிய தசைகள் எல்லாம் கோலினில் தெரிந்து கோத்து அங்கு         
 அழலுறு பதத்தில் காய்ச்சிப் பல்லினால் அதுக்கி நாவில்        
 பழகிய இனிமை பார்த்துப் படைத்த இவ் இறைச்சி சால         
 அழகிது நாயனீரே அமுது செய்து அருளும் என்றார்    3.3.125
  
775   அன்ன இம் மொழிகள் சொல்லி அமுது செய்வித்த வேடர்        
 மன்னனார் திருக் காளத்தி மலையினார்க்கு இனிய நல் ஊன்       
 இன்னமும் வேண்டும் என்னும் எழு பெரும் காதல் கண்டு      
 பன்னெடுங் கரங்கள் கூப்பிப் பகலவன் மலையில் தாழ்ந்தான்     3.3.126
  
776   அவ்வழி அந்தி மாலை அணைதலும் இரவு சேரும்       
 வெவ்விலங்கு உள என்று அஞ்சி மெய்மையின் வேறு கொள்ளாச்      
 செவ்விய அன்பு தாங்கித் திருக் கையில் சிலையும் தாங்கி      
 மைவரை என்ன ஐயர் மருங்கு நின்று அகலா நின்றார்     3.3.127
  
777    சார்வரும் தவங்கள் செய்து முனிவரும் அமரர் தாமும்           
 கார்வரை அடவி சேர்ந்தும் காணுதற்கு அரியார் தம்மை          
 ஆர்வம் முன் பெருக ஆரா அன்பினில் கண்டு கொண்டே    
 நேர் பெற நோக்கி நின்றார் நீள் இருள் நீங்க நின்றார்    3.3.128
  
778   கழை சொரி தரளக் குன்றில் கதிர் நிலவு ஒருபால் பொங்க            
 முழை அரவு உமிழ்ந்த செய்ய மணி வெயில் ஒருபால் மொய்ப்பத்    
 தழை கதிர்ப் பரிதியோடும் சந்திரன் தலை உவாவில்         
 குழையணி காதர் வெற்பைக் கும்பிடச் சென்றால் ஒக்கும்   3.3.129
  
779   விரவு பன்மணிகள் கான்ற விரிகதிர்ப் படலை பொங்க        
 மரகதம் ஒளி கொள் நீல மணிகளும் இமைக்கும் சோதி         
 பொர இரு சுடருக்கு அஞ்சிப் போயின புடைகள் தோறும்         
 இரவு இருள் ஒதுங்கினாலே போன்று உளது எங்கும் எங்கும்   3.3.130
  
780   செந்தழல் ஒளியில் பொங்கும் தீப மா மரங்களாலும்          
 மந்திகள் முழையில் வைத்த மணி விளக்கு ஒளிகளாலும்          
 ஐந்தும் ஆறடக்கி உள்ளார் அரும் பெரும் சோதியாலும்   
 எந்தையார் திருக்காளத்தி மலையினில் இரவு ஒன்று இல்லை    3.3.131
  
781   வரும் கறைப் பொழுது நீங்கி மல்கிய யாமஞ் சென்று          
 சுருங்கிட அறிந்த புள்ளின் சூழ் சிலம்பு ஓசை கேட்டுக்          
 கருங்கடல் என்ன நின்ற கண் துயிலாத வீரர்         
 அரும் பெறல் தம்பிரனார்க்கு அமுது கொண்டு அணைய வேண்டி    3.3.132
  
782   ஏறுகாற்பன்றியோடும் இருங்கலை புனமான் மற்றும்              
 வேறு வேறு இனங்கள் வேட்டை வினைத் தொழில் விரகினாலே     
 ஊறுசெய் காலம் சிந்தித்து உருமிகத் தெரியாப் போதின்       
 மாறடு சிலையும் கொண்டு வள்ளலைத் தொழுது போந்தார்    3.3.133
  
783   மொய் காட்டும் இருள் வாங்கி முகம் காட்டும் தேர் இரவி       
 மெய் காட்டும் அன்புடைய வில்லியர் தனி வேட்டை     
 எய்காட்டின் மாவளைக்க இட்ட கரும் திரை எடுத்துக்     
 கை காட்டும் வான் போலக் கதிர் காட்டி எழும் போதில்    3.3.134
  
784   எய்திய சீர் ஆகமத்தில் இயம்பிய பூசனைக்கு ஏற்பக்          
 கொய்த மலரும் புனலும் முதலான கொண்டு அணைந்தார்    
 மை தழையும் கண்டத்து மலை மருந்தை வழி பாடு       
 செய்து வரும் தவம் உடைய முனிவர் சிவ கோசரியார்  3.3.135
  
785   வந்து திருமலையின் கண் வானவர் நாயகர் மருங்கு             
 சிந்தை நியமத்தோடும் செல் கின்றார் திரு முன்பு    
 வெந்த இறைச்சியும் எலும்பும் கண்டு அகல மிதித்து ஓடி          
 இந்த அனுசிதம் கெட்டேன் யார் செய்தார் என்று அழிவார்     3.3.136
  
786    மேவநேர் வர அஞ்சா வேடுவரே இது செய்தார்      
 தேவ தேவ ஈசனே திருமுன்பே இது செய்து   
 போவதே இவ் வண்ணம் புகுத நீர் திரு உள்ளம்        
 ஆவதோ எனப் பதறி அழுது விழுந்து அலமந்தார்  3.3.137
  
787   பொருப்பில் எழுஞ் சுடர்க் கொழுந்தின் பூசனையும் தாழ்க்க நான்           
 இருப்பது இனி ஏன் என்று அவ் இறைச்சி எலும்புடன் இலையும்        
 செருப்பு அடியும் நாய் அடியும் திரு அலகால் மாற்றிய பின்       
 விருப்பின் ஒடும் திருமுகலிப் புனல் மூழ்கி விரைந்து அணைந்தார்   3.3.138
  
788   பழுது புகுந்தது அது தீரப் பவித்திரமாம் செயல் புரிந்து       
 தொழுது பெறுவன கொண்டு தூய பூசனை தொடங்கி      
 வழுவில் திரு மஞ்சனமே வரும் முதலாக வரும் பூசை     
 முழுது முறைமையின் முடித்து முதல்வனார் கழல் பணிந்தார்  3.3.139
  
789   பணிந்து எழுந்து தனி முதலாம் பரன் என்று பன் முறையால்        
 துணிந்த மறை மொழியாலே துடி செய்து சுடர்த் திங்கள்         
 அணிந்த சடை முடிக் கற்றை அங்கணரை விடை கொண்டு   
 தணிந்த மனத் திருமுனிவர் தபோ வனத்திடை சார்ந்தார்     3.3.140
  
790     இவ் வண்ணம் பெருமுனிவர் ஏகினார் இனி இப்பால்   
 மைவண்ணக் கருங் குஞ்சி வன வேடர் பெருமானார்       
 கைவண்ணச் சிலை வளைத்துக் கான் வேட்டை தனி ஆடிச்   
 செய்வண்ணத் திறம் மொழிவேன் தீவினையின் திறம் ஒழிவேன  3.3.141
  
791     திரு மலையின் புறம் போன திண்ணனார் செறி துறுகல்       
 பெருமலைகள் இடைச் சரிவில் பெரும் பன்றி புனம் மேய்ந்து       
 வருவனவும் துணி படுத்து மான் இனங்கள் கான் இடை நின்று         
 ஒரு வழிச் சென்று ஏறு துறை ஒளி நின்று கொன்று அருளி      3.3.142
  
792     பயில் விளியால் கலை அழைத்துப் பாடு பெற ஊடுருவும்       
 அயில் முகவெங் கணை போக்கி அடி ஒற்றி மரை இனங்கள்        
 துயில் இடையில் கிடை செய்து தொடர்ந்து கடமைகள் எய்து       
 வெயில் படு வெங்கதிர் முதிரத் தனி வேட்டை வினை முடித்தார்    3.3.143
  
793     பட்ட வன விலங்கு எல்லாம் படர் வனத்தில் ஒரு சூழல்        
 இட்டு அருகு தீக் கடை கோல் இரும் சுரிகை தனை உருவி        
 வெட்டி நறுங் கோல் தேனும் மிக முறித்துத் தேக்கு இலையால்      
 வட்டமுறு பெருங் கல்லை மருங்கு புடை பட அமைத்தார்     3.3.144
  
794     இந்தனத்தை முறித்து அடுக்கி எரி கடையும் அரணியினில்     
 வெம் தழலைப் பிறப்பித்து மிக வளர்த்து மிருகங்கள்   
 கொந்தி அயில் அலகம்பால் குட்டம் இட்டுக் கொழுப்பரிந்து       
 வந்தன கொண்டு எழும் தழலில் வக்குன வக்குவித்து    3.3.145
  
795      வாய் அம்பால் அழிப்பதுவும் வகுப்பதுவும் செய்து அவற்றின்     
 ஆய உறுப்பு இறைச்சி யெலாம் அரிந்து ஒருகல் இலையில் இட்டு     
 காய நெடும் கோல் கோத்துக் கனலின் கண் உறக்காய்ச்சி        
 தூய திரு அமுது அமைக்கச் சுவை காணல் உறுகின்றார்     3.3.146
  
796     எண்ணிறைந்த கடவுளருக்கு இடும் உணவு கொண்டு ஊட்டும்         
 வண்ண எரி வாயின் கண் வைத்தது எனக் காளத்தி      
 அண்ணலார்க்கு ஆம் பரிசு தாம் சோதித்து அமைப்பதற்குத்         
 திண்ணனார் திருவாயில் அமைத்தார் ஊன் திரு அமுது     3.3.147
  
797     நல்ல பதமுற வெந்து நாவின் கண் இடும் இறைச்சி           
 கல்லையினிற் படைத்துத் தேன் பிழிந்து கலந்து கொண்டு         
 வல் விரைந்து திருப் பள்ளித் தாமமும் உந்தூய் மஞ்சனமும்         
 ஒல்லையினின் முன்பு போல் உடன் கொண்டு வந்து அணைந்தார்     3.3.148
  
798     வந்து திருக் காளத்தி மலை ஏறி வனசரர்கள்     
 தந்தலைவனார் இமையோர் தலைவனார் தமை எய்தி     
 அந்தணனார் பூசையினை முன்பு போல் அகற்றிய பின்    
 முந்தை முறை தம்முடைய பூசனையின் செயல் முடிப்பார்     3.3.149
  
799      ஊனமுது கல்லை உடன் வைத்து இது முன்னையின் நன்றால்        
 ஏனமொடு மான் கலைகள் மரை கடமை இவையிற்றில்    
 ஆன உறுப்பு இறைச்சி அமுது அடியேனும் சுவை கண்டேன்    
 தேனும் உடன் கலந்து இதுதித்திக்கும் என மொழிந்தார்   3.3.150
  
800     இப் பரிசு திரு அமுது செய்வித்துத் தம்முடைய     
 ஒப்பரிய பூசனை செய்து அந்நெறியில் ஒழுகுவார்      
 எப்பொழுதும் மேன்மேல்வந்து எழும் அன்பால் காளத்தி    
 அப்பர் எதிர் அல்லுறங்கார் பகல் வேட்டை ஆடுவார்      3.3.151
  
 801     மாமுனிவர் நாள் தோறும் வந்து அணைந்து வன வேந்தர்       
 தாம் முயலும் பூசனைக்குச் சால மிகத் தளர்வு எய்தித்   
 தீமை என அது நீக்கிச் செப்பிய ஆகம விதியால்   
 ஆமுறையில் அர்ச்சனை செய்து அந் நெறியில் ஒழுவாரால்     3.3.152
  
 802     நாணனொடு காடனும் போய் நாகனுக்குச் சொல்லியபின்      
 ஊணும் உறக்கமும் இன்றி அணங்கு உறைவாளையும் கொண்டு   
 பேணு மகனார் தம் பால் வந்து எல்லாம் பேதித்துக்     
 காணு நெறி தங்கள் குறி வாராமல் கை விட்டார்      3.3.153
  
 803     முன்பு திருக் காளத்தி முதல்வனார் அருள் நோக்கால்        
 இன்புறு வேதகத்து இரும்பு பொன் ஆனால் போல் யாக்கைத்         
 தன் பரிசும் வினை இரண்டும் சாரும் மலம் மூன்றும் அற   
 அன்பு பிழம் பாய்த் திரிவார் அவர் கருத்தின் அளவினரோ?   3.3.154
  
 804     அந்நிலையில் அன்பனார் அறிந்த நெறி பூசிப்ப          
 மன்னிய ஆகமப் படியால் மாமுனிவர் அருச்சித்து இங்கு   
 என்னுடைய நாயகனே இது செய்தார் தமைக் காணேன்     
 உன்னுடைய திருவருளால் ஒழித்து அருள வேண்டும் என   3.3.155
  
 805     அன்று இரவு கனவின் கண் அருள் முனிவர் தம்பாலே          
 மின் திகழும் சடை மவுலி வேதியர் தாம் எழுந்து அருளி        
 வன்திறல் வேடுவன் என்று மற்று அவனை நீ நினையேல்   
 நன்றவன் தன் செயல் தன்னை நாம் உரைப்பக் கேள் என்று   3.3.156
  
 806     அவனுடைய வடிவு எல்லாம் நம் பக்கல் அன்பு என்றும்          
 அவனுடைய அறிவெல்லாம் நமை அறியும் அறிவு என்றும்   
 அவனுடைய செயல் எல்லாம் நமக்கு இனியவாம் என்றும்    
 அவனுடைய நிலை இவ்வாறு அறிநீ என்று அருள் செய்வார்      3.3.157
  
 807     பொருட்பினில் வந்தவன் செய்யும் பூசனைக்கு முன்பென்மேல்
அருப்புறுமென் மலர்முன்னை அவை நீக்கும் ஆதரவால் 
விருப்புரும் அன்பெனும் வெள்ளக்கால் பெருகிற் றெனவீழ்ந்த
செருப்படி அவ்விளம்பருவச் சேயடியிற் சிறப்புடைத்தால்.    3.3.158
  
 808     உருகிய அன்பொழிவின்றி நிறைந்த அவன் உருவென்னும்
பெருகியகொள் கலமுகத்தில் பிறங்கியினி தொழுகுதலால்
ஒருமுனிவன் செவிஉமிழும் உயர்கங்கை முதல்தீர்த்தப்
பொருபுனலின் எனக்கவன்தன் வாயுமிழும் புனல்புனிதம்.     3.3.159
  
 809     இம்மலைவந் தெனையடைந்த கானவன்தன் இயல்பாலே
மெய்மலரும் அன்புமேல் விரிந்தனபோல் விழுதலால் 
செம்மலர்மேல் அயனொடுமால் முதல்தேவர் வந்துபுனை
எம்மலரும் அவன் தலையால் இடுமலர்போல் எனக்கொல்வா      3.3.160
  
 810      வெய்யகனற் பதங்கொள்ள வெந்துளதோ எனும் அன்பால்
நையுமனத் தினிமையினால் நையமிக மென்றிடலால்
செய்யுமறை வேள்வியோர் முன்புதருந் திருந்தவியில்
எய்யும்வரிச் சிலையவந்தான் இட்டஊன் எனக்கினிய.     3.3.161
  
 811     மன்பெருமா மறைமொழிகள் மாமுனிவர் மகிழ்ந்துரைக்கும்
இன்பமொழித் தோத்திரங்கள் மந்திரங்களியாவையினும்
முன்பிருந்து மற்றவன்தன்முகமலர அகநெகிழ
அன்பில்நினைந் தெனையல்லால் அறிவுறா மொழிநல்ல.      3.3.162
  
 812     உனக்கவன் தன் செயல் காட்ட நாளை நீ ஒளித்து இருந்தால்           
 எனக்கு அவன் தன் பரிவு இருக்கும் பரிசு எல்லாம் காண்கின்றாய்    
 மனக் கவலை ஒழிக என்று மறை முனிவர்க்கு அருள் செய்து         
 புனல் சடிலத் திரு முடியார் எழுந்து அருளிப் போனார் 3.3.163
  
 813     கனவு நிலை நீங்கிய பின் விழித்து உணர்ந்து கங்குல் இடைப்         
 புனை தவத்து மாமுனிவர் புலர் அளவும் கண் துயிலார்    
 மனம் உறும் அற்புதமாகி வரும் பயமும் உடன் ஆகித்     
 துனை புரவித் தனித் தேர் மேல் தோன்றுவான் கதிர் தோன்ற   3.3.164
  
  814     முன்னை நாள் போல் வந்து திருமுகலிப் புனல் மூழ்கிப்      
 பன் முறையும் தம்பிரான் அருள் செய்த படி நினைந்து    
 மன்னு திருக் காளத்தி மலை ஏறி முன்பு போல்       
 பிஞ்ஞகனைப் பூசித்துப் பின்பாக ஒளித்திருந்தார்      3.3.165
  
 815     கருமுகில் என்ன நின்ற கண் படா வில்லியார் தாம்        
 வருமுறை ஆறாம் நாளில் வரும் இரவு ஒழிந்த காலை    
 அருமறை முனிவனார் வந்தணை வதன் முன்னம் போகித்    
 தருமுறை முன்பு போலத் தனிப்பெரு வேட்டை ஆடி     3.3.166
  
 816     மாறில் ஊன் அமுதும் நல்ல மஞ்சனப் புனலும் சென்னி         
 ஏறு நாண் மலரும் வெவ்வேறு இயல்பினில் அமைத்துக் கொண்டு       
 தேறுவார்க்கு அமுதம் ஆன செல்வனார் திருக்காளத்தி    
 ஆறுசேர் சடையார் தம்மை அணுக வந்து அணையா நின்றார்      3.3.167
  
 817     இத்தனை பொழுது தாழ்த்தேன் என விரைந்து ஏகுவார் முன்     
 மொய்த்த பல்சகுனம் எல்லாம் முறை முறை தீங்கு செய்ய          
 இத் தகு தீய புட்கள் ஈண்ட முன் உதிரங் காட்டும்      
 அதனுக்கு என் கொல் கெட்டேன் அடுத்தது என்று அணையும் போதில்  3.3.168
  
 818     அண்ணலார் திருக் காளத்தி அடிகளார் முனிவனார்க்கு        
 திண்ணனார் பரிவு காட்டத் திரு நயனத்தில் ஒன்று     
 துண்ணென உதிரம் பாய இருந்தனர் தூரத்தே அவ்        
 வண்ணவெஞ் சிலையார் கண்டு வல் விரைந்து ஓடி வந்தார்    3.3.169
  
 819     வந்தவர் குருதி கண்டார் மயங்கினார் வாயில் நன்னீர்      
 சிந்திடக் கையில் ஊனும் சிலையுடன் சிதறி வீழக்   
 கொந்தவர் பள்ளித் தாமம் குஞ்சி நின்று அலைந்து சோரப்       
 பைந்தழை அலங்கல் மார்பர் நிலத்து இடைப் பதைத்து வீழ்ந்தார்  3.3.170
  
 820     விழுந்தவர் எழுந்து சென்று துடைத்தனர் குருதி வீழ்வது       
 ஒழிந்திடக் காணார் செய்வது அறிந்திலர் உயிர்த்து மீள       
 அழிந்து போய் வீழ்ந்தார் தேறி யாரிது செய்தார் என்னா      
 எழுந்தனர் திசைகள் எங்கும் பார்த்தனர் எடுத்தார் வில்லும்      3.3.171
  
 821     வாளியுந் தெரிந்து கொண்டு இம் மலையிடை எனக்கு மாறா   
 மீளி வெம் மறவர் செய்தார் உளர் கொலோ? விலங்கின் சாதி          
 ஆளி முன்னாகி யுள்ள விளைத்தவோ? அறியேன் என்று   
 நீளிருங் குன்றைச் சாரல் நெடிதிடை நேடிச் சென்றார்   3.3.172
  
 822     வேடரைக் காணார் தீய விலங்குகள் மருங்கு எங்கும்         
 நாடியுங் காணார் மீண்டும் நாயனார் தம்பால் வந்து     
 நீடிய சோகத்தோடு நிறை மலர்ப் பாதம் பற்றி     
 மாடுறக் கட்டிக் கொண்டு கதறினார் கண்ணீர் வார   3.3.173
  
 823     பாவியேன் கண்ட வண்ணம் பரமனார்க்கு அடுத்தது என்னோ?     
 ஆவியின் இனிய எங்கள் அத்தனார்க்கு அடுத்தது என்னோ ?        
 மேவினார் பிரிய மாட்டா விமலனார்க்கு அடுத்தது என்னோ?     
 ஆவது ஒன்று அறிகிலேன் யான் என் செய்கேன் என்று பின்னும்   3.3.174
  
 824     என் செய்தால் தீருமோதான்? எம்பிரான் திறத்துத் தீங்கு   
 முன்செய்தார் தம்மைக் காணேன் மொய் கழல் வேடர் என்றும்        
 மின்செய்வார் பகழிப் புண்கள் தீர்க்கும் மெய் மருந்து தேடிப்      
 பொன்செய் தாழ் வரையிற் கொண்டு வருவன் நான் என்று போனார் 3.3.175
  
 825      நினைத்தனர் வேறு வேறு நெருங்கிய வனங்கள் எங்கும்       
 இனத்திடை பிரிந்த செங்கணேறு என வெருக் கொண்டு எய்திப்     
 புனத்திடைப் பறித்துக் கொண்டு பூத நாயகன்பால் வைத்த         
 மனத்தினும் கடிது வந்து தம் மருந்துகள் பிழிந்து வார்த்தார்     3.3.176
  
 826     மற்றவர் பிழிந்து வார்த்த மருந்தினால் திருக் காளத்திக்   
 கொற்றவர் கண்ணில் புண்ணீர் குறை படாது இழியக் கண்டும்        
 இற்றையின் நிலைமைக்கு என்னோ இனிச் செயல் என்று பார்ப்பார்   
 உற்ற நோய் தீர்ப்பது ஊனுக்கு ஊன் எனும் உரைமுன் கண்டார்    3.3.177
  
 827     இதற்கினி என்கண் அம்பால் இடந்து அப்பின் எந்தையார் கண்           
 அதற்கிது மருந்தாய்ப் புண்ணீர் நிற்கவும் அடுக்கும் என்று          
 மதர்த்து எழும் உள்ளத்தோடு மகிழ்ந்து முன் இருந்து தங்கண்         
 முதற்சரம் அடுத்து வாங்கி முதல்வர் தம் கண்ணில் அப்ப 3.3.178
  
 828     நின்ற செங்குருதி கண்டார் நிலத்தின் நின்றேப் பாய்ந்தார்          
 குன்றென வளர்ந்த தோள்கள் கொட்டினார் கூத்தும் ஆடி    
 நன்று நான் செய்த இந்த மதி என நகையும் தோன்ற    
 ஒன்றிய களிப்பினாலே உன் மத்தர் போல மிக்கார்    3.3.179
  
 829     வலத்திரு கண்ணில் தம் கண் அப்பிய வள்ளலார் தம்         
 நலத்தினைப் பின்னும் காட்ட நாயனார் மற்றைக் கண்ணில்         
 உலப்பில் செம் குருதி பாயக் கண்டனர் உலகில் வேடர்          
 குலப்பெருந் தவத்தால் வந்து கொள்கையின் உம்பர் மேலார்      3.3.180
  
 830     கண்டபின் கெட்டேன் எங்கள் காளத்தியார் கண் ஒன்று        
 புண்டரு குருதி நிற்க மற்றைக் கண் குருதி பொங்கி    
 மண்டுமற்று இதனுக்கு அஞ்சேன் மருந்து கை கண்டேன் இன்னும்          
 உண்டொரு கண் அக்கண்ணை இடந்து அப்பி ஒழிப்பேன் என்று        3.3.181
  
 831     கண்ணுதல் கண்ணில் தம் கண் இடந்து அப்பிற் காணும் நேர்பாடு   
 எண்ணுவர் தம்பிரான் தன் திருக் கண்ணில் இடக்கால் ஊன்றி        
 உண்ணிறை விருப்பினோடும் ஒரு தனிப் பகழி கொண்டு          
 திண்ணனார் கண்ணில் ஊன்றத் தரித்திலர் தேவ தேவர்     3.3.182
  
 832     செங்கண் வெள்விடையின் பாகர் திண்ணனார் தம்மை ஆண்ட     
 அங்கணர் திருக் காளத்தி அற்புதர் திருக்கை அன்பர்    
 தங்கண் முன் இடக்குங் கையைத் தடுக்க மூன்று அடுக்கு நாக          
 கங்கணர் அமுதவாக்குக் கண்ணப்ப நிற்க என்ற            3.3.183
  
 833     கானவர் பெருமானார் தங்கண் இடந்து அப்பும் போதும்        
 ஊனமும் உகந்த ஐயர் உற்று முன் பிடிக்கும் போதும்      
 ஞான மாமுனிவர் கண்டார் நான்முகன் முதலாய் உள்ள     
 வானவர் வளர் பூ மாரி பொழிந்தனர் மறைகள் ஆர்ப்ப    3.3.184
  
 834     பேறினி இதன் மேல் உண்டோ ? பிரான் திருக் கண்ணில் வந்த         
 ஊறு கண்டு அஞ்சித் தம் கண் இடந்தப்ப உதவும் கையை    
 ஏறுயர்த்தவர் தம் கையால் பிடித்துக் கொண்டு என் வலத்தில்       
 மாறிலாய் நிற்க என்று மன்னு பேர் அருள் புரிந்தார்     3.3.185
  
 835     மங்குல் வாழ் திருக் காளத்தி மன்னனார் கண்ணில் புண்ணீர்    
 தங்கணால் மாற்றப் பெற்ற தலைவர் தாள் தலைமேற் கொண்டே      
 கங்கை வாழ் சடையார் வாழும் கடவூரில் கலயனாராம்   
 பொங்கிய புகழின் மிக்கார் திருத் தொண்டு புகலல் உற்றேன்    3.3.186
  
திருச்சிற்றம்பலம்

3.4.  குங்குலியக் கலய நாயனார் புராணம்  (836 - 870)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


836
வாய்ந்த நீர் வளத்தால் ஓங்கி மன்னிய பொன்னி நாட்டின்        
 ஏய்ந்த சீர் மறையோர் வாழும் எயிற் பதி எறி நீர்க் கங்கை   
 தோய்ந்த நீள் சடையார் பண்டு தொண்டர் மேல் வந்த கூற்றைக்     
 காய்ந்த சேவடியார் நீடி இருப்பது கடவூர் ஆகும்    3.4.1
  
837     வயல் எலாம் விளை செஞ் சாலி வரம்பு எலாம் வளையின் முத்தம்        
 அயல் எலாம் வேள்விச் சாலை அணை எலாம் கழுநீர்க் கற்றை      
 புயல் எலாம் கமுகின் காடு அப்புறமெலாம் அதன் சீர் போற்றல்    
 செயல் எலாம் தொழில்கள் ஆறே செழுந் திருக் கடவூர் என்றும்   3.4.2
  
838    குடங் கையின் அகன்ற உண் கண் கடைசியர் குழுமி ஆடும்        
 இடம் படு பண்ணை தோறும் எழுவன மருதம் பாடல்       
 வடம் புரி முந்நூல் மார்பின் வைதிக மறையோர் செய்கைச்       
 சடங்குடை இடங்கள் தோறும் எழுவன சாமம் பாடல்       3.4.3
  
839     துங்க நீள் மருப்பின் மேதி படிந்து பால் சொரிந்த வாவி   
 செங்கயல் பாய்ந்து வாசக் கமலமும் தீம் பால் நாறும்   
 மங்குல் தோய் மாடச் சாலை மருங்கு இறை ஒதுங்கும் மஞ்சும்        
 அங்கவை பொழிந்த நீரும் ஆகுதி புகைப்பால் நாறும்    3.4.4
  
840     மருவிய திருவின் மிக்க வளம்பதி அதனில் வாழ்வார்       
 அருமறை முந்நூல் மார்பின் அந்தணர் கலயர் என்பார்     
 பெருநதி அணியும் வேணிப் பிரான் கழல் பேணி நாளும்         
 உருகிய அன்பு கூர்ந்த சிந்தையார் ஒழுக்கம் மிக்கார்    3.4.5
  
841     பாலனாம் மறையோன் பற்றப் பயங்கொடுத்து அருளும் ஆற்றால்    
 மாலும் நான் முகனும் காணா வடிவு கொண்டு எதிரே வந்து         
 காலனார் உயிர் செற்றார்க்குக் கமழ்ந்த குங்குலியத் தூபம்        
 சாலவே நிறைந்து விம்ம இடும் பணி தலை நின்றுள்ளார்       3.4.6
  
842    கங்கை நீர் கலிக்கும் சென்னிக் கண்ணுதல் எம்பிரார்க்கு       
 பொங்கு குங்குலியத் தூபம் பொலிவுறப் போற்றிச் செல்ல        
 அங்கவர் அருளினாலே வறுமை வந்து அடைந்த பின்னும்    
 தங்கள் நாயகர்க்குத் தாம் முன்செய் பணி தவாமை உய்த்தார்     3.4.7
  
843    இந்நெறி ஒழுகு நாளில் இலம்பாடு நீடு செல்ல     
 நன்னிலம் முற்றும் விற்றும் நாடிய அடிமை விற்றும்      
 பன்னெடுந் தனங்கள் மாளப் பயில் மனை வாழ்க்கை தன்னில்        
 மன்னிய சுற்றத்தோடு மக்களும் வருந்தினார்கள்      3.4.8
  
844    யாதொன்றும் இல்லையாகி இரு பகல் உணவு மாறிப்   
 பேதுறு மைந்தரோடும் பெருகு சுற்றத்தை நோக்கி      
 காதல்செய் மனைவியார் தம் கணவனார் கலயனார் கைக்          
 கோதில் மங்கல நூல் தாலி கொடுத்து நெல் கொள்ளும் என்றார்     3.4.9
  
845    அப்பொழுது அதனைக் கொண்டு நெல் கொள்வான் அவரும் போக    
 ஒப்பில் குங்குலியம் கொண்டு ஓர் வணிகனும் எதிர் வந்து உற்றான்   
 இப்பொதி என் கொல்? என்றார்க்கு உள்ளவாறு இயம்பக் கேட்டு     
 முப்புரி வெண்நூல் மார்பர் முகம் மலர்ந்து இதனைச் சொன்னார்    3.4.10
  
846    ஆறு செஞ் சடைமேல் வைத்த அங்கணர் பூசைக்கான     
 நாறுகுங்குலியம் ஈதேல் நன்று இன்று பெற்றேன் நல்ல     
 பேறு மற்றிதன் மேல் உண்டோ  பெறாப்பேறு பெற்று வைத்து        
 வேறினிக் கொள்வது என் என்று உரைத்தெழும் விருப்பின் மிக்கார்           3.4.11
  
847     பொன் தரத் தாரும் என்று புகன்றிட வணிகன் தானும்         
 என் தர இசைந்தது என்னத் தாலியைக் கலயர் ஈந்தார்   
 அன்றவன் அதனை வாங்கி அப்பொதி கொடுப்பக் கொண்டு         
 நின்றிலர் விரைந்து சென்றார் நிறைந்து எழுகளிப்பினோடும்   3.4.12
  
848     விடையவர் வீரட் டானம் விரைந்து சென்று எய்தி என்னை     
 உடையவர் எம்மை ஆளும் ஒருவர் தம் பண்டாரத்தில்      
 அடைவுற ஒடுக்கி எல்லாம் அயர்த்து எழும் அன்பு பொங்கச்         
 சடையவர் மலர்த்தாள் போற்றி இருந்தனர் தமக்கு ஒப்பு இல்லா஡ர்    3.4.13
  
849     அன்பர் அங்கு இருப்ப நம்பர் அருளினால் அளகை வேந்தன்       
 தன் பெரு நிதியந் தூர்த்துத் தரணி மேல் நெருங்க எங்கும்        
 பொன்பயில் குவையும் நெல்லும் பொருவில் பல் வளனும் பொங்க     
 மல்பெருஞ் செல்வம் ஆக்கி வைத்தனன் மனையில் நீட     3.4.14
  
850     மற்றவர் மனைவியாரும் மக்களும் பசியால் வாடி    
 அற்றை நாள் இரவு தன்னில் அயர்வுறத் துயிலும் போதில்         
 நல்தவக் கொடியனார்க்கு கனவிடை நாதன் நல்கத்      
 தெற்றென உணர்ந்து செல்வம் கண்ட பின் சிந்தை செய்வார்      3.4.15
  
851      கொம்பனார் இல்லம் எங்கும் குறைவு இலா நிறைவில் காணும்   
 அம் பொனின் குவையும் நெல்லும் அரிசியும் முதலாய் உள்ள        
 எம்பிரான் அருளாம் என்றே இருகரங் குவித்துப் போற்றித்        
 தம் பெரும் கணவனார்க்குத் திரு அமுது அமைக்கச் சார்ந்தார்     3.4.16
  
