[]

[]

 

பிற்பகல் விளையும்          

 

பூபதி கோவை,

boopathycovai@gmail.com, 

+91-7299543057

வெளியிடு

FreeTamilEbooks.com

உரிமை

Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 International License
You are free: to Share — to copy, distribute and transmit the work; to
make commercial use of the work

கிரியேட்டிவ் காமன்ஸ். எல்லாரும் படிக்கலாம், பகிரலாம்.

மின்னூலாக்கம்  :GnuAnwar 

தொடர்புக்கு      :  gnuanwar@gmail.com 

 

                      -:  பிற்பகல் விளையும்  :-

                               

கோயம்புத்தூர் ரயில் நிலையம் , அந்த மதிய வேளையிலும் , படு சுறுசுறுப்பாக
இயங்கிக்கொண்டிருந்தது .  சுவற்றில் மாட்டப்பட்டிருந்த  பெரிய ரயில்வே
கடிகாரத்தில், மணி 3.20 -ஐ தொட்டிருக்கும் .  மதியம் 3.30 மணிக்கு வர
வேண்டிய மங்களூர் எக்ஸ்பிரஸ் வண்டியை எதிர்பார்த்து , மிகப்பெரிய கூட்டம்
நடைமேடையில் அங்கும் இங்குமாக உலாவிக் கொண்டிருந்தது  . 

திடீரென்று அங்கிருந்த ஒலிபெருக்கியிலிருந்து , பதிவு செய்யப்பட்ட பெண்ணின்
குரல் , அழுத்தமான தமிழில் ஒலித்தது .  

டின் ! டின் ! டின் !   ........   பயணிகளின் கனிவான கவனத்திற்கு,
மங்களூரிலிருந்து , சென்னை வரை செல்லும் மங்களூர் எக்ஸ்பிரஸ் , தடம் 2-ல் ,
இன்னும் சற்று நேரத்தில் , வந்து சேரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது .  

பயணிகள் தங்கள் உடமைகளை சரிபார்த்துக் கொண்டு தயாராயிருந்தார்கள் . அடுத்த
சில நிமிடங்களில் , மங்களூர் எக்ஸ்பிரஸ் தண்டவாளம் -2 இல், மெல்ல,  தலை
காட்டியிருந்தது . பயணத்திற்காக முன்பதிவு செய்தவர்களின் பட்டியலை , ரயில்
பெட்டிகளில் , வேக வேகமாக ஒட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள் ரயில்வே ஊழியர்கள் .
    S-7 பெட்டியில் , பயணம் செய்பவர்களின் பட்டியலில் , 

                  சீட் நம்பர் 27  ,  பெயர் : ரவி  , வயது : 35 என்று
அச்சிடப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்தவுடன் , தன் தோளில் மாட்டியிருந்த பையுடன்,
ரயில் பெட்டியின் உள்ளே பிரவேசித்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . நல்ல உயரம் .
காவல்துறைக்கே உரிய கட்டுக்கோப்பான உடம்பு .      அசட்டு தைரியம் , இவை
அனைத்துமே அவரை போலீஸ் என்று அப்பட்டமாக காட்டிக்கொடுத்திருந்தது.  

ஜன்னல் ஓரத்தில் , படுக்கை வசதியுடன் கூடிய சீட்  அவருக்கு தயாராயிருந்தது
. சமீபத்தில் , அவர் விசாரணை நடத்திய வழக்கில், ஏற்பட்ட எதிர்பாராத
திருப்பங்களால் ,  அரியலூர் மாவட்டம் தூத்தூர் காவல் நிலையத்துக்கு
 பணியிடமாற்றம் செய்யப்பட்டிருந்தார் . அதன் தாக்கத்தை அவர் முகத்தில்
தெளிவாக  உணர  முடிந்திருந்தது  .  ரயில் மெல்ல புறப்பட தொடங்கியிருந்தது .
சற்றே படுக்க முற்பட்ட அவரின் செல்போன் அலறியது . உடனே எடுத்து பார்த்தார்
.  

அவருடைய நண்பர் கணேஷ் . (தினச்செய்தி பத்திரிகையின் ஆசிரியர் ) லைனில்
இருந்தார் .    

கணேஷ் : ஹலோ ! ரவி ! என்ன ரயில் கெளம்பிடுச்சா ? 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : ஹ்ம்ம் ! இப்பதாண்டா கெளம்பிருக்கு . ஆமாம்  நான் கேட்ட
DETAILS என்னாச்சு ? 

கணேஷ் : ஹ்ம்ம் ! எல்லா DETAILSயும் COLLECT பண்ணிட்டேன் !  

நாளைக்கு நீ டூட்டில JOIN பண்ற தூத்தூர் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல இருந்து , சரியா
1௦ கிலோமீட்டர் தூரத்துல தான் , அந்த மாத்தூர் கிராமம் இருக்கு . போன மாசம்
6 ஆம் தேதி தான் , வேளாண் ஆசிரியர் குமாரசாமிங்கற பெருசு அங்க செத்துப்
போயிருக்காரு . அவர் சாதாரணமா சாகல . பேயடிச்சு செத்துப்போயிட்டதா அந்த
கிராம மக்கள் சொல்றாங்க . அந்த ஊர்ல பேய் நடமாட்டம் இருக்குன்னும்
 நம்புறாங்க . இந்த கேஸ விசாரிச்ச போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் சுந்தரம் ,
ட்ரான்ஸ்பர் வாங்கிட்டு வேற ஊருக்குப் போயிருக்காரு . காரணம் கேட்டதற்கு மன
அழுத்தம்னு சொல்லிருக்காரு . BUT அந்த ஊர்ல எதோ ஒரு மர்மம் ஒளிஞ்சிருக்கு
 . 

 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : (.......... சிறிது நேரம் மௌனம் .......... ) . 

கணேஷ் : என்ன ரவி ! ரொம்ப பயமுறுத்திட்டனா ? பேச்சையே காணோம்?  என்றார்
சிரித்துக்கொண்டே . 

மறுமுனையில் மீண்டும் மௌனம் தொடரவே ,  

ரவி ! ரவி ! என்றவர் பதற்றத்துடன் , இணைப்பைத் துண்டித்து விட்டு ,
மீண்டும் அவருக்கு போன் பண்ணினார். 

மறுமுனையில் , ரவி மீண்டும் பேசினார் .

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : ஹலோ ! என்றார் (தூக்க கலக்கத்தோடே) 

கணேஷ் : என்னடா ! பேச்சையே காணோம் . தூங்கிட்டயா ? 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : ஆமாண்டா ! போன்ல CALL RECORDING OPTION CHOOSE
பண்ணிருந்தேன் . அதான் தூங்கிட்டேன். நான் அப்புறம் கேட்டுக்கறேன் என்றார்
சிரித்துக்கொண்டே . 

கணேஷ் : இன்னும் உன்னோட போலிஸ் புத்தி , உன்ன விட்டுப் போகல இல்ல . ஓகே !
ANYWAY கொஞ்சம் ஜாக்கரதையா இரு . மீடியா LEVELல என்ன உதவி  வேணாலும்
எங்கிட்ட கேளு . நான் இருக்கேன் .  

ஓகே GOOD NIGHT . என்று இணைப்பைத் துண்டித்தார் ரவி . 

அடுத்த சில நிமிடங்களில் கணேஷின் RECORD செய்யப்பட்ட குரல், இன்ஸ்பெக்டர்
ரவியின் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது . வெளியே ஜெட் வேகத்தில் ரயில்
பறந்து கொண்டிருந்தது .  

                 2

சாயுங்கால நேரம் 5 மணி ....  மரங்கள் அடர்ந்த மாத்தூர் கிராமத்தை , தென்றல்
காற்று வருடிக்கொண்டிருந்தது ....  அந்த மாலை வேளையில்,  கொட்டாப் பாக்கும்
, சுண்ணாம்புடன் , வாயில் வெற்றிலையை  மென்றவாறே , தென்னந்தோப்பில் ,
உட்கார்ந்திருந்தார் மாத்தூர் கிராமத்தின் ஊர்த்தலைவர் தவபுண்ணியம்  . உடன்
அவர் வேலைக்காரன் பொன்னையா , வெற்றிலையை மடித்து வைத்துக் கொண்டு
நின்றிருந்தான் .  தவபுண்ணியம் - வயது 53ன் விளிம்புகளில் இருக்கும் . நல்ல
வாட்ட சாட்டமான உடல் . தொடர்ந்து 5 ஆவது முறையாக மாத்தூர் கிராமத்தின்
ஊர்த்தலைவராக ஒரு மனதாக தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டவர் .  

ஊர்த்தலைவர் - தவபுண்ணியம் :  டேய் ! பொன்னையா ! என்னடா அவனுங்கள இன்னும்
காணோம் ?  வந்து இவ்ளோ நேரமாச்சு ?  

பொன்னையா : ஐயா ! வந்துருவாங்கய்யா என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள்,
சிவநேசனும் , ரமாலிங்கமும் தென்னந்தோப்புக்குள் நுழைந்திருந்தார்கள்.
இருவரும் வயதில் ஐம்பதைக் கடந்திருந்தார்கள் . ஊர்த் தலைவர் தவ
புண்ணியத்தைக் கண்டவுடன் , வணக்கம் வைத்தவாறே எதிரே இருந்த நாற்காலியில்
அமர்ந்தார்கள் . 

 

ஊர்த்தலைவர் - தவபுண்ணியம் : (....... சற்றே கோபமான தொனியுடன் ....... ) ,
குமாரசாமி கேஸ விசாரணை பண்றதுக்கு , தூத்தூர் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு புது
இன்ஸ்பெக்டர் வர்றானாம் . அநேகமா இன்னிக்கு ராத்திரியே இங்க வந்துருவான்னு
நெனைக்கிறேன் . 

 

சிவநேசன் : தலைவரே ! இதுக்குத்தான் இவ்ளோ அவசரமா வரசொன்னீங்களா ?   நான்
வேற , என்னமோ ஏதோன்னு நெனச்சு பயந்துட்டேன் .  

ஊர்த்தலைவர் - தவபுண்ணியம் : யோவ் ! அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல . ஆனா அவன்
கொஞ்சம் கெடுபிடியான ஆள்னு எல்லாரும் சொல்றாங்க .  யாரையும் அவ்ளோ
சீக்கிரமா நம்ப மாட்டானாம் . அதனால , குமாரசாமி விவகாரத்துல , அவங்கிட்ட
நாம கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இருக்கணும் .  

ராமலிங்கம் : அவன் வந்து என்ன பண்ணீரப் போறான் ? ........ தலைவரே !
 குமாரசாமியக் கொன்னது , செத்துப்போன அந்த வெண்ணிலா பொண்ணோட , ஆவிதான்னு
ஊரே சொல்லுது . அத மீறி அவனால என்னத்த பண்ணீர முடியும் ? நீங்க தைரியமா
இருங்க .  பழைய இன்ஸ்பெக்டர் சுந்தரத்த ஊரை விட்டு ஓட வெச்ச மாதிரி ,
இவனையும் ஓட வெச்சுடலாம் . ஹ்ம்ம் .... அத விடுங்க . நம்ம கலையரசன் கல்யாண
விஷயம் என்னாச்சு ? பொண்ணு பாத்துட்டு இருக்கறதா சொன்னீங்க ? . 

ஊர்த்தலைவர் - தவபுண்ணியம் : நாங்களும் பொண்ணு பாத்துட்டுதான்யா
 இருக்கோம்  . ஆனா அவன் கல்யாணமே பண்ணிக்க மாட்டேன்னு சொல்றான் . செத்துப்
போன அந்த வெண்ணிலா பொண்ண , அவன் இன்னும் மறக்கவே இல்ல . அவளையே நெனச்சு
நெனச்சு , தினம் தினம் செத்துகிட்டு இருக்கிறான் . இதுல ,  அவளோட
 தற்கொலைக்கு நான் தான் காரணம்னு சொல்லி , என்கிட்டயே சரியா பேச
மாட்டீங்கறான் என்றார் விரக்தியுடன் . 