852     காலனைக் காய்ந்த செய்ய காலனார் கலயனாராம்   
 ஆலும் அன்புடைய சிந்தை அடியவர் அறியும் ஆற்றால்     
 சாலநீ பசித்தாய் உன் தன் தட நெடு மனையில் நண்ணிப்        
 பாலின் அடிசில் உண்டு பருவரல் ஒழிக என்றார்        3.4.17
  
853     கலையனார் அதனைக் கேளாக் கை தொழுது இறைஞ்சிக் கங்கை   
 அலைபுனல் சென்னியார் தம் அருள் மறுத்து இருக்க அஞ்சித்         
 தலை மிசைப் பணிமேற் கொண்டு சங்கரன் கோயில் நின்று       
 மலை நிகர் மாட வீதி மருங்கு தம் மனையைச் சார்ந்தார்        3.4.18
  
854     இல்லத்தில் சென்று புக்கார் இருநிதிக் குவைகள் ஆர்ந்த       
 செல்வத்தைக் கண்டு நின்று திரு மனையாரை நோக்கி   
 வில்லொத்த நுதலாய் இந்த விளைவு எல்லாம் என்கொல் என்ன      
 அல்லொத்த கண்டன் எம்மான் அருள் தர வந்தது என்றார்    3.4.19
  
855     மின்னிடை மடவார் கூற மிக்க சீர் கலயனார் தாம்        
 மன்னிய பெரும் செல்வத்து வளமலி சிறப்பை நோக்கி          
 என்னையும் ஆளும் தன்மைத்து எந்தை எம்பெருமான் ஈசன்    
 தன்னருள் இருந்த வண்ணம் என்று கைதலைமேல் கொண்டார்    3.4.20
  
856     பதும நற்திருவின் மிக்கார் பரிகலந் திருத்திக் கொண்டு    
 கது மெனக் கணவனாரைக் கண்ணுதற்கு அன்பரோடும்       
 விதிமுறை தீபம் ஏந்தி மேவும் இன் அடிசில் ஊட்ட    
 அது நுகர்ந்து இன்பம் ஆர்ந்தார் அருமறைக் கலயனார் தாம்      3.4.21
  
857      ஊர் தொறும் பலி கொண்டு உய்க்கும் ஒருவனது அருளினாலே    
 பாரினில் ஆர்ந்த செல்வம் உடையராம் பண்பில் நீடிச்          
 சீருடை அடிசில் நல்ல செழுங்கறி தயிர் நெய் பாலால்         
 ஆர்தரு காதல் கூர அடியவர்க்கு உதவும் நாளில்     3.4.22
  
858     செங்கண் வெள் ஏற்றின் பாகன் திருப் பனந் தாளில் மேவும்    
 அங்கணன் செம்மை கண்டு கும்பிட அரசன் ஆர்வம்        
 பொங்கித் தன் வேழம் எல்லாம் பூட்டவும் நேர் நில்லாமைக்       
 கங்குலும் பகலும் தீராக் கவலை உற்று அழுங்கிச் செல்ல          3.4.23
  
859      மன்னவன் வருத்தங் கேட்டு மாசறு புகழின் மிக்க   
 நன்னேறி கலயனார் தாம் நாதனை நேரே காணும்      
 அந்நெறி தலை நின்றான் என்று அரசனை விரும்பித் தாமும்       
 மின்னெறித்து அனைய வேணி விகிர்தனை வணங்க வந்தார்     3.4.24
  
860     மழுவுடைச் செய்ய கையர் கோயில்கள் மருங்கு சென்று         
 தொழுது போந்து அன்பினோடும் தொன்மறை நெறி வழாமை       
 முழுதுலகினையும் போற்ற மூன்று எரிபுரப் போர் வாழும்          
 செழு மலர்ச் சோலை வேலித் திருப் பனந் தாளில் சேர்ந்தார்    3.4.25
  
861   காதலால் அரசன் உற்ற வருத்தமும் களிற்றினோடும்            
 தீதிலாச் சேனை செய்யும் திருப்பணி நேர் படாமை   
 மேதினி மிசையே எய்த்து வீழ்ந்து இளைப்பதுவும் நோக்கி       
 மாதவக் கலயர் தாமும் மனத்தினில் வருத்தம் எய்தி    3.4.26
  
862   சேனையும் ஆனை பூண்ட திரளும் எய்த்து எழாமை நோக்கி        
 யானும் இவ் இளைப் புற்று எய்க்கும் இது பெற வேண்டும் என்று        
 தேனலர் கொன்றையார் தம் திருமேனிப் பூங்கச் சேய்ந்த         
 மானவன் கயிறு பூண்டு கழுத்தினால் வருந்தல் உற்றார்    3.4.27
  
863    நண்ணிய ஒருமை அன்பின் நாருறு பாசத்தாலே       
 திண்ணிய தொண்டர் பூட்டி இளைத்த பின் திறம்பி நிற்க        
 ஒண்ணுமோ? கலயனார் தம் ஒருப்பாடு கண்ட போதே     
 அண்ணலார் நேரே நின்றார் அமரரும் விசும்பில் ஆர்த்தார்     3.4.28
  
864   பார்மிசை நெருங்க எங்கும் பரப்பினர் பயில் பூ மாரி        
 தேர்மலி தானை மன்னன் சேனையும் களிறும் எல்லாம்    
 கார்பெறு கானம் போலக் களித்தன கைகள் கூப்பி     
 வார்கழல் வேந்தன் தொண்டர் மலர் அடி தலைமேல் வைத்து      3.4.29
  
865    விண் பயில் புரங்கள் வேவ வைதிகத் தேரில் மேருத்         
 திண்சிலை குனிய நின்றார் செந்நிலைக் காணச் செய்தீர்       
 மண்பகிர்ந்தவனும் காணா மலரடி இரண்டும் யாரே       
 பண்புடை அடியார் அல்லால் பரிந்து நேர் காண வல்லார்          3.4.30
  
866   என்றுமெய்த் தொண்டர் தம்மை ஏத்தி அங்கு எம்பிரானுக்கு        
 ஒன்றிய பணிகள் மற்றும் உள்ளன பலவும் செய்து        
 நின்ற வெண் கவிகை மன்னன் நீங்கவும் நிகரில் அன்பர்         
 மன்றிடை ஆடல் செய்யும் மலர்க் கழல் வாழ்த்தி வைகி                  3.4.31
  
867    சிலபகல் கழிந்த பின்பு திருக்கடவூரில் நண்ணி    
 நிலவுதம் பணியில் தங்கி நிகழும் நாள் நிகரில் காழித்      
 தலைவராம் பிள்ளையாரும் தாண்டகச் சதுரராகும்       
 அலர்புகழ் அரசுங்கூட அங்கு எழுந்து அருளக் கண்டு        3.4.32
  
868   மாறிலா மகிழ்ச்சி பொங்க எதிர் கொண்டு மனையில் எய்தி           
 ஈறிலா அன்பின் மிக்கார்க்கு இன் அமுது ஏற்கும் ஆற்றால்         
 ஆறு நற்சுவைகள் ஓங்க அமைத்து அவர் அருளே அன்றி     
 நாறு பூங்கொன்றை வேணி நம்பர் தம் அருளும் பெற்றார்          3.4.33
  
869   கருப்பு வில்லோனைக் கூற்றைக் காய்ந்தவர் கடவூர் மன்னி        
 விருப்புறும் அன்பு மேன்மேல் மிக்கு எழும் வேட்கை கூர   
 ஒருப்படும் உள்ளத் தன்மை உண்மையால் தமக்கு நேர்ந்த    
 திருப்பணி பலவுஞ் செய்து சிவ பத நிழலில் சேர்ந்தார்        3.4.34
  
870    தேனக்க கோதை மாதர் திருநெடுந் தாலி மாறிக்          
 கூனல்தண் பிறையினார்க்கு குங்குலியம் கொண்டு உய்த்த   
 பான்மைத்திண் கலயனாரைப் பணிந்து அவர் அருளினாலே          
 மானக்கஞ் சாறர் மிக்க வண்புகழ் வழுத்தல் உற்றேன்             3.4.35

திருச்சிற்றம்பலம்

3.5.  மானக்கஞ்சாற நாயனார் புராணம்  (871-902)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


871
 மேலாறு செஞ்சடை மேல் வைத்தவர் தாம் விரும்பியது           
 நூலாறு நன்கு உணர்வார் தாம் பாடும் நோன்மையது      
 கோலாறு தேன் பொழியக் கொழுங் கனியின் சாறு ஒழுகும்       
 காலாறு வயல் கரும்பின் கழழ் சாறூர் கஞ்சாறூர்       3.5.1
  
872   கண்ணீலக் கடைசியர்கள் கடுங்களையிற் பிழைத்து ஒதுங்கி       
 உண்ணீர்மைப் புணர்ச்சிக் கண் உறைத்து மலர்க்கண் சிவக்கும்        
 தண்ணீர் மென் கழுநீர்க்குத் தடஞ்சாலி தலை வணங்கும்   
 மண்ணீர்மை நலஞ்சிறந்த வள வயல்கள் உள அயல்கள்     3.5.2
  
873   புயல் காட்டுங் கூந்தல் சிறு புறங்காட்டப் புன மயிலின்         
 இயல் காட்டி இடை ஒதுங்க இனங்காட்டும் உழத்தியர்கண்   
 முயல் காட்டும் மதி தோற்கும் முகம் காட்டக் கண் மூரிக்         
 கல் காட்டுந் தடங்கள் பல கதிர்காட்டுந் தடம் பணைகள்          3.5.3
  
874   சேர் அணி தண் பழன வயல் செழுநெல்லின் கொழுங் கதிர் போய்          
 வேறருகு மிடை வேலிப் பைங்கமுகின் மிடறுரிஞ்சி    
 மாறெழுதிண் குலை வளைப்ப வண்டலை தண்டலை உழவர்    
 தாறிரியும் நெடுங்கொடுவாள் அனையயுள தனி இடங்கள்                  3.5.4
  
875    பாங்கு மணிப்பல வெயிலும் சுலவெயிலும் உள மாடம்          
 ஞாங்கரணி துகிற் கொடியும் நகிற் கொடியும் உள அரங்கம்       
 ஓங்கு நிலைத் தோரணமும் பூரண கும்பமும் உளவால்      
 பூம் கணை வீதியில் அணைவோர் புலமறுகுஞ் சிலமறுகு   3.5.5
  
876     மனை சாலும் நிலை அறத்தின் வழிவந்த வளம் பெருகும்       
 வினை சாலும் உழவு தொழில் மிக்க பெரும் குடி துவன்றிப்       
 புனை சாயல் மயில் அனையார் நடம் புரியப் புகல் முழவம்        
 கனை சாறு மிடை வீதிக் கஞ்சாறு விளங்கியதால்    3.5.6
  
877    அப் பதியில் குலப் பதியாய் அரசர் சேனா பதியாம்        
 செப்பவருங் குடி விளங்க திரு அவதாரம் செய்தார்     
 மெய்ப் பொருளை அறிந்து உணர்ந்தார் விழுமிய வேளாண் குடிமை    
 வைப்பனைய மேன்மையினார் மானக்கஞ் சாறனார்       3.5.7
  
878    பணிவுடைய வடிவுடையார் பணியினொடும் பனி மதியின்       
 அணிவுடைய சடை முடியார்க்கு ஆளாகும் பதம் பெற்ற     
 தணிவில் பெரும் பேறுடையார் தம் பெருமான் கழல் சார்ந்த       
 துணிவுடைய தொண்டர்க்கே ஏவல் செயும் தொழில் பூண்டார்        3.5.8
  
879    மாறில் பெருஞ்செல்வத்தின் வளம் பெருக மற்றதெலாம்         
 ஆறுலவுஞ் சடைக் கற்றை அந்தணர் தம் அடியாராம்       
 ஈறில் பெருந் திருவுடையார் உடையார் என்றியாவையுநேர்        
 கூறுவதன்முன் அவர் தங்குறிப்பு அறிந்து கொடுத்துள்ளார்           3.5.9
  
880    விரிகடல் சூழ் மண்ணுலகை விளக்கிய இத் தன்மையராம்        
 பெரியவர்க்கு முன் சில நாள் பிள்ளைப் பேறு இன்மையினால்      
 அரியறியா மலர்க் கழல்கள் அறியாமை அரியாதார்   
 வரு மகவு பெறல் பொருட்டு மனத்தருளால் வழுத்தினார்           3.5.10
  
881    குழைக் கலையும் வடி காதில் கூத்தனார் அருளாலே    
 மழைக்கு உதவும் பெருங்கற்பின் மனைக் கிழத்தியார் தம்பால்      
 இழைக்கும் வினைப் பயன் சூழ்ந்த இப் பிறவிக்கு கொடுஞ்சூழல்      
 பிழைக்கும் நெறி தமக்கு உதவப் பெண் கொடியைப் பெற்று எடுத்தார்         3.5.11
  
882    பிறந்த பெரு மகிழ்ச்சியினால் பெரு மூதூர் களி சிறப்பச்    
 சிறந்த நிறை மங்கல தூரியம் முழங்கத் தேவர் பிரான்         
 அறந்தலை நின்று அவர்க்கெல்லாம் அளவில் வளத்து அருள் பெருக்கிப்          
 புறந்தருவார் போற்றி இசைப்ப பொன் கொடியை வளர்க்கின்றார்   3.5.12
  
883    காப்பணியும் இளங்குழவிப் பதநீக்கிக் கமழ் சுரும்பின்        
 பூப்பயிலுஞ் சுருள் குழலும் பொலங்குழையும் உடன் தாழ    
 யாப்புறு மென் சிறுமணிமேகலை அணி சிற்றாடையுடன்   
 கோப்புமை கிண்கிணி அசையக் குறுந்தளிர் மெல்லடி ஒதுங்கி      3.5.13
  
884    புனை மலர்மென் கரங்களினால் போற்றிய தாதியர் நடுவண்     
 மனையகத்து மணிமூன்றில் மணல் சிற்றில் இழைத்து மணிக்         
 கனை குரல் நூபுரம் அலையக் கழன்முதலாய் பயின்று முலை          
 நனை முகஞ்செய் முதல் பருவம் நண்ணினள் அப்பெண் அமுதம்          3.5.14
  
885    உறுகவின் மெய்ப் புறம் பொலிய ஒளி நுசுப்பை முலை வருத்த    
 முறுவல் புற மலராத முகிண்முத்த நகை என்னும்         
 நறுமுகை மென் கொடி மருங்குல் நளிர்ச் சுருள் அந்தளிர் செங்கை    
 மறுவில் கொழுந்தினுக்கு மணப் பருவம் வந்தணைய               3.5.15
  
886    திருமகட்கு மேல் விளங்கும் செம்மணியின் தீபம் எனும்        
 ஒரு மகளை மண் உலகில் ஓங்கு குல மரபினராய்க்      
 கரு மிடற்று மறையவனார் தமர் ஆய கழல் ஏயர்       
 பெரு மகற்கு மகள் பேச வந்து அணைந்தார் பெரு முதியோர்       3.5.16
  
887     வந்த மூது அறிவோரை மானக்கஞ் சாறனார்       
 முந்தை முறைமையின் விரும்பி மொழிந்த மணத் திறம் கேட்டே    
 எந்தமது மரபினுக்குத் தரும் பரிசால் ஏயும் எனச்      
 சிந்தை மகிழ்வுற உரைத்து மணநேர்ந்து செலவிட்டார்           3.5.17
  
888     சென்றவரும் கஞ்சாறர் மணம் இசைந்தபடி செப்பக்    
 குன்றனைய புயத்தேயர் கோனாரும் மிக விரும்பி      
 நின்ற நிலைமையின் இரண்டு திறத்தார்க்கும் நேர்வாய          
 மன்றல் வினை மங்கல நாள் மதிநூல் வல்லவர் வகுத்தார்                  3.5.18
  
889    மங்கலமாஞ் செயல் விரும்பி மகள் பயந்த வள்ளலார்          
 தங்குல நீள் சுற்றம் எலாம் தயங்கு பெருங்களி சிறப்பப்         
 பொங்கிய வெண் முளைப் பெய்து பொலங் கலங்களிடை நெருங்கக்    
 கொங்கலர் தண் பொழில் மூதூர் வதுவை முகங் கோடித்தார்        3.5.19
  
890    கஞ்சாறர் மகள் கொடுப்பக் கைப் பிடிக்க வருகின்ற          
 எஞ்சாத புகழ்ப் பெருமை ஏயர் குலப் பெருமானும்       
 தஞ்சால்பு நிறை சுற்றம் தலை நிறைய முரசு இயம்ப    
 மஞ்சாலும் மலர்ச் சோலைக் கஞ்சாற்றின் மருங்கணைய            3.5.20
  
891 வள்ளலார் மணம் அவ்வூர் மருங்கு அணையா முன் மலர்க்கண்            
 ஒள்ளிழையைப் பயந்தார் தந் திருமனையில் ஒரு வழியே         
 தெள்ளுதிரை நீர் உலகம் உய்வதற்கு மற்றவர்தம்       
 உள்ள நிலைப் பொருளாய உம்பர் பிரான் தாம் அணைவார்     3.5.21
  
892 முண்டநிறை நெற்றியின் மேல் முண்டித்த திருமுடியில்             
 கொண்டசிகை முச்சியின் கண் கோத்தணிந்த எற்பு மணி         
 பண்டொருவன் உடல் அங்கம் பரித்த நாள் அது கடைந்த   
 வெண்டரளம் எனக் காதின் மிசை அசையும் குண்டலமும்    3.5.22
  
893 அவ்வென்பின் ஒளிமணி கோத்து அணிந்த திருத் தாழ்வடமும்        
 பைவன்பேர் அரவு ஒழியத் தோளில் இடும் பட்டிகையும்   
 மைவந்த நிறக் கேச வடப் பூண் நூலும் மனச்          
 செவ்வன்பர் பவமாற்றுந் திரு நீற்றுப் பொக்கணமும்     3.5.23
  
894 ஒரு முன் கைத்தனி மணிகோத்து அணிந்த ஒளிர் சூத்திரமும்        
 அருமறை நூல் கோவணத்தின் மிசை அசையும் திருவுடையும்         
 இரு நிலத்தின் மிசை தோய்ந்த எழுதரிய திருவடியும்          
 திருவடியில் திருப் பஞ்ச முத்திரையும் திகழ்ந்து இலங்க      3.5.24
  
895 பொடி மூடு தழல் என்னத் திரு மேனி தனிற்பொலிந்த           
 படி நீடு திருநீற்றின் பரப்பணிந்த பான்மையராய்க்   
 கொடு நீடு மறுகு அணைந்து தம்முடைய குளிர் கமலத்து   
 அடி நீடும் மனத்து அன்பர் தம் மனையின் அகம் புகுந்தார்      3.5.25
  
896 வந்து அணைந்த மா விரத முனிவரைக் கண்டு எதிர் எழுந்து         
 சிந்தை களி கூர்ந்து மகிழ் சிறந்த பெருந் தொண்டனார்        
 எந்தை பிரான் புரி தவத்தோர் இவ் இடத்தே எழுந்து அருள       
 உய்ந்து ஒழிந்தேன் அடியேன் என்று உருகிய அன்பொடு பணிந்தார் 3.5.26
  
897 நற்றவராம் பெருமானார் நலமிகும் அன்பரை நோக்கி            
 உற்ற செயல் மங்கலம் இங்கு ஒழுகுவது என் என அடியேன்   
 பெற்றது ஒரு பெண்கொடி தன் வதுவை எனப் பெருந்தவம்   
 மற்று உமக்குச் சோபனம் ஆகுவது என்று வாய் மொழிந்தார்     3.5.27
  
898 ஞானம் செய்தவர் அடி மேல் பணிந்து மனை அகம் நண்ணி           
 மானக்கம் சாறனார் மணக் கோலம் புனைந்து இருந்த     
 தேனக்க மலர்க் கூந்தல் திரு மகளைக் கொண்டு அணைந்து          
 பானற்கந் தர மறைத்து வரும் அவரைப் பணிவித்தார்    3.5.28
  
899 தம் சரணத்து இடைப் பணிந்து தாழ்ந்து எழுந்த மடக் கொடி தன்              
 மஞ்சு தழைத்து என வளர்ந்த மலர்க் கூந்தல் புறம் நோக்கி        
 அஞ்சலி மெய்த் தொண்டரைப் பார்த்து அணங்கு இவள் தன் மயிர் நமக்குப்       
 பஞ்ச வடிக்காம் என்றார் பரவ அடித் தலங்கொடுப்பார்   3.5.29
  
900 அருள் செய்த மொழி கேளா அடல் சுரிகைதனை உருவிப்          
 பொருள் செய்தாம் எனப் பெற்றேன் எனக் கொண்டு பூங்கொடி தன்    
 இருள் செய்த கருங்கூந்தல் அடியில் அரிந்து எதிர் நின்ற         
 மருள் செய்த பிறப்பு அறுப்பார் மலர்க் கரத்தினிடை நீட்ட      3.5.30
   
901  வாங்குவார் போல் நின்ற மறைப் பொருளாம் அவர் மறைந்து       
 பாங்கின் மலை வல்லியுடன் பழைய மழவிடை யேறி    
 ஓங்கிய விண் மிசை வந்தார் ஒளி விசும்பின் நிலன் நெருங்கத்   
 தூங்கிய பொன்மலர் மாரி தொழும்பர் தொழுது எதிர் விழுந்தார்  3.5.310
   
902 விழுந்து எழுந்து மெய்ம் மறந்த மெய் அன்பர் தமக்கு மதிக்         
 கொழுந்து அலைய விழுங் கங்கை குதித்த சடைக் கூத்தனார்        
 எழும் பரிவு நம் பக்கல் உனக்கு இருந்த பரிசிந்தச்    
 செழும் புவனங்களில் ஏறச் செய்தோம் என்று அருள் செய்தார்    3.5.32
   
903 மருங்கு பெருங்கண நாதர் போற்றிசைப்ப வானவர்கள்             
 நெருங்க விடை மேல் கொண்டு நின்றவர் முன் நின்றவர்தாம்       
 ஒருங்கிய நெஞ்சொடு கரங்கள் உச்சியின் மேல் குவித்தையர்      
 பெருங் கருணைத் திறம் போற்றும் பெரும் பேறு நேர் பெற்றார்     3.5.33
   
904 தொண்டனார் தமக்கு அருளிச் சூழ்ந்து இமையோர் துதி செய்ய       
 இண்டை வார் சடை முடியார் எழுந்து அருளிப் போயினார்         
 வண்டுவார் குழற் கொடியைக் கைப் பிடிக்க மணக் கோலம்         
 கண்டவர்கள் கண் களிப்பக் கலிக் காமனார் புகுந்தார்3.5.34
   
905  வந்தணைந்த ஏயர் குல மன்னவனார் மற்றந்தச்          
 சிந்தை நினைவு அரிய செயல் செறிந்தவர் பால் கேட்டருளிப்    
 புந்தியினில் மிக உவந்து புனிதனார் அருள் போற்றிச்         
 சிந்தை தளர்ந்து அருள் செய்த திருவாக்கின் திறம் கேட்டு    3.5.35
   
906 மனந்தளரும் இடர் நீங்கி வானவர் நாயகர் அருளால்             
 புனைந்த மலர்க் குழல் பெற்ற பூங்கொடியை மணம் புரிந்து         
 தனம் பொழிந்து பெருவதுவை உலகெலாம் தலை சிறப்ப          
 இனம்பெருகத் தம்முடைய எயின் மூதூர் சென்றணைந்தார் 3.5.36
   
907  ஒரு மகள் கூந்தல் தன்னை வதுவை நாள் ஒருவர்க்கு ஈந்த           
 பெருமையார் தன்மை போற்றும் பெருமை என் அளவிற்றாமே        
 மருவிய கமரிற் புக்க மா வடு விடேல் என் ஓசை     
 உரிமையால் கேட்க வல்லார் திறம் இனி உரைக்கல் உற்றேன்   3.5.37

திருச்சிற்றம்பலம்

3.6.  அரிவாட்டாய நாயனார் புராணம்  (908-930)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


908
 வரும் புனற்பொன்னி நாட்டு ஒரு வாழ்பதி           
 கரும்பு வண்டொடு சூழ்ந்து முரன்றிட        
 விரும்பு மென்கண் உடையவாய் விட்டு நீள்   
 கரும்பு தேன் பொழியும் கணமங்கலம்    3.6.1
   
909  செந்நெல்லார் வயல் காட்ட செந்தாமரை            
 முன்னர் நந்துமிழ் முத்தம் சொரிந்திடத்    
 துன்னு மள்ளர் கைம் மேற் கொண்டு தோன்றுவார்        
 மன்னு பங்கய மாநிதி போன்றுள்ளார்       3.6.2
   
910  வளத்தில் நீடும் பதியதன் கண்வரி       
 உளர்த்தும் ஐம்பால் உடையோர் முகத்தினும்   
 களத்தின் மீதும் கயல்பாய் வயல் அயல்     
 குளத்தும் நீளும் குழையுடை நீலங்கள்        3.6.3
   
911  அக்குல பதி தன்னில் அறநெறித்         
 தக்க மாமனை வாழ்க்கையில் தங்கினார்    
 தொக்க மாநிதித் தொன்மையில் ஓங்கிய          
 மிக்க செல்வத்து வேளாண் தலைமையார்      3.6.4
   
912  தாயனார் எனும் நாமம் தரித்துள்ளார்      
 சேய காலந் தொடர்ந்துந் தெளிவிலா     
 மாயனார் மண் கிளைத்து அறியாத அத்     
 தூய நாண் மலர்ப் பாதம் தொடர்ந்துளார்     3.6.5
   
913  மின்னும் செஞ்சடை வேதியர்க்காம் என்று            
 செந் நெல் இன்னமுதோடு செங்கீரையும்     
 மன்னு பைந்துணர் மாவடுவும் கொணர்ந்து      
 அன்ன என்றும் அமுது செய்விப்பாரால்        3.6.6
   
914  இந்த நன்னிலை இன்னல் வந்து எய்தினும்     
 சிந்தை நீங்காச் செயலின் உவந்திட     
 முந்தை வேத முதல்வர் அவர் வழி         
 வந்த செல்வம் அறியாமை மாற்றினார்      3.6.7
   
915  மேவு செல்வம் களிறு உண் விளங்கனி      
 ஆவதாகி அழியவும் அன்பினால்          
 பாவை பங்கர்க்கு முன்பு பயின்ற அத்       
 தாவில் செய்கை தவிர்ந்திலர் தாயனார்    3.6.8
   
916  அல்லல் நல்குரவு ஆயிடக் கூலிக்கு         
 நெல் அறுத்து மெய்ந் நீடிய அன்பினால்     
 நல்ல செந்நெலிற் பெற்றன நாயனார்க்கு    
 ஒல்லை இன்னமுதாக் கொண்டு ஒழுகுவார்    3.6.9
   
917   சாலி தேடி அறுத்தவை தாம் பெறும்      
 கூலி எல்லாம் திரு அமுதாக் கொண்டு      
 நீல நெல்லரி கூலி கொண்டு உண்ணும் நாள்          
 மால் அயற்கு அரியார் அது மாற்றுவார்      3.6.10
   
918   நண்ணிய வயல்கள் எல்லாம் நாள் தொறும் முன்னம் காண          
 வண்ணவார் கதிர்ச் செஞ்சாலி ஆக்கிட மகிழ்ந்து சிந்தை        
 அண்ணலார் அறுத்த கூலி கொண்டு இஃது அடியேன் செய்த   
 புண்ணியம் என்று போத அமுது செய்விப்பார் ஆனார்      3.6.11
   
919   வைகலும் உணவு இலாமை மனைப் படப்பையினிற் புக்கு           
 நைகரம் இல்லா அன்பின் நங்கை கைஅடகு கொய்து      
 பெய்கலத்து அமைத்து வைக்கப் பெருந்தகை அருந்தித் தங்கள்        
 செய்கடன் முட்டா வண்ணந் திருப்பணி செய்யும் நாளில் 3.6.12
   
920  மனை மருங்கு அடகு மாள வட நெடு வான மீனே       
 அனையவர் தண்ணீர் வார்க்க அமுது செய்து அன்பனாரும்    
 வினை செயல் முடித்துச் செல்ல மேவு நாள் ஒருநாள் மிக்க        
 முனைவனார் தொண்டர்க்கு அங்கு நிகழ்ந்தது மொழியப் பெற்றேன்  3.6.13
   
921  முன்பு போல் முதல்வனாரை அமுது செய்விக்க மூளும்      
 அன்பு போல் தூய செந்நெல் அரிசி மாவடு மென் கீரை         
 துன்புபோம் மனத்துத் தொண்டர் கூடையில் சுமந்து போகப்         
 பின்புபோம் மனைவியார் ஆன் பெற்ற அஞ்சு ஏந்திச் சென்றார்   3.6.14
   
922  போதரா நின்ற போது புலர்ந்து கால் தளர்ந்து தப்பி          
 மாதரார் வருந்தி வீழ்வார் மட்கல மூடுகையால்       
 காதலால் அணைத்தும் எல்லாம் கமரிடைச் சிந்தக் கண்டு          
 பூதநாயகர் தம் தொண்டர் போவது அங்கு இனி ஏன் என்று       3.6.15
   
922   நல்ல செங்கீரை தூய மாவடு அரிசி சிந்த        
 அல்லல் தீர்த்தாள வல்லார் அமுது செய்து அருளும் அப்பேறு         
 எல்லையில் தீமையேன் இங்கு எய்திடப் பெற்றிலேன் என்று        
 ஒல்லையில் அரிவாள் பூட்டி ஊட்டியை அரியல் உற்றார்    3.6.16
   
924   ஆட் கொள்ளும் ஐயர் தாம் இங்கு அமுது செய்திலர் கொல் என்னாப்          
 பூட்டிய அரிவாள் பற்றிப் புரையற விரவும் அன்பு      
 காட்டிய நெறியின் உள்ளந் தண்டு அறக் கழுத்தினோடே          
 ஊட்டியும் அரிய நின்றார் உறுபிறப் பரிவார் ஒத்தார்           3.6.17
   
925  மாசறு சிந்தை அன்பர் கழுத்து அரி அரிவாள் பற்றும்           
 ஆசில்வண் கையை மாற்ற அம்பலத்து ஆடும் ஐயர்        
 வீசிய செய்ய கையும் மாவடு விடேல் விடேல் என்    
 ஓசையும் கமரில் நின்றும் ஒக்கவே எழுந்த அன்றே    3.6.18
   
926   திருக்கை சென்று அரிவாள் பற்றும் திண் கையைப் பிடித்த போது          
 வெருக்கொடு தம் கூறு நீங்க வெவ் வினை விட்டு நீங்கிப்       
 பெருக்கவே மகிழ்ச்சி நீடத் தம்பிரான் பேணித் தந்த         
 அருட் பெரும் கருணை நோக்கி அஞ்சலி கூப்பி நின்று    3.6.19
   
927   அடியனேன் அறிவு இலாமை கண்டும் என் அடிமை வேண்டிப்          
 படி மிசைக் கமரில் வந்து இங்கு அமுது செய் பரனே போற்றி     
 துடியிடை பாக மான தூயநற் சோதி போற்றி       
 பொடியணி பவள மேனிப் புரி சடைப் புராண போற்றி          3.6.20
   
928   என்றவர் போற்றி செய்ய இடப வாகனராய்த் தோன்றி         
 நன்று நீ புரிந்த செய்கை நன்னுதல் உடனே கூட       
 என்றும் நம் உலகில் வாழ்வாய் என்று அவர் உடனே நண்ண          
 மன்றுளே ஆடும் ஐயர் மழ விடை உகைத்துச் சென்றார்             3.6.21
   
929  பரிவு உறு சிந்தை அன்பர் பரம் பொருளாகி உள்ள            
 பெரியவர் அமுது செய்யப் பெற்றிலேன் என்று மாவின்   
 வரிவடு விடேலெனா முன் வன் கழுத்து அரிவாள் பூட்டி   
 அரிதலால் அரிவாட்டாயர் ஆயினார் தூய நாமம்       3.6.22
   
930  முன்னிலை கமரே யாக முதல்வனார் அமுது செய்யச்      
 செந்நெலின் அரிசி சிந்தச் செவியுற வடுவின் ஓசை          
 அந் நிலை கேட்ட தொண்டர் அடி இணை தொழுது வாழ்த்தி        
 மன்னும் ஆனாயர் செய்கை அறிந்தவாறு வழுத்தல் உற்றேன்                   3.6.23

திருச்சிற்றம்பலம்

3.7.  ஆனாய நாயனார் புராணம் (931 -972)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


931
 மாடு விரைப் பொலி சோலையின் வான் மதிவந்து ஏறச்        
 சூடு பரப்பிய பண்ணை வரம்பு சுரும்பேற     
 ஈடு பெருக்கிய போர்களின் மேகம் இளைத்தேற       
 நீடு வளத்தது மேன்மழ நாடெனும் நீர் நாடு      3.7.1
   
932  நீவி நிதம்ப உழத்தியர் நெய்க் குழல் மைச் சூழல்            
 மேவி உறங்குவ மென் சிறை வண்டு விரைக் கஞ்சப்     
 பூவில் உறங்குவ நீள் கயல் பூமலி தேமாவின்        
 காவின் நறுங் குளிர் நீழல் உறங்குவ கார் மேதி   3.7.2
   