சிவநேசன் : தலைவரே ! இந்தக் காலத்து பசங்க மனசு ,  குரங்கு மாதிரி ,
அப்பப்ப மாறிகிட்டே இருக்கும் . அதெல்லாம் போகப் போக சரியாயிரும் . 

ஊர்த்தலைவர் - தவபுண்ணியம் : அப்புறம் இன்னும் ரெண்டு நாள்ல ,   அந்த உரம்
தயாரிக்கிற கம்பெனிக்காரங்க கூட ( NEXTGEN FRETILIZERS LTD  (உரம்
தயாரிப்பு நிறுவனம்) )  ஒரு மீட்டிங் இருக்கு . அத முடிச்சுட்டு , அவங்க
அக்ரிமெண்ட்ல SIGN பண்ணியாச்சுன்னா , நாம காச வாங்கிட்டு வந்தர்லாம் .
அவ்ளோதான் . 

சிவநேசன் : தலைவரே ! இதுல ஏதாவது பிரச்சனை வருமோன்னு நான் நெனைக்கிறேன்
... 

ஊர்த்தலைவர் - தவபுண்ணியம் : சிவநேசா ! ...  நம்ம ஊர்ல , நம்ம
வைக்கிறதுதான் சட்டம் . யாரும் நம்மள எதிர்த்து பேச மாட்டாங்க . பழைய உரத்த
தூக்கி எறிஞ்சுட்டு , இத பயன்படுத்துங்கன்னு சொன்னாப் போதும் . நம்ம
பேச்சுக்கு , மறுபேச்சு பேசாம கேட்டுக்குவானுங்க நம்ம ஊர்க்காரங்க . இதுல
யார் பிரச்சனை பண்ணாலும் , குமாரசாமிக்கு நடந்த கதிதான் அவங்களுக்கும் !!!!
(என்றார் கறாராக) .  

சற்று நேரத்தில் , வேலைக்காரன் பொன்னையா , இளநீரை வெட்டி , அதில்
நாட்டுச்சாராயத்தைக் கலந்து தயாராக வைத்திருந்தான் .  

ராமலிங்கம் : தலைவரே !  இன்னொரு விஷயம் . நம்ம ஊர்ல உண்மையாலுமே பேய்
நடமாட்டம் இருக்குன்னு , ஊர் மக்கள் எல்லாம் பயப்படறாங்க . குறிப்பா அந்த
சாமியார் கூட அத உண்மைன்னு  சொல்லிருக்காரு . அதான் கொஞ்சம் பயமா இருக்கு .
  

இதைக் கேட்டவுடன் சத்தம் போட்டு சிரித்தார் தவபுண்ணியம் . 

ஊர்த்தலைவர் - தவபுண்ணியம் :  யோவ்  !  யாரு அந்த அன்பாலயம் வேதாந்த
சாமியாரா ?  .. அவனே ஒரு ஏமாத்துக்காரன் . அவன் சொல்றதப்போய் நம்பிட்டு
.......     குமாரசாமியக் கொன்னதே நாமதான் . அவன பேய் தான் கொன்னுச்சுன்னு
, ஒரு வதந்திய கெளப்பிவிடலையா ?   அந்த மாறிதான் இதுவும் .......... இவ்ளோ
பெரிய மனுசனாயிட்ட ,  இதுக்குப் போய் ஏன்யா பயந்துட்டிருக்கற . அடேய்
ரமாலிங்கம்...... , அரண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்னு சொல்லுவாங்க
.. அதெல்லாம் ஒரு எழவும் கிடையாது . நீ தைரியமா இரு என்று சொல்லி , அந்த
இளநீர் பானத்தை எடுத்து கையில் கொடுத்தார் . இத ஒரு ரவுண்டு உள்ள உடு ..
எல்லா பயமும் வெளில வந்துரும் என்றார் சிரித்துக்கொண்டே ..  

மூவரும் , கிட்டத்தட்ட நான்காவது ரவுண்டைத் தாண்டியிருந்தார்கள் .  

                        

    3

நேரம் சரியாக இரவு 1௦:5௦ மணி .  மங்களூர் எக்ஸ்பிரஸ் , மிகுந்த சப்தத்துடன்
, அரியலூர் ரயில் நிலையத்தில் வந்திறங்கியது . அரியலூர் ரயில் நிலையம்
உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது ..... என்கின்ற வாசகங்கள் ஆங்காங்கே
இடம்பெற்றிருந்தன. கடைசி ஆளாக படிக்கட்டில் இருந்து இறங்கினார்
இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . கைகளை மேலே தூக்கி சோம்பலை முறித்து  விட்டு , சுற்றும்
முற்றும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவர் , தன் கையில் இருந்த மொபைல் போனை
எடுத்து , கந்தசாமி  என்கிற  நம்பரைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிருந்தார் .
   சார் !!! என்ற குரல் கேட்டு , பின்னால் திரும்பிப் பார்த்த அவருக்கு ,
சல்யூட்டுடன் எதிர்ப்பட்டார் ஏட்டு கந்தசாமி . வயதில் 40–ஐ
நெருங்கியிருந்தார் . கட்டையான உயரம் . காவல்துறைக்கே சற்றும்
சம்பந்தப்படாத ஒரு உடல் வாகு . 

சார் ! நான்தான் சார் ! ஏட்டு கந்தசாமி ............. என்று அவர்
ஆரம்பிப்பதற்குள் அவரைக் கையமர்த்தினார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி .  என்னவென்று
தெரியாமல் திருதிருவென்று முழித்துக்கொண்டிருந்தார் கந்தசாமி . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : உன்னப் பத்தி நானே சொல்றேன் என்று பேச ஆரம்பித்தார்
.......  உன் பேரு கந்தசாமி . வயசு 40 . ரெண்டு புள்ள . ஒரு பொண்டாட்டி .
1௦ வருஷமா இதே ஸ்டேஷன்ல,  கான்ஸ்டபிளா இருந்து , இப்பதான் ஏட்டா ப்ரொமோஷன்
வாங்கிருக்கே . எதப்பத்தியும் கவலைப்பட்றதே இல்ல .....  சொந்த ஊர்
மாத்தூர்லயே , போஸ்டிங் வாங்கினது , ரொம்ப சவ்ரியமாப் போச்சு .........
பெரிய பெரிய  ஆபீசர்ஸ்களுக்கு  ,  ஜால்ரா போட்டே காலத்தைக் கடத்தியாச்சு
 ....   உன் பர்சனல் ரெகார்ட்ஸ எடுத்துப் பார்த்தேன் . ரொம்பக் கேவலமா
இருந்துச்சு . இது போதுமா ! இன்னும் ஏதாவது சொல்லனுமா ? என்றார் ரவி . 

 ஏட்டு கந்தசாமி : முகத்தில் இருந்த அதிர்ச்சியைக் காட்டிக் கொள்ளாமல்,
இல்ல சார் ! நேரமாயிடுச்சு ! இன்னைக்கு இது போதும் ! போலாம் . என்று
இருவரும் போலீஸ் ஜீப்பை நோக்கி நடந்தார்கள் . இருவரும் ஏறியவுடன் , ஜீப்பை
வேகமாக ஓட்ட ஆரம்பித்தார் ஏட்டு கந்தசாமி . 

நேரம் இரவு 11-ஐக் கடந்திருந்தது . ஆள் நடமாட்டமே இல்லாமல் , எங்கு
பார்த்தாலும் , காரிருள் சூழ்ந்திருந்தது . எண்ணிப் பார்த்து விடக் கூடிய
அளவிலே , தெரு விளக்குகளின் எண்ணிக்கை இருந்தது .    இவரிடம் ஏதாவது
கேட்கலாமா வேண்டாமா என்கின்ற குழப்பத்துடனே ஜீப்பை ஒட்டிக் கொண்டிருந்தார்
ஏட்டு கந்தசாமி . ஜீப்பின் வேகம் சீராக அதிகரித்திருந்தது . அங்கிருந்த
மௌனத்தைக் கலைத்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : என்ன கந்தசாமி ? எதோ கேக்கணும்னு நெனைக்கிற. ஆனா சொல்ல
மாட்டீங்கிற . எதாருந்தாலும் தைரியமா கேளு . 

ஏட்டு கந்தசாமி :  அது ஒன்னும் இல்ல சார் !  என்னப்பத்தி எப்படி இவ்ளோ
DETAILS கரெக்ட்டா தெரிஞ்சு வச்சிருக்கீங்க .  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : நான் யார்கிட்ட பேசுனாலும் , மொதல்ல அவங்களோட முழு
விபரமும் தெரிஞ்சு வெச்சு கிட்டு தான் பேசுவேன் . அதான் என்னோட வழக்கம்
......... ஹ்ம்ம் !!!  சரி அதெல்லாம் இருக்கட்டும் . பழைய இன்ஸ்பெக்டர்
சுந்தரம் ஆள் எப்படி ? 

ஏட்டு கந்தசாமி : கிட்டத்தட்ட ஒரு அஞ்சேமுக்கால் அடி இருப்பார் சார் .
WEIGHT ஒரு 65 இருப்பார்னு நெனைக்கிறேன் . நல்ல மாநிறம் ! தாடி
மீசையெல்லாம் வெச்சு பயங்கரமா இருப்பார் சார் . அப்புறம் அவர் வலது கைல
மொத்தம் ஆறு விரல் இருக்கும் . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : யோவ் ! நான் என்ன MILITARYக்கா ஆள் எடுக்கிறேன் .
HEIGHT WEIGHTல்லாம் சொல்லிட்டிருக்கிற .... அவர் மத்த விசயத்திலல்லாம்
எப்படி ?  

ஏட்டு கந்தசாமி : அவரா சார் ! அவர் ரொம்ப நல்ல மனுஷன் சார் . கை சுத்தம் .
மாமுல் வாங்கினா திட்டுவார் சார் !  ஸ்டேஷன்ல மட்டும் இல்ல பொதுமக்கள்கிட்ட
கூட அவருக்கு நல்ல மரியாதை இருந்துச்சு .  ஆனா கொஞ்ச நாளா எதையோ
பறிகொடுத்தமாறியே இருந்தார் . நானும் கேட்டு பாத்துட்டேன் . ஆனா அவர்
எதையுமே சொல்லல . கடைசில ட்ரான்ஸ்பர் வாங்கிட்டு ஊர விட்டே போய்ட்டார் சார்
! எனக்கு தெரிஞ்சு அவரும் பேயப் பாத்து பயந்துருப்பார்னு நெனைக்கிறேன் சார்
. 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : ( ...... சிரித்துக்கொண்டே ......) யோவ் ! இந்தக்
காலத்துலயும் இன்னும் இந்த மாதிரி கன்றாவிகள , நாம நம்பிட்டுதான்
இருக்கிறோம் இல்லையா . இந்தக்காலத்துல  அவனவன் FACEBOOK , TWITTER னு
போய்கிட்டு இருக்கானுங்க , இன்னும் நீங்க பேய் , பிசாசுன்னு பயந்துட்டு
இருக்கீங்க . 

ஏட்டு கந்தசாமி : சார் ! நீங்க வேற ,  நானே ரெண்டு மூணு தடவ பேயப் பாத்து
பயந்துருக்கென் .  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : IS IT ?  அப்படியா ?  பேய் எப்படிய்யா ?  இருக்கும்
என்றார் சிரித்துக்கொண்டே . 

ஏட்டு கந்தசாமி : தனியா இருக்கும்போது , திடீர்னு நம்ம கண்ணு  முன்னாடி ,
எதோ ஒரு உருவம் வந்துட்டு போன மாதிரி இருக்கும் சார் !  . அவ்ளோதான் ரெண்டு
நாளைக்கு தூக்கம் வராது . எந்த வேலையும் பண்ண முடியாது . அதனால தான் சார்
நாம் எப்பவுமே தனியா இருக்கிறதில்ல .   

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : மெல்ல சிரித்தவாறே , அப்ப கும்பல்லயே கோவிந்தா
போட்டுட்டு இருக்கன்னு சொல்லு .....    சரி அத விடு .     குமாரசாமி
பேயடிச்சு.... செத்துப்போய்ட்டதா சொல்றாங்களே , பேய்க்கும் அவருக்கும் என்ன
சம்பந்தம் ?  எந்த பேய் அவர சாகடிச்சது ?  

ஏட்டு கந்தசாமி : சார் ! கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னால , தூக்குப்போட்டு செத்துப்
போன வெண்ணிலாப் பொண்ணு தான் பேயா வந்து இதையெல்லாம் பண்ணீட்டு இருக்கிறதா
சொல்றாங்க . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : சரி ! அந்த வெண்ணிலாங்கற பொண்ணுக்கும் ,
குமாரசாமிக்கும் ஏதாவது முன்விரோதம் , பிரச்சனைன்னு இருந்துச்சா ? 

ஏட்டு கந்தசாமி : இல்ல சார் ! அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல .  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : அப்புறம் எப்படிய்யா ! ஒரு LOGICக்கே இல்லாம
இதையெல்லாம் நம்புறீங்க . 

ஏட்டு கந்தசாமி : சார் ! இதுல கூடவா LOGIC பாக்குறீங்க . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : நிரூபணம் ஆகாத எந்த விசயத்தையும் நான் நம்பறதே இல்ல .
குறிப்பா இந்த சாமி , பேய் , ஆவி , இந்த மாதிரி விசயங்கள நான் என்னிக்குமே
நம்ப மாட்டேன் என்றார் . 

நேரம் இரவு 11.3௦-ஐத் தாண்டியிருந்தது . நெடுஞ்சாலையில் கொஞ்ச தூரப்பயணம் .
சற்று தொலைவில் கொள்ளிடம் டீ - ஸ்டால்  என்ற பெயர் பலகையைப் பார்த்தவுடன் ,
வண்டியை ஓரங்கட்டினார் ஏட்டு கந்தசாமி . இருவரும் இறங்கி டீக்கடையை நோக்கி
நடந்தனர் . கந்தசாமியைப் பார்த்தவுடன் , வாங்க சார் ! என்று சிரித்தவாறே
வணக்கம் வைத்தார் டீக்கடைக்காரர் .   

டீக்கடைக்காரர் : சார் ! இவரு யாரு ? 

ஏட்டு கந்தசாமி : இவர்தான்யா நம்ம ஊருக்கு , புதுசா வந்துருக்கிற
இன்ஸ்பெக்டர் . 

டீக்கடைக்காரர் : சார் ! வணக்கம் ! என்று சொல்லி கையில் டீ கிளாஸ்களோடு
வந்து நின்றிருந்தார் . 

இருவரும் டீயை வாங்கிக்கொண்டு , வெளியே போலீஸ் ஜீப்புக்கு பக்கத்தில் வந்து
நின்று கொண்டிருந்தார்கள் . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி :  இன்னும் ஸ்டேஷன் போறதுக்கு எவ்ளோ நேரம் ஆகும் ? 

ஏட்டு கந்தசாமி : சார் ! இன்னும் ஒரு கால்மணி நேரமமாவது ஆகும் சார். 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : ஹ்ம்ம் !!! . ஆமா !! அந்த வெண்ணிலாங்கற பொண்ணு யாரு ?
   

ஏட்டு கந்தசாமி : சார் ! அது வந்து ........ நம்ம ஊர்த்தலைவர் (மாத்தூர்)
தவபுண்ணியம் ஐயாவோட , பையன் கலையரசனும் , அந்த வெண்ணிலாங்கற பொண்ணும்
ரெண்டு வருசமா உயிருக்குயிரா காதலிச்சுருக்காங்க . இது பையன் வீட்டுக்கு
எப்படியோ தெரிஞ்சிருச்சு .... பொண்ணு வேற ஜாதிங்கிரதால , பையன் வீட்டுல
கடுமையான எதிர்ப்பு ......   இருந்தாலும் ..... கல்யாணம் பண்ணா , அந்தப்
பொண்ணத்தான் கல்யாணம் பண்ணுவேன்னு , கலையரசன் தம்பி தீர்க்கமா
சொல்லியிருக்காரு ....   வேற வழியே இல்லாம , தவபுண்ணியம் ஐயா , அவரோட
நண்பர்கள் சிவநேசன் , ராமலிங்கம் , அப்புறம் ஊர்க்காரங்களையும்
 கூட்டிட்டுப் போய் , அந்தப் பொண்ணோட , அப்பா அம்மாவ அடிச்சு
மெரட்டிருக்காங்க . ஒரு ஊரே அவங்களுக்கு எதிரா வந்து , நின்னதப் பாத்து ,
இடிஞ்சு போய்ட்டாங்க அவங்க ரெண்டு பேரும் . அதத் தாங்கிக்க முடியாம , அந்த
பொண்ணு , லெட்டர் எழுதி வெச்சுட்டு , தற்கொலை பண்ணிருச்சு .   லெட்டர்ல ,
கடைசில மீண்டும் சந்திக்க வாய்ப்பிருந்தால் , மீண்டு வருவேன்னு அந்தப்
பொண்ணு எழுதீர்ந்தது . இத வெறும் சாதாரணமாத் தான் நாங்க எடுத்திருந்தோம்
......... ஆனா கொஞ்ச நாளைக்கு அப்புறம் தான் ,..... லெட்டர்ல அந்த பொண்ணு
எழுதீர்ந்த , சில வார்த்தைகளோட அர்த்தமே , எங்களுக்கு புரிய ஆரம்பிச்சுச்சு
...  ஊர்ல பல பேர் , பல விதமான அமானுஷ்யமான விசயங்களைப் பார்த்திருகிறாங்க
. தீடீர்னு ஒரு உருவம் , நம்மளத் தாண்டிப் போன மாதிரி இருக்கும் .  இரவு
நேரங்கள்ல , வீட்டுக்  கதவ யாரோ தட்டுற மாதிரி , சத்தம் கேக்கும் . கதவத்
திறந்து பார்த்தா , யாரும் இருக்க மாட்டாங்க . குமாரசாமி ஐயா இறந்து
போனதும்கூட , ராத்திரி 8 மணிக்கு மேலதான் . இதுனாலதான் எங்க ஊர்ல ,
ராத்திரி 7 மணில இருந்து , காலைல 6 மணி வரைக்கும் , யாரும் வீட்ட விட்டு
வெளியே வர்றதில்ல .  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : ஹ்ம்ம் !!! சரி வண்டிய எடு , ஸ்டேஷன் போலாம் . இருவரும்
ஏறி அமர்ந்தவுடன் , போலீஸ் ஜீப் காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு பறந்தது . 
கொஞ்ச தூரம் சென்றவுடன் , அகல்விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு கட்டிடம்
, சாலையில் இருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் வண்ணமயமாகக் காட்சியளித்தது .
அகல்விளக்குகளின் வெளிச்சம் , அந்த  கட்டிடத்தின் அழகை மெருகூட்டியிருந்தது
.   அதைப் பார்த்தவுடன் , இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , 

“ யோவ் ! கந்தசாமி . என்ன பங்களாய்யா இது ! . பார்க்கவே ரொம்ப அருமையா
இருக்குது ......“   

 வண்டியின் வேகத்தை சற்று குறைத்த ஏட்டு கந்தசாமி ,  

“ சார் ! அது ஒரு ஆசிரமம் , அதுக்கு பேரு அன்பாலயம் . வேதாந்த
சாமிகள்ங்கறவர் தான் , அந்த ஆஸ்ரமத்த நடத்துறாரு . ரொம்ப சக்திவாய்ந்த
சாமியார் சார் அவரு . எங்க ஊர்ல சில அமானுஷ்ய நடமாட்டங்கள் இருக்குன்னு ,
அவர் தான் மொதல்ல கண்டுபிடிச்சாரு . கொஞ்ச நாளைக்கு யாரும் ,  இரவு
நேரங்கள்ல , வெளியே வரவேண்டாம்னு அவர் தான் சொல்லியிருந்தார் சார் ! ..” 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி :  ஹ்ம்ம் !!! ஓகே !......... அப்ப அவர கண்டிப்பா நாம
MEET பண்ணியே ஆகணும் ......    

கிட்டத்தட்ட பத்து நிமிடப் பயணம் . தூத்தூர் காவல் நிலையம் ... என்ற பெயர்
பலகை போலீஸ் ஜீப்பின் வெளிச்சத்தால் , மின்னிட்டுத் தெரிந்தது . இருவரும்
இறங்கி , போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்தார்கள் . தூங்கிக் கொண்டிருந்த ,
இரவு நேர பாதுகாப்பு போலீஸ்காரர்கள் , திடீரென்று எழுந்து சல்யூட்டுடன்
எதிர்பட்டார்கள் . தூக்கக் கலக்கம் அவர்கள் கண்களில் , தெரிந்திருந்தது .
அவர்களைக் கையமர்த்திய இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , கந்தசாமியைப் பார்த்து , 

“ மாத்தூர் கிராமத்துல நான் STAY பண்றதுக்கு ஒரு வீடு கேட்ருந்தேனே ...
என்னாச்சு ? .... ” என்றார் . 

ஏட்டு கந்தசாமி : சார் ! வீடெல்லாம் ரெடி பண்ணியாச்சு . இன்னிக்கு மட்டும்
இங்க ரெஸ்ட் எடுங்க .. காலைல அங்க போய்ப் பாத்துக்கலாம் .. 

சார் ! அப்படியே நான் கெளம்புறேன் சார் ... என்றார் தலையை சொரிந்து கொண்டே
. 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : ஹ்ம்ம் !  சரி ! ... நாளைக்கு காலைல ஆறு மணிக்கு வந்து
என்ன PICK UP பண்ணிக்கோங்க ..... GOOD NIGHT என்றவர் , அங்கிருந்த சாய்வு
நாற்காலியில் சாய்ந்தவாறே , அப்படியே மேசையில் கால் வைத்து   மல்லார்ந்தார்
.. 

காலைல ஆறு மணிக்கே வரணுமா !  என அதிர்ச்சியடைந்தவராய் , தன் கைக்
கடிகாரத்தைப் பார்த்தார் ஏட்டு கந்தசாமி . மணி 12.00 –ஐக் காட்டியிருந்தது
. வேக வேகமாகப் புறப்பட்டிருந்தார் .... 

                           

4

அடுத்த நாள் காலை 6.3௦ மணி . பொழுது புலர்ந்திருந்தது . ஏட்டு கந்தசாமி
அவசர அவசரமாக வந்து , வண்டியை நிறுத்தி விட்டு , காவல் நிலையத்துக்குள்
நுழைந்திருந்த அவருக்கு ,  ஒரே ஆச்சர்யம் . நேற்றைய ஒரே இரவில் , காவல்
நிலையம் தூசி தட்டப்பட்டு , மிடுக்காக காட்சியளித்திருந்தது . காலையில்
வீட்டுக்குச் செல்ல தயாராயிருந்த , இரவு நேரக் காவல்துறையினர் , 

“ DUTYல JOIN பண்ண மொதல் நாளே , எங்கள இப்படி நல்லா வேலை வாங்கிட்டாருய்யா
!  என்று கந்தசாமியின் காதுகளில் , முனுமுனுத்துக் கொண்டு சென்றனர் .
 காக்கிச் சட்டையில் கம்பீரமாகத் தெரிந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . குமாரசாமி
கேஸ் விவரங்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார் . உள்ளே சென்ற கந்தசாமி , GOOD
MORNING-உடன் SALUTE அடித்தார் . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : வாங்க கந்தசாமி ! GOOD MORNING ....  உக்காருங்க . 