933   வன்னிலை மள்ளர் உகைப்ப எழுந்த மரக்கோவை       
 பன் முறை வந்து எழும் ஓசை பயின்ற முழக்கத்தால்      
 அன்னம் மருங்குறை தண் துறை வாவி அதன் பாலைக்      
 கன்னல் அடும் புகையால் முகில் செய்வ கருப்பாலை    3.7.3
   
934   பொங்கிய மாநதி நீடலை உந்து புனற் சங்கம்      
 துங்க இலைக் கதலிப் புதல் மீது தொடங்கிப் போய்   
 தங்கிய பாசடை சூழ் கொடி யூடு தவழ்ந்தேறிப்       
 பைங்கமுகின் தலை முத்தம் உதிர்க்குவ பாளையென       3.7.4
   
935   அல்லி மலர்ப் பழனத்து அயல் நாகிள ஆன் ஈனும்      
 ஒல்லை முழுப்பை உகைப்பின் உழக்கு குழக்கன்று         
 கொல்லை மடக்குல மான் மறியோடு குதித்து ஓடும்     
 மல்கு வளத்தது முல்லை உடுத்த மருங்கோர்பால்       3.7.5
   
936   கண் மலர் காவிகள் பாய இருப்பன கார் முல்லைத்     
 தண் நகை வெண் முகை மேவும் சுரும்பு தடஞ் சாலிப்     
 பண்ணை எழுங்கயல் பாய இருப்பன காயாவின்          
 வண்ண நறுஞ்சினை மேவிய வன் சிறை வண்டானம்    3.7.6
   
937    பொங்கரில் வண்டு புறம்பலை சோலைகள் மேல் ஓடும்          
 வெங்கதிர் தங்க விளங்கிய மேன்மழ நன்னாடாம்      
 அங்கது மண்ணின் அருங்கலமாக அதற்கேயோர்          
 மங்கல மானது மங்கலம் ஆகிய வாழ் மூதூர்    3.7.7
   
938   ஒப்பில் பெருங்குடி நீடிய தன்மையில் ஓவாமே       
 தப்பில் வளங்கள் பெருக்கி அறம்புரி சால்போடும்     
 செப்ப உயர்ந்த சிறப்பின் மலிந்தது சீர் மேவும்     
 அப்பதி மன்னிய ஆயர் குலத்தவர் ஆனாயர்    3.7.8
   
939    ஆயர் குலத்தை விளக்கிட வந்து உதயம் செய்தார்    
 தூய சுடர்திரு நீறு விரும்பு தொழும்புள்ளார்         
 வாயினின் மெய்யின் வழுத்து மனத்தின் வினைப் பாலில்         
 பேயுடன் ஆடு பிரான் அடி அல்லது பேணாதார்       3.7.9
   
940     ஆனிரை கூட அகன் புற வில் கொடு சென்று ஏறிக்          
 கானுறை தீய விலங்குறு நோய்கள் கடிந்து எங்கும்      
 தூநறு மென்புல் அருந்தி விரும்பிய தூ நீறுண்டு        
 ஊனமில் ஆயம் உலப்பில பல்க அளித்து உள்ளார்        3.7.10
   
941      கன்றொடு பால் மறை நாகு கறப்பன பாலாவும்    
 புன்றலை மென்சிலை ஆனொடு நீடு புனிற்றாவும்       
 வென்றி விடைக் குலமோடும் இனந்தொறும் வெவ்வேறே   
 துன்றி நிறைந்துள சூழல் உடன் பல தோழங்கள்      3.7.11
   
942     ஆவின் நிரைக் குலம் அப்படி பல்க அளித்தென்றும்           
 கோவலர் ஏவல் புரிந்திட ஆயர் குலம் பேணும்        
 காவலர் தம் பெருமான் அடி அன்புறு கானத்தின்        
 மேவு துளைக் கருவிக் குழல் வாசனை மேற்கொண்டார்  3.7.12
   
943     முந்தை மறை நூன்மரபின் மொழிந்த முறை எழுந்தவேய்        
 அந்த முதல் நாலிரண்டில் அரிந்து நரம்புறு தானம்      
 வந்ததுளை நிரையாக்கி வாயு முதல் வழங்கு துளை      
 அந்தமில் சீர் இடை ஈட்டின் அங்குலி எண் களின் அமைத்து      3.7.13
   
944     எடுத்த குழற் கருவியினில் எம்பிரான் எழுத்து அஞ்சும்        
 தொடுத்த முறை ஏழ் இசையின் சுருதி பெற வாசித்து   
 அடுத்தசரா சரங்களெலாம் தங்கவருந் தங்கருணை        
 அடுத்த இசை அமுது அளித்துச் செல்கின்றார் அங்கு ஒரு நாள்        3.7.14
   
945      வாச மலர்ப் பிணை பொங்க மயிர் நுழுதி மருங்கு உயர்ந்த   
 தேசுடைய சிகழிகையிற் செறி கண்ணித் தொடை செருகிப்      
 பாசிலை மென் கொடியின் வடம் பயில நறு விலி புனைந்து      
 காசுடை நாண் அதற்கயலே கருஞ்சுருளின் புறங்காட்டி      3.7.15
   
946     வெண் கோடல் இலைச் சுருளிற் பைந்தோட்டு விரைத் தோன்றித்         
 தண் கோல மலர் புனைந்த வடி காதின் ஒளி தயங்கத்   
 திண் கோல நெற்றியின் மேல் திரு நீற்றின் ஒளி கண்டோ ர்    
 கண் கோடல் நிறைந்தாராக் கவின் விளங்க மிசை அணிந்து       3.7.16
   
947      நிறைந்த நீறு அணி மார்பின் நிரை முல்லை முகை சுருக்கிச்         
 செறிந்த புனை வடம் தாழத் திரள் தோளின் புடை அலங்கல்      
 அறைந்த சுரும்பு இசை அரும்ப அரையுடுத்த மரவுரியின்   
 புறந்தழையின் மலி தானைப் பூம் பட்டுப் பொலிந்து அசைய     3.7.17
   
948      சேவடியில் தொடு தோலும் செங்கையினில் வெண் கோலும்    
 மேவும் இசை வேய்ங்குழலும் மிக விளங்க வினை செய்யும்         
 காவல்புரி வல்லாயர் கன்றுடை ஆன் நிரை சூழப்       
 பூவலர் தார்க் கோவலனார் நிரை காக்கப் புறம் போந்தார்       3.7.18
   
949      நீலமா மஞ்ஞை ஏங்க நிரைக் கொடிப் புறவம் பாடக்       
 கோல வெண் முகையேர் முல்லை கோபம் வாய் முறுவல் காட்ட       
 ஆலு மின்னிடைச் சூழ் மாலைப் பயோதரம் அசைய வந்தாள்        
 ஞால நீடு அரங்கில் ஆடக் கார் எனும் பருவ நல்லாள்    3.7.19
   
950     எம்மருங்கு நிரை பரப்ப எடுத்த கோலுடைப் பொதுவர்        
 தம்மருங்கு தொழுது அணையத் தண் புறவில் வருந்தலைவர்   
 அம்மருங்கு தாழ்ந்த சினை அலர் மருங்கு மதுவுண்டு       
 செம்மருந்தண் சுரும்பு சுழல் செழுங் கொன்றை மருங்கு அணைந்தார்      3.7.20
   
951     சென்றணைந்த ஆனாயர் செய்த விரைத் தாமம் என   
 மன்றல் மலர்த்துனர் தூக்கி மருங்குதாழ் சடையார் போல்          
 நின்ற நறுங் கொன்றையினை நேர் நோக்கி நின்று உருகி       
 ஒன்றிய சிந்தையில் அன்பை உடையவர் பால் மடை திறந்தார்   3.7.21
   
952     அன்பூறி மிசைப் பொங்கும் அமுத இசைக் குழல் ஒலியால்      
 வன்பூதப் படையாளி எழுத்து ஐந்தும் வழுத்தித் தாம்     
 முன்பூதி வரும் அளவின் முறைமையே எவ்வுயிரும்        
 என்பூடு கரைந்து உருக்கும் இன்னிசை வேய்ங் கருவிகளில்   3.7.22
   
953     ஏழு விரல் இடை இட்ட இன்னிசை வங்கியம் எடுத்துத்         
 தாழுமலர் வரிவண்டு தாது பிடிப்பன போலச்         
 சூழுமுரன்று எழ நின்று தூய பெரும் தனித் துளையில்     
 வாழிய நந்தோன்றலார் மணி அதரம் வைத்தூத      3.7.23
   
954       முத்திரையே முதல் அனைத்தும் முறைத் தானம் சோதித்து     
 வைத்த துளை ஆராய்ச்சி வக்கரனை வழி போக்கி     
 ஒத்த நிலை உணர்ந்து அதற்பின் ஒன்று முதல்படி முறையாம்         
 அத்தகைமை ஆரோசை அமரோசைகளின் அமைத்தார்  3.7.24
   
955     மாறுமுதற் பண்ணின் பின் வளர் முல்லைப் பண்ணாக்கி          
 ஏறிய தாரமும் உழையும் கிழமை கொள இடுந்தானம்    
 ஆறுலவுஞ் சடை முடியார் அஞ்செழுத்தின் இசை பெருகக்    
 கூறிய பட்டடைக் குரலாங் கொடிப் பாலையினில் நிறுத்தி     3.7.25
   
956     ஆய இசைப் புகல் நான்கின் அமைந்த புகல் வகை எடுத்து       
 மேய துளை பற்றுவன விடுபனவாம் விரல் நிரையிற்    
 சேய வொளியிடை அலையத் திருவாளன் எழுத்தஞ்சும்    
 தூய இசைக் கிளை கொள்ளுந் துறையஞ்சின் முறை விளைத்தார்    3.7.26
   
957     மந்தரத்தும் மத்திமத்தும் தாரத்தும் வரன் முறையால்          
 தந்திரிகள் மெலிவித்தும் சமங்கொண்டும் வலிவித்தும்          
 அந்தரத்து விரல் தொழில்கள் அளவு பெற அசைத்தியக்கிச்       
 சுந்தரச் செங்கனிவாயும் துளைவாயும் தொடக்குண்ண       3.7.27
   
958     எண்ணிய நூல் பெருவண்ணம் இடை வண்ணம் வனப்பென்னும்          
 வண்ண இசை வகை எல்லாம் மா துரிய நாதத்தில்      
 நண்ணிய பாணியும் இயலும் தூக்கு நடை முதற்கதியில்    
 பண்ணமைய எழும் ஓசை எம் மருங்கும் பரப்பினார்        3.7.28
   
959      வள்ளலார் வாசிக்கும் மணித் துளைவாய் வேய்ங் குழலின்      
 உள்ளுறை அஞ்செழுத்தாக ஒழுகி மதுர ஒலி   
 வெள்ளநிறைந்து எவ்வுயிர்க்கும் மேல் அமரர் தருவிளை தேன்       
 தெள்ளமுதின் உடன் கலந்து செவி வார்ப்பது எனத் தேக்க       3.7.29
   
960     ஆனிரைகள் அறுகருந்தி அசை விடாது அணைந்து அயரப்        
 பால் நுரை வாய்த் தாய் முலைப் பால் பற்றும் இளங்கன்று இனமும்     
 தான் உணவு மறந்து ஒழியத் தட மருப்பின் விடைக் குலமும்        
 மான் முதலாம் கான் விலங்கும் மயிர் முகிழ்த்து வந்து அணைய    3.7.30
   
961  ஆடு மயில் இனங்களும் அங்கு அசைவு அயர்ந்து மருங்கணுக           
 ஊடுசெவி இசை நிறைந்த உள்ளம் ஒடு புள்ளினமும்      
 மாடுபடிந்து உணர்வு ஒழிய மருங்கு தொழில் புரிந்து ஒழுகும்       
 கூடியவண் கோவலரும் குறை வினையின் துறை நின்றார்     3.7.31
   
962   பணி புவனங்களில் உள்ளார் பயில் பிலங்கள் வழி அணைந்தார்            
 மணிவரை வாழ் அரமகளிர் மருங்கு மயங்கினர் மலிந்தார்        
 தணிவில் ஒளி விஞ்சையர்கள் சாரணர் கின்னரர் அமரர்         
 அணிவிசும்பில் அயர்வு எய்தி விமானங்கள் மிசை அணைந்தார்    3.7.32
   
963  சுரமகளிர் கற்பகப் பூஞ்சோலைகளின் மருங்கிருந்து             
 கர மலரின் அமுது ஊட்டும் கனி வாய் மென் கிள்ளையுடன்         
 விரவு நறுங்குழல் அலைய விமானங்கள் விரைந்து ஏறிப்          
 பரவிய ஏழிசை அமுதம் செவி மடுத்துப் பருகினார்      3.7.32
   
964  நலிவாரும் மெலிவாரும் உணர்வு ஒன்றாய் நயத்திலினால்         
 மலிவாய்வெள் எயிற்று அரவம் மயில் மீது மருண்டு விழும்        
 சலியாத நிலை அரியும் தடம் கரியும் உடன் சாரும்   
 புலி வாயின் மருங்கு அணையும் புல்வாய புல்வாயும்        3.7.34
   
965  மருவிய கால் விசைத்து அசையா மரங்கள் மலர்ச் சினை சலியா           
 கருவரை வீழ் அருவிகளும் கான்யாறும் கலித்து ஓடா    
 பெரு முகிலின் குலங்கள் புடை பெயர்வு ஒழியப் புனல் சோரா     
 இரு விசும்பின் இடை முழங்கா எழுகடலும் இடை துளும்பா            3.7.35
   
966  இவ்வாறு நிற்பனமும் சரிப்பனவும் இசை மயமாய்       
 மெய் வாழும் புலன் கரண மேவிய ஒன்று ஆயினவால்     
 மொய்வாச நறுங்கொன்றை முடிச் சடையார் அடித் தொண்டர்        
 செவ்வாயின் மிசை வைத்த திருக்குழல் வாசனை உருக்க            3.7.36
   
967  மெய்யன்பர் மனத்து அன்பின் விளைந்த இசைக் குழல் ஓசை         
 வையம் தன்னையும் நிறைத்து வானம் தன் வயமாக்கிப்    
 பொய் அன்புக்கு எட்டாத பொற் பொதுவில் நடம் புரியும்        
 ஐயன் தன் திருச் செவியின் அருகணைய பெருகியதால்     3.7.37
   
968   ஆனாயர் குழல் ஓசை கேட்டு அருளி அருள் கருணை      
 தானாய திரு உள்ளம் உடைய தவ வல்லியுடன்         
 கானாதி காரணராம் கண்ணுதலார் விடையுகைத்து       
 வானாறு வந்தணைந்தார் மதி நாறுஞ் சடை தாழ         3.7.38
   
969  திசை முழுதுங் கணநாதர் தேவர்கட்கு முன் நெருங்கி          
 மிசை மிடைந்து வரும் பொழுது வேற்று ஒலிகள் விரவாமே       
 அசைய எழுங்குழல் நாதத்து அஞ்செழுத்தால் தமைப் பரவும்   
 இசை விரும்பும் கூத்தனார் எழுந்தருளி எதிர் நின்றார்    3.7.39
   
970  முன் நின்ற மழவிடை மேல் முதல்வனார் எப்பொழுதும்            
 செந்நின்ற மனப் பெரியோர் திருக் குழல் வாசனை கேட்க       
 இந்நின்ற நிலையே நம்பால் அணைவாய் என அவரும்     
 அந்நின்ற நிலை பெயர்ப்பார் ஐயர் திரு மருங்கு அணைந்தார்     3.7.40
   
971  விண்ணவர்கள் மலர் மாரி மிடைந்து உலகமிசை விளங்க     
 எண்ணில் அருமுனிவர் குழாம் இருக்கு மொழி எடுத்து ஏத்த          
 அண்ணலார் குழல் கருவி அருகு இசைத்து அங்கு உடன் செல்லப்      
 புண்ணியனார் எழுந்து அருளிப் பொற் பொதுவின் இடைப் புக்கார்   3.7.41
   
972 சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் துதி
  தீது கொள் வினைக்கு வாரோம் செஞ்சடைக் கூத்தர் தம்மைக்    
 காது கொள் குழைகள் வீசும் கதிர் நிலவு இருள் கால் சீப்ப     
 மாது கொள் புலவி நீக்க மனையிடை இரு கால் செல்லத்        
 தூது கொள்பவராம் நம்மைத் தொழும்பு கொண்டு உரிமை கொள்வார்   3.7.42


திருச்சிற்றம்பலம் 
 இலை மலிந்த சருக்கம் முற்றிற்று.
சருக்கம் 3-க்குத் திருவிருத்தம் - 972 


 This webpage was last updated on  24 September  2004 
  Please send your comments to the webmasters of this website.
 

 







periya purANam of cEkkizAr, part 2 (in tamil script, TSCII format)


 சேக்கிழார் அருளிய  
  திருத்தொண்டர் புராணம் என்ற பெரிய புராணம் 
  முதற் காண்டம்    (பன்னிரண்டாம் திருமுறை )
சருக்கம்  3  (இலை மலிந்த சருக்கம்) 

periya purANam of cEkkizAr
Canto 1, Carukkam -3 (ilai malinta carukkam) 
 In tamil script, TSCII format
 

Acknowledgements: 
Our Sincere thanks go to Dr. Thomas Malten and Colleagues of the Univ. of Koeln, Germany 
for providing us with the transliterated/romanized version of the etext and giving us permission 
to release the TSCII version as part of Project Madurai etext collections. 
TSCII proof reading by tiruciRRampalam aRakaTTaLai, Kovilpatti, Tamilnadu. 
Preparation of HTML and PDF versions: Dr. K. Kalyanasundaram Lausanne, Switzerland.

This webpage presents the Etext in Tamil script but in Unicode encoding. To view the Tamil text correctly you need to set up the following: 
i). You need to have Unicode fonts containing Tamil Block (Latha,Arial Unicode MS, TSCu_Inaimathi, Code2000, UniMylai,...) installed on your computer and the OS capable of rendering Tamil Scripts (Windows 2000 or Windows XP). 
ii)Use a browser that is capable of handling UTF-8 based pages
(Netscape 6, Internet Explorer 5) with the Unicode Tamil fontchosen as the default font for the UTF-8 char-set/encoding view. .
In case of difficulties send an email request to 
kalyan@geocities.com or 
kumar@vt.edu

ன Project Madurai 1999 - 2004
Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to preparation 
of electronic texts of tamil literary works and to distribute them free on the Internet. 
Details of Project Madurai are available at the website
http://www.projectmadurai.org/
You are welcome to freely distribute this file, provided this header page is kept intact.

 
 சேக்கிழார் அருளிய திருத்தொண்டர் புராணம்  
 என்ற பெரிய புராணம் -முதற் காண்டம் 
 
3. இலை மலிந்த சருக்கம்  
  உள்ளுறை   


 3.1 எறி பத்த நாயனார் புராணம்  (551-607)மின்பதிப்பு  
 3.2  ஏனாதிநாத நாயனார் புராணம்    (608- 649)மின்பதிப்பு  
 3.3  கண்ணப்ப நாயனார் புராணம்  (650 -835)மின்பதிப்பு  
 3.4 குங்குலியக் கலய நாயனார் புராணம்    (836-870)மின்பதிப்பு  
 3.5 மானக்கஞ்சாற நாயனார் புராணம்  (871-907 )மின்பதிப்பு  
3.6 அரிவாட்டாய நாயனார் புராணம்  ( 908-930 )மின்பதிப்பு  
3.7   ஆனாய நாயனார் புராணம் (931 - 972)மின்பதிப்பு  


 3.1  எறி பத்த நாயனார் புராணம்  (551-607)  
திருச்சிற்றம்பலம் 


551 
 மல்லல் நீர் ஞாலந் தன்னுள் மழவிடை உடையான் அன்பர்க்கு         
 ஒல்லை வந்து உற்ற செய்கை உற்று இடத்து உதவும் நீரார்     
 எல்லையில் புகழின் மிக்க எறிபத்தர் பெருமை எம்மால்     
 சொல்லலாம்  படித்து அன்றேனும் ஆசையால் சொல்லல் உற்றாம்      3.1.1
  
552     பொன் மலைப் புலி வென்று ஓங்கப் புதுமலை இடித்துப் போற்றும்           
 அந் நெறி வழியே ஆக அயல் வழி அடைத்த சோழன்            
 மன்னிய அநபாயன் சீர் மரபின் மா நகரமாகும்       
 தொன் நெடுங் கருவூர் என்னுஞ்சுடர் மணி வீதி மூதூர்    3.1.2
  
553     மா மதில் மஞ்சு சூழும் மாளிகை நிரை விண் சூழும்          
 தூ மணி வாயில் சூழும் சோலையில் வாசம் சூழும்       
 தேமலர் அளகஞ் சூழும் சில மதி தெருவிற் சூழும்       
 தாம் மகிழ்ந்து அமரர் சூழும் சதமகன் நகரம் தாழ3.1.3
  
554      கட கரி துறையில் ஆடும் களி மயில் புறவில் ஆடும்        
 அடர் மணி அரங்கில் ஆடும் அரிவையர் குழல் வண்டு ஆடும்          
 படரொளி மறுகில் ஆடும் பயில் கொடி கதிர் மீது ஆடும்        
 தடம் நெடும் புவி கொண்டாடும் தனி நகர் வளமை ஈதால்  3.1.4
  
555      மன்னிய சிறப்பின் மிக்க வள நகர் அதனில் மல்கும்        
 பொன்னியல் புரிசை சூழ்ந்து சுரர்களும் போற்றும் பொற்பால்       
 துன்னிய அன்பின் மிக்க தொண்டர் தம் சிந்தை நீங்கா     
 அந்நிலை அரனார் வாழ்வது ஆனிலை என்னும் கோயில்   3.1.5
  
556      பொருட்டிரு மறை கடந்த புனிதரை இனிது அக் கோயில்      
 மருட்டுறை மாற்றும் ஆற்றால் வழி படும் தொழிலர் ஆகி     
 இருட்கடு ஒடுங்கு கண்டத்து இறையவர்க்கு உரிமை பூண்டார்க்கு         
 அருட் பெரும் தொண்டு செய்வார் அவர் எறிபத்தர் ஆவார்    3.1.6
  
557      மழை வளர் உலகில் எங்கும் மன்னிய சைவம் ஓங்க           
 அழலவிர் சடையான் அன்பர்க்கு அடாதன அடுத்த போது    
 முழையரி என்னத் தோன்றி முரண் கெட எறிந்து தீர்க்கும்         
 பழ மறை பரசும் தூய பரசு முன் எடுக்கப் பெற்றார்     3.1.7
  
558      அண்ணலார் நிகழும் நாளில் ஆனிலை அடிகளார்க்குத்          
 திண்ணிய அன்பு கூர்ந்த சிவகாமி ஆண்டார் என்னும்      
 புண்ணிய முனிவனார் தாம் பூப் பறித்து அலங்கல் சாத்தி     
 உண்ணிறை காதலோடும் ஒழுகுவார் ஒரு நாள் முன் போல்  3.1.8
  
559      வைகறை உணர்ந்து போந்து புனல் மூழ்கி வாயும் கட்டி     
 மெய்ம் மலர் நெருங்கு வாச நந்த வனத்து முன்னிக்       
 கையினில் தெரிந்து நல்ல கமழ் முகை அலரும் வேலைத்   
 தெய்வ நாயகருக்குச் சாத்தும் திருப் பள்ளித் தாமம் கொய்து 3.1.9
  
560  கோலப் பூங் கூடை தன்னை நிறைத்தனர் கொண்டு நெஞ்சில்         
 வாலிய நேசம் கொண்டு மலர்க் கையில் தண்டும் கொண்டு அங்கு      
 ஆலயம் அதனை நோக்கி அங்கணர் அமைத்துச் சாத்தும்             
 காலை வந்து உதவ வேண்டிக் கடிதினில் வாரா நின்றார்   3.1.10
  
561 மற்றவர் அணைய இப்பால் வளநகர் அதனில் மன்னும்        
 கொற்றவர் வளவர் தங்கள் குலப் புகழ்ச் சோழனார் தம்   
 பற்றலர் முனைகள் சாய்க்கும் பட்ட வர்த்தனமாம் பண்பு             
 பெற்ற வெங் களிறு கோலம் பெருகு மா நவமி முன்னாள்     3.1.11
  
562  மங்கல விழைவு கொண்டு வரு நதித் துறை நீராடிப்    
 பொங்கிய களிப்பினோடும் பொழி மதம் சொரிய நின்றார்     
 எங்கணும் இரியல் போக எதிர் பரிக் காரர் ஓடத்     
 துங்க மால் வரை போல் தோன்றித் துண்ணென அணைந்தது அன்றே 3.1.12
  
563 வென்றிமால் யானை தன்னை மேல் கொண்ட பாகரோடும்  1
 சென்று ஒரு தெருவின் முட்டிச் சிவகாமியார் முன் செல்ல          
 வன் தனித் தண்டில் தூங்கும் மலர் கொள் பூக் கூடை தன்னைப்    
 பின் தொடர்ந்து ஓடிச் சென்று பிடித்து முன் பறித்துச் சிந்த  3.1.13
  
564 மேல் கொண்ட பாகர் கண்டு விசை கொண்ட களிறு சண்டக்     
 கால் கொண்டு போவார் போலக் கடிது கொண்டு அகலப் போக      
 நூல் கொண்ட மார்பின் தொண்டர் நோக்கினர் பதைத்துப் பொங்கி           
 மால் கொண்ட களிற்றின் பின்பு தண்டு கொண்டு அடிக்க வந்தார்     3.1.14
  
565  அப்பொழுது அணைய ஒட்டாது அடற் களிறு அகன்று போக  1
 மெய்ப் பொருள் தொண்டர் மூப்பால் விரைந்து பின் செல்ல மாட்டார்     
 தப்பினர் விழுந்து கையால் தரை அடித்து எழுந்து நின்று   
 செப்பு அரும் துயரம் நீடிச் செயிர்த்து முன் சிவதா என்பார்       3.1.15
  
566 களி யானையின் ஈர் உரியாய் சிவதா!   
 எளியார் வலியாம் இறைவா! சிவதா!     
 அளியார் அடியார் அறிவே! சிவதா!      
 தெளிவார் அமுதே! சிவதா! சிவதா!     3.1.16
  
567   ஆறும் மதியும் அணியும் சடை மேல்    
 ஏறும் மலரைக் கரி சிந்துவதே           
 வேறுள் நினைவார் புரம் வெந்து அவியச்     
 சீறும் சிலையாய்! சிவதா! சிவதா!    3.1.17
  
568 தஞ்சே சரணம் புகுதுந் தமியோர்   
 நெஞ்சேய் துயரம் கெட நேர் தொடரும்      
 மஞ்சே என வீழ் மறலிக்கு இறை நீள்      
 செஞ் சேவடியாய்! சிவதா! சிவதா!      3.1.18
  
569 நெடியோன் அறியா நெறியார் அறியும்    
 படியால் அடிமைப் பணி செய்து ஒழுகும்       
 அடியார்களில் யான் ஆரா அணைவாய்        
 முடியா முதலாய் எனவே மொழிய     3.1.19
  
570  என்று அவர் உரைத்த மாற்றம் எறி பத்தர் எதிரே வாரா     
 நின்றவர் கேளா மூளும் நெருப்பு உயிர்த்து அழன்று பொங்கி   
 மன்றவர் அடியார்க்கு என்றும் வழிப் பகை களிறே அன்றோ    
 கொன்று அது வீழ்ப்பன் என்று கொலை மழு எடுத்து வந்தார்    3.1.20
  
571 வந்தவர் அழைத்த தொண்டர் தமைக் கண்டு வணங்கி உம்மை  
 இந்த வல் இடும்பை செய்த யானை எங்கு உற்றது என்ன            
 எந்தையார் சாத்தும் பூவை என் கையில் பறித்து மண் மேல்        
 சிந்தி முன் பிழைத்துப் போகா நின்றது இத் தெருவே என்றார்  3.1.21
  
572 இங்கு அது பிழைப்பது எங்கே இனி என எரிவாய் சிந்தும்         
 அங்கையின் மழுவும் தாமும் அனலும் வெங்காலும் என்னப்            
 பொங்கிய விசையில் சென்று பொரு கரி தொடர்ந்து பற்றும்     
 செங்கண் வாள் அரியிற் கூடிக் கிடைத்தனர் சீற்ற மிக்கார் 3.1.22
  
573. கண்டவர் இது முன்பு அண்ணல் உரித்த அக் களிறே போலும் 
 அண்டரும் மண் உளோரும் தடுக்கினும் அடர்த்துச் சிந்தத்           
 துண்டித்துக் கொல்வேன் என்று சுடர் மழு வலத்தில் வீசிக்         
 கொண்டு எழுந்து ஆர்த்துச் சென்று காலினால் குலுங்கப் பாய்ந்தார்    3.1.23
  
574. பாய்தலும் மிசை கொண்டு உய்க்கும் பாகரைக் கொண்டு சீறிக்     
 காய் தழல் உமிழ் கண் வேழம் திரிந்து மேற் கதுவ அச்சம்       
 தாய் தலை அன்பின் முன் நிற்குமே தகைந்து பாய்ந்து            
 தோய் தனித் தடக்கை வீழ மழுவினால் துணித்தார் தொண்டர்     3.1.24
  
575. கையினைத் துணித்த போது கடல் எனக் கதறி வீழ்ந்து  
 மை வரை அனைய வேழம் புரண்டிட மருங்கு வந்த        
 வெய்ய கோல் பாகர் பாகர் மூவர் மிசை கொண்டார் இருவர் ஆக           
 ஐவரைக் கொன்று நின்றார் அருவரை அனைய தோளார்   3.1.25
  
576வெட்டுண்டு பட்டு வீழ்ந்தார் ஒழிய மற்று உள்ளார் ஓடி     
 மட்டு அவிழ் தொங்கல் மன்னன் வாயில் காவலரை நோக்கி       
 பட்ட வர்த்தனமும் பட்டுப் பாகரும் பட்டார் என்று       
 முட்ட நீர் கடிது புக்கு முதல்வனுக்கு உரையும் என்றார்    3.1.26
  
577 மற்று அவர் மொழிந்த மாற்றம் மணிக் கடை காப்போர் கேளாக்    
 கொற்றவன் தன்பால் எய்திக் குரை கழல் பணிந்து போற்றிப்      
 பற்றலர் இலாதாய் நின் பொற் பட்டமால் யானை வீழச்         
 செற்றனர் சிலராம் என்று செப்பினார் பாகர் என்றார்  3.1.27
  
578வளவனும் கேட்ட போதில் மாறின்றி மண் காக்கின்ற     
 கிளர் மணித் தோள் அலங்கல் சுரும்பு இனம் கிளர்ந்து பொங்க     
 அளவில் சீற்றத்தினாலே யார் செய்தார் என்றும் கேளான்        
 இள அரி ஏறு போல எழில் மணி வாயில் நீங்க     3.1.28
  
579தந்திரத் தலைவர் தாமும் தலைவன் தன் நிலைமை கண்டு    
 வந்துறச் சேனை தன்னை வல் விரைந்து எழ முன் சாற்ற           
 அந்தரத்து அகலம் எல்லாம் அணி துகில் பதாகை தூர்ப்ப          
 எந்திரத் தேரும் மாவும் இடை இடை களிறும் ஆகி         3.1.29
  
580 வில்லொடு வேல் வாள் தண்டு பிண்டி பாலங்கள் மிக்க    
 வல்லெழும் உசலம் நேமி மழுக் கழுக் கடை முன் ஆன     
 பல் படைக் கலன்கள் பற்றிப் பைங்கழல் வரிந்த வன் கண்         
 எல்லையில் படைஞர் கொட்புற்று எழுந்தனர் எங்கும் எங்கும்  3.1.30
  
581சங்கொடு தாரை காளம் தழங்கொலி முழங்கு பேரி      
 வெங்குரல் பம்பை கண்டை வியன் துடி திமிலை தட்டி            
 பொங்கொலிச் சின்னம் எல்லாம் பொரு படை மிடைந்த பொற்பின்         
 மங்குல் வான் கிளர்ச்சி நாண மருங்கு எழுந்து இயம்பி மல்க       3.1.31
  
582தூரியத் துவைப்பும் முட்டுஞ் சுடர்ப் படை ஒலியும் மாவின்   
 தார் மணி இசைப்பும் வேழ முழக்கமும் தடந்தேர்ச் சீரும்    
 வீரர் தஞ்செருக்கின் ஆர்ப்பும் மிக்கு எழுந்து ஒன்றாம் எல்லைக்     
 காருடன் கடைநாள் பொங்கும் கடல் எனக் கலித்த அன்றே    3.1.32
  
583 பண்ணுறும் உறுப்பு நான்கில் பரந்து எழு சேனை எல்லாம்    
 மண்ணிடை இறு கால் மேல் மேல் வந்து எழுந்தது போல் தோன்ற     
 தண்ணளிக் கவிகை மன்னன் தானை பின் தொடரத் தானோர்       
 அண்ணலம் புரவி மேற்கொண்டு அரச மா வீதி சென்றான்    3.1.33
  
584 கடு விசை முடுகிப் போகிக் களிற் றொடும் பாகர் வீழ்ந்த      
 படு களம் குறுகச் சென்றான் பகை புலத்து அவரைக் காணான்        
 விடு சுடர் மழு ஒன்று ஏந்தி வேறு இரு தடக் கைத்தாய          
 அடு களிறு என்ன நின்ற அன்பரை முன்பு கண்டான்       3.1.34
  
585பொன் தவழ் அருவிக் குன்றம் எனப் புரள் களிற்றின் முன்பு          
 நின்றவர் மன்றுள் என்றும் நிருத்தமே பயிலும் வெள்ளிக்          
 குன்றவர் அடியார் ஆனார் கொற்றவர் இவர் என்று ஓரான்          
 வென்றவர் இவர் யாவர் என்றான் வெடிபட முழங்கும் சொல்லான்      3.1.35
  
586   அரசன் ஆங்கு அருளிச் செய்ய அருகு சென்று அணைந்து பாகர்       
 விரை செய்தார் மாலையோய் நின் விறற் களிற்று எதிரே நிற்கும்        
 திரை செய் நீர் உலகின் மன்னர் யாருளார் தீங்கு செய்தார்     
 பரசு முன் கொண்டு நின்ற இவர் எனப் பணிந்து சொன்னார்   3.1.36
  
587    குழையணி காதினானுக்கு அன்பராம் குணத்தின் மிக்கார்        
 பிழை படின் அன்றிக் கொல்லார் பிழைத்தது உண்டு என்று உட்கொண்டு         
 மழை மத யானைச் சேனை வரவினை மாற்றி மற்ற     
 உழை வயப் புரவி மேல் நின்று இழிந்தனன் உலக மன்னன்    3.1.37
  
588    மைத் தடம் குன்று போலும் மதக் களிற்று எதிரே இந்த        
 மெய்த்தவர் சென்ற போது வேறு ஒன்றும் புகுதா விட்ட           
 அத் தவம் உடையேன் ஆனேன் அம்பல வாணர் அன்பர்      
 இத்தனை முனியக் கெட்டேன் என் கொலோ பிழை என்று அஞ்சி     3.1.38
  
589   செறிந்தவர் தம்மை நீக்கி அன்பர் முன் தொழுது சென்று ஈது     
 அறிந்திலேன் அடியேன் அங்கு கேட்டது ஒன்று அதுதான் நிற்க       
 மறிந்த இக் களிற்றின் குற்றம் பாகரோடு இதனை மாள         
 எறிந்ததே போதுமோதான் அருள் செய்யும் என்று நின்றார்   3.1.39
  
590   மன்னவன் தன்னை நோக்கி வானவர் ஈசர் நேசர்      
 சென்னி இத் துங்க வேழம் சிவகாமி ஆண்டார் கொய்து          
 பன்னக ஆபரணர் சாத்தக் கொடுவரும் பள்ளித் தாமம்            
 தன்னை முன் பறித்துச் சிந்தத் தரை படத் துணித்து வீழ்த்தேன்     3.1.40
  
591    மாதங்கம் தீங்கு செய்ய வரு பரிக்காரர் தாமும்    
 மீதங்கு கடாவுவாரும் விலக்கிடாது ஒழிந்து பட்டார்           
 ஈதங்கு நிகழ்ந்தது என்றார் எறி பத்தர் என்ன அஞ்சிப்          
 பாதங்கள் முறையால் தாழ்ந்து பருவரைத் தடந்தோள் மன்னன்   3.1.41
  
592   அங்கணர் அடியார் தம்மைச் செய்த இவ் அபராதத்துக்கு           
 இங்கு இது தன்னால் போதாது என்னையும் கொல்ல வேண்டும்         
 மங்கல மழுவால் கொல்கை வழக்கும் அன்று இதுவாம் என்று          
 செங்கையால் உடைவாள் வாங்கிக் கொடுத்தனர் தீர்வு நேர்வார்    3.1.42
  
 593    வெந்தழல் சுடர் வாள் நீட்டும் வேந்தனை நோக்கிக கெட்டேன்          
 அந்தமில் புகழான் அன்புக்கு அளவின்மை கண்டேன் என்று           
 தந்த வாள் வாங்க மாட்டார் தன்னைத் தான் துறக்கும் என்று        
 சிந்தையால் உணர்வுற்று அஞ்சி வாங்கினார் தீங்கு தீர்ப்பார்      3.1.43
  
594   வாங்கிய தொண்டர் முன்பு மன்னனார் தொழுது நின்றே          
 ஈங்கு எனை வாளினால் கொன்று என் பிழை தீர்க்க வேண்டி       
 ஓங்கிய உதவி செய்யப் பெற்றனன் இவர் பால் என்றே           
 ஆங்கு அவர் உவப்பக் கண்ட எறிபத்தர் அதனுக்கு அஞ்சி            3.1.44
  
595     வன் பெருங் களிறு பாகர் மடியவும் உடை வாளைத் தந்து       
 என் பெரும் பிழையினாலே  என்னையும் கொல்லும் என்னும்         
 அன்பனார் தமக்குத் தீங்கு நினைந்தனன் என்று கொண்டு           
 முன்பு எனது உயிர் செகுத்து முடிப்பதே முடிவு என்று எண்ணி          3.1.45
  
596    புரிந்தவர் கொடுத்த வாளை அன்பர் தம் கழுத்தில் பூட்டி       
 அரிந்திடல் உற்ற போதில் அரசனும் பெரியோர் செய்கை       
 இருந்தவாறு என்? கெட்டேன்? என்று எதிர் கடிதிற் சென்று        
 பெருந்தடந் தோளால் கூடிப் பிடித்தனன் வாளும் கையும்            3.1.46
  
597   வளவனார் விடாது பற்ற மாதவர் வருந்து கின்ற      
 அளவு இலாப் பரிவில் வந்த இடுக்கணை அகற்ற வேண்டிக்          
 கள மணி களத்துச் செய்ய கண்ணுதல் அருளால் வாக்குக்            
 கிளர் ஒளி விசும்பின் மேல் வந்து எழுந்தது பலரும் கேட்ப   3.1.47
  
598   தொழும் தகை அன்பின் மிக்கீர்! தொண்டினை மண் மேற்காட்டச்           
 செழுந் திருமலரை இன்று சினக்கரி சிந்தத் திங்கள்           
 கொழுந்து அணி வேணிக் கூத்தர் அருளினால் கூடிற்று என்று அங்கு     
 எழுந்தது பாகரோடும் யானையும் எழுந்தது அன்றே        3.1.48
  
599     ஈரவே பூட்டும் வாள் விட்டு எறிபத்தர் தாமும் அந்த         
 நேரியர் பெருமான் தாள் மேல் விழுந்தனர் நிருபர் கோனும்      
 போர் வடி வாளைப் போக எறிந்து அவர் கழல்கள் போற்றிப்     
 பார்மிசை பணிந்தான் விண்ணோர் பனிமலர் மாரி தூர்த்தார்      3.1.49
  
600   இருவரும் எழுந்து வானில் எழுந்த பேரொலியைப் போற்ற        
 அருமறை பொருளாய் உள்ளார் அணிகொள் பூங்கூடை தன்னில்        
 மருவிய பள்ளித் தாமம் நிறைந்திட அருள மற்று அத்           
 திருவருள் கண்டு வாழ்ந்து சிவகாமியாரும் நின்றார்             3.1.50
  
601    மட்டவிழ் அலங்கல் வென்றி மன்னவர் பெருமான் முன்னர்         
 உட்டரு களிப்பினோடும் உறங்கி மீது எழுந்தது ஒத்து           
 முட்ட வெங்கடங்கள் பாய்ந்து முகில் என முழங்கிப் பொங்கும்       
 பட்ட வர்த்தனத்தைக் கொண்டு பாகரும் அணைய வந்தார்    3.1.51
  
602   ஆன சீர்த் தொண்டர் கும்பிட்டு அடியனேன் களிப்ப இந்த        
 மான வெங் களிற்றில் ஏறி மகிழ்ந்து எழுந்து அருளும் என்ன       
 மேன்மையப் பணி மேற் கொண்டு வணங்கி வெண் குடையின் நீழல்            
 யானை மேற் கொண்டு சென்றார் இவுளிமேற் கொண்டு வந்தார்       3.1.52
  
603   அந்நிலை எழுந்த சேனை ஆர்கலி ஏழும் ஒன்றாய்      
 மன்னிய ஒலியின் ஆர்ப்ப மண் எலாம் மகிழ்ந்து வாழ்த்தப்        
 பொன்னெடும் பொதுவில் ஆடல் நீடிய புனிதர் பொற்றாள்        
 சென்னியிற் கொண்டு சென்னி திருவளர் கோயில் புக்கான்   3.1.53
  
604   தம்பிரான் பணிமேற் கொண்டு சிவகாமியாரும் சார          
 எம்பிரான் அன்பரான எறிபத்தர் தாமும் என்னே       
 அம்பலம் நிறைந்தார் தொண்டர் அறிவதற்கு அரியார் என்று       
 செம்பியன் பெருமை உன்னித் திருப்பணி நோக்கிச் சென்றார்      3.1.54
  
605    மற்றவர் இனையவான வன்பெரும் தொண்டு மண்மேல்     
 உற்றிடத்து அடியார் முன் சென்று உதவியே நாளும் நாளும்         
 நல்தவக் கொள்கை தாங்கி நலமிகு கயிலை வெற்பில்          
 கொற்றவர் கணத்தின் முன்னாம் கோ முதல் தலைமை பெற்றார்       3.1.55
  
606   ஆளுடைத் தொண்டர் செய்த ஆண்மையும் தம்மைக் கொல்ல  
 வாளினைக் கொடுத்து நின்ற வளவனார் பெருமை தானும்          
 நாளும் மற்றவர்க்கு நல்கும் நம்பர் தாம் அளக்கிலன்றி           
 நீளும் இத் தொண்டின் நீர்மை நினைக்கில் ஆர் அளக்க வல்லார்?    3.1.56
  
607   தேனாரும் தண் பூங் கொன்றைச் செஞ்சடையவர் பொற்றாளில்      
 ஆனாத காதல் அன்பர் எறிபத்தர் அடிகள் சூடி         
 வானாளும் தேவர் போற்றும் மன்றுளார் நீறு போற்றும்           
 ஏனாதி நாதர் செய்த திருத் தொழில் இயம்பலுற்றேன்           3.1.57
  
 திருச்சிற்றம்பலம்

3.2    ஏனாதிநாத நாயனார் புராணம்  (608-649)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


608 
 புண்டரிகம் பொன் வரை மேல் ஏற்றிப் புவி அளிக்கும்          
 தண்டரள வெண்கவிகைத் தார் வளவர் சோணாட்டில்      
 வண்டறை பூஞ் சோலை வயல் மருதத் தண் பணை சூழ்ந்து            
 எண் திசையும் ஏறிய சீர் எயின் மூதூர் எயினனூர்      3.2.1
  
609  வேழக் கரும்பினோடு மென் கரும்பு தண்வயலில்        
 தாழக் கதிர்ச்சாலி தான் ஓங்கும் தன்மையதாய்       
 வாழக் குடி தழைத்து மன்னிய அப் பொற் பதியில்     
 ஈழக் குலச் சான்றார் ஏனாதி நாதனார்             3.2.2
  
610   தொன்மைத் திரு நீற்றுத் தொண்டின் வழிபாட்டின்     
 நன்மைக் கண் நின்ற நலம் என்றும் குன்றாதார்         
 மன்னர்க்கு வென்றி வடிவாட் படை பயிற்றும்          
 தன்மைத் தொழில் விஞ்சையில் தலைமை சார்ந்து உள்ளார்         3.2.3
  
611  வாளின் படை பயிற்றி வந்த வளம் எல்லாம்         
 நாளும் பெரு விருப்பால் நண்ணுங் கடப் பாட்டில்        
 தாளும் தட முடியும் காணாதார் தம்மையுந் தொண்டு      
 ஆளும் பெருமான் அடித் தொண்டர்க்கு ஆக்குவார்     3.2.4
  
612  நள்ளர்களும் போற்றும் நன்மைத் துறையின் கண்         
 எள்ளாத செய்கை இயல்பின் ஒழுகு நாள்     
 தள்ளாத தங்கள் தொழில் உரிமைத் தாயத்தின்       
 உள்ளான் அதிசூரன் என்பான் உளன் ஆனான்     3.2.5
  
613 மற்ற அவனும் கொற்ற வடிவாட் படைத் தொழில்கள்      
 கற்றவர்கள் தன்னில் கடந்துள்ளார் இல்லை எனும்        
 பெற்றிமையான் மா நிலத்து மிக்க பெருமிதம் வந்து           
 உற்றுலகில் தன்னையே சால மதித்து உள்ளான்          3.2.6
  
614  தானாள் விருத்தி கெடத் தங்கள் குலத் தாயத்தின்     
 ஆனாத செய் தொழிலாம் ஆசிரியத் தன்மை வளம்     
 மேனாளும் குறைந்து மற்றவர்க்கே மேம்படலால்         
 ஏனாதி நாதர் திறத்து ஏலா இகல் புரிந்தான்        3.2.7
  
615 கதிரோன் எழ மழுங்கிக் கால்சாயுங்காலை   
 மதி போல் அழிந்து பொறா மற்றவனுஞ் சுற்றப்       
 பதியோர் உடன் கூடப் பண்ணி அமர் மேல் சென்று      
 எதிர் போர் விளைப்பதற்கே எண்ணித் துணிந்து எழுந்தான்    3.2.8
  
616  தோள் கொண்ட வல் ஆண்மைச் சுற்றத்தொடும் துணையாம்           
 கோள் கொண்ட போர் மள்ளர் கூட்டத்தொடுஞ் சென்று            
 வாள் கொண்ட தாயம் வலியாரே கொள்வது என       
 மூள்கின்ற செற்றத்தான் முன் கடையில் நின்று அழைத்தான்   3.2.9
  
617 வெங்கட் புலி கிடந்த வெம் முழையில் சென்று அழைக்கும்  
 பைங்கண் குறுநரியே போல்வான் படை கொண்டு        
 பொங்கிப் புறம் சூழ்ந்து போர் குறித்து நேர் நின்றே          
 அங்கட் கடை நின்று அழைத்தான் ஒலி கேளா     3.2.10
  
618 ஆர் கொல் பொர அழைத்தார்? என்றரி ஏற்றின் கிளர்ந்து        
 சேர்வு பெறக் கச்சில் செறிந்த உடை மேல் வீக்கி           
 வார் கழலுங் கட்டி வடிவாட் பலகைகொடு            
 போர் முனையில் ஏனாதி நாதர் புறப்பட்டார்         3.2.11
  
619  புறப்பட்ட போதின் கட் போர்த் தொழில்கள் கற்கும்   
 விறல் பெருஞ் சீர்க் காளையர்கள் வேறு இடத்து நின்றார்        
 மறப் படை வாள் சுற்றத்தார் கேட்டு ஓடி வந்து        
 செறற்கரும் போர் வீரர்க்கு இரு மருங்கும் சேர்ந்தார்கள்     3.2.12
  
620  வந்தழைத்த மாற்றான் வயப் புலி போத்து அன்னார் முன்  
 நம் தமது வாள் பயிற்று நற்றாயம் கொள்ளுங்கால்      
 இந்த வெளி மேற்கை வகுத்து இருவேம் பொரு படையும்           
 சந்தித்து அமர் விளைத்தால் சாயாதார் கொள்வதென்    3.2.13
  
621 என்று பகைத்தோன் உரைப்ப ஏனாதி நாதர் அது        
 நன்று உனக்கு வேண்டுமேல் நண்ணுவன் என்று உள் மகிழ்ந்து           
 சென்றவன் முன் சொன்ன செருக் களத்துப் போர் குறிப்பக்         
 கன்றி இரு படையும் கை வகுத்து நேர் மலைவார்   3.2.14
  
622  மேக ஒழுங்குகள் முன் கொடு மின்னிரை தம்மிடையே கொடு       
 மாக மருங்கினும் மண்ணினும் வல்லுரு மேல் எதிர் செல்வன         
 வாக நெடும் பல கைக்குல மாள் வினை வாளுடை ஆடவர்          
 காக மிடைந்த களத்திரு கைகளின் வந்து கலந்தனர்     3.2.15
  
623 கால் கழல் கட்டிய மள்ளர்கள் கைகளின் மெய்கள் அடக்கிய         
 வாளொளி வட்ட முளைத்திட வந்து இரு கைகளின் முந்தினர்       
 வேலொடு வேல் எதிர் நீள்வன மேவிய பாதலம் விட்டுயர்       
 ஞாலமுறும் பணி வீரர்கள் நா நிமிர்கின்றன ஒத்தன    3.2.16
  
624 வெங்கண் விறற் சிலை வீரர்கள் வேறு இரு கையிலும் நேர்பவர்     
 தங்கள் சிலைக்குலம் உந்தின தாவில் சரங்கள் நெருங்குவ         
 பொங்கு சினத்து எரியிற் புகை போகு கொடிக்கள் வளைத்து எதிர்         
 செங்கண் விழிக் கனல் சிந்திய சீறு பொறிச் செலவு ஒத்தன     3.2.17
  
625 வாளொடு நீள் கை துடித்தன மார்பொடு வேல்கள் குளித்தன        
 தோளொடு வாளி நிலத்தன தோலொடு தோல்கள் தகைத்தன      
 தாளொடு வார் கழல் இற்றன தாரொடு சூழ் சிரம் அற்றன        
 நாளொடு சீறி மலைப்பவர் நாடிய போர் செய் களத்தினில்      3.2.18
  
626  குருதியின் நதிகள் பரந்தன குறை உடல் ஓடி அலைந்தன  
 பொரு படை அறு துணி சிந்தின புடை சொரி குடர் உடல் பம்பின         
 வெருவர எருவை நெருங்கின வீசியறு துடிகள் புரண்டன           
 இரு படை தனினும் எதிர்ந்தவர் எதிர் எதிர் அமர் செய் பறந்தலை     3.2.19
  
627 நீள் இடை முடுகி நடந்து எதிர் நேர் இருவரில் ஒரு வன்றொடர்    
 தாளிரு தொடை அற முன் பெயர் சாரிகை முறைமை தடிந்தனன்     
 வாளொடு விழுடல் வென்றவன் மார்பிடை அறமுன் எறிந்திட       
 ஆளியின் அவனும் அறிந்தனன் ஆயினர் பலர் உளர் எங்கணும்    3.2.20
  
628 கூர் முனை அயில் கொடு முட்டினர் கூடி முன் உருவிய தட்டுடன்        
 நேருரம் உருவ உரப்புடன் நேர்பட எதிர் எதிர் குத்தினர்        
 ஆருயிர் கழியவும் நிற்பவர் ஆண்மையில் இருவரும் ஒத்தமை        
 போரடு படைகொடு அளப்பவர் போல்பவர் அளவிலர் பட்டனர்  3.2.21
  
629  பொற்சிலை வளைய எதிர்ந்தவர் புற்றரவு அனைய சரம்பட        
 விற்படை துணியவும் நின்றிலர் வெற்றி கொள் சுரிகை வழங்கினர்         
 முற்றிய பெருவளன் இன்றியும் முற்படு கொடை நிலை நின்றிட     
 உற்றன உதவிய பண்பினர் ஒத்தனர் உளர் சில கண்டகர்           3.2.22
  
630 அடல்முனை மறவர் மடிந்தவர் அலர் முகம் உயிருள வென்றுறு  
 படர் சிறை சுலவு கருங்கொடி படர்வன சுழல்வன துன்றலில்        
 விடு சுடர் விழிகள் இரும்பு செய் வினைஞர் தம் உலையின் முகம் பொதி     
 புடை மிடை கரியிடை தங்கிய புகை விடு தழலை நிகர்த்தன     3.2.23
  
631 திண் படை வயவர் பிணம்படு செங்களம் அதனிடை முன் சிலர்       
 புண்படு வழி சொரியும் குடர் பொங்கிய கழுகு பருந்தொடு       
 கொண்டெழு பொழுதினும் முன் செயல் குன்றுதல் இலர் தலை நின்றனர்          
 விண்படர் கொடி விடு பண் பயில் விஞ்சையர் குமரரை வென்றனர்            3.2.24
  
632  இம் முனைய வெம் போரில் இரு படையின் வாள் வீரர்  
 வெம் முனையில் வீடியபின் வீடாது மிக்கு ஒழிந்த            
 தம்முடைய பல் படைஞர் பின்னாகத் தாம் முன்பு        
 தெம்முனையில் ஏனாதி நாதர் செயிர்த்து எழுந்தார்     3.2.25
  
633  வெஞ்சினவாள் தீ உமிழ வீரக் கழல் கலிப்ப       
 நஞ்சணி கண்டர்க்கு அன்பர் தாம் எதிர்ந்த ஞாட்பின் கண்         
 எஞ்சி எதிர் நின்ற இகல் முனையில் வேலுழவர்       
 தஞ்சிரமும் தோளுரமும் தாளுரமும் தாந்துணித்தார்  3.2.26
  
634 தலைப்பட்டார் எல்லாரும் தனி வீரர் வாளில்         
 கொலைப் பட்டார் முட்டாதார் கொல் களத்தை விட்டு           
 நிலைப்பட்ட மெய் உணர்வு நேர் பட்ட போதில்       
 அலைப்பட்ட ஆர்வமுதல் குற்றம் போல் ஆயினார்    3.2.27
  
635  இந் நிலைய வெங்களத்தில் ஏற்றழிந்த மானத்தால்     
 தன்னுடைய பல் படைஞர் மீண்டார் தமைக் கொண்டு      
 மின்னொளி வாள் வீசி விறல் வீரர் வெம் புலி யேறு        
 அன்னவர் தம் முன் சென்று அதி சூரன் நேர் அடர்ந்தான்  3.2.28
  
636  மற்றவர் தம் செய்கை வடி வாள் ஒளி காணச் 
 சுற்றி வரும் வட்ட அணையில் தோன்றா வகை கலந்து            
 பற்றி அடர்க்கும் பொழுதில் தானும் படை பிழைத்துப்           
 பொற்றடந் தோள் வீரர்க்கு உடைந்து புறகிட்டான் 3.2.29
  
637 போன அதிசூரன் போரில் அவர்க் கழிந்த   
 மான மிக மீதூர மண் படுவான் கண் படான்          
 ஆன செயல் ஓர் இரவும் சிந்தித்து அலமந்தே         
 ஈன மிகு வஞ்சனையால் வெல்வன் என எண்ணினான்   3.2.30
  
638  கேட்டாரும் கங்குல் புலர்காலைத் தீயோனும்  
 நாட்டாரைக் கொல்லாதே நாம் இருவேம் வேறு இடத்து           
 வாட்டாயங் கொள் போர் மலைக்க வருக எனத்        
 தோட்டார் பூந்தாரார்க்குச் சொல்லிச் செலவிட்டான்    3.2.31
  
639 இவ்வாறு கேட்டலுமே ஏனாதி நாதனார்      
 அவ்வாறு செய்தல் அழகிதென அமைந்து      
 கை வாள் அமர் விளைக்கத் தான் கருதும் அக் களத்தில்          
 வெவ்வாள் உரவோன் வருக என மேற் கொள்வார்   3.2.32
  
640  சுற்றத்தார் யாரும் அறியா வகை சுடர் வாள் 
 பொற் பலகையும் தாமே கொண்டு புறம் போந்து       
 மற்றவன் முன் சொல்லி வரக்குறித்தே அக் களத்தே     
 பற்றலனை முன் வரவு பார்த்துத் தனி நின்றார்    3.2.33
  
641  தீங்கு குறித்து அழைத்த தீயோன் திரு நீறு        1
 தாங்கிய நெற்றியினார் தங்களையே எவ்விடத்தும்     2
 ஆங்கு அவரும் தீங்கு இழையார் என்பது அறிந்தானாய்ப்           
 பாங்கில் திரு நீறு பண்டு பயிலாதான்             3.2.34
  
642  வெண்ணீறு நெற்றி விரவப் புறம் பூசி     
 உள் நெஞ்சில் வஞ்சக் கறுப்பும் உடன் கொண்டு         
 வண்ணச் சுடர் வாள் மணிப் பலகை கைக் கொண்டு       
 புண்ணியப் போர் வீரர்க்குச் சொன்ன இடம் புகுந்தான்    3.2.35
  
643  வென்றி மடங்கல் விடக்கு வர முன் பார்த்து  
 நின்றாற் போல் நின்ற நிலை கண்டு தன் நெற்றி     
 சென்று கிடப்பளவுந் திண் பலகையான் மறைத்தே       
 முன் தன் வீரர்க்கு எதிரே மூண்டான் மறம் பூண்டான் 3.2.36
  
644 அடல் விடையேறு என்ன அடத்தவனைக் கொல்லும்         
 இடை தெரிந்து தாள் பெயர்க்கும் ஏனாதி நாதர்      
 புடை பெயர்ந்த மாற்றான் பலகை புறம் போக்கக்      
 கடையவன் தன் நெற்றியின் மேல் வெண்ணீறு தாம் கண்டார்    3.2.37
  
645  கண்ட பொழுதே கெட்டேன் முன்பு இவர் மேல் காணாத    
 வெண் திரு நீற்றின் பொலிவு மேற்கண்டேன் வேறு இனி என்      
 அண்டர் பிரான் சீர் அடியார் ஆயினார் என்று மனம்            
 கொண்டு இவர் தம் கொள்கைக் குறி வழி நிற்பேன் என்று    3.2.38
  
646 கை வாளுடன் பலகை நீக்கக் கருதியது      
 செய்யார் நிராயுதரைக் கொன்றார் எனும் தீமை      
 எய்தாமை வேண்டும் இவர்க்கு என்று இரும் பலகை        
 நெய் வாளுடன் அடர்த்து நேர்வார் போல் நின்றார்      3.2.39
  
647 அந்நின்ற தொண்டர் திரு உள்ளம் ஆர் அறிவார்        
 முன் நின்ற பாதகனும் தன் கருத்தே முற்று வித்தான்     
 இந் நின்ற தன்மை அறிவார் அவர்க்கு அருள          
 மின்னின்ற செஞ்சடையார் தாமே வெளி நின்றார் 3.2.40
  
648  மற்றினி நாம் போற்றுவது என் வானோர் பிரான் அருளைப்       
 பற்றலர் தம் கை வாளால் பாசம் அறுத்து அருளி       
 உற்றவரை என்றும் உடன் பிரியா அன்பு அருளிப்       
 பொற்றொடியாள் பாகனார் பொன்னம்பலம் அணைந்தார்   3.2.41
  
649  தம் பெருமான் சாத்தும் திரு நீற்றுச் சார்புடைய      
 எம் பெருமான் ஏனாதி நாதர் கழல் இறைஞ்சி        
 உம்பர் பிரான் காளத்தி உத்தமர்க்குக் கண்ணப்பும்      
 நம் பெருமான் செய்த பணி நாம் தெரிந்தவாறு உரைப்பாம்  3.2.42
 
திருச்சிற்றம்பலம்

3.3.  கண்ணப்ப நாயனார் புராணம்  (650-835)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


650
மேலவர் புரங்கள் செற்ற விடையவர் வேத வாய்மைக்     
 காவலர் திருக் காளத்திக் கண்ணப்பர் திரு நாடு என்பர்         
 நாவலர் புகழ்ந்து போற்றும் நல் வளம் பெருகி நின்ற           
 பூவலர் வாவி சோலை சூழ்ந்த பொத்தப்பி நாடு      3.3.1
  
651  இத் திரு நாடு தன்னில் இவர் திருப் பதியாதென்னில்          
 நித்தில அருவிச் சாரல் நீள் வரை சூழ்ந்த பாங்கர்           
 மத்த வெம் களிற்றுக் கோட்டு வன் தொடர் வேலி கோலி       
 ஒத்த பேர் அரணம் சூழ்ந்த முது பதி உடுப்பூர் ஆகும்     3.3.2
  
652 குன்றவர் அதனில் வாழ்வார் கொடுஞ் செவி ஞமலி யாத்த 
 வன்றிரள் விளவின் கோட்டு வார்வலை மருங்கு தூங்கப்           
 பன்றியும் புலியும் எண்கும் கடமையும் மானின் பார்வை           
 அன்றியும் பாறை முன்றில் ஐவனம் உணங்கும் எங்கும் 3.3.3
  
653  வன் புலிக் குருளையோடும் வயக் கரி கன்றினோடும்            
 புன்றலைச் சிறு மகார்கள் புரிந்து உடன் ஆடல் அன்றி           
 அன்புறு காதல் கூற அணையும் மான் பிணைகளோடும்      
 இன்புற மருவி ஆடும் எயிற்றியர் மகளிர் எங்கும் 3.3.4
  
654  வெல் படைத் தறுகண் வெஞ்சொல் வேட்டுவர் கூட்டம் தோறும்        
 கொல் எறி குத்து என்று ஆர்த்துக் குழுமிய ஓசை அன்றிச்         
 சில்லரித் துடியும் கொம்பும் சிறு கண் ஆகுளியும் கூடி           
 கல் எனும் ஒலியின் மேலும் கறங்கிசை அருவி எங்கும்           3.3.5
  
655 ஆறலைத்து உண்ணும் வேடர் அயற் புலங் கவர்ந்து கொண்ட    
 வேறு பல் உருவின் மிக்கு விரவும் ஆன் நிரைகள் அன்றி         
 ஏறுடை வானம் தன்னில் இடிக் குரல் எழிலி யோடு     
 மாறுகொள் முழக்கங் காட்டும் மதக்கை மாநிரைகள் எங்கும்   3.3.6
  
656 மைச் செறிந்தனைய மேனி வன் தொழில் மறவர் தம்பால் 
 அச்சமும் அருளும் என்றும் அடைவிலார் உடை வன் தோலார்         
 பொச்சை யின் நறவும் ஊனின் புழுக்கலும் உணவு கொள்ளும்         
 நச்சழற்பகழி வேடர்க்கு அதிபதி நாகன் என்பான்     3.3.7
  
657 பெற்றியால் தவமுன் செய்தான் ஆயினும் பிறப்பின் சார்பால்       
 குற்றமே குணமா வாழ்வான் கொடுமையே தலை நின்றுள்ளான்        
 வில் தொழில் விறலின் மிக்கான் வெஞ்சின மடங்கல் போல்வான்          
 மற்றவன் குறிச்சி வாழ்க்கை மனைவியும் தத்தை என்பாள்    3.3.8
  
658 அரும் பெறல் மறவர் தாயத்தான்ற  தொல் குடியில் வந்தாள்        
 இரும் புலி எயிற்றுத் தாலி இடை இடை மனவு கோத்துப்         
 பெரும் புறம் அலையப் பூண்டான் பீலியும் குழையும் தட்டச்         
 சுரும்புறு படலை முச்சிச் சூர் அரிப் பிணவு போல்வான்          3.3.9
  
659 பொருவரும் சிறப்பின் மிக்கார் இவர்க்கு இனிப் புதல்வர் பேறே            
 அரியது என்று எவரும் கூற அதற்படு காதலாலே                        
 முருகலர் அலங்கல் செவ்வேள் முருகவேள் முன்றில் சென்று   
 பரவுதல் செய்து நாளும் பராய்க் கடன் நெறியில் நிற்பார்    3.3.10
  
660 வாரணச் சேவலோடும் வரிமயிற் குலங்கள் விட்டுத்              
 தோரண மணிகள் தூக்கிச் சுரும்பணி கதம்பம் நாற்றிப்          
 போரணி நெடுவேலோற்குப் புகழ்புரி குரவை தூங்கப்    
 பேரணங்கு ஆடல் செய்து பெருவிழா எடுத்த பின்றை  3.3.11
  
661  பயில் வடுப் பொலிந்த யாக்கை வேடர்தம் பதியாம் நாகற்கு             
 எயிலுடைப் புரங்கள் செற்ற எந்தையார் மைந்தர் ஆன    
 மயிலுடைக் கொற்ற ஊர்தி வரையுரங் கிழித்த திண்மை         
 அயிலுடைத் தடக்கை வென்றி அண்ணலார் அருளினாலே 3.3.12
  
662 கானவர் குலம் விளங்கத் தத்தைபால் கருப்பம் நீட              
 ஊனமில் பலிகள் போக்கி உறுகடன் வெறி ஆட்டோ டும்          
 ஆன அத் திங்கள் செல்ல அளவில் செய் தவத்தினாலே   
 பான்மதி உவரி ஈன்றால் என மகப் பயந்த போது     3.3.13
  
663 கரிப்பரு மருப்பின் முத்தும் கழை விளை செழுநீர் முத்தும்         
 பொருப்பின் மணியும் வேடர் பொழி தரு மழையே அன்றி        
 வரிச் சுரும்பு அலைய வானின் மலர் மழை பொழிந்தது எங்கும்     
 அரிக்குறுந் துடியே அன்றி அமரர் துந்துபியும் ஆர்த்த    3.3.14
  