குமாரசாமி கேஸப் பத்தி , பழைய இன்ஸ்பெக்டர் சுந்தரம் தயார் பண்ண
ரிப்போர்ட்டத்தான் இப்பப் பாத்துட்டு இருக்கேன் ......  எனக்கு அந்த வேளாண்
ஆசிரியர் குமாரசாமியின் பிரேதப் பரிசோதனை ரிப்போர்ட்ல , சில சந்தேகங்கள்
இருக்கு . இது பற்றி , இந்த கேஸ்ல சில முக்கியமான விவரங்கள் சுந்தரத்திற்கு
தெரிய வாய்ப்பிருக்கு .....  அதனால , இன்னிக்கு சாயந்தரம் சுந்தரத்தோட ,
நாம போன்ல இது பத்தி பேசியாகணும். .....  சரி ஓகே ... அதெல்லாம்
இருக்கட்டும் ...  எனக்கு அந்த செத்துப்போன , வெண்ணிலாவோட போட்டோ வேணும் ..
 

ஏட்டு கந்தசாமி : இதோ எடுத்துத் தர்றேன் சார் ! என்று , பழைய
ரெகார்ட்ஸ்களைப் புரட்டிப் பார்த்த அவர் , வெண்ணிலாவின் புகைப்படத்தைக்
கண்டதும் , சார் இதான் சார்  அந்தப் பொண்ணோட போட்டோ , அப்புறம் இது அந்தப்
பொண்ணு எழுதின கடிதம் ! என்று எடுத்து நீட்டினார் . வயல் வரப்புகளில்
அமர்ந்து , தண்ணீரைத் தடவிக் கொண்டிருப்பதைப் போன்று வெண்ணிலாவின்
புகைப்படம் எடுக்கப்பட்டிருந்தது . வயது கிட்டத்தட்ட 25 இருக்கும் .
கிராமத்து தேவதை போல் அழகாகக் காட்சியளித்திருந்தாள் . அதைப்
பார்த்துவிட்டு , அடுத்ததாக கடிதத்திற்குள் நுழைந்தார் . வெள்ளைத் தாளில்
சிவப்பு மையால் எழுதப் பட்டிருந்த எழுத்துக்கள் , அவள் வாழ்க்கையின் கடைசி
நிமிடங்களை பிரதிபலித்திருந்தது . 

“ அன்புள்ள அப்பா ! அம்மாவுக்கு ! 

                                இது உங்கள் அன்பு மகளின் கடைசிக் கடிதம் .
சிறு வயதில் இருந்தே , நான் கேட்டதை எல்லாம் , எனக்கு மறுக்காமல் தந்த
உங்களிடம்  ,  நான் என் காதலை மட்டும் , முற்றிலுமாக மறைத்து விட்டேன் .
 நேரம் வரும்போது  , எடுத்து சொல்லலாம் என்று நினைத்திருந்த எனக்கு ,
இந்தக் கடிதம் எழுதும் நேரமே , என் வாழ்க்கையின்  கடைசி  நேரம்  என்பதை ,
என்னால் கணிக்க முடியவில்லை . ஊரார் மெச்சும் பிள்ளையாக , நான் வாழ
வேண்டும் என்று நினைத்த உங்களை , இன்று என் காதலால் , அவர்களே காரி
உமிழும்படி செய்து விட்டேன் .  என்னால் இன்று நீங்கள் தலை குனிந்து
நின்றீர்கள் . இப்படி நிகழும் என்று நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை .
உங்களைப் பார்க்கக் கூடிய அருகதை கூட எனக்கு இல்லை .  என்னை மன்னித்து
விடுங்கள் .    

என் காதலன் கலையரசனுக்கு , 

                                                                ஜாதியும்
, வசதியும் தான் , நம்  காதலைத் தீர்மானிக்கின்றது என்றால் ,  அப்படிப்பட்ட
காதல் நமக்குத் தேவையேயில்லை . நம்முடைய காதலுக்கு எதிராக , ஊரே அணி
திரண்டு நிற்கிறது . நம் காதல் கரை சேரும் என்கின்ற நம்பிக்கை ,  உனக்கே
இல்லாத போது , அது எப்படி சாத்தியமாகும் . உன்னுடைய நினைவுகளை , …
    மறப்பதை விட , இறப்பதே சிறந்தது என்று நான் முடிவெடுத்து விட்டேன் .
   

.......... மீண்டும் சந்திக்க வாய்ப்பிருந்தால் மீண்டு வருவேன் ........ 

                                                   இப்படிக்கு  

                                                 உன் வெண்ணிலா ... 

என்று படித்து முடித்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . அடுத்த நிமிடம் இருவரும்
போலீஸ் ஜீப்பில் ஏறியிருந்தார்கள் .  

ஏட்டு கந்தசாமி :  சார் ! இப்ப நாம எங்க போகப் போறோம் சார் ????... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி :  மாத்தூர் கிராமத்தலைவர் தவபுண்ணியம்  வீட்டுக்கு ... 

போலீஸ் ஜீப் ..... வேகம் எடுத்திருந்தது . சாலையோரத்தில் இருந்த
மரங்களெல்லாம் , இவர்களுக்கு பின்னே வேகமாக சென்று    கொண்டிருந்தன
................ 2௦ நிமிடப் பயணம் . காலை 7.3௦ மணி .  மாத்தூர்
கிராமத்தின் எல்லையை அடைந்திருந்தார்கள் . அறிவியல் தொழில்நுட்பங்களை ,
அதிக அளவில் கண்டிராத ஒரு கிராமம் .  எங்கு பார்த்தாலும் பச்சை பசேலென
வயல்வெளிகள் ...............   எந்த விதக் கவலையும் இல்லாமல் , ஒலி
எழுப்பிக்கொண்டு ,  சுதந்திரமாகப் பறந்து சென்றுகொண்டிருக்கின்ற பறவைகள்
கூட்டம் ......  ஏசுநாதரைப் போன்று , இடுப்பில் வெறும் வேட்டியுடன் ,
தோளில் கலப்பைகளை சுமந்தபடி , உழவர்கள் ஒரு பக்கம் வயலில்
இறங்கியிருந்தார்கள் .              கிராமத்துப் பாட்டின் ஒரு வரியை ஒருவர்
பாட , அதே வரியைப் ,  பின்னணியில் இருப்பவர்கள் ஒரு சேரப் பாடிக்கொண்டே ,
ஒருபுறம் நாற்று நடவும் பணி தொடர்ந்திருந்தது .  

“ என்ன வளம் இல்லை இந்தத் திருநாட்டில் , ஏன் கையை ஏந்த வேண்டும்
வெளிநாட்டில் , ஒழுங்காய் பாடுபடு வயற்காட்டில் .. உயரும் உன்மதிப்பு
அயல்நாட்டில் “ என்ற அந்தக் காலத்துப் பாடல் வரிகளுக்கு , இந்த மாத்தூர்
கிராமமே சாட்சியளித்திருந்தது .  

சற்று நேரத்தில் , ஊர்த்தலைவர் தவபுண்ணியத்தின் தென்னந்தோப்பை நோக்கி
போலீஸ் ஜீப் சென்று கொண்டிருந்தது .  

ஏட்டு கந்தசாமி : என்ன சார் ! ஒரே மௌனமா இருக்கீங்க .... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : உங்க ஊரோட அழகு என்ன மெய்சிலிர்க்க வைக்கின்றது . உழவன்
சேற்றில் கால் வைத்தால் தான் , உன்னால் சோற்றில் கை வைக்க முடியும்ன்னு
சும்மாவா சொன்னாங்க !  உங்க கிராமம் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சுருக்குய்யா ....
என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே தவபுண்ணியத்தின் வீடு வந்திருந்தது .
தென்னந்தோப்பை ஒட்டி , ஒரு பெரிய மாடி வீடு தெரிந்தது . போலீஸ் ஜீப் சத்தம்
கேட்டதும் , உள்ளே இருந்து , தவபுண்ணியத்தின் மகன் ,  கலையரசன் , இருண்ட
முகத்தோடு எதிர்பட்டான் . அவனுடைய காதலின் வலியை , அவன் முகத்தில் நன்றாக
உணர முடிந்திருந்தது .   

ஏட்டு கந்தசாமி : தம்பி ! ஐயா வீட்ல இருக்காருங்களா என்றார் பவ்யமாக.  

கலையரசன் : அப்பா ! வாக்கிங் போயிருக்காரு .. உள்ள வாங்க என்று அவர்களை
வீட்டுக்குள்  அழைத்து சென்று ,  உட்கார வைத்து விட்டு , அவனுடைய அறைக்குச்
சென்று விட்டான் .  

தவபுண்ணியத்தின் மனைவி மரகதம் , இவர்களைப் பார்த்தவுடன் ,      வாங்க
!........... என்றார் முகமலர்ச்சியுடன் . அவரு இப்பதான் வாக்கிங்
போயிருக்காரு . இப்ப வந்துருவார் . என்ன சாப்ட்றீங்க ? காபியா ? டீயா ?  

அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாங்கம்மா !  என்று இன்ஸ்பெக்டர் ரவி சொல்ல
ஆரம்பிப்பதற்குள் , காபியே குடுத்துருங்கம்மா !  என்றார் ஏட்டு கந்தசாமி.
சற்று நேரத்தில் , காபி டம்ளர்களில் இருந்து ஆவி பறந்திருந்தது . 

ஏட்டு கந்தசாமி : அம்மா !  தம்பி இப்ப எப்படி இருக்கிறாரு .. கொஞ்சம்
பரவாயில்லையா ? 

மரகதம் : எங்கப்பா ! நானும் என்னென்னவோ சொல்லிப் பாத்துட்டேன் . கேக்கவே
மாட்டீங்கறான் . ராத்திரியெல்லாம் தனியா , அவனாவே பேசிட்டு இருக்கிறான் .
கேட்டா வெண்ணிலாகூடதாம்மா பேசிட்டு இருக்கேன்கிறான் . நானும் எத்தனையோ
டாக்டர்ஸ் கிட்ட காட்டிப் பாத்துட்டேன் . இது அந்தப் பொண்ணு இறந்த
அதிர்ச்சிதான் , போற போக்குல சரியாயிருன்னுதான் எல்லாரும் சொல்றாங்க . ஆனா
எனக்கு என்னமோ பயமாயிருக்குது . நீங்களே வந்து பாருங்க என்று கலையரசனின்
அறையைக் காண்பித்தாள் . மெத்தை மீது அமர்ந்துகொண்டு , வெண்ணிலாவின்
புகைப்படத்தையே , பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கலையரசன் . சின்னச்சின்னதாக
சிகரெட் துண்டுகள் ஆங்காங்கே சிதறிக் கிடந்திருந்தன . அறையின் சுவர்
முழுவதும் , வெண்ணிலாவின் பெயரால் நிரம்பியிருந்தது .  ஏட்டு கந்தசாமி ,
மெல்ல கலையரசன் பக்கம் சென்று , அவன் தோள்களைத் தொட்டு ,
                                        “தம்பி !!!! “ என்றார் . 

கலையரசன் : (திடீரென்று திரும்பி ) அவரையே  உற்றுப் பார்த்தான் . 

ஏட்டு கந்தசாமி : வெண்ணிலா ............என்று ஆரம்பித்தவுடன் , கலையரசனின்
முகத்தில் மெல்ல மகிழ்ச்சி தெரிந்தது .  

“ சொல்லுங்க சார் !! வெண்ணிலாவுக்கு ... என்னாச்சு என்றான் . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ தம்பி ! வெண்ணிலா ................. இப்ப உயிரோட
இல்லைங்கற விஷயம் உங்களுக்குத் தெரியும்னு நெனைக்கிறேன் . “ என்றார்
தயக்கத்துடன் . 

(அதைக் கேட்டவுடன் உரத்த குரலில் சிரித்தவாறே கலையரசன் ...) 

“ சார் ! யார் சொன்னது வெண்ணிலா செத்துப்போய்ட்டான்னு .. நீங்க
உட்கார்ந்துட்டு இருக்கிற இதே இடத்துல தான் , நேத்து ராத்திரி , அவளும்
உக்காந்து பேசிட்டுப் போனா .. யார ஏமாத்தப் பாக்குறீங்க ..??????
           என் அப்பா அம்மாதான் என்ன ஏமாத்த நெனைக்கிறாங்க ..... இப்ப
புதுசா வந்துருக்கிற நீங்களுமா .............. என்றான் . 

 அதற்கும்மேல் எதுவும் பேச மனதில்லாமல், இருவரும் நடந்து , வெளியே
வராந்தாவில் வந்து உட்கார்ந்திருந்தார்கள் .  

அந்த நேரம் பார்த்து , உடற்பயிற்சிகளை முடித்துவிட்டு , வியர்த்து வழிந்த
முகங்களுடன் , தவபுண்ணியமும் , அவர் சகாக்களான சிவநேசனும் , ராமலிங்கமும்
வந்து கொண்டிருந்தார்கள் . அவர்களை நெருங்கியதும் , 

ஐயா ! வணக்கம் என்றார் ஏட்டு கந்தசாமி . இவர்தான்யா  நம்ம ஊருக்கு புதுசா
வந்துருக்கிற இன்ஸ்பெக்டர் ! என்றார் பௌவ்யமாக .     இன்ஸ்பெக்டர் ரவி ,
தவபுண்ணியத்திடம் , கை குலுக்கி விட்டு ,               சார் !  நான் ரவி
 என்றார் .  

தவபுண்ணியம் : ஹ்ம்ம் .. வணக்கம் .... உங்களப்பத்தி நெறையா கேள்வி
பட்ருக்கேன் ...... அப்புறம் எங்க ஊர் எல்லாம் எப்படி இருக்குது .... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : உங்க ஊர் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு . இங்க
வந்ததுக்கப்புறம் , இயற்கையோடவே வாழ்ற மாதிரி ஒரு FEELING இருக்குது சார் .
ஆனா ............ என்று இழுத்தார் .  

சிவநேசன் : அப்புறம் என்ன சார் ! அந்த ஆனா .............???? 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : ....................  அது ஒன்னும் இல்ல . இந்த ஊர்ல
சொல்றமாதிரி  இந்த ஆவி , பேய்ங்கற கட்டுக் கதைகளைத்தான் என்னால நம்ப முடியல
. 

சிவநேசன் : ( ..... சிரித்துக்கொண்டே .....)  சார் ! நீங்க என்ன நாத்திகரா
????.... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : நான் நாத்திகன்ல்லாம் கெடையாது சார் .......  நிருபீக்க
முடியாத எதையுமே நான் நம்பறதேயில்ல . அவ்ளோதான் .....        வேளாண்
ஆசிரியர் குமாரசாமியின் மரணம் , ஒரு திட்டமிட்ட கொலைன்னு தான் நான்
நெனைக்கிறேன் ..................... என்னால முடிஞ்சவரைக்கும் அதை நிருபீக்க
முயற்சி பண்ணுவேன் . இதுல எப்படிப்பட்ட பிரச்சனை வந்தாலும் நான் சந்திக்கத்
தயாரா இருக்கேன் சார் . 

( ..... தவபுண்ணியம் முகத்தில் பிரளயம் தெரிந்திருந்தது ....) 

சற்று சுதாரித்துக் கொண்ட ராமலிங்கம் பேசத் தொடங்கினார் .  

ராமலிங்கம் : இன்ஸ்பெக்டர் சார் !  நான் உங்க மன தைரியத்தப் பாராட்றேன் ...
 போலீஸ்காரன்னா ! இப்படித்தான் இருக்கணும் . ஆனா அதுக்காக எல்லா
விசயத்துலயும் , இந்த மாதிரி குருட்டு நம்பிகையை வைக்கக் கூடாது . மொதல்ல
நாங்களும் இந்த விசயத்தை நம்பல . நேர்ல பாத்ததுக்கப்புறம் தான் ,
எங்களுக்கே  நம்பிக்கை வந்துச்சு .   

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : அப்படி என்ன பாத்தீங்க .. எங்கிட்ட சொல்லுங்க . இந்த
கேஸ்ல எனக்கு உபயோகமாயிருந்தாலும் இருக்கலாம் . 

இதுவரை பேசாமல் இருந்த தவபுண்ணியம் பேச ஆரம்பித்தார் .  

தவபுண்ணியம் : தம்பி !  நீங்க இப்பதான இங்க வந்துருக்கீங்க . போகப் போகப்
பாருங்க . உங்களுக்கே தெரியும் . பழைய இன்ஸ்பெக்டர் சுந்தரம் இதே மாதிரி
தான் பேசிட்டுத் திரிஞ்சார் .. இப்பப் பாருங்க ட்ரான்ஸ்பர் வாங்கிட்டு
போய்ட்டாரு ...  ஏன் போனார்ங்கிற காரணம் யாருக்குமே தெரியல . எதுக்கும்
நீங்களும் கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இருங்க என்றார்..  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : (சற்று புன்னகைத்தவாறே) .......... நான் பாத்துக்கறேன்
.. கூடிய சீக்கிரம் , இந்த புதிருக்கான விடையை நான் கண்டுபுடிச்சுக்
காட்றேன் சார் ! என்றார் பெருமிதத்தோடு .   

தவபுண்ணியம் :  ஹ்ம்ம் ....   வாழ்த்துக்கள் என்றார்
வெற்றுப்புன்முறுவலுடன் ... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் போலீஸ் ஜீப்பில் ஏறிப்
புறப்பட்டிருந்தார்கள் . அவர்கள் கிளம்பியவுடன் , 

ராமலிங்கம் : தலைவரே ! இவன இப்படியே விட்ரக்கூடாது . இன்னிக்கு ராத்திரி ,
நாம பண்ற வேலையில , அவன்  நாளைக்கு காலைலயே , தானா ஊர விட்டே ஓடிருவான் .  

தவபுண்ணியம் : இவன் சாதாரணமான ஆள் மாதிரி தெரியல . இவன்கிட்ட கொஞ்சம்
ஜாக்கிரதையா இருக்கங்க . எதா இருந்தாலும் , யோசிச்சுப் பண்ணுங்க . அப்புறம்
, இன்னும் ரெண்டு நாள்ல , அந்த உரம் தயாரிக்கிற கம்பெனிக்காரங்க ..
(NEXTGEN FERTILIZERS LTD) கூட ஒரு மீட்டிங்  இருக்குது . மறந்திராதீங்க .
  

5

நேரம் காலை 11 மணி . வேதாந்த சுவாமிகளின் அன்பாலயத்துக்குள் , போலீஸ் ஜீப்
நுழைந்திருந்தது . நாலாப்புறமும் மரங்களடர்ந்து , பறவைகள் சூழ , ஒரு
எழில்மிகு பூங்காவாகக் காட்சியளித்தது அன்பாலயம் . அன்பாலய பாதுகாவலர்கள் ,
போலீஸ் வாகனத்தைக் கண்டதும் , வணக்கத்துடன் , வலது புறமாக கையசைத்து ,
போர்டிகோவுக்கு வழி காட்டினர் . போர்டிகோவில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு ,
இருவரும் வெளியே நடந்தார்கள் .  

ஆங்காங்கே கண்காணிப்பு கேமராக்கள் பொருத்தப்பட்டு , அன்பாலயத்தின்
நடவடிக்கைகள் கண்காணிக்கப் பட்டிருந்தது . ஓய்வறைகளில் பக்தர்களின் கூட்டம்
அதிகமிருந்தது .  நன்றாக வழித்து எடுக்கப்பட்ட தலையுடன் கூடிய அன்பாலய
நிர்வாகிகள் , அங்கு வரும் பக்தர்களுக்கு வழிகாட்டிக்கொண்டிருந்தனர் .
 இன்ஸ்பெக்டர் ரவி அன்பாலாயத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையும் , கண்காணித்துக்
கொண்டே வந்தார் .  அன்பாலய நிர்வாகி ஒருவர் , இவர்கள் இருவரையும் பார்த்து
,  சார் ! நீங்க யாரப் பார்க்கணும் என்றார் .. 

ஏட்டு கந்தசாமி : நாங்க வேதாந்த சுவாமிகளப் பாக்கணும்  ...     

அன்பாலய நிர்வாகி : அதோ அந்த கலையரங்கத்தில் தான் , சுவாமிகள்
பிரசங்கத்தில் இருக்கிறார் .. இன்னும் 1௦ நிமிஷத்துல பிரசங்கத்த
முடிச்சுடுவார் . நீங்க உள்ள போய் உட்காருங்க .. நான் சுவாமிகள் கிட்ட
விசயத்த சொல்றேன் .. என்றார் 

இருவரும் நடந்து உள்ளே சென்றார்கள் .  துளசிதாசர் கலையரங்கம் என்று
பெயரிடப்பட்டிருந்த , அந்த மண்டபத்துக்குள் நுழைந்திருந்தார்கள் . 

மனித வாழ்க்கையின் , உன்னதமான கருத்துக்கள் , அந்த மண்டபத்தின் சுவர்களில்
பொறிக்கப்பட்டிருந்தன . அதன் உட்பக்க சுவரில் எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு வாசகம்
, அவர்களைப் பெரிதும் கவர்ந்திருந்தது . 

“ அழகாய் இருக்கிற பொருளை நீங்கள் விரும்புவதில்லை . நீங்கள் விரும்புகின்ற
பொருள் உங்களுக்கு , அழகாய் இருக்கிறது ... “ .   

அதைப் படித்துப் பார்த்துவிட்டு , இருவரும் நடந்தார்கள் . 

 கொஞ்ச தூரம் உள்ளே நடந்ததும் , ஆழ்ந்த நிசப்தத்துக்கு நடுவே , வேதாந்த
சுவாமிகள் உரை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தார் . நம்பிக்கை தரக்கூடிய ஒரு
குரலால் , அந்த கலையரங்கத்தில் இருந்தவர்களைத் தன் வசப்படுத்தியிருந்தார்
சுவாமிகள் . 

மிகுந்த உற்சாகத்துடன் , பேசிக் கொண்டிருந்த அவர் , 

“ ஜனனம் , மரணம் இந்த இரண்டுமே மனித வாழ்க்கையில் , மறுக்க முடியாத இரு
தருணங்களாகும் . இந்த பூமியில் பிறப்பெடுத்த ஒவ்வொருவருக்கும் , மரணம் ஒரு
நாள் சம்பவிக்கத்தான் போகின்றது . அந்த மரணத்திற்கான யாத்திரைதான் ,
மனிதனின் இறுதியாத்திரை .     மரணத்தினால் , சில பாவங்கள் தீரும் .
மரணத்தினால் , சில சாபங்கள் தீரும் . ஒரு உயிர் , இந்த பூமியில் ஜெனித்த
உடனேயே , அதனுடைய இறுதியாத்திரைக்காண கடிகார முள் ஓட ஆரம்பித்துவிடுகின்றது
. எந்த நேரத்திலும் , அந்த கடிகார முள்ளின் ஓட்டம் நின்று விடலாம் . எனவே
நாம் , நம்முடைய இறுதியாத்திரைக்காகத் எப்பொழுதும் தயாராயிருக்க வேண்டும் .
“  எதற்கும் தயாராயிருங்கள் . உங்களிடம் மலை போன்ற உறுதியிருந்தால் ,
பாம்பின் விஷம் கூட , உங்கள் முன் சக்தியற்றுப் போய்விடும் . இந்த அளவிலே ,
இன்றைய பிரசங்கத்தை முடிக்கிறேன் நன்றி வணக்கம் “. என்று பேசி
முடித்திருந்தார் . பிரசங்கத்தைக் கேட்ட பக்தர்கள் , புத்துணர்ச்சி
பெற்றவர்களாய் , கலைந்து சென்று கொண்டிருந்தனர் . இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் ,
ஏட்டு கந்தசாமியும் , வேதாந்த சுவாமிகளின் பக்கம் சென்று , வணக்கம்
வைத்தனர் . புன்னகையான முகத்துடன் அவர்களை வரவேற்ற சுவாமிகள் , அவர்கள்
இருவருக்கும் , எதிரே இருந்த நாற்காலியை , அடையாளம் காட்டினார் . இருவரும்
அமர்ந்தவுடன் , ஏட்டு கந்தசாமி பேச ஆரம்பித்தார் . 