664 அருவரைக் குறவர் தங்கள் அகன் குடிச் சீறூர் ஆயம்       
 பெரு விழா எடுத்து மிக்க பெருங்களி கூறும் காலைக்   
 கருவரை காள மேகம் ஏந்தியது என்னத் தாதை        
 பொருவரைத் தோள்களாரப் புதல்வனை எடுத்துக் கொண்டான்  3.3.15
  
665  கருங் கதிர் விரிக்கும் மேனி காமரு குழவி தானும்           
 இரும்புலி பறழின் ஓங்கி இறவுளர் அளவே அன்றி      
 அரும் பெறல் உலகமெல்லாம் அளப்பரும் பெருமை காட்டித்          
 தருங்குறி பலவும் சாற்றும் தன்மையிற் பொலிந்து தோன்ற     3.3.16
  
666 அண்ணலைக் கையில் ஏந்தற்கு அருமையால் உரிமைப் பேரும்          
 திண்ணன் என்றியம்பும் என்னத் திண்சிலை வேடர் ஆர்த்தார்        
 புண்ணியப் பொருளாய் உள்ள பொருவில் சீர் உருவினானைக்       
 கண்ணினுக்கு அணியாத் தங்கள் கலன்பல அணிந்தார் அன்றே     3.3.17
  
667  வரையுறை கடவுட் காப்பு மறகுடி மரபில் தங்கள்       
 புரையில் தொல் முறைமைக்கு ஏற்பப் பொருந்துவ போற்றிச் செய்து          
 விரையிளந் தளிருஞ் சூட்டி வேம்பு இழைத்து இடையே கோத்த      
 அரை மணிக் கவடி கட்டி அழகுற வளர்க்கும் நாளில்  3.3.18
  
668 வருமுறைப் பருவம் தோறும் வளமிகு சிறப்பில் தெய்வப்           
 பெருமடை கொடுத்துத் தொக்க பெருவிறல் வேடர்க்கெல்லாம்       
 திருமலி துழனி பொங்கச் செழுங்களி மகிழ்ச்சி செய்தே       
 அருமையில் புதல்வர் பெற்ற ஆர்வமும் தோன்ற உய்த்தார்  3.3.19
  
669 ஆண்டு எதிர் அணைந்து செல்ல விடும் அடித் தளர்வு நீங்கிப்        
 பூண் திகழ் சிறு புன் குஞ்சிப் புலியுகிர்ச் சுட்டி சாத்தி        
 மூண்டெழு சினத்துச் செங்கண் முளவு முள் அரிந்து கோத்த          
 நாண்டரும் எயிற்றுத் தாலி நலங்கிளர் மார்பில் தூங்க  3.3.20
  
670 பாசொளி மணியோடு ஆர்த்த பன் மணிச் சதங்கை ஏங்க          
 காசொடு தொடுத்த காப்புக் கலன் புனை அரைஞாண் சேர்த்தித்     
 தேசுடை மருப்பில் தண்டை செறிமணிக் குதம்பை மின்ன          
 மாசறு கோலம் காட்டி மறுகிடை ஆடும் நாளில்    3.3.21
  
671 தண் மலர் அலங்கல் தாதை தாய் மனம் களிப்ப வந்து             
 புண்ணிய கங்கை நீரில் புனிதமாம் திருவாய் நீரில்          
 உண்ணனைந்து அமுதம் ஊறி ஒழுகிய மழலைத் தீஞ் சொல்          
 வண்ண மென் பவளச் செவ்வாய் குதட்டியே வளரா நின்றார்      3.3.22
  
672 பொரு புலிப் பார்வைப் பேழ்வாய் முழை எனப் பொற்கை நீட்டப்            
 பரிஉடைத் தந்தை கண்டு பைந்தழை கைக் கொண்டோ ச்ச          
 இரு சுடர்க் குறு கண் தீர்க்கும் எழில் வளர் கண்ணீர் மல்கி       
 வருதுளி முத்தம் அத்தாய் வாய் முத்தம் கொள்ள மாற்றி          3.3.23
  
673 துடிக் குறடு உருட்டி ஓடித் தொடக்கு நாய்ப் பாசம் சுற்றிப்         
 பிடித்து அறுத்து எயினப் பிள்ளைப் பேதையர் இழைத்த வண்டல்      
 அடிச் சிறு தளிரால் சிந்தி அருகுறு சிறுவரோடும்    
 குடிச் செறு குரம்பை எங்கும் குறு நடை குறும்பு செய்து    3.3.24
  
674 அனையன பலவும் செய்தே ஐந்தின் மேல் ஆன ஆண்டின்              
 வனை தரு வடிவார் கண்ணி மறச் சிறு மைந்த ரோடும்   
 சினை மலர்க் காவுகள் ஆடி செறிகுடிக் குறிச்சி சூழ்ந்த         
 புனை மருப் புழலை வேலிப் புறச்சிறு கானிற் போகி  3.3.25
  
675 கடு முயல் பறழினோடுங் கான ஏனத்தின் குட்டி         
 கொடு வரிக் குருளை செந்நாய் கொடுஞ் செவிச் சாபம் ஆன      
 முடுகிய விசையில் ஓடித் தொடர்ந்து உடன் பற்றி முற்றத்து       
 இடு மரத் திரளில் கட்டி வளப்பன எண்ணிலாத     3.3.26
  
676அலர் பகல் கழிந்த அந்தி ஐயவிப் புகையும் ஆட்டிக்      
 குலமுது குறத்தி ஊட்டிக் கொண்டு கண் துயிற்றிக் கங்குல்          
 புலர ஊன் உணவு நல்கிப் புரி விளையாட்டின் விட்டுச்   
 சில முறை ஆண்டு செல்ல சிலை பயில் பருவம் சேர்ந்தார்    3.3.27
  
677 தந்தையும் மைந்தனாரை நோக்கித் தன் தடித்த தோளால்          
 சிந்தை உள் மகிழப் புல்லிச் சிலைத் தொழில் பயிற்ற வேண்டி   
 முந்தை அத் துறையில் மிக்க முதியரை அழைத்துக் கூட்டி          
 வந்த நாள் குறித்தது எல்லாம் மறவர்க்குச் சொல்லி விட்டான்  3.3.28
  
678 வேடர் தம் கோமான் நாதன் வென்றி வேள் அருளால் பெற்ற        
 சேடரின் மிக்க செய்கைத் திண்ணன் வில் பிடிக்கின்றான் என்று    
 ஆடியல் துடியும் சாற்றி அறைந்த பேர் ஓசை கேட்டு     
 மாடுயர் மலைகள் ஆளும் மறக் குலத் தலைவர் எல்லாம் 3.3.29
  
679 மலை படு மணியும் பொன்னும் தரளமும் வரியின் தோலும்          
 கொலை புரி களிற்றுக் கோடும் பீலியின் குவையும் தேனும்      
 தொலைவில் பல் நறவும் ஊனும் பலங்களும் கிழங்கும் துன்றச்        
 சிலை பயில் வேடர் கொண்டு திசை தொறும் நெருங்க வந்தார் 3.3.30
  
680 . மல்கிய வளங்கள் எல்லாம் நிறைந்திட மாறில் சீறூர்         
 எல்லையில் அடங்கா வண்ணம் ஈண்டினர் கொணர்ந்தா எங்கும்         
 பல்பெருங் கிளைஞர் போற்றப் பராய்க் கடன் பலவும் செய்து       
 வில் விழா எடுக்க என்று விளம்பினான் வேடர் கோமன்      3.3.31
  
681 பான்மையில் சமைத்துக் கொண்டு படைக்கலம் வினைஞர் ஏந்த        
 தேனலர் கொன்றையார் தம் திருச்சிலைச் செம்பொன் மேரு       
 வானது கடலின் நஞ்சும் ஆக்கிட அவர்க்கே பின்னும்     
 கான ஊன் அமுதம் ஆக்கும் சிலையினைக் காப்புச் செய்தார்     3.3.32
  
682  சிலையினைக் காப்புக் கட்டும் திண் புலி நரம்பில் செய்த       
 நலமிகு காப்பு நன்னாண் நாகனார் பயந்த நாகர்      
 குலம் விளங்கு கரிய குன்றின் கோலம் முன்கையில் சேர்த்தி      
 மலை உறை மாக்கள் எல்லாம் வாழ்த்த எடுத்து இயம்பினார்கள்  3.3.33
  
683 ஐவன அடிசில் வெவ்வேறு அமைந்தன புற்பாற் சொன்றி            
 மெய் வரைத் தினை மென் சோறு மூங்கில் வன் பதங்கள் மற்றும்     
 கைவினை எயினர் ஆக்கிக் கலந்த ஊன் கிழங்கு துன்றச்          
 செய் வரை உய்ப்ப எங்கும் கலந்தனர் சினவில் வேடர்   3.3.34
  
684 செம் தினை இடியும் தேனும் அருந்துவார் தேனில் தோய்த்து         
 வெந்த ஊன் அயில்வார் வேரி விளங்கனி கவளம் கொள்வார்      
 நந்திய ஈயல் உண்டி நசையொடு மிசைவார் வெவ்வேறு   
 அந்தமில் உணவின் மேலோர் ஆயினர் அளவிலார்கள் 3.3.35
  
685  அயல் வரைப் புலத்தின் வந்தார் அருங்குடி இருப்பின் உள்ளார்       
 இயல் வகை உணவில் ஆர்ந்த எயிற்றியர் எயினர் எல்லாம்        
 உயர் கதிர் உச்சி நீங்க ஒழிவில் பல் நறவு மாந்தி         
 மயலுறு களிப்பின் நீடி வரிசிலை விழவு கொள்வார்  3.3.36
  
686 பாசிலைப் படலைச் சுற்றிப் பன் மலர்த் தொடையல் சூடிக்         
 காசுடை வடத் தோல் கட்டி கவடி மெய்க் கலன்கள் பூண்டார்        
 மாசில் சீர் வெட்சி முன்னா வருதுறைக் கண்ணி சூடி    
 ஆசில் ஆசிரியன் ஏந்தும் அடற் சிலை மருங்கு சூழ்ந்தார்    3.3.37
  
687 தொண்டக முரசும் கொம்பும் துடிகளும் துளை கொள் வேயும்          
 எண்டிசை நிறைந்து விம்ம எழுந்த பேர் ஒலியினோடும்          
 திண்டிறல் மறவர் ஆர்ப்புச் சேண் விசும்பு இடித்துச் செல்லக்        
 கொண்ட சீர் விழவு பொங்கக் குறிச்சியை வலம் கொண்டார்கள்   3.3.38
  
688 குன்றவர் களி கொண்டாடக் கொடிச்சியர் துணங்கை ஆட           
 துன்றிய மகிழ்ச்சியோடும் சூர் அரமகளிர் ஆட       
 வென்றி வில் விழவினோடும் விருப்புடை ஏழாம் நாளாம்        
 அன்றிரு மடங்கு செய்கை அழகுற அமைத்த பின்னர்   3.3.39
  
689 வெங்கதிர் விசும்பின் உச்சி மேவிய பொழுதில் எங்கும்         
 மங்கல வாழ்த்து மல்க மருங்கு பல்லியங்கள் ஆர்ப்பத்     
 தங்கள் தொல் மரபின் விஞ்சைத் தனுத் தொழில் வலவர் தம்பால்   
 பொங்கொளிக் கரும் போர் ஏற்றைப் பொருசிலை பிடிப்பித்தார்கள்    3.3.40
  
690 பொற்றட வரையின் பாங்கர்ப் புரிவுறு கடன் முன் செய்த          
 வில் தொழில் களத்தில் நண்ணி விதிமுறை வணங்கி மேவும்      
 அற்றை நாள் தொடங்கி நாளும் அடல் சிலை ஆண்மை முற்றக்       
 கற்றனர் என்னை ஆளும் கானவர்க்கு அரிய சிங்கம்        3.3.41
  
691  வண்ணவெஞ் சிலையும் மற்றப் படைகளும் மலரக் கற்று             
 கண்ணகல் சாயல் பொங்கக் கலை வளர் திங்களே போல்          
 எண்ணிரண்டு ஆண்டின் செவ்வி எய்தினார் எல்லை இல்லாப்          
 புண்ணியம் தோன்றி மேல் மேல் வளர் அதன் பொலிவு போல்வார்     3.3.42
  
 692 இவ் வண்ணம் திண்ணனார் நிரம்பு நாளில் 
  இருங் குறவர் பெருங்குறிச்சிக்கு இறைவன் ஆய    
 மை வண்ண வரை நெடுந் தோள் நாகன் தானும் மலை எங்கும் 
  வனம் எங்கும் வரம்பில் காலம்      
 கை வண்ணச் சிலை வேட்டை ஆடித் தெவ்வர் கண 
  நிரைகள் பல கவர்ந்து கானம் காத்து         
 மெய் வண்ணந்தளர் மூப்பின் பருவம் எய்தி வில்லுழவின் 
  பெரு முயற்சி மெலிவன் ஆனான்       3.3.43
  
693 அங்கண் மலைத் தடஞ்சாரல் புனங்கள் எங்கும் 
  அடலேனம் புலி கரடி கடமை ஆமா   
 வெங் கண் மரை கலையொடு மான் முதலாய் உள்ள மிருகங்கள் 
  மிக நெருங்கி மீதூர் காலைத்     
 திங்கள் முறை வேட்டை வினை தாழ்தது என்று சிலை 
  வேடர் தாம் எல்லாம் திரண்டு சென்று         
 தங்கள் குல முதல் தலைவன் ஆகி உள்ள தண் தெரியல் 
  நாகன் பால் சார்ந்து சொன்னார்      3.3.44
  
694 சொன்ன உரை கேட்டலுமே நாகன் தானும் சூழ்ந்து 
  வரும் தன் மூப்பின் தொடர்வு நோக்கி        
 முன் அவர்கட்கு உரை செய்வான் மூப்பினாலே முன்பு போல் 
  வேட்டையினில் முயல கில்லேன்     
 என் மகனை உங்களுக்கு நாதனாக எல்லீரும் கைக் 
  கொண்மின் என்ற போதின்        
 அன்னவரும் இரங்கிப் பின் மகிழ்ந்து தம் கோன் அடி வணங்கி 
  இம் மாற்றம் அரைகின்றார்கள்        3.3.45
  
695 இத்தனை காலமும் நினது சிலைக் கீழ் தங்கி இனிது 
  உண்டு தீங்கு இன்றி இருந்தோம் இன்னும்        
 அத்த! நினது அருள் வழியே நிற்பது அல்லால் அடுத்த நெறி 
  வேறு உளதோ அதுவே அன்றி       
 மெய்த்த விறல் திண்ணனை உன் மரபில் சால மேம் படவே 
  பெற்று அளித்தாய் விளங்கு மேன்மை  
 வைத்த சிலை மைந்தனை ஈண்டு அழைத்து நுங்கள் வரை 
  ஆட்சி அருள் என்றார் மகிழ்ந்து வேடர்   3.3.46
  
696 சிலை மறவர் உரை செய்ய நாகன் தானும் திண்ணனை 
  முன் கொண்டுவரச் செப்பி விட்டு    
 மலை மருவு நெடும் கானில் கன்னி வேட்டை மகன் போகக் 
  காடு பலி மகிழ்வு ஊட்ட         
 தலை மரபின் வழி வந்த தேவராட்டிதனை அழைமின் என 
  அங்குச் சார்ந்தோர் சென்று        
 நிலைமை அவள் தனக்கு உரைப்ப நரை மூதாட்டி நெடிது வந்து 
  விருப்பினோடும் கடிது வந்தாள்       3.3.47
  
697  கானில் வரித்தளிர் துதைந்த கண்ணி சூடிக் கலை 
  மருப்பின் அரிந்த குழை காதில் பெய்து       
 மானின் வயிற்று அரிதாரத் திலகம் இட்டு மயில் கழுத்து 
  மனவு மணி வடமும் பூண்டு          
 தான் இழிந்து இரங்கி முலை சரிந்து தாழத் தாழைப்பீலி 
  மரவுரி மேல் சார எய்திப்       
 பூ நெருங்கு தோரை மலி சேடை நல்கிப் போர் வேடர் 
  கோமானைப் போற்றி நின்றாள்   3.3.48
  
698 நின்ற முதுகுறக்கோலப் படிமத்தாளை நேர் நோக்கி 
  அன்னை நீ நிரப்பு நீங்கி       
 நன்று இனிதின் இருந்தனையோ என்று கூறும் நாகன் 
  எதிர் நலம் பெருக வாழ்த்தி நல்ல  
 மென் தசையும் ஈயலொடு நறவும் வெற்பில் விளை 
  வளனும் வேண்டிற்று எல்லாம்         
 அன்று நீ வைத்தபடி பெற்று வாழ்வேன் அழைத்த பணி 
  என் என்றாள் அணங்கு சார்ந்தாள்   3.3.49
  
699 கோட்டமில் என்குல மைந்தன் திண்ணன் எங்கள் 
  குலத் தலைமை யான் கொடுப்பக்கொண்டு பூண்டு     
 பூட்டுறு வெஞ் சிலை வேடர் தம்மைக் காக்கும் பொருப்புரிமை 
  புகுகின்றான் அவனுக்கு என்றும்       
 வேட்டை வினை எனக்கு மேலாக வாய்த்து வேறு 
  புலங் கவர் வென்றி மேவு மாறு     
 காட்டிலுறை தெய்வங்கள் விரும்பி உண்ணக் காடு பலி 
  ஊட்டு என்றான் கவலை இல்லான்   3.3.50
  
700  மற்று அவன்தன் மொழி கேட்ட வரைச் சூராட்டி மனமகிழ்ந்து 
  இங்கு அன்போடு வருகின்றேனுக்கு     
 எற்றையினுங் குறிகள் மிக நல்ல ஆன இதனாலே உன் 
  மைந்தன் திண்ணனான வெற்றி வரிச்  
 சிலையோன் நின் அளவில் அன்றி மேம்படுகின்றான் 
  என்று விரும்பி வாழ்த்திக்        
 கொற்றவன் தெய்வங்கள் மகிழ ஊட்ட வேண்டுவன 
  குறைவின்றிக் கொண்டு போனாள்      3.3.51
  
701 தெய்வ நிகழ் குற முதியாள் சென்ற பின்பு திண்ணனார் 
  சிலைத் தாதை அழைப்பச் சீர்கொள்         
 மைவிரவு நறுங் குஞ்சி வாசக் கண்ணி மணி நீல 
  ஒன்று வந்தது என்னக்             
 கைவிரவு சிலை வேடர் போற்ற வந்து காதல் புரி 
  தாதை கழல் வணங்கும் போதில்     
 செய்வரை போல் புயம் இரண்டும் செறியப் புல்லிச் 
  செழும் புலித்தோல் இருக்கையின் முன்சேர வைத்தான்    3.3.52
  
702  முன் இருந்த மைந்தன் முகம் நோக்கி நாகன் 
  மூப்பு எனை வந்து அடைந்தலினால் முன்புபோல            
 என்னுடைய முயற்சியினால் வேட்டை ஆட இனி 
  எனக்குக் கருத்து இல்லை எனக்கு மேலாய்        
 மன்னு சிலை மலையர் குலக் காவல் பூண்டு மாறு 
  எறிந்து மா வேட்டை ஆடி என்றும்            
 உன்னுடைய மரபு உரிமை தாங்குவாய் என்றுடைய 
  தோலும் சுரிகையும் கைக் கொடுத்தான் அன்றே 3.3.53
  
703 தந்தை நிலை உள்கொண்டு தளர்வு கொண்டு தங்கள் 
  குலத் தலைமைக்குச் சார்வு தோன்ற   
 வந்த குறைபாடு அதனை நிரப்புமாறு மனம் கொண்ட 
  குறிப்பினால் மறாமை கொண்டு     
 முந்தையவன் கழல் வணங்கி முறைமை தந்த முதல் சுரிகை 
  உடை தோலும் வாங்கிக் கொண்டு    
 சிந்தை பரங்கொள நின்ற திண்ணனார்க்குத் திருத் 
  தாதை முகம் மலர்ந்து செப்புகின்றான் 3.3.54
  
704 நம்முடைய குல மறவர் சுற்றத்தாரை நான் கொண்டு 
  பரித்து அதன் மேல் நலமே செய்து   
 தெம் முனையில் அயற் புலங்கள் கவர்ந்து கொண்ட திண் 
  சிலையின் வளமொழியாச் சிறப்பின் வாழ்வாய்         
 வெம் முனையின் வேட்டைகளும் உனக்கு வாய்க்கும் 
  விரைந்து நீ தாழாதே வேட்டை ஆட         
 இம் முரண் வெஞ் சிலை வேடர் தங்களோடும் எழுக என 
  விடை கொடுத்தான் இயல்பில் நின்றான்    3.3.55
  
705 செங்கண் வயக் கோளரியேறு அன்ன திண்மை 
  திண்ணனார் செய் தவத்தின் பெருமை பெற்ற             
 வெங்கண் விறல் தாதை கழல் வணங்கி நின்று விடை 
  கொண்டு புறம் போந்து வேடரோடும்  
 மங்கல நீர்ச் சுனை படிந்து மனையின் வைகி வைகிருளின் 
  புலர் காலை வரிவிற் சாலைப்     
 பொங்கு சிலை அடல் வேட்டைக் கோலம் கொள்ளப் புனை 
  தொழில் கை வினைஞரோடும் பொலிந்து புக்கார்        3.3.56
  
706 நெறி கொண்ட குஞ்சிச் சுருள் துஞ்சி நிமிர்ந்து பொங்க         
 முறி கொண்ட கண்ணிக்கு இடை மொய்யொளிப் பீலி சேர்த்தி    
 வெறி கொண்ட முல்லைப் பிணைமீது குறிஞ்சி வெட்சி          
 செறி கொண்ட வண்டின் குலம் சீர் கொளப் பின்பு செய்து    3.3.57
  
707 முன் நெற்றியின் மீது முருந்திடை வைத்த குன்றி       
 தன்னில் புரி கொண்ட மயிர் கயிறாரச் சாத்தி     
 மின்னல் திகழ் சங்கு விளங்கு வெண் தோடு காதின்    
 மன்னிப் புடை நின்றன மா மதி போல வைக     3.3.58
  
708  கண்டத்திடை வெண் கவடிக் கதிர் மாலை சேர        
 கொண்டக் கொடு பன் மணி கோத்திடை ஏனக் கோடு   
 துண்டப் பிறை போல்வன தூங்கிட வேங்கை வன்தோல்    
 தண்டைச் செயல் பொங்கிய சன்ன வீரம் தயங்க    3.3.59
  
709   மார்பில் சிறு தந்த மணித்திரள் மாலைத் தாழத்            
 தாரிற் பொலி தோள் வலயங்கள் தழைத்து மின்னச்    
 சேர்விற் பொலி கங்கண மீது திகழ்த முன் கைக்     
 கார்விற் செறி நாண் எறி கைச் செறி கட்டி கட்டி   3.3.60
  
710   அரையில் சரணத்து உரி ஆடையின் மீது பௌவத்து            
 திரையில் படு வெள்ளலகு ஆர்த்து விளிம்பு சேர்த்தி   
 நிரையில் பொலி நீளுடை தோல்கரி கைப்புறம் சூழ்          
 விரையில் துவர் வார் விசி போக்கி அமைத்து வீக்கி      3.3.61
  
711   வீரக் கழல் காலின் விளங்க அணிந்து பாதம்       
 சேரத் தொடு நீடு செருப்பு விருப்பு வாய்ப்பப்       
 பாரப் பெரு வில் வலம் கொண்டு பணிந்து திண்ணன்     
 சாரத் திருத்தாள் மடித்து ஏற்றி வியந்து தாங்கி     3.3.62
  
712   அங்கு அப்பொழுதில் புவனத்து இடர் வாங்க ஓங்கித்            
 துங்கப் பெரு மா மழை போன்று துண் என்று ஒலிப்ப     
 வெங்கண் சின நீடு விலங்கு விலங்கி நீங்கச்       
 செங்கைத் தலத்தால் தடவிச் சிறு நாண் எறிந்தார் 3.3.63
  
713    பல்வேறு வாளி புதை பார்த்து உடன் போத ஏவி    
 வில் வேடர் ஆயத் துடி மேவி ஒலிக்கு முன்றில்       
 சொல் வேறு வாழ்த்துத் திசைதோறும் துதைந்து விம்ம   
 வல்லேறு போல்வார் அடல் வாளி தெரிந்து நின்றார்   3.3.64
  
714   மானச் சிலை வேடர் மருங்கு நெருங்கும் போதில்     
 பானற்குல மாமலரில் படர் சோதியார் முன்         
 தேனற்றசை தேறல் சருப் பொரி மற்றும் உள்ள        
 கானப் பலி நேர் கடவுள் பொறையாட்டி வந்தாள்   3.3.65
  
715   நின்று எங்கும் மொய்க்கும் சிலை வேடர்கள் நீங்கப் புக்குச்      
 சென்று அங்கு வள்ளல் திரு நெற்றியில் சேடை சாத்தி          
 உன் தந்தை தந்தைக்கும் இந் நன்மைகள் உள்ள வல்ல      
 நன்றும் பெரிது விறல் நம்மளவு அன்று இது என்றாள்     3.3.66
  
716   அப் பெற்றியில் வாழ்த்தும் அணங்குடை ஆட்டி தன்னைச்           
 செப்பற்கு அரிதாய சிறப்பு எதிர் செய்து போக்கிக் கைப் பற்றிய        
 திண் சிலை கார் மழை மேகம் என்ன      
 மெய்ப் பொற்புடை வேட்டையின் மேல் கொண்டு எழுந்து போந்தார்3.3.67
  
717   தாளில் வாழ் செருப்பர் தோல் தழைத்த நீடு தானையர்        
 வாளியோடு சாபம் மேவு கையர் வெய்ய வன் கணார்    
 ஆளி ஏறு போல ஏகும் அண்ணலார் முன் எண்ணிலார்      
 மீளி வேடர் நீடு கூட்டம் மிக்கு மேல் எழுந்ததே     3.3.68
  
718   வன் தொடர் பிணித்த பாசம் வன் கை மள்ளர் கொள்ளவே       
 வென்றி மங்கை வேடர் வில்லின் மீது மேவு பாதமுன்   
 சென்று நீளுமாறு போல்வ செய்ய நாவின் வாய வாய்   
 ஒன்றோடு ஒன்று நேர் படாமல் ஓடு நாய்கள் மாடெலாம்  3.3.69
  
719   போர் வலைச் சிலைத் தொழில் புறத்திலே விளைப்பச்        
 சார் வலைத் தொடக்கு அறுக்க ஏகும் ஐயர் தம் முன்னே   
 கார் வலைப் படுத்த குன்று கானமா வளைக்க நீள்      
 வார் வலைத் திறம் சுமந்து வந்த வெற்பர் முந்தினார்3.3.70
  
720    நண்ணி மா மறைக் குலங்கள் நாட என்று நீடும் அத்           
 தண்ணிலா அடம்பு கொன்றை தங்கு வேணியார் தமைக்    
 கண்ணில் நீடு பார்வை ஒன்று கொண்டு காணும் அன்பர் முன்         
 எண்ணில் பார்வை கொண்டு வேடர் எம் மருங்கும் ஏகினார்      3.3.71
  
721    கோடுமுன் பொலிக்கவும் குறுங் கணா குளிக்குலம்     
 மாடு சென்று இசைப்பவும் மருங்கு பம்பை கொட்டவும்     
 சேடு கொண்டகை விளிச் சிறந்த ஓசை செல்லவும்     
 காடு கொண்டு எழுந்த வேடு கை வளைந்து சென்றதே  3.3.72
  
722    நெருங்கு பைந்தருக் குலங்கள் நீடு காடு கூட நேர்    
 வருங்கருஞ் சிலைத் தடக்கை மான வேடர் சேனை தான்   
 பொருந் தடந் திரைக்கடல் பரப்பு இடைப் புகும் பெருங்          
 கருந்தரங்க நீள் புனல் களிந்தி கன்னி ஒத்ததே   3.3.73
  
723    தென் திசைப் பொருப்புடன் செறிந்த கானின் மான் இனம்      
 பன்றி வெம் மரைக் கணங்கள் ஆதியான பல் குலம்      
 துன்றி நின்ற என்றடிச் சுவட்டின் ஒற்றர் சொல்லவே     
 வன் தடக்கை வார்கொடு எம் மருங்கும் வேடர் ஓடினார்3.3.74
  
724    ஓடி எறிந்து வாரொழுக்கி யோசனைப் பரப்பு எலாம்         
 நெடிய திண் வலைத் தொடக்கு நீளிடைப் பிணித்து நேர்        
 கடி கொளப் பரந்த காடு காவல் செய்து அமைத்த பின்          
 செடி தலைச் சிலைக்கை வேடர் திண்ணனார் முன் நண்ணினார்    3.3.75
  
725    வெஞ்சிலைக்கை வீரனாரும் வேடரோடு கூடி முன்     
 மஞ்சலைக்கு மாமலை சரிப் புறத்து வந்த மா         
 அஞ்சுவித்து அடர்க்கும் நாய்கள் அட்டமாக விட்டு நீள்   
 செஞ்சரத்தினோடு குழல் செய்த கானுள் எய்தினர்   3.3.76
  
726    வெய்ய மா எழுப்ப ஏவி வெற்பராயம் ஓடி நேர்     
 எய்யும் வாளி முன் தெரிந்து கொண்டு செல்ல எங்கணும்   
 மொய் குரல் துடிக் குலங்கள் பம்பை முன் சிலைத்து எழக்          
 கை விளித்து அதிர்த்து மா எழுப்பினார்கள் கானெலாம்      3.3.77
  
727    ஏனமோடு மான் இனங்கள் எண்கு திண் கலைக் குலம்            
 கான மேதி யானை வெம் புலிக் கணங்கள் கான் மரை   
 ஆன மா அநேக மா வெருண்டு எழுந்து பாய முன்        
 சேனை வேடர் மேல் அடர்ந்து சீறி அம்பில் நூறினார்  3.3.78
  
728    தாளறுவன் இடை துணிவன தலை துமிவன கலைமா     
 வாளிகளொடு குடல் சொரிதர மறிவன சில மரை மா         
 நீளுடல் விடு சரம் உருவிட நிமிர்வன மிடை கட மா         
 மீளிகொள் கணை படும் உடல் எழ விழுவன பல உழையே     3.3.79
  
729    வெங்கணை படு பிடர் கிழிபட விசை உருவிய கயவாய்       
 செங் கனல் விட அதனொடு கணை செறிய முன் இரு கருமா        
 அங்கு எழும் சிரம் உருவிய பொழுது அடல் எயிறு உற அதனைப்     
 பொங்கிய சினமொடு கவர்வன புரைவன சில புலிகள்  3.3.80
  
730    பின் மறவர்கள் விடு பகழிகள் பிற குற வயிறிடை போய்    
 முன் நடுமுக மிசை உருவிட முடுகிய விசையுடன் அக்    
 கொன் முனை அடு சரம் இனம் எதிர் குறுகிய முகம் உருவத்        
 தன் எதிர் எதிர் பொருவன நிகர் தலையன பல கலைகள்      3.3.81
  
731    கரு வரை ஒரு தனுவொடு விசை கடுகியது என முனை நேர்      
 குரிசில் முன் விடும் அடுசரம் எதிர் கொலை பயில் பொழுது அவையே       
 பொரு கரி யொடு சின அரியிடை புரையறவுடல் புகலால்       
 வரும் இரவொடு பகல் அணைவன என மிடையும் அவ்வனமே   3.3.82
  
732    நீளிடை விசை மிசை குதிகொள நெடு முகில் தொட எழு மான்        
 தாளுறு கழல் மறவர்கள் விடு சரம் நிரை தொடர்வன தாம்       
 வாள் விடுகதிர் மதி பிரிவுற வருமென விழும் உழையைக்       
 கோளொடு பயில் பணி தொடர் நிலை கொளவுள எதிர் பலவே    3.3.83
  
733    கடல் விரி புனல் கொள விழுவன கரு முகிலென நிரையே     
 படர்வொடு செறி தழை பொதுளிய பயில் புதல் வனம் அதன் மேல்          
 அடலுறு சரம் உடலுற வரை அடியிடம் அலமரலால்       
 மிடை கரு மரை கரடிகள் ஓடு விழுவன வன மேதி      3.3.84
  
734    பல துறைகளின் வெருவரலொடு பயில் வலையற நுழை மா       
 உலமொடு படர்வன தகையுற உறு சினமொடு கவர் நாய்          
 நிலவிய இரு வினை வலை இடை நிலை சுழல் பவர் நெறி சேர்   
 புலனுறு மனனிடை தடைசெய்த பொறிகளின் அலவுளவே    3.3.85
  
735    துடியடியன மடி செவியன துறுகய முனி தொடரார்    
 வெடி பட விரி சிறு குருளைகள் மிசை படு கொலை விரவார்    
 அடி தளர்வுறு கரு உடையன அணை உறு பிணை அலையார்   
 கொடியன எதிர் முடுகியும் உறு கொலை புரி சிலை மறவர்    3.3.86
  