ஏட்டு கந்தசாமி : சுவாமிஜி ! இவர்தான் நம்ம ஊருக்குப் புதுசா வந்துருக்கிற
இன்ஸ்பெக்டர் . அவர் கேஸ் விசயமா , சில சந்தேகங்கள உங்ககிட்ட கேக்கணும்னு
நெனைக்கிறார் .   

புன்முறுவலுடன் , இன்ஸ்பெக்டர் ரவியைப் பார்த்த , வேதாந்த சுவாமிகள் “
தயக்கமில்லாம , உங்க கேள்விகளக் கேளுங்க ...” என்றார் .  

உடனே இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , ஏட்டு கந்தசாமியை திரும்பி  ஒரு பார்வை பார்த்தார்
. உடனே கந்தசாமி ,  முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு , அந்த மண்டபத்தின்
கதவுகளுக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்று கொண்டார் . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : மாத்தூரில் நடக்கின்ற சில விசயங்கள் ரொம்ப விசித்திரமா
இருக்கு . ஏதோ அமானுஷ்ய நடமாட்டம் இருக்குன்னு , நீங்களே கூட
சொல்லிருக்கீங்க .  

“ ஆமாம் ! நான் தான் சொன்னேன் ........” 

 இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : அப்படி அந்த ஊர்ல , என்னதான் நடக்குது ?  

சுவாமிகள் : “ ஹ்ம்ம் !!! ............... அந்த ஊர்ல , நிச்சயமா , ஏதோ ஒரு
அமானுஷ்யம் இருக்கு . போன மாசம் .....   அந்த ஊருக்கு பிரசங்கத்துக்கு போன
அன்னிக்கே , என்னால அத உணர முடிஞ்சது .   நானும் , எனக்குத் தெரிந்த
பரிகாரங்கள பண்ணிப் பாத்துட்டேன் . இதுவரைக்கும் எந்த பலனும் இல்ல .
கடைசியா நம்ம முன்னோர்கள் , எழுதி வச்சிருந்த , சில புத்தகங்கள புரட்டிப்
பார்த்தபோது தான் , எனக்கு ஒரு தீர்வு கெடச்சுச்சு ..... அதான் வர்ற
பௌர்ணமியன்று , ஒரு அர்த்த சாம யாகம் பண்ணலாம்னு இருக்கிறேன் . அதற்கான
முயற்சிகளத்தான் இப்ப பண்ணிட்டு இருக்கிறேன் . அதப் பண்ணிட்டன்னா ! என்னால
அந்த அமானுஷ்யத்தக் கட்டுப்படுத்த முடியும் .  பௌர்ணமி வர்றதுக்கு இன்னும்
3 நாட்கள்தான் இருக்கு . அதுவரைக்கும் எல்லாரையும் ,  கொஞ்ச நாளைக்கு ,
எச்சரிகையா இருக்க சொல்லிருக்கிறேன் “ . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : அது அப்படி ! உங்களுக்கு மட்டும் அந்த அமானுஷ்யம்
தெரியுது ? ....  

வேதாந்த சுவாமிகள் :  (.........கொஞ்சம் நேரம் யோசித்துவிட்டு...........)
            அது ஒரு உள்ளுணர்வுதான் ......  எங்கள மாதிரி ஆளுங்களுக்கு
ஏற்படுகின்ற ஒரு , சாதாரண உணர்வு தான் அது . 

(..........மெல்ல சிரித்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி..........)  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ அப்ப குமார சாமியக் கொன்னது அந்த அமானுஷ்ய ஆவி தான்னு
சொல்றீங்க . ” 

வேதாந்த சுவாமிகள் : இருக்கலாம் ........ இல்லாமலும் இருக்கலாம் . இதுபோன்ற
சம்பவங்கள் மீண்டும் நடக்கலாம் ..... இன்னும் என்னோட வார்த்தைகள்ல ,
உங்களுக்கு  நம்பிக்கை வரலைன்னு நெனைக்கிறேன் .  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி :  இல்ல சுவாமிஜி ! எனக்கு சுத்தமா நம்பிக்கை இல்ல ...   
இந்த உலகத்துல இருக்கிற எல்லாவற்றுக்கும் , ஒரு அறிவியல் பூர்வமான சிந்தனை
இருக்கும்னு நெனைக்கிறவன் நான் .  கடவுள் இல்லைன்னு சொன்ன ,
 ஈ.வெ.ரா.பெரியார நாம நாத்திகன்னு சொன்னோம் .                      ஆனா
.......... இந்த உலகத்துல , கடவுளே இல்லைன்னு  ஒரு அறிவியல் விஞ்ஞானி
  ஆதாரத்தோடு   சொல்லிருக்காரு   .................   அவர் பேரு , ஸ்டீபன்
வில்லியம் ஹாக்கிங் !!! . அது மட்டுமில்லாம , நம்முடைய மரணத்துக்கப்பால் ,
எதுவுமே இல்லை .... சொர்க்கம் , நரகம்ன்னு சொல்றதெல்லாம் சும்மா ஒரு
கட்டுக்கதைன்னு , அவருடைய ஆய்வுல சொல்றாரு ................  கடவுள் இந்த
உலகத்த படைக்கல . BIG BANG THEORY ((பெரு வெடிப்புக் கொள்கை)) மூலமாத் தான்
, இந்த உலகம் உருவானதுன்னு இப்ப , அறிவியல் கண்டுபிடிச்சிருக்கு .
இதயெல்லாம் பாக்கும்போது , எனக்கு மாத்தூர்ல நடக்கின்ற சம்பவங்கள் வெறும்
வேடிக்கையாய்த்தான் தெரியுது ..    இப்படி உலகம் எங்கயோ
போய்க்கொண்டிருக்கிறது . ஆனா இன்னும் நாம , ஆவி , அமானுஷ்யம்ன்னு
சொல்லிட்டு இருக்கோம் .  

(....சிறிது நேர மௌனத்திற்கு பிறகு பேச ஆரம்பித்தார் வேதாந்த
சுவாமிகள்....)  

வேதாந்த சுவாமிகள் : நீங்க சொன்னதெல்லாம் சரி தாங்க சார் ..... இன்றைக்கு
அறிவியல் கண்டுபிடிக்கின்ற , ஒவ்வொன்றுமே நமக்கு ஆச்சரியமாத்தான் தெரியும்
.....  BIG BANG THEORYப் படி தான் இந்த உலகம் உருவானதுங்கற கூற்று ,
பரவலாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஒன்று .... அதை நான் மறுக்கவில்லை . ஆனா , நம்ம
பண்டைய கால , வேதங்களில் , இந்த உலகம் எப்படி உருவானதுங்கறதப் பத்தின
குறிப்புகள் இருக்கின்றது  .           BIG BANG THEORYயின் பல கோட்பாடுகள்
,   வேதங்கள்ல சொல்லப்பட்டிருக்கிற கருத்துக்களோடு  ஒத்துப் போகின்றது .
 நீங்க சொல்றது வெறும் , ஒரு உலகத்தைப் பற்றி தான் , ஆனா வேதங்கள்ல , இதே
போல பல பிரபஞ்சங்கள் இருந்திருக்கின்னு சொல்லப்பட்டிருகின்றது .....  

  இவை எல்லாவற்றையும் விட , இன்று , அதி நவீன கருவிகளுடன் , விண்வெளிக்குச்
சென்று , அங்கு இருக்கின்ற கிரகங்களைப் பற்றி , அறிவியலாளர்கள் ஆராயச்சி
செய்து கொண்டிருக்கின்றார்கள் ....... ஆனால் அன்று ,,,,,,,,,,, எந்த வகையான
அறிவியல் சாதனங்களுமே இல்லாத  அந்தக் காலத்திலயே , கோள்களைப் பற்றித்
துல்லியமாகக் கணித்த , ஆர்யப்பட்டாவின் வானவியல் சாஸ்திரம் ஒரு மிகப்பெரும்
ஆச்சர்யம் . இதுமாதிரி இன்னும் எத்தனையோ இருக்கின்றது . என்றைக்குமே
ஆன்மீகமும் , அமானுஷ்யமும் அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்டதுங்கறத விசயத்த மொதல்ல
நீங்க புரிஞ்சுக்கணும் .  

பதில் பேச மனமில்லாமல் நின்ற இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , 

சுவாமிஜி ! உங்ககிட்ட பேசினதுல ரொம்ப மகிழ்ச்சி . நான் கெளம்புறேன் . வேறு
ஏதாவதுன்னா நான் உங்கள CONTACT பண்றேன் . THANK YOU சுவாமிஜி . 

மெல்ல சிரித்த சுவாமிகள் , 

“ தம்பி ! எதுக்கும் நீங்களும் கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இருங்க !
         ஏன்னா ! இது வெறும் சாதாரண விஷயமல்ல “ .  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : அது என்னவோ சுவாமிஜி !  நீங்க சொன்ன இதே பதிலத்தான்
மாத்தூர் கிராமத் தலைவர் தவபுண்ணியமும் சொன்னார் .  ஒரு கிராமத்தலைவரே
இப்படி பயந்திட்டு இருந்தா , அப்புறம் ஊர் மக்கள் எப்படி பயப்படாம
இருப்பாங்க .   

சற்றே முகம் மாறிய வேதாந்த சுவாமிகள் , சற்று இறுக்கமான தொனியுடன் ,  

“ யாரு ! அந்த தவபுண்ணியம்  பயப்பட்றான்னா…….. சொல்றீங்க . கண்டிப்பா
இருக்காது ..... ஏன்னா ! காசு மேல அதிகமா ஆசை வச்சுருக்கிற எவனுக்கும் ,
பயம்ங்கற ஒன்னு அறவே இருக்காது .  

வேதாந்த சுவாமிகளின் முகமாற்றத்தை , அடையாளம் கண்ட இன்ஸ்பெக்டர் ரவி ,
மேற்கொண்டு விசாரிக்கலானார் . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : ஏன் சுவாமிஜி ? அவருக்கும் உங்களுக்கும் ஏதாவது
தனிப்பட்ட பிரச்சனையா ?  

சுவாமிகள் : அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல .....   அன்னதானம் , மருத்துவ
உதவிகள்ன்னு , இன்னும் எத்தனையோ உதவிகள , நம்ம அன்பாலயத்தின் மூலமா , அந்த
மாத்தூர் கிராம  மக்களுக்கு , பண்ணலாம்னு நெனச்சோம் . ஆனா அந்த
தவபுண்ணியம்தான் அதுக்குத் தடையாய் இருக்கிறார் . இன்னும் ரெண்டு மாசத்துல
, உள்ளாட்சித் தேர்தல் வேற வர்றதால , புது ஆளுங்கள யாரையும் , எதையும் பண்ண
விடறதில்லை . பாவம் , ஒரு வேடிக்கையான மனுஷன் !!! . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : சரிங்க !   சுவாமிஜி !   நான் ஏதாவதுன்னா !  உங்கள
தொடர்பு கொள்றேன் . நான் வர்றேன் என்று நடையைக் கட்டியிருந்தார் . 

 போலீஸ் ஜீப் அன்பாலயத்திலிருந்து வெளியே கிளம்பியிருந்தது .  

       

  

6

சாயுங்கால நேரம் 6.3௦ மணி . இருட்டு மெல்ல மெல்ல , பரவ ஆரம்பித்திருந்தது .
காற்றின் வேகம் சற்று அதிகரித்திருந்தது . வயலில் இறங்கியிருந்தவர்கள் ,
அவசர அவசரமாக வீடுகளுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர் . பஞ்சாயத்து அரச
மரத்தின் கீழே , மிகப் பெரிய கூட்டம் நின்றிருந்தது . கிராமத் தலைவர்
தவபுண்ணியம் எதோ ஒரு வழக்கை விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார் . சிவநேசனும் ,
ராமலிங்கமும் உடன் அமர்ந்திருந்தார்கள் . வேலைக்காரன் பொன்னையா வெத்தலைப்
பொட்டியுடன் , ஒரு ஓரமாக நின்றிருந்தான் . முகம் முழுவதும் பயத்தால்
உறைந்திருந்த ஒரு பெண் , பஞ்சாயத்தில் உரக்கப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள் .
அந்த வழியாக வந்துகொண்டிருந்த இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் ,
கூட்டத்தைப் பார்த்ததும் , வண்டியை நிறுத்தி விட்டு , உள்ளே சென்று ,
நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் . இவர்கள் இருவரையும் பார்த்த
தவபுண்ணியம் , கையால் சைகை காட்டினார் .
                                           அந்த பெண் பேச ஆரம்பித்தாள் . 

“ ஐயா !  கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் , என்னோட ரெண்டு மாடுகளையும்
தொழுவத்துல கட்டிட்டு , வெளிய வரும்போது , எனக்கு முன்னாடி , திடீர்ன்னு
எதோ ஒரு உருவம் வந்துட்டு போன மாதிரி இருந்துச்சு .  அது ரொம்ப பயங்கரமா
இருந்துச்சு .  அத நெனச்சா இன்னும் பயமாயிருக்குதுங்கய்யா . ஊருக்கு ஏதாவது
பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளப் பண்ணுங்கய்யா “ என்று பயந்த படியே
சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள் அந்தப்பெண் .  இன்ஸ்பெக்டர் ரவி அந்த பெண்ணையே
சற்று கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தார் . தவபுண்ணியம் பக்கத்தில்
அமர்ந்திருந்த , சிவநேசன் எழுந்து பேச ஆரம்பித்தார் .  

சிவநேசன் : “ அதுக்குத்தாம்மா !  இப்ப நம்ம ஊருக்கு புது போலீஸ் அதிகாரிங்க
வந்துருக்காங்க . அவங்ககிட்ட நம்ம பிரச்சனையை சொல்லுவோம் . அவுங்க
பாத்துக்குவாங்க ! “ என்று இன்ஸ்பெக்டர் ரவியை அடையாளம் காட்டினார்
சிவநேசன் . இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் கூட்டத்தின் நடுவே
வந்து நின்று வணக்கம் வைத்தனர் . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ தூத்தூர் காவல் துறை சார்பில் , உங்கள் எல்லாருக்கும்
வணக்கம் ! .  “ எந்த நேரத்திலும் , உங்கள் கிராமத்துக்கு முழு பாதுகாப்பு
கொடுக்க நாங்க தயாரா இருக்கிறோம் . எங்கள் இரவு நேர பாதுகாப்புப் படை
வீரர்கள் , எப்போதும் ரோந்து பணியில் இருப்பார்கள் . எதுவாக இருந்தாலும்
எங்களுக்கு INFORM பண்ணுங்க .  அவசர உதவிக்கு உடனே தொடர்புகொள்ள , காவல்
துறை உதவி எண்  04329 - 2669082 . நம்பிக்கையோட இருங்க . நாங்க இருக்கோம் 
“ என்றார் . 

கூட்டம் மெல்ல மெல்ல கலைய ஆரம்பித்திருந்தது . இன்ஸ்பெக்டர் ரவியின் பக்கம்
வந்த தவபுண்ணியம் , 

“ தம்பி ! இது தான் இங்க நடக்கிற பிரச்சனை . நாங்க உங்கள முழுமையா
நம்புறோம் . நீங்க தான் ஏதாவது பண்ணனும் .” என்றார் . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : சார் ! இன்னும் எனக்கு இதுல நம்பிக்கை வர்ல .
இருந்தாலும் , இனிமேல் இது போன்ற சம்பவங்கள் நடக்காது . இது சம்பந்தமா எங்க
மேலதிகாரிகிட்ட பேசிட்டோம் .  எங்களோட நடவடிக்கைகள மேலும் துரிதப்படுத்தப்
போறோம் . ஊர் முழுவதையும் எங்க கட்டுப்பாட்டுக்குள்ள கொண்டு வரப்போறோம் .
இரவு முழுவதும் எங்க படை வீரர்கள் ரோந்து பணியில் சுத்திட்டு இருப்பாங்க .
என்ன அசம்பாவிதம் நடந்தாலும் , உடனே  கட்டுப்பாட்டு அறைக்கு தகவல் போயிரும்
.  நான் இந்த ஊருக்கு வந்த மொதல் நாளே , வேளாண் ஆசிரியர் குமாரசாமி பத்தின
சில தகவல்கள சேகரிச்சுட்டேன் . அவரோட பிரேத பரிசோதனை ரிப்போர்ல எனக்கு சில
சந்தேகங்கள் இருக்கு சார் ...... ஏன்னா ! குமாரசாமி பேயடிச்சு செத்துப்
போயிட்டதா நாம நெனச்சுகிட்டு இருக்கோம் . ஆனா ! அவரோட பிரேத பரிசோதனை
ரிப்போர்ட்ல , அவரோட இதயத்துல ஏற்பட்ட ஏதோ ஒரு அழுத்தத்தினால , இதய
வால்வுகள் சிதைந்துபோயிருக்குன்னு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது . எனக்கு சந்தேகமே
அதுல தான் . 

திடுக்கிட்டுப் போயிருந்தனர் தவபுண்ணியமும் , அவரோட சகாக்களும் . 

ராமலிங்கம் : அதுல என்ன சந்தேகம் ? . குமாரசாமி வயசான ஆள் . அவருக்கு வயசு
65 இருக்கும் . வயசானாவே !  நம்ம உடம்புல ஏகப்பட்ட மாற்றங்கள் ஏற்படும் .
 சாதாரண விஷயம் தானே இது .    

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : சார் ! நானும் அப்படிதான் நெனச்சேன் . ஆனா கொஞ்ச
நாளைக்கு முன்னாடி , மத்திய அரசாங்கம் ஒரு கணக்கெடுப்பு எடுத்திருக்கிறாங்க
. அதாவது கிராமத்துல வாழ்றவங்களோட உடல் நிலையையும் , நகரத்துல வாழ்றவங்களோட
உடல் நிலை பற்றியும் ஒரு சர்வே எடுத்திருக்கிறாங்க . அதுல நம்ம
குமாரசாமியும் ஒருத்தர் . நம்ம குமாரசாமியோட உடல் நிலைய சோதிச்சு பார்த்த ,
அவங்களுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய ஆச்சர்யம் . காரணம் அந்த 6௦ வயசிலும் ,
அவருக்கு ரத்த ஓட்டம் சீராக இருந்திருந்தது . கிட்டத்தட்ட ஒரு 25 வயது
இளைஞனின் ரத்த ஓட்டம் அவருக்கு இருந்திருக்கிறது . இதயம் சீராக
இயங்கியிருந்தது .  இதய வால்வுகள் சீராக இருந்திருக்கின்றது . இதுக்கான
ரிப்போர்ட் என்கிட்ட இருக்கு . குமாரசாமியிடம் அவர்கள் இது பற்றி கேட்ட
பொழுது , அவர் சொல்லியிருக்கிறார் . 

“ நான் வெறும் விவசாயப் பொருட்களையே உணவாக உட்கொள்கிறேன் . தினமும் வயல்
வேளைகளில் ஈடுபடுகிறேன் . ஓய்வு என்பது எனக்கு அறவேயில்லைன்னு அவர்
சொல்லிருக்கிறார் . “ SO , கண்டிப்பா , இவ்வளவு சீக்கிரம் , அவருடைய இதய
வால்வுகள் பழுதடைய வாய்ப்பே இல்ல . இது தான் என்னை இந்த கேஸ்ல மேலும் ,
மேலும் , விசாரணை பண்ண , எனக்கு உத்வேகம் கொடுக்கிறது “ என்று முடித்தார்
. 

தவபுண்ணியத்தின் முகத்தில் , அதிர்ச்சி தாண்டவமாடியிருந்தது . தூக்கி
வாரிப் போட்டிருந்தது சிவனேசனுக்கும் , ராமலிங்கத்துக்கும் . 

சிவநேசன் : ஓகே ! ரவி உங்க இன்வெஸ்டிகேஷன ஆரம்பீங்க . எப்படியோ இந்த
பிரச்சனை தீர்ந்தா போதும் என்று மழுப்பினார் . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் அவர்களிடமிருந்து விடைபெற்று
போலீஸ் ஜீப்பில் ஏறிப் புறப்பட்டிருந்தனர் .  

தவபுண்ணியத்தின் முகம் இருண்டிருந்தது . அவரது முகத்தைப் பார்த்த சிவநேசன்
சற்று ஆறுதலான வார்த்தைகளை பேசினார் . 

சிவநேசன் : நீங்க கவலைப் படாதீங்க தலைவரே !  இன்னிக்கு ராத்திரி அவன எப்படி
அலற விடப்போறோம்னு பாருங்க தலைவரே !.  

தவபுண்ணியம் : அவன் கண்டிப்பா பயபட்ற ஆளே இல்ல . எனக்கு என்னவோ
பயமாயிருக்குது . நம்ம மேல அவனுக்கு ஒரு துளி கூட சந்தேகம் வரக்கூடாது .
ஆனா அவன ஏதாவது பண்ணியாகனும் . கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்க . நாளைக்கு, அந்த
உரம் தயாரிக்கிற கம்பெனிக்காரங்க கூட ( NEXTGEN FRETILIZERS LTD  (உரம்
தயாரிப்பு நிறுவனம்) ) மீட்டிங்க முடிச்சிட்டு காச வாங்குறவரைக்கும்
கொஞ்சம் அவசரப் படாதீங்க . 

ராமலிங்கம் : தலைவரே ! நீங்க தைரியமா போங்க . நாங்க பாத்துக்கறோம் . 

இருண்ட மனதோடு நடையைக் கட்டியிருந்தார் தவபுண்ணியம் .    சிவநேசனும் ,
ராமலிங்கமும் அவரைப் பின் தொடர்ந்திருந்தார்கள் . 

7

நேரம் இரவு 7:3௦ மணி .  போலீஸ் ஜீப் சரியாக  , தூத்தூர் காவல் நிலையத்தை
அடைந்திருந்தது . இருவரும் இறங்கி உள்ளே நடந்திருந்தனர் .  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ கந்தசாமி !  பழைய இன்ஸ்பெக்டர் சுந்தரத்திற்கு CALL
பண்ணுங்க . அவர்கிட்ட இந்த கேஸ் விசயமா சில சந்தேகங்கள கேக்க
வேண்டியிருக்கு “ ... என்றார் . 

எஸ் சார் ! என்றவர் மேசையில் இருந்த தொலைபேசியில் எண்களைத் தட்டினார் . “
இந்த நம்பர் சுவிட்ச் ஆப் செய்யப்பட்டுள்ளது “ என்று  மறுமுனையில் பதிவு
செய்யப் பட்ட பெண்ணின் குரல் பேசியது . 