736    இவ்வகை வரு கொலை மறவினை எதிர் நிகழ்வுழி அதிரக்     
 கைவரைகலும் வெருவுற இடை கான் எழுவதோர் ஏனம்     
 பெய் கருமுகில் என இடியொடு பிதிர் கனல் விழி சிதறி      
 மொய் வலைகளை அற நிமிர் முடுகிய கடு விசையில்   3.3.87
  
737    போமது தணை அடுதிறலொடு பொரு மறவர்கள் அரியேறு       
 ஆமவர் தொடர்வுறும் விசையுடன் அடி வழி செலும் அளவில்        
 தாம் ஒருவரும் அறிகிலரவர் தனி தொடர்வுழி அதன்மேல்        
 ஏமுனை அடு சிலை விடலைகள் இருவர்கள் அடி பிரியார்     3.3.88
  
738    நாடிய கழல் வயவர்கள் அவர் நாணனும் நெடு வரிவில்         
 காடனும் எனும் இருவரும் மலை காவலரொடு கடிதில்     
 கூடினர் விடு பகழிகளொடு கொலை ஞமலிகள் வழுவி   
 நீடிய சரி படர்வது தரு நீழலின் விரை கேழல்      3.3.89
  
739    குன்றியை நிகர் முன் செற எரி கொடு விழி இடக் குரல் நீள்         
 பன்றியும் அடல் வன் திறலொடு படர் நெறி நெடிதோடித்        
 துன்றியது ஒரு குன்று அடி வரை சுலவிய நெறி குழல்    
 சென்று அதனிடை நின்றது வலிது தெருமர நிரையில்    3.3.90
  
740    அத் தரு வளர் சுழல் இடை அடை அதன் நிலை அறிபவர் முன்     
 கைத் தெரி கணையினில் அடுவது கருதலர் விசை கடுகி         
 மொய்த்தெழு சுடர் விடு சுரிகையை முனை பெற எதிர் உருவி     
 குத்தினர் உடல் முறிபட வெறி குல மறவர்கள் தலைவர்           3.3.91
  
741    வேடர் தங்கரிய செங்கண் வில்லியார் விசையில் குத்த       
 மாடிரு துணியாய் வீழ்ந்த வராகத்தைக் கண்டு நாணன்    
 காடனே இதன் பின் இன்று காதங்கள் பல வந்து எய்த்தோம்        
 ஆடவன் கொன்றான் அச்சோ என்று அடியில் தாழ்ந்தார்    3.3.92
  
742    மற்றவர் திண்ணனார்க்கு மொழிகின்றார் வழி வந்து ஆற்ற      
 உற்றது பசி வந்து எம்மை உதவிய இதனைக் காய்ச்சிச்          
 சற்று நீ அருந்தி யாமும் தின்று தண்ணீர் குடித்து      
 வெற்றி கொள் வேட்டைக் காடு குருகுவோம் மெல்ல என்றார்    3.3.93
  
743    என்று அவர் கூற நோக்கித் திண்ணனார் தண்ணீர் எங்கே        
 நன்றும் இவ் வனத்தில் உள்ளது என்று உரை செய்ய நாணன்          
 நின்ற இப் பெரிய தேக்கின் அப்புறம் சென்றால் நீண்ட         
 குன்றினுக்கு அயலே ஓடும் குளிர்ந்த பொன் முகலி என்றான்     3.3.94
  
744    பொங்கிய சின வில் வேடன் சொன்னபின் போவோம் அங்கே           
 இங்கிது தன்னைக் கொண்டு போதுமின் என்று தாமும்     
 அங்கது நோக்கிச் சென்றார் காவதம் அரையில் கண்டார்         
 செங்கண் ஏறு உடையார் வைகும் திருமலைச் சாரல் சோலை     3.3.95
  
745     நாணனே தோன்றும் குன்றில் நாணுவோம் என்ன நாணன்         
 காண நீ போதின் நல்ல காட்சியே காணும் இந்தச்    
 சேணுயர் திருக் காளத்தி மலை மிசை எழுந்து செவ்வே          
 கோணமில் குடுமித் தேவர் இருப்பர் கும்பிடலாம் என்றான்      3.3.96
  
746    ஆவதென் இதனைக் கண்டு இங்கு அணை தொறும் என் மேல் பாரம்            
 போவது ஒன்று உளது போலும் ஆசையும் பொங்கி மேல் மேல்       
 மேவிய நெஞ்சும் வேறோர் விருப்புற விரையா நிற்கும்         
 தேவர் அங்கு இருப்பது எங்கே போகென்றார் திண்ணனார் தாம்    3.3.97
  
747    உரை செய்து விரைந்து செல்ல அவர்களும் உடனே போந்து       
 கரை வளர் கழையின் முத்தும் கார் அகில் குறடும் சந்தும்         
 வரை தரு மணியும் பொன்னும் வயிரமும் புளினம் தோறும்         
 திரைகள் முன் திரட்டி வைத்த திரு முகலியினைச் சார்ந்தார்   3.3.98
  
748    ஆங்கு அதன் கரையின் பாங்கோர் அணி நிழல் கேழல் இட்டு     
 வாங்கு வில் காடன் தன்னை மரக் கடை தீக் கோல் பண்ணி       
 ஈங்கு நீ நெருப்புக் காண்பாய் இம்மலை ஏறிக் கண்டு    
 நாங்கள் வந்து அணைவோம் என்று நாணனும் தாமும் போந்தார்     3.3.99
  
749    அளி மிடை கரை சூழ் சோலை அலர்கள் கொண்டு அணைந்த ஆற்றின்        
 தெளி புனல் இழிந்து சிந்தை தெளிவுறும் திண்ணனார் தாம்       
 களி வரும் மகிழ்ச்சி பொங்கக் காளத்தி கண்டு கொண்டு        
 குளிர் வரு நதி ஊடு ஏகிக் குலவரைச் சாரல் சேர்ந்தார்    3.3.100
    
750    கதிரவன் உச்சி நண்ணக் கடவுள் மால் வரையின் உச்சி        
 அதிர் தரும் ஓசை ஐந்தும் ஆர் கலி முழக்கம் காட்ட    
 இது என் கொல் நாணா என்றார்க்கு இம் மலைப் பெருந்தேன் சூழ்ந்து   
 மது மலர் ஈக்கள் மொய்த்து மருங்கு எழும் ஒலி கொல் என்றான்      3.3.101
  
 751   முன்பு செய் தவத்தின் ஈட்டம் முடிவிலா இன்பம் ஆன           
 அன்பினை எடுத்துக் காட்ட அளவிலா ஆர்வம் பொங்கி   
 மன் பெரும் காதல் கூர வள்ளலார் மலையை நோக்கி    
 என்பு நெக்கு உருகி உள்ளத்து எழு பெரு வேட்கை யோடும்      3.3.102
  
752   நாணனும் அன்பும் முன்பு நளிர் வரை ஏறத் தாமும்      
 பேணு தத்துவங்கள் என்னும் பெருகு சோபானம் ஏறி      
 ஆணையாம் சிவத்தைச் சாரா அணைபவர் போல ஐயர்    
 நீணிலை மலையை ஏறி நேர் படச் செல்லும் போதில்            3.3.103
  
753   திங்கள் சேர் சடையார் தம்மைச் சென்றவர் காணா முன்னே       
 அம் கண்ணர் கருணை கூர்ந்த அருள் திரு நோக்கம் எய்தத்          
 தங்கிய பவத்தின் முன்னைச் சார்பு விட்டு அகல நீங்கிப்        
 பொங்கிய ஒளியின் நீழல் பொருவில் அன்பு உருவம் ஆனார்        3.3.104
  
754   மாகமார் திருக் காளத்தி மலை எழு கொழுந்தாய் உள்ள        
 ஏக நாயகரைக் கண்டார் எழுந்த பேர் உவகை அன்பின்   
 வேகம் ஆனது மேல் செல்ல மிக்கது ஓர் விரைவின் ஓடும்         
 மோகமாய் ஓடிச் சென்றார் தழுவினார் மோந்து நின்றார்       3.3.105
  
755   நெடிது போது உயிர்த்து நின்று நிறைந்து எழு மயிர்க்கால் தோறும்        
 வடிவெலாம் புளகம் பொங்க மலர்க் கண்ணீர் அருவி பாய         
 அடியனேற்கு இவர் தாம் இங்கே அகப்பட்டார் அச்சோ என்று        
 படி இலாப் பரிவு தான் ஓர் படிவமாம் பரிசு தோன்ற    3.3.106
  
756    வெம் மறக் குலத்து வந்த வேட்டுவச் சாதியார் போல்         
 கைம் மலை கரடி வேங்கை அரி திரி கானம் தன்னில்          
 உம்முடன் துணையாய் உள்ளார் ஒருவரும் இன்றிக் கெட்டேன்          
 இம் மலைத் தனியே நீர் இங்கு இருப்பதே என்று நைந்தார்       3.3.107
  
757   கைச்சிலை விழுந்தது ஓரார் காளையார் மீள இந்தப்          
 பச்சிலையோடும் பூவும் பறித்திட்டு நீரும் வார்த்து    
 மச்சிது செய்தார் யாரோ என்றலும் மருங்கு நின்ற     
 அச்சிலை நாணன் தானும் நான் இது அறிந்தேன் என்பான்    3.3.108
  
758    வன்றிறல் உந்தை யோடு மா வேட்டை ஆடிப் பண்டிக்           
 குன்று இடை வந்தோம் ஆகக் குளிர்ந்த நீர் இவரை ஆட்டி         
 ஒன்றிய இலைப் பூச்சூட்டி ஊட்டி முன்பு அறைந்த தேர் பார்ப்பான்     
 அன்றிது செய்தான் இன்றும் அவன் செய்தது ஆகும் என்றான்    3.3.109
  
759    உண்ணிறைந்து எழுந்த தேனும் ஒழிவின்றி ஆரா அன்பில்        
 திண்ணனார் திருக் காளத்தி நாயனார்க்கு இனிய செய்கை        
 எண்ணிய இவைகொலாம் என்று இது கடைப் பிடித்துக் கொண்டு அவ்    
 அண்ணலைப் பிரிய மாட்டா அளவில் ஆதரவு நீட    3.3.110
  
760   இவர் தமைக் கண்டேனுக்குத் தனியராய் இருந்தார் என்னே         
 இவர் தமக்கு அமுது செய்ய இறைச்சியும் இடுவார் இல்லை          
 இவர் தமைப் பிரிய ஒண்ணாது என்செய்கேன் இனி யான் சால      
 இவர் தமக்கு இறைச்சி கொண்டிங்கு எய்தவும் வேண்டும் என்று    3.3.111
  
761    போதுவர் மீண்டும் செல்வர் புல்லுவர் மீளப் போவர்          
 காதலின் நோக்கி நிற்பர் கன்று அகல் புனிற்று ஆப் போல்வர்    
 நாதனே அமுது செய்ய நல்ல மெல் இறைச்சி நானே     
 கோதறத் தெரிந்து வேறு கொண்டு இங்கு வருவேன் என்பார்      3.3.112
  
762   ஆர்தமராக நீர் இங்கு இருப்பது என்று அகலமாட்டேன்           
 நீர் பசித்து இருக்க இங்கு நிற்கவும் இல்லேன் என்று    
 சோர் தரு கண்ணீர் வாரப் போய் வரத் துணிந்தார் ஆகி        
 வார் சிலை எடுத்துக் கொண்டு மலர்க் கையால் தொழுது போந்தார்   3.3.113
  
763   முன்பு நின்று அரிதில் நீங்கி மொய் வரை இழிந்து நாணன்             
 பின்பு வந்து அணைய முன்னைப் பிற துறை வேட்கை நீங்கி        
 அன்பு கொண்டு உய்ப்பச் செல்லும் அவர் திரு முகலி ஆற்றின்       
 பொன் புனை கரையில் ஏறிப் புது மலர்க் காவில் புக்கார்    3.3.114
  
764   காடனும் எதிரே சென்று தொழுது தீக் கடைந்து வைத்தேன்       
 கோடுடை ஏனம் உங்கள் குறிப்படி உறுப்பை எல்லாம்     
 மாடுற நோக்கிக் கொள்ளும் மறித்து நாம் போகைக்கு இன்று      
 நீட நீர் தாழ்த்தது என்னோ என்றலும் நின்ற நாணன் 3.3.115
  
765   அங்கிவர் மலையில் தேவர் தம்மைக் கண்டு அணைத்துக் கொண்டு             
 வங்கினைப் பற்றிப் போதாவல்லுடும்பு என்ன நீங்கான்   
 இங்கும் அத் தேவர் தின்ன இறைச்சி கொண்டு ஏகப் போந்தான்     
 நம்குலத் தலைமை விட்டான் நலப்பட்டான் தேவர்க்கு என்றான்    3.3.116
  
766    என் செய்தாய் திண்ணா நீ தான் என்ன மால் கொண்டாய் எங்கள்          
 முன் பெரு முதலி அல்லையோ என முகத்தை நோக்கார்   
 வன் பெரும் பன்றி தன்னை எரியினில் வதக்கி மிக்க          
 இன்புறு தசைகள் வெவ்வேறு அம்பினால் ஈர்ந்து கொண்டு    3.3.117
  
767   கோலினில் கோத்துக் காய்ச்சி கொழும் தசை பதத்தில் வேவ           
 வாலிய சுவைமுன் காண்பான் வாயினில் அதுக்கிப் பார்த்துச்       
 சாலவும் இனிய எல்லாம் சருகு இலை இணைத்த கல்லை    
 ஏலவே கோலிக் கூட அதன் மிசை இடுவார் ஆனார்   3.3.118
  
768   மருங்கு நின்றவர்கள் பின்னும் மயல் மிக முதிர்ந்தான் என்னே             
 அரும் பெறல் இறைச்சி காய்ச்சி அதுக்கி வேறு உமிழா நின்றான்          
 பெரும் பசி உடையன் ஏனும் பேச்சிலன் எமக்கும் பேறு   
 தரும் பரிசு உணரான் மற்றைத் தசை புறத்து எறியா நின்றான்   3.3.119
  
769   தேவுமால் கொண்டான் இந்தத் திண்ணன் மற்று இதனைத் தீர்க்கல்            
 ஆவது ஒன்று அறியோம் தேவராட்டியை நாகனோடு      
 மேவி நாம் கொணர்ந்து தீர்க்க வேண்டும் அவ் வேட்டைக் கானில்   
 ஏவல் ஆட்களையும் கொண்டு போதும் என்று எண்ணிப் போனார்     3.3.120
  
770   கானவர் போனது ஓரார் கடிதினில் கல்லையின் கண்           
 ஊன் அமுது அமைத்துக் கொண்டு மஞ்சனம் ஆட்ட உன்னி     
 மா நதி நன்னீர் தூய வாயினில் கொண்டு கொய்த    
 தூ நறும் பள்ளித் தாமங் குஞ்சி மேல் துதையக் கொண்டார்     3.3.121
  
771   தனு ஒரு கையில் வெய்ய சரத்துடன் தாங்கிக் கல்லைப்          
 புனித மெல் இறைச்சி நல்ல போனகம் ஒரு கை ஏந்தி          
 இனிய எம்பிரானார் சாலப் பசிப்பர் என்று இரங்கி ஏங்கி      
 நனி விரைந்து இறைவர் வெற்பை நண்ணினார் திண்ணனார்தாம்    3.3.122
  
772   இளைத்தனர் நாயனார் என்று ஈண்டச் சென்று எய்தி வெற்பின்      
 முளைத்து எழு முதலைக் கண்டு முடிமிசை மலரைக் காலில்          
 வளைத்த பொற் செருப்பால் மாற்றி வாயின் மஞ்சன நீர் தன்னை   
 விளைத்த அன்பு உமிழ்வார் போன்று விமலனார் முடிமேல் விட்டார்   3.3.123
  
773   தலை மிசைச் சுமந்த பள்ளித் தாமத்தைத் தடங் காளத்தி       
 மலை மிசைத் தம்பிரானார் முடி மிசை வணங்கிச் சாத்திச்      
 சிலைமிசைப் பொலிந்த செங்கைத் திண்ணனார் சேர்த்த கல்லை    
 இலை மிசைப் படைத்த ஊனின் திரு அமுது எதிரே வைத்து      3.3.124
  
774   கொழுவிய தசைகள் எல்லாம் கோலினில் தெரிந்து கோத்து அங்கு         
 அழலுறு பதத்தில் காய்ச்சிப் பல்லினால் அதுக்கி நாவில்        
 பழகிய இனிமை பார்த்துப் படைத்த இவ் இறைச்சி சால         
 அழகிது நாயனீரே அமுது செய்து அருளும் என்றார்    3.3.125
  
775   அன்ன இம் மொழிகள் சொல்லி அமுது செய்வித்த வேடர்        
 மன்னனார் திருக் காளத்தி மலையினார்க்கு இனிய நல் ஊன்       
 இன்னமும் வேண்டும் என்னும் எழு பெரும் காதல் கண்டு      
 பன்னெடுங் கரங்கள் கூப்பிப் பகலவன் மலையில் தாழ்ந்தான்     3.3.126
  
776   அவ்வழி அந்தி மாலை அணைதலும் இரவு சேரும்       
 வெவ்விலங்கு உள என்று அஞ்சி மெய்மையின் வேறு கொள்ளாச்      
 செவ்விய அன்பு தாங்கித் திருக் கையில் சிலையும் தாங்கி      
 மைவரை என்ன ஐயர் மருங்கு நின்று அகலா நின்றார்     3.3.127
  
777    சார்வரும் தவங்கள் செய்து முனிவரும் அமரர் தாமும்           
 கார்வரை அடவி சேர்ந்தும் காணுதற்கு அரியார் தம்மை          
 ஆர்வம் முன் பெருக ஆரா அன்பினில் கண்டு கொண்டே    
 நேர் பெற நோக்கி நின்றார் நீள் இருள் நீங்க நின்றார்    3.3.128
  
778   கழை சொரி தரளக் குன்றில் கதிர் நிலவு ஒருபால் பொங்க            
 முழை அரவு உமிழ்ந்த செய்ய மணி வெயில் ஒருபால் மொய்ப்பத்    
 தழை கதிர்ப் பரிதியோடும் சந்திரன் தலை உவாவில்         
 குழையணி காதர் வெற்பைக் கும்பிடச் சென்றால் ஒக்கும்   3.3.129
  
779   விரவு பன்மணிகள் கான்ற விரிகதிர்ப் படலை பொங்க        
 மரகதம் ஒளி கொள் நீல மணிகளும் இமைக்கும் சோதி         
 பொர இரு சுடருக்கு அஞ்சிப் போயின புடைகள் தோறும்         
 இரவு இருள் ஒதுங்கினாலே போன்று உளது எங்கும் எங்கும்   3.3.130
  
780   செந்தழல் ஒளியில் பொங்கும் தீப மா மரங்களாலும்          
 மந்திகள் முழையில் வைத்த மணி விளக்கு ஒளிகளாலும்          
 ஐந்தும் ஆறடக்கி உள்ளார் அரும் பெரும் சோதியாலும்   
 எந்தையார் திருக்காளத்தி மலையினில் இரவு ஒன்று இல்லை    3.3.131
  
781   வரும் கறைப் பொழுது நீங்கி மல்கிய யாமஞ் சென்று          
 சுருங்கிட அறிந்த புள்ளின் சூழ் சிலம்பு ஓசை கேட்டுக்          
 கருங்கடல் என்ன நின்ற கண் துயிலாத வீரர்         
 அரும் பெறல் தம்பிரனார்க்கு அமுது கொண்டு அணைய வேண்டி    3.3.132
  
782   ஏறுகாற்பன்றியோடும் இருங்கலை புனமான் மற்றும்              
 வேறு வேறு இனங்கள் வேட்டை வினைத் தொழில் விரகினாலே     
 ஊறுசெய் காலம் சிந்தித்து உருமிகத் தெரியாப் போதின்       
 மாறடு சிலையும் கொண்டு வள்ளலைத் தொழுது போந்தார்    3.3.133
  
783   மொய் காட்டும் இருள் வாங்கி முகம் காட்டும் தேர் இரவி       
 மெய் காட்டும் அன்புடைய வில்லியர் தனி வேட்டை     
 எய்காட்டின் மாவளைக்க இட்ட கரும் திரை எடுத்துக்     
 கை காட்டும் வான் போலக் கதிர் காட்டி எழும் போதில்    3.3.134
  
784   எய்திய சீர் ஆகமத்தில் இயம்பிய பூசனைக்கு ஏற்பக்          
 கொய்த மலரும் புனலும் முதலான கொண்டு அணைந்தார்    
 மை தழையும் கண்டத்து மலை மருந்தை வழி பாடு       
 செய்து வரும் தவம் உடைய முனிவர் சிவ கோசரியார்  3.3.135
  
785   வந்து திருமலையின் கண் வானவர் நாயகர் மருங்கு             
 சிந்தை நியமத்தோடும் செல் கின்றார் திரு முன்பு    
 வெந்த இறைச்சியும் எலும்பும் கண்டு அகல மிதித்து ஓடி          
 இந்த அனுசிதம் கெட்டேன் யார் செய்தார் என்று அழிவார்     3.3.136
  
786    மேவநேர் வர அஞ்சா வேடுவரே இது செய்தார்      
 தேவ தேவ ஈசனே திருமுன்பே இது செய்து   
 போவதே இவ் வண்ணம் புகுத நீர் திரு உள்ளம்        
 ஆவதோ எனப் பதறி அழுது விழுந்து அலமந்தார்  3.3.137
  
787   பொருப்பில் எழுஞ் சுடர்க் கொழுந்தின் பூசனையும் தாழ்க்க நான்           
 இருப்பது இனி ஏன் என்று அவ் இறைச்சி எலும்புடன் இலையும்        
 செருப்பு அடியும் நாய் அடியும் திரு அலகால் மாற்றிய பின்       
 விருப்பின் ஒடும் திருமுகலிப் புனல் மூழ்கி விரைந்து அணைந்தார்   3.3.138
  
788   பழுது புகுந்தது அது தீரப் பவித்திரமாம் செயல் புரிந்து       
 தொழுது பெறுவன கொண்டு தூய பூசனை தொடங்கி      
 வழுவில் திரு மஞ்சனமே வரும் முதலாக வரும் பூசை     
 முழுது முறைமையின் முடித்து முதல்வனார் கழல் பணிந்தார்  3.3.139
  
789   பணிந்து எழுந்து தனி முதலாம் பரன் என்று பன் முறையால்        
 துணிந்த மறை மொழியாலே துடி செய்து சுடர்த் திங்கள்         
 அணிந்த சடை முடிக் கற்றை அங்கணரை விடை கொண்டு   
 தணிந்த மனத் திருமுனிவர் தபோ வனத்திடை சார்ந்தார்     3.3.140
  
790     இவ் வண்ணம் பெருமுனிவர் ஏகினார் இனி இப்பால்   
 மைவண்ணக் கருங் குஞ்சி வன வேடர் பெருமானார்       
 கைவண்ணச் சிலை வளைத்துக் கான் வேட்டை தனி ஆடிச்   
 செய்வண்ணத் திறம் மொழிவேன் தீவினையின் திறம் ஒழிவேன  3.3.141
  
791     திரு மலையின் புறம் போன திண்ணனார் செறி துறுகல்       
 பெருமலைகள் இடைச் சரிவில் பெரும் பன்றி புனம் மேய்ந்து       
 வருவனவும் துணி படுத்து மான் இனங்கள் கான் இடை நின்று         
 ஒரு வழிச் சென்று ஏறு துறை ஒளி நின்று கொன்று அருளி      3.3.142
  
792     பயில் விளியால் கலை அழைத்துப் பாடு பெற ஊடுருவும்       
 அயில் முகவெங் கணை போக்கி அடி ஒற்றி மரை இனங்கள்        
 துயில் இடையில் கிடை செய்து தொடர்ந்து கடமைகள் எய்து       
 வெயில் படு வெங்கதிர் முதிரத் தனி வேட்டை வினை முடித்தார்    3.3.143
  
793     பட்ட வன விலங்கு எல்லாம் படர் வனத்தில் ஒரு சூழல்        
 இட்டு அருகு தீக் கடை கோல் இரும் சுரிகை தனை உருவி        
 வெட்டி நறுங் கோல் தேனும் மிக முறித்துத் தேக்கு இலையால்      
 வட்டமுறு பெருங் கல்லை மருங்கு புடை பட அமைத்தார்     3.3.144
  
794     இந்தனத்தை முறித்து அடுக்கி எரி கடையும் அரணியினில்     
 வெம் தழலைப் பிறப்பித்து மிக வளர்த்து மிருகங்கள்   
 கொந்தி அயில் அலகம்பால் குட்டம் இட்டுக் கொழுப்பரிந்து       
 வந்தன கொண்டு எழும் தழலில் வக்குன வக்குவித்து    3.3.145
  
795      வாய் அம்பால் அழிப்பதுவும் வகுப்பதுவும் செய்து அவற்றின்     
 ஆய உறுப்பு இறைச்சி யெலாம் அரிந்து ஒருகல் இலையில் இட்டு     
 காய நெடும் கோல் கோத்துக் கனலின் கண் உறக்காய்ச்சி        
 தூய திரு அமுது அமைக்கச் சுவை காணல் உறுகின்றார்     3.3.146
  
796     எண்ணிறைந்த கடவுளருக்கு இடும் உணவு கொண்டு ஊட்டும்         
 வண்ண எரி வாயின் கண் வைத்தது எனக் காளத்தி      
 அண்ணலார்க்கு ஆம் பரிசு தாம் சோதித்து அமைப்பதற்குத்         
 திண்ணனார் திருவாயில் அமைத்தார் ஊன் திரு அமுது     3.3.147
  
797     நல்ல பதமுற வெந்து நாவின் கண் இடும் இறைச்சி           
 கல்லையினிற் படைத்துத் தேன் பிழிந்து கலந்து கொண்டு         
 வல் விரைந்து திருப் பள்ளித் தாமமும் உந்தூய் மஞ்சனமும்         
 ஒல்லையினின் முன்பு போல் உடன் கொண்டு வந்து அணைந்தார்     3.3.148
  
798     வந்து திருக் காளத்தி மலை ஏறி வனசரர்கள்     
 தந்தலைவனார் இமையோர் தலைவனார் தமை எய்தி     
 அந்தணனார் பூசையினை முன்பு போல் அகற்றிய பின்    
 முந்தை முறை தம்முடைய பூசனையின் செயல் முடிப்பார்     3.3.149
  
799      ஊனமுது கல்லை உடன் வைத்து இது முன்னையின் நன்றால்        
 ஏனமொடு மான் கலைகள் மரை கடமை இவையிற்றில்    
 ஆன உறுப்பு இறைச்சி அமுது அடியேனும் சுவை கண்டேன்    
 தேனும் உடன் கலந்து இதுதித்திக்கும் என மொழிந்தார்   3.3.150
  
800     இப் பரிசு திரு அமுது செய்வித்துத் தம்முடைய     
 ஒப்பரிய பூசனை செய்து அந்நெறியில் ஒழுகுவார்      
 எப்பொழுதும் மேன்மேல்வந்து எழும் அன்பால் காளத்தி    
 அப்பர் எதிர் அல்லுறங்கார் பகல் வேட்டை ஆடுவார்      3.3.151
  
 801     மாமுனிவர் நாள் தோறும் வந்து அணைந்து வன வேந்தர்       
 தாம் முயலும் பூசனைக்குச் சால மிகத் தளர்வு எய்தித்   
 தீமை என அது நீக்கிச் செப்பிய ஆகம விதியால்   
 ஆமுறையில் அர்ச்சனை செய்து அந் நெறியில் ஒழுவாரால்     3.3.152
  
 802     நாணனொடு காடனும் போய் நாகனுக்குச் சொல்லியபின்      
 ஊணும் உறக்கமும் இன்றி அணங்கு உறைவாளையும் கொண்டு   
 பேணு மகனார் தம் பால் வந்து எல்லாம் பேதித்துக்     
 காணு நெறி தங்கள் குறி வாராமல் கை விட்டார்      3.3.153
  
 803     முன்பு திருக் காளத்தி முதல்வனார் அருள் நோக்கால்        
 இன்புறு வேதகத்து இரும்பு பொன் ஆனால் போல் யாக்கைத்         
 தன் பரிசும் வினை இரண்டும் சாரும் மலம் மூன்றும் அற   
 அன்பு பிழம் பாய்த் திரிவார் அவர் கருத்தின் அளவினரோ?   3.3.154
  
 804     அந்நிலையில் அன்பனார் அறிந்த நெறி பூசிப்ப          
 மன்னிய ஆகமப் படியால் மாமுனிவர் அருச்சித்து இங்கு   
 என்னுடைய நாயகனே இது செய்தார் தமைக் காணேன்     
 உன்னுடைய திருவருளால் ஒழித்து அருள வேண்டும் என   3.3.155
  
 805     அன்று இரவு கனவின் கண் அருள் முனிவர் தம்பாலே          
 மின் திகழும் சடை மவுலி வேதியர் தாம் எழுந்து அருளி        
 வன்திறல் வேடுவன் என்று மற்று அவனை நீ நினையேல்   
 நன்றவன் தன் செயல் தன்னை நாம் உரைப்பக் கேள் என்று   3.3.156
  
 806     அவனுடைய வடிவு எல்லாம் நம் பக்கல் அன்பு என்றும்          
 அவனுடைய அறிவெல்லாம் நமை அறியும் அறிவு என்றும்   
 அவனுடைய செயல் எல்லாம் நமக்கு இனியவாம் என்றும்    
 அவனுடைய நிலை இவ்வாறு அறிநீ என்று அருள் செய்வார்      3.3.157
  
 807     பொருட்பினில் வந்தவன் செய்யும் பூசனைக்கு முன்பென்மேல்
அருப்புறுமென் மலர்முன்னை அவை நீக்கும் ஆதரவால் 
விருப்புரும் அன்பெனும் வெள்ளக்கால் பெருகிற் றெனவீழ்ந்த
செருப்படி அவ்விளம்பருவச் சேயடியிற் சிறப்புடைத்தால்.    3.3.158
  
 808     உருகிய அன்பொழிவின்றி நிறைந்த அவன் உருவென்னும்
பெருகியகொள் கலமுகத்தில் பிறங்கியினி தொழுகுதலால்
ஒருமுனிவன் செவிஉமிழும் உயர்கங்கை முதல்தீர்த்தப்
பொருபுனலின் எனக்கவன்தன் வாயுமிழும் புனல்புனிதம்.     3.3.159
  
 809     இம்மலைவந் தெனையடைந்த கானவன்தன் இயல்பாலே
மெய்மலரும் அன்புமேல் விரிந்தனபோல் விழுதலால் 
செம்மலர்மேல் அயனொடுமால் முதல்தேவர் வந்துபுனை
எம்மலரும் அவன் தலையால் இடுமலர்போல் எனக்கொல்வா      3.3.160
  
 810      வெய்யகனற் பதங்கொள்ள வெந்துளதோ எனும் அன்பால்
நையுமனத் தினிமையினால் நையமிக மென்றிடலால்
செய்யுமறை வேள்வியோர் முன்புதருந் திருந்தவியில்
எய்யும்வரிச் சிலையவந்தான் இட்டஊன் எனக்கினிய.     3.3.161
  
 811     மன்பெருமா மறைமொழிகள் மாமுனிவர் மகிழ்ந்துரைக்கும்
இன்பமொழித் தோத்திரங்கள் மந்திரங்களியாவையினும்
முன்பிருந்து மற்றவன்தன்முகமலர அகநெகிழ
அன்பில்நினைந் தெனையல்லால் அறிவுறா மொழிநல்ல.      3.3.162
  
 812     உனக்கவன் தன் செயல் காட்ட நாளை நீ ஒளித்து இருந்தால்           
 எனக்கு அவன் தன் பரிவு இருக்கும் பரிசு எல்லாம் காண்கின்றாய்    
 மனக் கவலை ஒழிக என்று மறை முனிவர்க்கு அருள் செய்து         
 புனல் சடிலத் திரு முடியார் எழுந்து அருளிப் போனார் 3.3.163
  
 813     கனவு நிலை நீங்கிய பின் விழித்து உணர்ந்து கங்குல் இடைப்         
 புனை தவத்து மாமுனிவர் புலர் அளவும் கண் துயிலார்    
 மனம் உறும் அற்புதமாகி வரும் பயமும் உடன் ஆகித்     
 துனை புரவித் தனித் தேர் மேல் தோன்றுவான் கதிர் தோன்ற   3.3.164
  
  814     முன்னை நாள் போல் வந்து திருமுகலிப் புனல் மூழ்கிப்      
 பன் முறையும் தம்பிரான் அருள் செய்த படி நினைந்து    
 மன்னு திருக் காளத்தி மலை ஏறி முன்பு போல்       
 பிஞ்ஞகனைப் பூசித்துப் பின்பாக ஒளித்திருந்தார்      3.3.165
  
 815     கருமுகில் என்ன நின்ற கண் படா வில்லியார் தாம்        
 வருமுறை ஆறாம் நாளில் வரும் இரவு ஒழிந்த காலை    
 அருமறை முனிவனார் வந்தணை வதன் முன்னம் போகித்    
 தருமுறை முன்பு போலத் தனிப்பெரு வேட்டை ஆடி     3.3.166
  
 816     மாறில் ஊன் அமுதும் நல்ல மஞ்சனப் புனலும் சென்னி         
 ஏறு நாண் மலரும் வெவ்வேறு இயல்பினில் அமைத்துக் கொண்டு       
 தேறுவார்க்கு அமுதம் ஆன செல்வனார் திருக்காளத்தி    
 ஆறுசேர் சடையார் தம்மை அணுக வந்து அணையா நின்றார்      3.3.167
  
 817     இத்தனை பொழுது தாழ்த்தேன் என விரைந்து ஏகுவார் முன்     
 மொய்த்த பல்சகுனம் எல்லாம் முறை முறை தீங்கு செய்ய          
 இத் தகு தீய புட்கள் ஈண்ட முன் உதிரங் காட்டும்      
 அதனுக்கு என் கொல் கெட்டேன் அடுத்தது என்று அணையும் போதில்  3.3.168
  
 818     அண்ணலார் திருக் காளத்தி அடிகளார் முனிவனார்க்கு        
 திண்ணனார் பரிவு காட்டத் திரு நயனத்தில் ஒன்று     
 துண்ணென உதிரம் பாய இருந்தனர் தூரத்தே அவ்        
 வண்ணவெஞ் சிலையார் கண்டு வல் விரைந்து ஓடி வந்தார்    3.3.169
  
 819     வந்தவர் குருதி கண்டார் மயங்கினார் வாயில் நன்னீர்      
 சிந்திடக் கையில் ஊனும் சிலையுடன் சிதறி வீழக்   
 கொந்தவர் பள்ளித் தாமம் குஞ்சி நின்று அலைந்து சோரப்       
 பைந்தழை அலங்கல் மார்பர் நிலத்து இடைப் பதைத்து வீழ்ந்தார்  3.3.170
  
 820     விழுந்தவர் எழுந்து சென்று துடைத்தனர் குருதி வீழ்வது       
 ஒழிந்திடக் காணார் செய்வது அறிந்திலர் உயிர்த்து மீள       
 அழிந்து போய் வீழ்ந்தார் தேறி யாரிது செய்தார் என்னா      
 எழுந்தனர் திசைகள் எங்கும் பார்த்தனர் எடுத்தார் வில்லும்      3.3.171
  
 821     வாளியுந் தெரிந்து கொண்டு இம் மலையிடை எனக்கு மாறா   
 மீளி வெம் மறவர் செய்தார் உளர் கொலோ? விலங்கின் சாதி          
 ஆளி முன்னாகி யுள்ள விளைத்தவோ? அறியேன் என்று   
 நீளிருங் குன்றைச் சாரல் நெடிதிடை நேடிச் சென்றார்   3.3.172
  
 822     வேடரைக் காணார் தீய விலங்குகள் மருங்கு எங்கும்         
 நாடியுங் காணார் மீண்டும் நாயனார் தம்பால் வந்து     
 நீடிய சோகத்தோடு நிறை மலர்ப் பாதம் பற்றி     
 மாடுறக் கட்டிக் கொண்டு கதறினார் கண்ணீர் வார   3.3.173
  
 823     பாவியேன் கண்ட வண்ணம் பரமனார்க்கு அடுத்தது என்னோ?     
 ஆவியின் இனிய எங்கள் அத்தனார்க்கு அடுத்தது என்னோ ?        
 மேவினார் பிரிய மாட்டா விமலனார்க்கு அடுத்தது என்னோ?     
 ஆவது ஒன்று அறிகிலேன் யான் என் செய்கேன் என்று பின்னும்   3.3.174
  
 824     என் செய்தால் தீருமோதான்? எம்பிரான் திறத்துத் தீங்கு   
 முன்செய்தார் தம்மைக் காணேன் மொய் கழல் வேடர் என்றும்        
 மின்செய்வார் பகழிப் புண்கள் தீர்க்கும் மெய் மருந்து தேடிப்      
 பொன்செய் தாழ் வரையிற் கொண்டு வருவன் நான் என்று போனார் 3.3.175
  
 825      நினைத்தனர் வேறு வேறு நெருங்கிய வனங்கள் எங்கும்       
 இனத்திடை பிரிந்த செங்கணேறு என வெருக் கொண்டு எய்திப்     
 புனத்திடைப் பறித்துக் கொண்டு பூத நாயகன்பால் வைத்த         
 மனத்தினும் கடிது வந்து தம் மருந்துகள் பிழிந்து வார்த்தார்     3.3.176
  
 826     மற்றவர் பிழிந்து வார்த்த மருந்தினால் திருக் காளத்திக்   
 கொற்றவர் கண்ணில் புண்ணீர் குறை படாது இழியக் கண்டும்        
 இற்றையின் நிலைமைக்கு என்னோ இனிச் செயல் என்று பார்ப்பார்   
 உற்ற நோய் தீர்ப்பது ஊனுக்கு ஊன் எனும் உரைமுன் கண்டார்    3.3.177
  
 827     இதற்கினி என்கண் அம்பால் இடந்து அப்பின் எந்தையார் கண்           
 அதற்கிது மருந்தாய்ப் புண்ணீர் நிற்கவும் அடுக்கும் என்று          
 மதர்த்து எழும் உள்ளத்தோடு மகிழ்ந்து முன் இருந்து தங்கண்         
 முதற்சரம் அடுத்து வாங்கி முதல்வர் தம் கண்ணில் அப்ப 3.3.178
  
 828     நின்ற செங்குருதி கண்டார் நிலத்தின் நின்றேப் பாய்ந்தார்          
 குன்றென வளர்ந்த தோள்கள் கொட்டினார் கூத்தும் ஆடி    
 நன்று நான் செய்த இந்த மதி என நகையும் தோன்ற    
 ஒன்றிய களிப்பினாலே உன் மத்தர் போல மிக்கார்    3.3.179
  
 829     வலத்திரு கண்ணில் தம் கண் அப்பிய வள்ளலார் தம்         
 நலத்தினைப் பின்னும் காட்ட நாயனார் மற்றைக் கண்ணில்         
 உலப்பில் செம் குருதி பாயக் கண்டனர் உலகில் வேடர்          
 குலப்பெருந் தவத்தால் வந்து கொள்கையின் உம்பர் மேலார்      3.3.180
  
 830     கண்டபின் கெட்டேன் எங்கள் காளத்தியார் கண் ஒன்று        
 புண்டரு குருதி நிற்க மற்றைக் கண் குருதி பொங்கி    
 மண்டுமற்று இதனுக்கு அஞ்சேன் மருந்து கை கண்டேன் இன்னும்          
 உண்டொரு கண் அக்கண்ணை இடந்து அப்பி ஒழிப்பேன் என்று        3.3.181
  
 831     கண்ணுதல் கண்ணில் தம் கண் இடந்து அப்பிற் காணும் நேர்பாடு   
 எண்ணுவர் தம்பிரான் தன் திருக் கண்ணில் இடக்கால் ஊன்றி        
 உண்ணிறை விருப்பினோடும் ஒரு தனிப் பகழி கொண்டு          
 திண்ணனார் கண்ணில் ஊன்றத் தரித்திலர் தேவ தேவர்     3.3.182
  
 832     செங்கண் வெள்விடையின் பாகர் திண்ணனார் தம்மை ஆண்ட     
 அங்கணர் திருக் காளத்தி அற்புதர் திருக்கை அன்பர்    
 தங்கண் முன் இடக்குங் கையைத் தடுக்க மூன்று அடுக்கு நாக          
 கங்கணர் அமுதவாக்குக் கண்ணப்ப நிற்க என்ற            3.3.183
  
 833     கானவர் பெருமானார் தங்கண் இடந்து அப்பும் போதும்        
 ஊனமும் உகந்த ஐயர் உற்று முன் பிடிக்கும் போதும்      
 ஞான மாமுனிவர் கண்டார் நான்முகன் முதலாய் உள்ள     
 வானவர் வளர் பூ மாரி பொழிந்தனர் மறைகள் ஆர்ப்ப    3.3.184
  
 834     பேறினி இதன் மேல் உண்டோ ? பிரான் திருக் கண்ணில் வந்த         
 ஊறு கண்டு அஞ்சித் தம் கண் இடந்தப்ப உதவும் கையை    
 ஏறுயர்த்தவர் தம் கையால் பிடித்துக் கொண்டு என் வலத்தில்       
 மாறிலாய் நிற்க என்று மன்னு பேர் அருள் புரிந்தார்     3.3.185
  
 835     மங்குல் வாழ் திருக் காளத்தி மன்னனார் கண்ணில் புண்ணீர்    
 தங்கணால் மாற்றப் பெற்ற தலைவர் தாள் தலைமேற் கொண்டே      
 கங்கை வாழ் சடையார் வாழும் கடவூரில் கலயனாராம்   
 பொங்கிய புகழின் மிக்கார் திருத் தொண்டு புகலல் உற்றேன்    3.3.186
  
திருச்சிற்றம்பலம்

3.4.  குங்குலியக் கலய நாயனார் புராணம்  (836 - 870)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


836
வாய்ந்த நீர் வளத்தால் ஓங்கி மன்னிய பொன்னி நாட்டின்        
 ஏய்ந்த சீர் மறையோர் வாழும் எயிற் பதி எறி நீர்க் கங்கை   
 தோய்ந்த நீள் சடையார் பண்டு தொண்டர் மேல் வந்த கூற்றைக்     
 காய்ந்த சேவடியார் நீடி இருப்பது கடவூர் ஆகும்    3.4.1
  
837     வயல் எலாம் விளை செஞ் சாலி வரம்பு எலாம் வளையின் முத்தம்        
 அயல் எலாம் வேள்விச் சாலை அணை எலாம் கழுநீர்க் கற்றை      
 புயல் எலாம் கமுகின் காடு அப்புறமெலாம் அதன் சீர் போற்றல்    
 செயல் எலாம் தொழில்கள் ஆறே செழுந் திருக் கடவூர் என்றும்   3.4.2
  
838    குடங் கையின் அகன்ற உண் கண் கடைசியர் குழுமி ஆடும்        
 இடம் படு பண்ணை தோறும் எழுவன மருதம் பாடல்       
 வடம் புரி முந்நூல் மார்பின் வைதிக மறையோர் செய்கைச்       
 சடங்குடை இடங்கள் தோறும் எழுவன சாமம் பாடல்       3.4.3
  
839     துங்க நீள் மருப்பின் மேதி படிந்து பால் சொரிந்த வாவி   
 செங்கயல் பாய்ந்து வாசக் கமலமும் தீம் பால் நாறும்   
 மங்குல் தோய் மாடச் சாலை மருங்கு இறை ஒதுங்கும் மஞ்சும்        
 அங்கவை பொழிந்த நீரும் ஆகுதி புகைப்பால் நாறும்    3.4.4
  
840     மருவிய திருவின் மிக்க வளம்பதி அதனில் வாழ்வார்       
 அருமறை முந்நூல் மார்பின் அந்தணர் கலயர் என்பார்     
 பெருநதி அணியும் வேணிப் பிரான் கழல் பேணி நாளும்         
 உருகிய அன்பு கூர்ந்த சிந்தையார் ஒழுக்கம் மிக்கார்    3.4.5
  
841     பாலனாம் மறையோன் பற்றப் பயங்கொடுத்து அருளும் ஆற்றால்    
 மாலும் நான் முகனும் காணா வடிவு கொண்டு எதிரே வந்து         
 காலனார் உயிர் செற்றார்க்குக் கமழ்ந்த குங்குலியத் தூபம்        
 சாலவே நிறைந்து விம்ம இடும் பணி தலை நின்றுள்ளார்       3.4.6
  
842    கங்கை நீர் கலிக்கும் சென்னிக் கண்ணுதல் எம்பிரார்க்கு       
 பொங்கு குங்குலியத் தூபம் பொலிவுறப் போற்றிச் செல்ல        
 அங்கவர் அருளினாலே வறுமை வந்து அடைந்த பின்னும்    
 தங்கள் நாயகர்க்குத் தாம் முன்செய் பணி தவாமை உய்த்தார்     3.4.7
  
843    இந்நெறி ஒழுகு நாளில் இலம்பாடு நீடு செல்ல     
 நன்னிலம் முற்றும் விற்றும் நாடிய அடிமை விற்றும்      
 பன்னெடுந் தனங்கள் மாளப் பயில் மனை வாழ்க்கை தன்னில்        
 மன்னிய சுற்றத்தோடு மக்களும் வருந்தினார்கள்      3.4.8
  
844    யாதொன்றும் இல்லையாகி இரு பகல் உணவு மாறிப்   
 பேதுறு மைந்தரோடும் பெருகு சுற்றத்தை நோக்கி      
 காதல்செய் மனைவியார் தம் கணவனார் கலயனார் கைக்          
 கோதில் மங்கல நூல் தாலி கொடுத்து நெல் கொள்ளும் என்றார்     3.4.9
  
845    அப்பொழுது அதனைக் கொண்டு நெல் கொள்வான் அவரும் போக    
 ஒப்பில் குங்குலியம் கொண்டு ஓர் வணிகனும் எதிர் வந்து உற்றான்   
 இப்பொதி என் கொல்? என்றார்க்கு உள்ளவாறு இயம்பக் கேட்டு     
 முப்புரி வெண்நூல் மார்பர் முகம் மலர்ந்து இதனைச் சொன்னார்    3.4.10
  
846    ஆறு செஞ் சடைமேல் வைத்த அங்கணர் பூசைக்கான     
 நாறுகுங்குலியம் ஈதேல் நன்று இன்று பெற்றேன் நல்ல     
 பேறு மற்றிதன் மேல் உண்டோ  பெறாப்பேறு பெற்று வைத்து        
 வேறினிக் கொள்வது என் என்று உரைத்தெழும் விருப்பின் மிக்கார்           3.4.11
  
847     பொன் தரத் தாரும் என்று புகன்றிட வணிகன் தானும்         
 என் தர இசைந்தது என்னத் தாலியைக் கலயர் ஈந்தார்   
 அன்றவன் அதனை வாங்கி அப்பொதி கொடுப்பக் கொண்டு         
 நின்றிலர் விரைந்து சென்றார் நிறைந்து எழுகளிப்பினோடும்   3.4.12
  
848     விடையவர் வீரட் டானம் விரைந்து சென்று எய்தி என்னை     
 உடையவர் எம்மை ஆளும் ஒருவர் தம் பண்டாரத்தில்      
 அடைவுற ஒடுக்கி எல்லாம் அயர்த்து எழும் அன்பு பொங்கச்         
 சடையவர் மலர்த்தாள் போற்றி இருந்தனர் தமக்கு ஒப்பு இல்லா஡ர்    3.4.13
  
849     அன்பர் அங்கு இருப்ப நம்பர் அருளினால் அளகை வேந்தன்       
 தன் பெரு நிதியந் தூர்த்துத் தரணி மேல் நெருங்க எங்கும்        
 பொன்பயில் குவையும் நெல்லும் பொருவில் பல் வளனும் பொங்க     
 மல்பெருஞ் செல்வம் ஆக்கி வைத்தனன் மனையில் நீட     3.4.14
  
850     மற்றவர் மனைவியாரும் மக்களும் பசியால் வாடி    
 அற்றை நாள் இரவு தன்னில் அயர்வுறத் துயிலும் போதில்         
 நல்தவக் கொடியனார்க்கு கனவிடை நாதன் நல்கத்      
 தெற்றென உணர்ந்து செல்வம் கண்ட பின் சிந்தை செய்வார்      3.4.15
  
851      கொம்பனார் இல்லம் எங்கும் குறைவு இலா நிறைவில் காணும்   
 அம் பொனின் குவையும் நெல்லும் அரிசியும் முதலாய் உள்ள        
 எம்பிரான் அருளாம் என்றே இருகரங் குவித்துப் போற்றித்        
 தம் பெரும் கணவனார்க்குத் திரு அமுது அமைக்கச் சார்ந்தார்     3.4.16
  
852     காலனைக் காய்ந்த செய்ய காலனார் கலயனாராம்   
 ஆலும் அன்புடைய சிந்தை அடியவர் அறியும் ஆற்றால்     
 சாலநீ பசித்தாய் உன் தன் தட நெடு மனையில் நண்ணிப்        
 பாலின் அடிசில் உண்டு பருவரல் ஒழிக என்றார்        3.4.17
  
853     கலையனார் அதனைக் கேளாக் கை தொழுது இறைஞ்சிக் கங்கை   
 அலைபுனல் சென்னியார் தம் அருள் மறுத்து இருக்க அஞ்சித்         
 தலை மிசைப் பணிமேற் கொண்டு சங்கரன் கோயில் நின்று       
 மலை நிகர் மாட வீதி மருங்கு தம் மனையைச் சார்ந்தார்        3.4.18
  
854     இல்லத்தில் சென்று புக்கார் இருநிதிக் குவைகள் ஆர்ந்த       
 செல்வத்தைக் கண்டு நின்று திரு மனையாரை நோக்கி   
 வில்லொத்த நுதலாய் இந்த விளைவு எல்லாம் என்கொல் என்ன      
 அல்லொத்த கண்டன் எம்மான் அருள் தர வந்தது என்றார்    3.4.19
  
855     மின்னிடை மடவார் கூற மிக்க சீர் கலயனார் தாம்        
 மன்னிய பெரும் செல்வத்து வளமலி சிறப்பை நோக்கி          
 என்னையும் ஆளும் தன்மைத்து எந்தை எம்பெருமான் ஈசன்    
 தன்னருள் இருந்த வண்ணம் என்று கைதலைமேல் கொண்டார்    3.4.20
  
856     பதும நற்திருவின் மிக்கார் பரிகலந் திருத்திக் கொண்டு    
 கது மெனக் கணவனாரைக் கண்ணுதற்கு அன்பரோடும்       
 விதிமுறை தீபம் ஏந்தி மேவும் இன் அடிசில் ஊட்ட    
 அது நுகர்ந்து இன்பம் ஆர்ந்தார் அருமறைக் கலயனார் தாம்      3.4.21
  
857      ஊர் தொறும் பலி கொண்டு உய்க்கும் ஒருவனது அருளினாலே    
 பாரினில் ஆர்ந்த செல்வம் உடையராம் பண்பில் நீடிச்          
 சீருடை அடிசில் நல்ல செழுங்கறி தயிர் நெய் பாலால்         
 ஆர்தரு காதல் கூர அடியவர்க்கு உதவும் நாளில்     3.4.22
  
858     செங்கண் வெள் ஏற்றின் பாகன் திருப் பனந் தாளில் மேவும்    
 அங்கணன் செம்மை கண்டு கும்பிட அரசன் ஆர்வம்        
 பொங்கித் தன் வேழம் எல்லாம் பூட்டவும் நேர் நில்லாமைக்       
 கங்குலும் பகலும் தீராக் கவலை உற்று அழுங்கிச் செல்ல          3.4.23
  
859      மன்னவன் வருத்தங் கேட்டு மாசறு புகழின் மிக்க   
 நன்னேறி கலயனார் தாம் நாதனை நேரே காணும்      
 அந்நெறி தலை நின்றான் என்று அரசனை விரும்பித் தாமும்       
 மின்னெறித்து அனைய வேணி விகிர்தனை வணங்க வந்தார்     3.4.24
  
860     மழுவுடைச் செய்ய கையர் கோயில்கள் மருங்கு சென்று         
 தொழுது போந்து அன்பினோடும் தொன்மறை நெறி வழாமை       
 முழுதுலகினையும் போற்ற மூன்று எரிபுரப் போர் வாழும்          
 செழு மலர்ச் சோலை வேலித் திருப் பனந் தாளில் சேர்ந்தார்    3.4.25
  
861   காதலால் அரசன் உற்ற வருத்தமும் களிற்றினோடும்            
 தீதிலாச் சேனை செய்யும் திருப்பணி நேர் படாமை   
 மேதினி மிசையே எய்த்து வீழ்ந்து இளைப்பதுவும் நோக்கி       
 மாதவக் கலயர் தாமும் மனத்தினில் வருத்தம் எய்தி    3.4.26
  
862   சேனையும் ஆனை பூண்ட திரளும் எய்த்து எழாமை நோக்கி        
 யானும் இவ் இளைப் புற்று எய்க்கும் இது பெற வேண்டும் என்று        
 தேனலர் கொன்றையார் தம் திருமேனிப் பூங்கச் சேய்ந்த         
 மானவன் கயிறு பூண்டு கழுத்தினால் வருந்தல் உற்றார்    3.4.27
  
863    நண்ணிய ஒருமை அன்பின் நாருறு பாசத்தாலே       
 திண்ணிய தொண்டர் பூட்டி இளைத்த பின் திறம்பி நிற்க        
 ஒண்ணுமோ? கலயனார் தம் ஒருப்பாடு கண்ட போதே     
 அண்ணலார் நேரே நின்றார் அமரரும் விசும்பில் ஆர்த்தார்     3.4.28
  
864   பார்மிசை நெருங்க எங்கும் பரப்பினர் பயில் பூ மாரி        
 தேர்மலி தானை மன்னன் சேனையும் களிறும் எல்லாம்    
 கார்பெறு கானம் போலக் களித்தன கைகள் கூப்பி     
 வார்கழல் வேந்தன் தொண்டர் மலர் அடி தலைமேல் வைத்து      3.4.29
  
865    விண் பயில் புரங்கள் வேவ வைதிகத் தேரில் மேருத்         
 திண்சிலை குனிய நின்றார் செந்நிலைக் காணச் செய்தீர்       
 மண்பகிர்ந்தவனும் காணா மலரடி இரண்டும் யாரே       
 பண்புடை அடியார் அல்லால் பரிந்து நேர் காண வல்லார்          3.4.30
  
866   என்றுமெய்த் தொண்டர் தம்மை ஏத்தி அங்கு எம்பிரானுக்கு        
 ஒன்றிய பணிகள் மற்றும் உள்ளன பலவும் செய்து        
 நின்ற வெண் கவிகை மன்னன் நீங்கவும் நிகரில் அன்பர்         
 மன்றிடை ஆடல் செய்யும் மலர்க் கழல் வாழ்த்தி வைகி                  3.4.31
  
867    சிலபகல் கழிந்த பின்பு திருக்கடவூரில் நண்ணி    
 நிலவுதம் பணியில் தங்கி நிகழும் நாள் நிகரில் காழித்      
 தலைவராம் பிள்ளையாரும் தாண்டகச் சதுரராகும்       
 அலர்புகழ் அரசுங்கூட அங்கு எழுந்து அருளக் கண்டு        3.4.32
  
868   மாறிலா மகிழ்ச்சி பொங்க எதிர் கொண்டு மனையில் எய்தி           
 ஈறிலா அன்பின் மிக்கார்க்கு இன் அமுது ஏற்கும் ஆற்றால்         
 ஆறு நற்சுவைகள் ஓங்க அமைத்து அவர் அருளே அன்றி     
 நாறு பூங்கொன்றை வேணி நம்பர் தம் அருளும் பெற்றார்          3.4.33
  
869   கருப்பு வில்லோனைக் கூற்றைக் காய்ந்தவர் கடவூர் மன்னி        
 விருப்புறும் அன்பு மேன்மேல் மிக்கு எழும் வேட்கை கூர   
 ஒருப்படும் உள்ளத் தன்மை உண்மையால் தமக்கு நேர்ந்த    
 திருப்பணி பலவுஞ் செய்து சிவ பத நிழலில் சேர்ந்தார்        3.4.34
  
870    தேனக்க கோதை மாதர் திருநெடுந் தாலி மாறிக்          
 கூனல்தண் பிறையினார்க்கு குங்குலியம் கொண்டு உய்த்த   
 பான்மைத்திண் கலயனாரைப் பணிந்து அவர் அருளினாலே          
 மானக்கஞ் சாறர் மிக்க வண்புகழ் வழுத்தல் உற்றேன்             3.4.35

திருச்சிற்றம்பலம்

3.5.  மானக்கஞ்சாற நாயனார் புராணம்  (871-902)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


871
 மேலாறு செஞ்சடை மேல் வைத்தவர் தாம் விரும்பியது           
 நூலாறு நன்கு உணர்வார் தாம் பாடும் நோன்மையது      
 கோலாறு தேன் பொழியக் கொழுங் கனியின் சாறு ஒழுகும்       
 காலாறு வயல் கரும்பின் கழழ் சாறூர் கஞ்சாறூர்       3.5.1
  
872   கண்ணீலக் கடைசியர்கள் கடுங்களையிற் பிழைத்து ஒதுங்கி       
 உண்ணீர்மைப் புணர்ச்சிக் கண் உறைத்து மலர்க்கண் சிவக்கும்        
 தண்ணீர் மென் கழுநீர்க்குத் தடஞ்சாலி தலை வணங்கும்   
 மண்ணீர்மை நலஞ்சிறந்த வள வயல்கள் உள அயல்கள்     3.5.2
  
873   புயல் காட்டுங் கூந்தல் சிறு புறங்காட்டப் புன மயிலின்         
 இயல் காட்டி இடை ஒதுங்க இனங்காட்டும் உழத்தியர்கண்   
 முயல் காட்டும் மதி தோற்கும் முகம் காட்டக் கண் மூரிக்         
 கல் காட்டுந் தடங்கள் பல கதிர்காட்டுந் தடம் பணைகள்          3.5.3
  
874   சேர் அணி தண் பழன வயல் செழுநெல்லின் கொழுங் கதிர் போய்          
 வேறருகு மிடை வேலிப் பைங்கமுகின் மிடறுரிஞ்சி    
 மாறெழுதிண் குலை வளைப்ப வண்டலை தண்டலை உழவர்    
 தாறிரியும் நெடுங்கொடுவாள் அனையயுள தனி இடங்கள்                  3.5.4
  
875    பாங்கு மணிப்பல வெயிலும் சுலவெயிலும் உள மாடம்          
 ஞாங்கரணி துகிற் கொடியும் நகிற் கொடியும் உள அரங்கம்       
 ஓங்கு நிலைத் தோரணமும் பூரண கும்பமும் உளவால்      
 பூம் கணை வீதியில் அணைவோர் புலமறுகுஞ் சிலமறுகு   3.5.5
  
876     மனை சாலும் நிலை அறத்தின் வழிவந்த வளம் பெருகும்       
 வினை சாலும் உழவு தொழில் மிக்க பெரும் குடி துவன்றிப்       
 புனை சாயல் மயில் அனையார் நடம் புரியப் புகல் முழவம்        
 கனை சாறு மிடை வீதிக் கஞ்சாறு விளங்கியதால்    3.5.6
  
877    அப் பதியில் குலப் பதியாய் அரசர் சேனா பதியாம்        
 செப்பவருங் குடி விளங்க திரு அவதாரம் செய்தார்     
 மெய்ப் பொருளை அறிந்து உணர்ந்தார் விழுமிய வேளாண் குடிமை    
 வைப்பனைய மேன்மையினார் மானக்கஞ் சாறனார்       3.5.7
  
878    பணிவுடைய வடிவுடையார் பணியினொடும் பனி மதியின்       
 அணிவுடைய சடை முடியார்க்கு ஆளாகும் பதம் பெற்ற     
 தணிவில் பெரும் பேறுடையார் தம் பெருமான் கழல் சார்ந்த       
 துணிவுடைய தொண்டர்க்கே ஏவல் செயும் தொழில் பூண்டார்        3.5.8
  
879    மாறில் பெருஞ்செல்வத்தின் வளம் பெருக மற்றதெலாம்         
 ஆறுலவுஞ் சடைக் கற்றை அந்தணர் தம் அடியாராம்       
 ஈறில் பெருந் திருவுடையார் உடையார் என்றியாவையுநேர்        
 கூறுவதன்முன் அவர் தங்குறிப்பு அறிந்து கொடுத்துள்ளார்           3.5.9
  
880    விரிகடல் சூழ் மண்ணுலகை விளக்கிய இத் தன்மையராம்        
 பெரியவர்க்கு முன் சில நாள் பிள்ளைப் பேறு இன்மையினால்      
 அரியறியா மலர்க் கழல்கள் அறியாமை அரியாதார்   
 வரு மகவு பெறல் பொருட்டு மனத்தருளால் வழுத்தினார்           3.5.10
  
881    குழைக் கலையும் வடி காதில் கூத்தனார் அருளாலே    
 மழைக்கு உதவும் பெருங்கற்பின் மனைக் கிழத்தியார் தம்பால்      
 இழைக்கும் வினைப் பயன் சூழ்ந்த இப் பிறவிக்கு கொடுஞ்சூழல்      
 பிழைக்கும் நெறி தமக்கு உதவப் பெண் கொடியைப் பெற்று எடுத்தார்         3.5.11
  
882    பிறந்த பெரு மகிழ்ச்சியினால் பெரு மூதூர் களி சிறப்பச்    
 சிறந்த நிறை மங்கல தூரியம் முழங்கத் தேவர் பிரான்         
 அறந்தலை நின்று அவர்க்கெல்லாம் அளவில் வளத்து அருள் பெருக்கிப்          
 புறந்தருவார் போற்றி இசைப்ப பொன் கொடியை வளர்க்கின்றார்   3.5.12
  
883    காப்பணியும் இளங்குழவிப் பதநீக்கிக் கமழ் சுரும்பின்        
 பூப்பயிலுஞ் சுருள் குழலும் பொலங்குழையும் உடன் தாழ    
 யாப்புறு மென் சிறுமணிமேகலை அணி சிற்றாடையுடன்   
 கோப்புமை கிண்கிணி அசையக் குறுந்தளிர் மெல்லடி ஒதுங்கி      3.5.13
  
884    புனை மலர்மென் கரங்களினால் போற்றிய தாதியர் நடுவண்     
 மனையகத்து மணிமூன்றில் மணல் சிற்றில் இழைத்து மணிக்         
 கனை குரல் நூபுரம் அலையக் கழன்முதலாய் பயின்று முலை          
 நனை முகஞ்செய் முதல் பருவம் நண்ணினள் அப்பெண் அமுதம்          3.5.14
  
885    உறுகவின் மெய்ப் புறம் பொலிய ஒளி நுசுப்பை முலை வருத்த    
 முறுவல் புற மலராத முகிண்முத்த நகை என்னும்         
 நறுமுகை மென் கொடி மருங்குல் நளிர்ச் சுருள் அந்தளிர் செங்கை    
 மறுவில் கொழுந்தினுக்கு மணப் பருவம் வந்தணைய               3.5.15
  
886    திருமகட்கு மேல் விளங்கும் செம்மணியின் தீபம் எனும்        
 ஒரு மகளை மண் உலகில் ஓங்கு குல மரபினராய்க்      
 கரு மிடற்று மறையவனார் தமர் ஆய கழல் ஏயர்       
 பெரு மகற்கு மகள் பேச வந்து அணைந்தார் பெரு முதியோர்       3.5.16
  
887     வந்த மூது அறிவோரை மானக்கஞ் சாறனார்       
 முந்தை முறைமையின் விரும்பி மொழிந்த மணத் திறம் கேட்டே    
 எந்தமது மரபினுக்குத் தரும் பரிசால் ஏயும் எனச்      
 சிந்தை மகிழ்வுற உரைத்து மணநேர்ந்து செலவிட்டார்           3.5.17
  
888     சென்றவரும் கஞ்சாறர் மணம் இசைந்தபடி செப்பக்    
 குன்றனைய புயத்தேயர் கோனாரும் மிக விரும்பி      
 நின்ற நிலைமையின் இரண்டு திறத்தார்க்கும் நேர்வாய          
 மன்றல் வினை மங்கல நாள் மதிநூல் வல்லவர் வகுத்தார்                  3.5.18
  
889    மங்கலமாஞ் செயல் விரும்பி மகள் பயந்த வள்ளலார்          
 தங்குல நீள் சுற்றம் எலாம் தயங்கு பெருங்களி சிறப்பப்         
 பொங்கிய வெண் முளைப் பெய்து பொலங் கலங்களிடை நெருங்கக்    
 கொங்கலர் தண் பொழில் மூதூர் வதுவை முகங் கோடித்தார்        3.5.19
  
890    கஞ்சாறர் மகள் கொடுப்பக் கைப் பிடிக்க வருகின்ற          
 எஞ்சாத புகழ்ப் பெருமை ஏயர் குலப் பெருமானும்       
 தஞ்சால்பு நிறை சுற்றம் தலை நிறைய முரசு இயம்ப    
 மஞ்சாலும் மலர்ச் சோலைக் கஞ்சாற்றின் மருங்கணைய            3.5.20
  
891 வள்ளலார் மணம் அவ்வூர் மருங்கு அணையா முன் மலர்க்கண்            
 ஒள்ளிழையைப் பயந்தார் தந் திருமனையில் ஒரு வழியே         
 தெள்ளுதிரை நீர் உலகம் உய்வதற்கு மற்றவர்தம்       
 உள்ள நிலைப் பொருளாய உம்பர் பிரான் தாம் அணைவார்     3.5.21
  
892 முண்டநிறை நெற்றியின் மேல் முண்டித்த திருமுடியில்             
 கொண்டசிகை முச்சியின் கண் கோத்தணிந்த எற்பு மணி         
 பண்டொருவன் உடல் அங்கம் பரித்த நாள் அது கடைந்த   
 வெண்டரளம் எனக் காதின் மிசை அசையும் குண்டலமும்    3.5.22
  
893 அவ்வென்பின் ஒளிமணி கோத்து அணிந்த திருத் தாழ்வடமும்        
 பைவன்பேர் அரவு ஒழியத் தோளில் இடும் பட்டிகையும்   
 மைவந்த நிறக் கேச வடப் பூண் நூலும் மனச்          
 செவ்வன்பர் பவமாற்றுந் திரு நீற்றுப் பொக்கணமும்     3.5.23
  
894 ஒரு முன் கைத்தனி மணிகோத்து அணிந்த ஒளிர் சூத்திரமும்        
 அருமறை நூல் கோவணத்தின் மிசை அசையும் திருவுடையும்         
 இரு நிலத்தின் மிசை தோய்ந்த எழுதரிய திருவடியும்          
 திருவடியில் திருப் பஞ்ச முத்திரையும் திகழ்ந்து இலங்க      3.5.24
  
895 பொடி மூடு தழல் என்னத் திரு மேனி தனிற்பொலிந்த           
 படி நீடு திருநீற்றின் பரப்பணிந்த பான்மையராய்க்   
 கொடு நீடு மறுகு அணைந்து தம்முடைய குளிர் கமலத்து   
 அடி நீடும் மனத்து அன்பர் தம் மனையின் அகம் புகுந்தார்      3.5.25
  
896 வந்து அணைந்த மா விரத முனிவரைக் கண்டு எதிர் எழுந்து         
 சிந்தை களி கூர்ந்து மகிழ் சிறந்த பெருந் தொண்டனார்        
 எந்தை பிரான் புரி தவத்தோர் இவ் இடத்தே எழுந்து அருள       
 உய்ந்து ஒழிந்தேன் அடியேன் என்று உருகிய அன்பொடு பணிந்தார் 3.5.26
  
897 நற்றவராம் பெருமானார் நலமிகும் அன்பரை நோக்கி            
 உற்ற செயல் மங்கலம் இங்கு ஒழுகுவது என் என அடியேன்   
 பெற்றது ஒரு பெண்கொடி தன் வதுவை எனப் பெருந்தவம்   
 மற்று உமக்குச் சோபனம் ஆகுவது என்று வாய் மொழிந்தார்     3.5.27
  
898 ஞானம் செய்தவர் அடி மேல் பணிந்து மனை அகம் நண்ணி           
 மானக்கம் சாறனார் மணக் கோலம் புனைந்து இருந்த     
 தேனக்க மலர்க் கூந்தல் திரு மகளைக் கொண்டு அணைந்து          
 பானற்கந் தர மறைத்து வரும் அவரைப் பணிவித்தார்    3.5.28
  
899 தம் சரணத்து இடைப் பணிந்து தாழ்ந்து எழுந்த மடக் கொடி தன்              
 மஞ்சு தழைத்து என வளர்ந்த மலர்க் கூந்தல் புறம் நோக்கி        
 அஞ்சலி மெய்த் தொண்டரைப் பார்த்து அணங்கு இவள் தன் மயிர் நமக்குப்       
 பஞ்ச வடிக்காம் என்றார் பரவ அடித் தலங்கொடுப்பார்   3.5.29
  
900 அருள் செய்த மொழி கேளா அடல் சுரிகைதனை உருவிப்          
 பொருள் செய்தாம் எனப் பெற்றேன் எனக் கொண்டு பூங்கொடி தன்    
 இருள் செய்த கருங்கூந்தல் அடியில் அரிந்து எதிர் நின்ற         
 மருள் செய்த பிறப்பு அறுப்பார் மலர்க் கரத்தினிடை நீட்ட      3.5.30
   
901  வாங்குவார் போல் நின்ற மறைப் பொருளாம் அவர் மறைந்து       
 பாங்கின் மலை வல்லியுடன் பழைய மழவிடை யேறி    
 ஓங்கிய விண் மிசை வந்தார் ஒளி விசும்பின் நிலன் நெருங்கத்   
 தூங்கிய பொன்மலர் மாரி தொழும்பர் தொழுது எதிர் விழுந்தார்  3.5.310
   
902 விழுந்து எழுந்து மெய்ம் மறந்த மெய் அன்பர் தமக்கு மதிக்         
 கொழுந்து அலைய விழுங் கங்கை குதித்த சடைக் கூத்தனார்        
 எழும் பரிவு நம் பக்கல் உனக்கு இருந்த பரிசிந்தச்    
 செழும் புவனங்களில் ஏறச் செய்தோம் என்று அருள் செய்தார்    3.5.32
   
903 மருங்கு பெருங்கண நாதர் போற்றிசைப்ப வானவர்கள்             
 நெருங்க விடை மேல் கொண்டு நின்றவர் முன் நின்றவர்தாம்       
 ஒருங்கிய நெஞ்சொடு கரங்கள் உச்சியின் மேல் குவித்தையர்      
 பெருங் கருணைத் திறம் போற்றும் பெரும் பேறு நேர் பெற்றார்     3.5.33
   
904 தொண்டனார் தமக்கு அருளிச் சூழ்ந்து இமையோர் துதி செய்ய       
 இண்டை வார் சடை முடியார் எழுந்து அருளிப் போயினார்         
 வண்டுவார் குழற் கொடியைக் கைப் பிடிக்க மணக் கோலம்         
 கண்டவர்கள் கண் களிப்பக் கலிக் காமனார் புகுந்தார்3.5.34
   
905  வந்தணைந்த ஏயர் குல மன்னவனார் மற்றந்தச்          
 சிந்தை நினைவு அரிய செயல் செறிந்தவர் பால் கேட்டருளிப்    
 புந்தியினில் மிக உவந்து புனிதனார் அருள் போற்றிச்         
 சிந்தை தளர்ந்து அருள் செய்த திருவாக்கின் திறம் கேட்டு    3.5.35
   
906 மனந்தளரும் இடர் நீங்கி வானவர் நாயகர் அருளால்             
 புனைந்த மலர்க் குழல் பெற்ற பூங்கொடியை மணம் புரிந்து         
 தனம் பொழிந்து பெருவதுவை உலகெலாம் தலை சிறப்ப          
 இனம்பெருகத் தம்முடைய எயின் மூதூர் சென்றணைந்தார் 3.5.36
   
907  ஒரு மகள் கூந்தல் தன்னை வதுவை நாள் ஒருவர்க்கு ஈந்த           
 பெருமையார் தன்மை போற்றும் பெருமை என் அளவிற்றாமே        
 மருவிய கமரிற் புக்க மா வடு விடேல் என் ஓசை     
 உரிமையால் கேட்க வல்லார் திறம் இனி உரைக்கல் உற்றேன்   3.5.37

திருச்சிற்றம்பலம்

3.6.  அரிவாட்டாய நாயனார் புராணம்  (908-930)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


908
 வரும் புனற்பொன்னி நாட்டு ஒரு வாழ்பதி           
 கரும்பு வண்டொடு சூழ்ந்து முரன்றிட        
 விரும்பு மென்கண் உடையவாய் விட்டு நீள்   
 கரும்பு தேன் பொழியும் கணமங்கலம்    3.6.1
   
909  செந்நெல்லார் வயல் காட்ட செந்தாமரை            
 முன்னர் நந்துமிழ் முத்தம் சொரிந்திடத்    
 துன்னு மள்ளர் கைம் மேற் கொண்டு தோன்றுவார்        
 மன்னு பங்கய மாநிதி போன்றுள்ளார்       3.6.2
   
910  வளத்தில் நீடும் பதியதன் கண்வரி       
 உளர்த்தும் ஐம்பால் உடையோர் முகத்தினும்   
 களத்தின் மீதும் கயல்பாய் வயல் அயல்     
 குளத்தும் நீளும் குழையுடை நீலங்கள்        3.6.3
   
911  அக்குல பதி தன்னில் அறநெறித்         
 தக்க மாமனை வாழ்க்கையில் தங்கினார்    
 தொக்க மாநிதித் தொன்மையில் ஓங்கிய          
 மிக்க செல்வத்து வேளாண் தலைமையார்      3.6.4
   
912  தாயனார் எனும் நாமம் தரித்துள்ளார்      
 சேய காலந் தொடர்ந்துந் தெளிவிலா     
 மாயனார் மண் கிளைத்து அறியாத அத்     
 தூய நாண் மலர்ப் பாதம் தொடர்ந்துளார்     3.6.5
   
913  மின்னும் செஞ்சடை வேதியர்க்காம் என்று            
 செந் நெல் இன்னமுதோடு செங்கீரையும்     
 மன்னு பைந்துணர் மாவடுவும் கொணர்ந்து      
 அன்ன என்றும் அமுது செய்விப்பாரால்        3.6.6
   
914  இந்த நன்னிலை இன்னல் வந்து எய்தினும்     
 சிந்தை நீங்காச் செயலின் உவந்திட     
 முந்தை வேத முதல்வர் அவர் வழி         
 வந்த செல்வம் அறியாமை மாற்றினார்      3.6.7
   
915  மேவு செல்வம் களிறு உண் விளங்கனி      
 ஆவதாகி அழியவும் அன்பினால்          
 பாவை பங்கர்க்கு முன்பு பயின்ற அத்       
 தாவில் செய்கை தவிர்ந்திலர் தாயனார்    3.6.8
   
916  அல்லல் நல்குரவு ஆயிடக் கூலிக்கு         
 நெல் அறுத்து மெய்ந் நீடிய அன்பினால்     
 நல்ல செந்நெலிற் பெற்றன நாயனார்க்கு    
 ஒல்லை இன்னமுதாக் கொண்டு ஒழுகுவார்    3.6.9
   
917   சாலி தேடி அறுத்தவை தாம் பெறும்      
 கூலி எல்லாம் திரு அமுதாக் கொண்டு      
 நீல நெல்லரி கூலி கொண்டு உண்ணும் நாள்          
 மால் அயற்கு அரியார் அது மாற்றுவார்      3.6.10
   
918   நண்ணிய வயல்கள் எல்லாம் நாள் தொறும் முன்னம் காண          
 வண்ணவார் கதிர்ச் செஞ்சாலி ஆக்கிட மகிழ்ந்து சிந்தை        
 அண்ணலார் அறுத்த கூலி கொண்டு இஃது அடியேன் செய்த   
 புண்ணியம் என்று போத அமுது செய்விப்பார் ஆனார்      3.6.11
   
919   வைகலும் உணவு இலாமை மனைப் படப்பையினிற் புக்கு           
 நைகரம் இல்லா அன்பின் நங்கை கைஅடகு கொய்து      
 பெய்கலத்து அமைத்து வைக்கப் பெருந்தகை அருந்தித் தங்கள்        
 செய்கடன் முட்டா வண்ணந் திருப்பணி செய்யும் நாளில் 3.6.12
   
920  மனை மருங்கு அடகு மாள வட நெடு வான மீனே       
 அனையவர் தண்ணீர் வார்க்க அமுது செய்து அன்பனாரும்    
 வினை செயல் முடித்துச் செல்ல மேவு நாள் ஒருநாள் மிக்க        
 முனைவனார் தொண்டர்க்கு அங்கு நிகழ்ந்தது மொழியப் பெற்றேன்  3.6.13
   
921  முன்பு போல் முதல்வனாரை அமுது செய்விக்க மூளும்      
 அன்பு போல் தூய செந்நெல் அரிசி மாவடு மென் கீரை         
 துன்புபோம் மனத்துத் தொண்டர் கூடையில் சுமந்து போகப்         
 பின்புபோம் மனைவியார் ஆன் பெற்ற அஞ்சு ஏந்திச் சென்றார்   3.6.14
   
922  போதரா நின்ற போது புலர்ந்து கால் தளர்ந்து தப்பி          
 மாதரார் வருந்தி வீழ்வார் மட்கல மூடுகையால்       
 காதலால் அணைத்தும் எல்லாம் கமரிடைச் சிந்தக் கண்டு          
 பூதநாயகர் தம் தொண்டர் போவது அங்கு இனி ஏன் என்று       3.6.15
   
922   நல்ல செங்கீரை தூய மாவடு அரிசி சிந்த        
 அல்லல் தீர்த்தாள வல்லார் அமுது செய்து அருளும் அப்பேறு         
 எல்லையில் தீமையேன் இங்கு எய்திடப் பெற்றிலேன் என்று        
 ஒல்லையில் அரிவாள் பூட்டி ஊட்டியை அரியல் உற்றார்    3.6.16
   
924   ஆட் கொள்ளும் ஐயர் தாம் இங்கு அமுது செய்திலர் கொல் என்னாப்          
 பூட்டிய அரிவாள் பற்றிப் புரையற விரவும் அன்பு      
 காட்டிய நெறியின் உள்ளந் தண்டு அறக் கழுத்தினோடே          
 ஊட்டியும் அரிய நின்றார் உறுபிறப் பரிவார் ஒத்தார்           3.6.17
   
925  மாசறு சிந்தை அன்பர் கழுத்து அரி அரிவாள் பற்றும்           
 ஆசில்வண் கையை மாற்ற அம்பலத்து ஆடும் ஐயர்        
 வீசிய செய்ய கையும் மாவடு விடேல் விடேல் என்    
 ஓசையும் கமரில் நின்றும் ஒக்கவே எழுந்த அன்றே    3.6.18
   
926   திருக்கை சென்று அரிவாள் பற்றும் திண் கையைப் பிடித்த போது          
 வெருக்கொடு தம் கூறு நீங்க வெவ் வினை விட்டு நீங்கிப்       
 பெருக்கவே மகிழ்ச்சி நீடத் தம்பிரான் பேணித் தந்த         
 அருட் பெரும் கருணை நோக்கி அஞ்சலி கூப்பி நின்று    3.6.19
   
927   அடியனேன் அறிவு இலாமை கண்டும் என் அடிமை வேண்டிப்          
 படி மிசைக் கமரில் வந்து இங்கு அமுது செய் பரனே போற்றி     
 துடியிடை பாக மான தூயநற் சோதி போற்றி       
 பொடியணி பவள மேனிப் புரி சடைப் புராண போற்றி          3.6.20
   
928   என்றவர் போற்றி செய்ய இடப வாகனராய்த் தோன்றி         
 நன்று நீ புரிந்த செய்கை நன்னுதல் உடனே கூட       
 என்றும் நம் உலகில் வாழ்வாய் என்று அவர் உடனே நண்ண          
 மன்றுளே ஆடும் ஐயர் மழ விடை உகைத்துச் சென்றார்             3.6.21
   
929  பரிவு உறு சிந்தை அன்பர் பரம் பொருளாகி உள்ள            
 பெரியவர் அமுது செய்யப் பெற்றிலேன் என்று மாவின்   
 வரிவடு விடேலெனா முன் வன் கழுத்து அரிவாள் பூட்டி   
 அரிதலால் அரிவாட்டாயர் ஆயினார் தூய நாமம்       3.6.22
   
930  முன்னிலை கமரே யாக முதல்வனார் அமுது செய்யச்      
 செந்நெலின் அரிசி சிந்தச் செவியுற வடுவின் ஓசை          
 அந் நிலை கேட்ட தொண்டர் அடி இணை தொழுது வாழ்த்தி        
 மன்னும் ஆனாயர் செய்கை அறிந்தவாறு வழுத்தல் உற்றேன்                   3.6.23

திருச்சிற்றம்பலம்

3.7.  ஆனாய நாயனார் புராணம் (931 -972)
 திருச்சிற்றம்பலம் 


931
 மாடு விரைப் பொலி சோலையின் வான் மதிவந்து ஏறச்        
 சூடு பரப்பிய பண்ணை வரம்பு சுரும்பேற     
 ஈடு பெருக்கிய போர்களின் மேகம் இளைத்தேற       
 நீடு வளத்தது மேன்மழ நாடெனும் நீர் நாடு      3.7.1
   
932  நீவி நிதம்ப உழத்தியர் நெய்க் குழல் மைச் சூழல்            
 மேவி உறங்குவ மென் சிறை வண்டு விரைக் கஞ்சப்     
 பூவில் உறங்குவ நீள் கயல் பூமலி தேமாவின்        
 காவின் நறுங் குளிர் நீழல் உறங்குவ கார் மேதி   3.7.2
   
933   வன்னிலை மள்ளர் உகைப்ப எழுந்த மரக்கோவை       
 பன் முறை வந்து எழும் ஓசை பயின்ற முழக்கத்தால்      
 அன்னம் மருங்குறை தண் துறை வாவி அதன் பாலைக்      
 கன்னல் அடும் புகையால் முகில் செய்வ கருப்பாலை    3.7.3
   
934   பொங்கிய மாநதி நீடலை உந்து புனற் சங்கம்      
 துங்க இலைக் கதலிப் புதல் மீது தொடங்கிப் போய்   
 தங்கிய பாசடை சூழ் கொடி யூடு தவழ்ந்தேறிப்       
 பைங்கமுகின் தலை முத்தம் உதிர்க்குவ பாளையென       3.7.4
   
935   அல்லி மலர்ப் பழனத்து அயல் நாகிள ஆன் ஈனும்      
 ஒல்லை முழுப்பை உகைப்பின் உழக்கு குழக்கன்று         
 கொல்லை மடக்குல மான் மறியோடு குதித்து ஓடும்     
 மல்கு வளத்தது முல்லை உடுத்த மருங்கோர்பால்       3.7.5
   
936   கண் மலர் காவிகள் பாய இருப்பன கார் முல்லைத்     
 தண் நகை வெண் முகை மேவும் சுரும்பு தடஞ் சாலிப்     
 பண்ணை எழுங்கயல் பாய இருப்பன காயாவின்          
 வண்ண நறுஞ்சினை மேவிய வன் சிறை வண்டானம்    3.7.6
   
937    பொங்கரில் வண்டு புறம்பலை சோலைகள் மேல் ஓடும்          
 வெங்கதிர் தங்க விளங்கிய மேன்மழ நன்னாடாம்      
 அங்கது மண்ணின் அருங்கலமாக அதற்கேயோர்          
 மங்கல மானது மங்கலம் ஆகிய வாழ் மூதூர்    3.7.7
   
938   ஒப்பில் பெருங்குடி நீடிய தன்மையில் ஓவாமே       
 தப்பில் வளங்கள் பெருக்கி அறம்புரி சால்போடும்     
 செப்ப உயர்ந்த சிறப்பின் மலிந்தது சீர் மேவும்     
 அப்பதி மன்னிய ஆயர் குலத்தவர் ஆனாயர்    3.7.8
   
939    ஆயர் குலத்தை விளக்கிட வந்து உதயம் செய்தார்    
 தூய சுடர்திரு நீறு விரும்பு தொழும்புள்ளார்         
 வாயினின் மெய்யின் வழுத்து மனத்தின் வினைப் பாலில்         
 பேயுடன் ஆடு பிரான் அடி அல்லது பேணாதார்       3.7.9
   
940     ஆனிரை கூட அகன் புற வில் கொடு சென்று ஏறிக்          
 கானுறை தீய விலங்குறு நோய்கள் கடிந்து எங்கும்      
 தூநறு மென்புல் அருந்தி விரும்பிய தூ நீறுண்டு        
 ஊனமில் ஆயம் உலப்பில பல்க அளித்து உள்ளார்        3.7.10
   
941      கன்றொடு பால் மறை நாகு கறப்பன பாலாவும்    
 புன்றலை மென்சிலை ஆனொடு நீடு புனிற்றாவும்       
 வென்றி விடைக் குலமோடும் இனந்தொறும் வெவ்வேறே   
 துன்றி நிறைந்துள சூழல் உடன் பல தோழங்கள்      3.7.11
   
942     ஆவின் நிரைக் குலம் அப்படி பல்க அளித்தென்றும்           
 கோவலர் ஏவல் புரிந்திட ஆயர் குலம் பேணும்        
 காவலர் தம் பெருமான் அடி அன்புறு கானத்தின்        
 மேவு துளைக் கருவிக் குழல் வாசனை மேற்கொண்டார்  3.7.12
   
943     முந்தை மறை நூன்மரபின் மொழிந்த முறை எழுந்தவேய்        
 அந்த முதல் நாலிரண்டில் அரிந்து நரம்புறு தானம்      
 வந்ததுளை நிரையாக்கி வாயு முதல் வழங்கு துளை      
 அந்தமில் சீர் இடை ஈட்டின் அங்குலி எண் களின் அமைத்து      3.7.13
   
944     எடுத்த குழற் கருவியினில் எம்பிரான் எழுத்து அஞ்சும்        
 தொடுத்த முறை ஏழ் இசையின் சுருதி பெற வாசித்து   
 அடுத்தசரா சரங்களெலாம் தங்கவருந் தங்கருணை        
 அடுத்த இசை அமுது அளித்துச் செல்கின்றார் அங்கு ஒரு நாள்        3.7.14
   
945      வாச மலர்ப் பிணை பொங்க மயிர் நுழுதி மருங்கு உயர்ந்த   
 தேசுடைய சிகழிகையிற் செறி கண்ணித் தொடை செருகிப்      
 பாசிலை மென் கொடியின் வடம் பயில நறு விலி புனைந்து      
 காசுடை நாண் அதற்கயலே கருஞ்சுருளின் புறங்காட்டி      3.7.15
   
946     வெண் கோடல் இலைச் சுருளிற் பைந்தோட்டு விரைத் தோன்றித்         
 தண் கோல மலர் புனைந்த வடி காதின் ஒளி தயங்கத்   
 திண் கோல நெற்றியின் மேல் திரு நீற்றின் ஒளி கண்டோ ர்    
 கண் கோடல் நிறைந்தாராக் கவின் விளங்க மிசை அணிந்து       3.7.16
   
947      நிறைந்த நீறு அணி மார்பின் நிரை முல்லை முகை சுருக்கிச்         
 செறிந்த புனை வடம் தாழத் திரள் தோளின் புடை அலங்கல்      
 அறைந்த சுரும்பு இசை அரும்ப அரையுடுத்த மரவுரியின்   
 புறந்தழையின் மலி தானைப் பூம் பட்டுப் பொலிந்து அசைய     3.7.17
   
948      சேவடியில் தொடு தோலும் செங்கையினில் வெண் கோலும்    
 மேவும் இசை வேய்ங்குழலும் மிக விளங்க வினை செய்யும்         
 காவல்புரி வல்லாயர் கன்றுடை ஆன் நிரை சூழப்       
 பூவலர் தார்க் கோவலனார் நிரை காக்கப் புறம் போந்தார்       3.7.18
   
949      நீலமா மஞ்ஞை ஏங்க நிரைக் கொடிப் புறவம் பாடக்       
 கோல வெண் முகையேர் முல்லை கோபம் வாய் முறுவல் காட்ட       
 ஆலு மின்னிடைச் சூழ் மாலைப் பயோதரம் அசைய வந்தாள்        
 ஞால நீடு அரங்கில் ஆடக் கார் எனும் பருவ நல்லாள்    3.7.19
   
950     எம்மருங்கு நிரை பரப்ப எடுத்த கோலுடைப் பொதுவர்        
 தம்மருங்கு தொழுது அணையத் தண் புறவில் வருந்தலைவர்   
 அம்மருங்கு தாழ்ந்த சினை அலர் மருங்கு மதுவுண்டு       
 செம்மருந்தண் சுரும்பு சுழல் செழுங் கொன்றை மருங்கு அணைந்தார்      3.7.20
   
951     சென்றணைந்த ஆனாயர் செய்த விரைத் தாமம் என   
 மன்றல் மலர்த்துனர் தூக்கி மருங்குதாழ் சடையார் போல்          
 நின்ற நறுங் கொன்றையினை நேர் நோக்கி நின்று உருகி       
 ஒன்றிய சிந்தையில் அன்பை உடையவர் பால் மடை திறந்தார்   3.7.21
   
952     அன்பூறி மிசைப் பொங்கும் அமுத இசைக் குழல் ஒலியால்      
 வன்பூதப் படையாளி எழுத்து ஐந்தும் வழுத்தித் தாம்     
 முன்பூதி வரும் அளவின் முறைமையே எவ்வுயிரும்        
 என்பூடு கரைந்து உருக்கும் இன்னிசை வேய்ங் கருவிகளில்   3.7.22
   
953     ஏழு விரல் இடை இட்ட இன்னிசை வங்கியம் எடுத்துத்         
 தாழுமலர் வரிவண்டு தாது பிடிப்பன போலச்         
 சூழுமுரன்று எழ நின்று தூய பெரும் தனித் துளையில்     
 வாழிய நந்தோன்றலார் மணி அதரம் வைத்தூத      3.7.23
   
954       முத்திரையே முதல் அனைத்தும் முறைத் தானம் சோதித்து     
 வைத்த துளை ஆராய்ச்சி வக்கரனை வழி போக்கி     
 ஒத்த நிலை உணர்ந்து அதற்பின் ஒன்று முதல்படி முறையாம்         
 அத்தகைமை ஆரோசை அமரோசைகளின் அமைத்தார்  3.7.24
   
955     மாறுமுதற் பண்ணின் பின் வளர் முல்லைப் பண்ணாக்கி          
 ஏறிய தாரமும் உழையும் கிழமை கொள இடுந்தானம்    
 ஆறுலவுஞ் சடை முடியார் அஞ்செழுத்தின் இசை பெருகக்    
 கூறிய பட்டடைக் குரலாங் கொடிப் பாலையினில் நிறுத்தி     3.7.25
   
956     ஆய இசைப் புகல் நான்கின் அமைந்த புகல் வகை எடுத்து       
 மேய துளை பற்றுவன விடுபனவாம் விரல் நிரையிற்    
 சேய வொளியிடை அலையத் திருவாளன் எழுத்தஞ்சும்    
 தூய இசைக் கிளை கொள்ளுந் துறையஞ்சின் முறை விளைத்தார்    3.7.26
   
957     மந்தரத்தும் மத்திமத்தும் தாரத்தும் வரன் முறையால்          
 தந்திரிகள் மெலிவித்தும் சமங்கொண்டும் வலிவித்தும்          
 அந்தரத்து விரல் தொழில்கள் அளவு பெற அசைத்தியக்கிச்       
 சுந்தரச் செங்கனிவாயும் துளைவாயும் தொடக்குண்ண       3.7.27
   
958     எண்ணிய நூல் பெருவண்ணம் இடை வண்ணம் வனப்பென்னும்          
 வண்ண இசை வகை எல்லாம் மா துரிய நாதத்தில்      
 நண்ணிய பாணியும் இயலும் தூக்கு நடை முதற்கதியில்    
 பண்ணமைய எழும் ஓசை எம் மருங்கும் பரப்பினார்        3.7.28
   
959      வள்ளலார் வாசிக்கும் மணித் துளைவாய் வேய்ங் குழலின்      
 உள்ளுறை அஞ்செழுத்தாக ஒழுகி மதுர ஒலி   
 வெள்ளநிறைந்து எவ்வுயிர்க்கும் மேல் அமரர் தருவிளை தேன்       
 தெள்ளமுதின் உடன் கலந்து செவி வார்ப்பது எனத் தேக்க       3.7.29
   
960     ஆனிரைகள் அறுகருந்தி அசை விடாது அணைந்து அயரப்        
 பால் நுரை வாய்த் தாய் முலைப் பால் பற்றும் இளங்கன்று இனமும்     
 தான் உணவு மறந்து ஒழியத் தட மருப்பின் விடைக் குலமும்        
 மான் முதலாம் கான் விலங்கும் மயிர் முகிழ்த்து வந்து அணைய    3.7.30
   
961  ஆடு மயில் இனங்களும் அங்கு அசைவு அயர்ந்து மருங்கணுக           
 ஊடுசெவி இசை நிறைந்த உள்ளம் ஒடு புள்ளினமும்      
 மாடுபடிந்து உணர்வு ஒழிய மருங்கு தொழில் புரிந்து ஒழுகும்       
 கூடியவண் கோவலரும் குறை வினையின் துறை நின்றார்     3.7.31
   
962   பணி புவனங்களில் உள்ளார் பயில் பிலங்கள் வழி அணைந்தார்            
 மணிவரை வாழ் அரமகளிர் மருங்கு மயங்கினர் மலிந்தார்        
 தணிவில் ஒளி விஞ்சையர்கள் சாரணர் கின்னரர் அமரர்         
 அணிவிசும்பில் அயர்வு எய்தி விமானங்கள் மிசை அணைந்தார்    3.7.32
   
963  சுரமகளிர் கற்பகப் பூஞ்சோலைகளின் மருங்கிருந்து             
 கர மலரின் அமுது ஊட்டும் கனி வாய் மென் கிள்ளையுடன்         
 விரவு நறுங்குழல் அலைய விமானங்கள் விரைந்து ஏறிப்          
 பரவிய ஏழிசை அமுதம் செவி மடுத்துப் பருகினார்      3.7.32
   
964  நலிவாரும் மெலிவாரும் உணர்வு ஒன்றாய் நயத்திலினால்         
 மலிவாய்வெள் எயிற்று அரவம் மயில் மீது மருண்டு விழும்        
 சலியாத நிலை அரியும் தடம் கரியும் உடன் சாரும்   
 புலி வாயின் மருங்கு அணையும் புல்வாய புல்வாயும்        3.7.34
   
965  மருவிய கால் விசைத்து அசையா மரங்கள் மலர்ச் சினை சலியா           
 கருவரை வீழ் அருவிகளும் கான்யாறும் கலித்து ஓடா    
 பெரு முகிலின் குலங்கள் புடை பெயர்வு ஒழியப் புனல் சோரா     
 இரு விசும்பின் இடை முழங்கா எழுகடலும் இடை துளும்பா            3.7.35
   
966  இவ்வாறு நிற்பனமும் சரிப்பனவும் இசை மயமாய்       
 மெய் வாழும் புலன் கரண மேவிய ஒன்று ஆயினவால்     
 மொய்வாச நறுங்கொன்றை முடிச் சடையார் அடித் தொண்டர்        
 செவ்வாயின் மிசை வைத்த திருக்குழல் வாசனை உருக்க            3.7.36
   
967  மெய்யன்பர் மனத்து அன்பின் விளைந்த இசைக் குழல் ஓசை         
 வையம் தன்னையும் நிறைத்து வானம் தன் வயமாக்கிப்    
 பொய் அன்புக்கு எட்டாத பொற் பொதுவில் நடம் புரியும்        
 ஐயன் தன் திருச் செவியின் அருகணைய பெருகியதால்     3.7.37
   
968   ஆனாயர் குழல் ஓசை கேட்டு அருளி அருள் கருணை      
 தானாய திரு உள்ளம் உடைய தவ வல்லியுடன்         
 கானாதி காரணராம் கண்ணுதலார் விடையுகைத்து       
 வானாறு வந்தணைந்தார் மதி நாறுஞ் சடை தாழ         3.7.38
   
969  திசை முழுதுங் கணநாதர் தேவர்கட்கு முன் நெருங்கி          
 மிசை மிடைந்து வரும் பொழுது வேற்று ஒலிகள் விரவாமே       
 அசைய எழுங்குழல் நாதத்து அஞ்செழுத்தால் தமைப் பரவும்   
 இசை விரும்பும் கூத்தனார் எழுந்தருளி எதிர் நின்றார்    3.7.39
   
970  முன் நின்ற மழவிடை மேல் முதல்வனார் எப்பொழுதும்            
 செந்நின்ற மனப் பெரியோர் திருக் குழல் வாசனை கேட்க       
 இந்நின்ற நிலையே நம்பால் அணைவாய் என அவரும்     
 அந்நின்ற நிலை பெயர்ப்பார் ஐயர் திரு மருங்கு அணைந்தார்     3.7.40
   
971  விண்ணவர்கள் மலர் மாரி மிடைந்து உலகமிசை விளங்க     
 எண்ணில் அருமுனிவர் குழாம் இருக்கு மொழி எடுத்து ஏத்த          
 அண்ணலார் குழல் கருவி அருகு இசைத்து அங்கு உடன் செல்லப்      
 புண்ணியனார் எழுந்து அருளிப் பொற் பொதுவின் இடைப் புக்கார்   3.7.41
   
972 சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் துதி
  தீது கொள் வினைக்கு வாரோம் செஞ்சடைக் கூத்தர் தம்மைக்    
 காது கொள் குழைகள் வீசும் கதிர் நிலவு இருள் கால் சீப்ப     
 மாது கொள் புலவி நீக்க மனையிடை இரு கால் செல்லத்        
 தூது கொள்பவராம் நம்மைத் தொழும்பு கொண்டு உரிமை கொள்வார்   3.7.42


திருச்சிற்றம்பலம் 
 இலை மலிந்த சருக்கம் முற்றிற்று.
சருக்கம் 3-க்குத் திருவிருத்தம் - 972 


 This webpage was last updated on  24 September  2004 
  Please send your comments to the webmasters of this website.
 