ஏட்டு கந்தசாமி : சார் ! போன் சுவிட்ச் ஆப் சார் !  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி :  (.....சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு......) ...........
                  ஹ்ம்ம் ! ஓகே ! விடுங்க நாளைக்கு பாத்துக்கலாம் ....
அப்புறம் நம்ம குமாரசாமியோட போன் நம்பர் குறித்த தகவல்கள் கேட்ருந்தேனே ?
என்னாச்சு ??? 

ஏட்டு கந்தசாமி : சார் !  அவர் இதுவரைக்கும் பேசின , எல்லா நம்பர்சையும்
TRACE பண்ணியாச்சு . இந்தாங்க சார் அதோட DETAILS . 

அதைப் புரட்டிப் பார்த்த இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , சில நம்பர்களை மட்டும்
வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தார் . 

சரியாக எட்டு மணியளவில் , இரவு நேர சிறப்பு ரோந்து படையினர் 5௦ பேர் ,
தூத்தூர் காவல் நிலையத்துக்கு வெளியே சல்யூட்டுடன் நின்றிருந்தனர் .
அவர்களின் வணக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்ட இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , அவர்கள் முன்னிலையில்
சத்தமான தொனியில் பேசலானார் . 

“ HELLO GUYS !  GOOD EVENING  ஒரு கேஸ் விசயமா , மாத்தூர் கிராமத்துக்கு ,
இரவு நேரங்கள்ல நம்முடைய பாதுகாப்பு தேவைப்படுது . அதனாலதான் மேலிடத்துல ,
உத்தரவு வாங்கி , உங்க 5௦ பேர SELECT பண்ணிருக்கேன் . SO , மாத்தூர்ல ,
எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்காம பாத்துக்க வேண்டிய பொறுப்பு நம்மளோடது . அங்க
பேய் நடமாட்டம் இருக்கிறதா எல்லாரும் பயபட்றாங்க. அப்படி எதுவும் அங்க
இல்லன்னு நிரூபிக்கத் தான் நான் உங்கள அங்க அனுப்புறேன் . வரப்போகிற ரெண்டு
வாரம் , நாம அங்க பாதுகாப்பு குடுக்கப் போறோம் . நாம குடுக்கப் போற
பாதுகாப்புல தான் , அவங்களோட பயத்தை போக்க முடியும் .   ஒருவேளை ,
சந்தேகத்திற்கிடமான எதாயவது நீங்க பாத்தீங்கன்னா !  உடனே கன்ட்ரோல்
ரூம்க்கு தகவல் குடுத்துருங்க .          “ YOU CAN CALL ME ANYTIME . I AM
REACHABLE AT ANYTIME . BE ALERT AND GO AHEAD ! “  என்று பேசி
முடித்திருந்தார் .  

 

ரோந்து படையினரின் வாகனம் , மாத்தூர் கிராமத்தை நோக்கி முன்னேறியிருந்தது .
இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும்  , கந்தசாமியும்  இரு சக்கர வாகனத்தில் , பின்
தொடர்ந்திருந்தனர் .  வழி நெடுகிலும் ஒரே இருட்டு . சாலையோர மின்
கம்பங்களில் வெளிச்சம் , வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது . சற்று
நிதானமாகவே வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார்  ஏட்டு கந்தசாமி . கொஞ்ச
நேரத்தில் , மாத்தூர் கிராமத்தில் , இன்ஸ்பெக்டர் ரவிக்காகப் பார்த்து
வைக்கப்பட்டிருந்த வீடு வந்திருந்தது . இன்ஸ்பெக்டர் ரவியின் கையில் ,
வீட்டின் சாவியைக் கொடுத்து விட்டு , கிளம்ப தயாராயிருந்தார் ஏட்டு
கந்தசாமி . வீடு முழுவதையும் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு , 

வீடு அருமையாக இருக்குதுய்யா ! . “ ஹ்ம்ம் !!!  ஓகே ! கந்தசாமி .... நீங்க
கெளம்பலாம் . BUT நாளைக்கு சீக்கிரம் வந்துருங்க .. நாம இன்வெஸ்டிகேஷனுக்கு
போகனும் . “ .. என்றார் ரவி . மெல்ல தலையை ஆட்டிக்கொண்டே
புறப்பட்டிருந்தார் கந்தசாமி ............ 

ரவி சாப்பிட்டு முடிப்பதற்குள் , கிட்டத்தட்ட மணி இரவு பத்தைக்
கடந்திருந்தது . மெத்தையில் படுத்துக்கொண்டே ,  பிரபல கிரைம் நாவலாசிரியர்
ராஜேஷ்குமாரின்  “ நிதர்சனத்தின் பக்கம் நில் ! ” என்ற நாவலைப்
புரட்டிக்கொண்டிருந்தார் . பாதிப் பக்கங்களைப் படித்திருப்பார் .
 திடீரென்று , அந்த அறையில் இருந்த விளக்கின் வெளிச்சம் , மங்கி மங்கி
எரிந்து கொண்டிருந்தது ...........  அதைப் பார்த்த அவர் , உடனே , தன்
தலைக்குப் பக்கத்தில் வைத்திருந்த , ANDROID மொபைல் போனை எடுத்து அதை ON
செய்ய முற்பட்டார் . அது CHARGE செய்யப்படாமல் , SWITCH - OFF ஆகியிருந்தது
அப்போதுதான் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது .......           ஒரு கட்டத்தில்
விளக்கின் வெளிச்சம் முற்றிலுமாக நின்றிருந்தது ....  ஜன்னல் வழியாக
எட்டிப் பார்த்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . ஊர் முழுவதும் , இருள் சூழ்ந்து ஒரே
மயான அமைதி அங்கு நிலவியிருந்தது  .  எங்கும் ஒரு துளி கூட வெளிச்சம் இல்லை
........  திடீரென்று கதவு தட்டப்படும் சப்தம் கேட்டது .......
திடுக்கிட்டுப் பார்த்த இன்ஸ்பெக்டர் ரவியின் மனதில் லேசான பதற்றம்
தொற்றியிருந்தது ....  மாத்தூர் கிராமவாசிகள் சொன்ன சம்பவங்கள் , அவர்
மனதில் வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருந்தது .  நிலைமையை உணர்ந்த இன்ஸ்பெக்டர்
ரவி , சற்று தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு , தீப்பெட்டியையும் ,
மெழுகுவர்த்தியையும் தேடிக் கொண்டிருந்தார் ....  மீண்டும் மீண்டும் கதவு
தட்டப்படும் சப்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது ....  ஒரு வழியாக
 தீப்பெட்டியையும் , மெழுகுவர்த்தியையும் கண்டுபிடித்த அவர் ,
தீக்குச்சியைப் பற்ற வைக்கும் போது , பதற்றத்தில் மெழுகுவர்த்தியைத் தவற
விட்டார் .....   எரிகின்ற தீக்குச்சியின் வெளிச்சத்தில் ,
மெழுகுவர்த்தியைத் தேடிய அவர் , கட்டிலுக்கு கீழே குனிந்து பார்த்துக்
கொண்டிருந்தார் .....  தூரத்தில் மெழுகுவர்த்தி இருப்பதைப் பார்த்த அவர் ,
அதை எடுக்கும்போது , திடீரென்று தீக்குச்சி அணைந்திருந்தது . மீண்டும்
தீப்பெட்டியை உரசிய அடுத்த வினாடி , தன் பின்னே யாரோ நிற்பதைப் போன்று
உணர்ந்திருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி .....  திரும்பலாமா ?  வேண்டாமா ? என்ற
சிந்தனையில் , மெழுகுவர்த்தியில் , ஒளியை ஏற்றியிருந்த அவர் , சற்றே
தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு ,  பின்னே திரும்பினார் .... அங்கு யாரும்
இல்லை .  கதவு தட்டப்படும் சப்தம் மேலும் நீடித்துக்கொண்டிருந்தது . இந்த
முறை இன்ஸ்பெக்டர் ரவி பதற்றமில்லாமல் , அலமாரியில் இருந்த , போலீஸ்
ரிவால்வரை கையில் எடுத்துக்கொண்டு , மெழுகுவர்த்தியை , அணையாமல்
பிடித்துக்கொண்டே , கதவுப் பக்கத்தில் வந்த அவர் , மெல்ல கதவைத் திறந்து
பார்த்தார் . வெளிச்சம் தெரியும் இடமெங்கும் , வெளியே ஆள் அரவமற்று
வெறிச்சோடி இருந்தது . ஒரே நிசப்தம் . பயத்தில் உறைந்திருந்தார்
இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . ஒரு கையில் மெழுகுவர்த்தியோடும்  , மற்றொரு கையில்
ரிவால்வருடனும் வீட்டைச் சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தார் . இரவு நேரப்
பறவைகளின் சப்தம் , மேலும் பீதியை கிளப்பியிருந்தது . ஒவ்வொரு அடியையும்
நிதானமாக எடுத்து வைத்திருந்தார் . திடீரென்று ஏதோ ஒரு உருவம் ,
தூரத்திலிருந்து நகர்ந்து வருவதைப் போல் இருந்தது .  பயத்தில் நெஞ்சைப்
பிடித்த படியே , அப்படியே  வீட்டுச் சுவற்றில் சாய்ந்தபடி உட்கார்ந்தார் .
மெழுகுவர்த்தி கீழே உருண்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது . இருண்டு போயிருந்தார்
இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . அவரின் இதயத்துடிப்பு பன்மடங்கு அதிகரித்திருப்பதை
அவரால் உணர முடிந்திருந்தது . அந்த நேரத்தில் என்ன செய்வதென்றே அவருக்குப்
புரியவில்லை . அவரின் சிந்தனையில் பல எண்ண ஓட்டங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன .
இதுதான் என் வாழ்வின் கடைசி நாளா ?? என்றெல்லாம் எண்ணத் தோன்றியிருந்தது . 
கடைசியாக அவர் படித்த        ‘ நிதர்சனத்தின் பக்கம் நில் ! ‘ என்ற நாவலில்
இருந்த ஒரு வாசகம் , அப்போது அவருக்கு நியாபகம் வந்தது . 

“ இளமை உன் தோள்களில் இருக்கும்போதே , எது நிஜம் என்பதைத் தொட்டு விடு ! “
என்கின்ற வாசகம் , திடீரென்று  அவருக்கு நியாபகம் வந்தது . அது ஒரு
நேர்மறையான உத்வேகத்தை அவருக்கு அளித்தது . எதுவாக இருந்தாலும் சரி , என்ன
நடந்தாலும் சரி . அது என்ன என்பதை ஒரு கை பார்த்து விடவேண்டும் என்கிற
எண்ணத்தோடு ,  சுவற்றைப் பிடித்துக் கொண்டே , கடினப்பட்டு எழுந்தார் ....
 ரிவால்வரை முன்னே நீட்டிக் கொண்டே அந்த உருவத்தை நோக்கி நடக்க
ஆரம்பித்தார் .  மீண்டும் மீண்டும் அந்த வாசகம் அவர் மனதை அரித்துக்
கொண்டிருந்தது . சற்று நேரத்தில் அந்த உருவம் அவர் கண்ணில் இருந்து
மறைந்திருந்தது . நல்ல நேரமாக மின்சாரம் மீண்டும் வந்து வெளிச்சம்
பரவியிருந்தது . காற்று வேகமாக வீச ஆரம்பித்திருந்தது .... வலதுபுறமாக ஏதோ
சலசலப்பு சப்தம் கேட்டது .... அங்கு விரைந்து சென்ற இன்ஸ்பெக்டர் ரவி ,
அங்கு ஒரு ஒருவம் ஓடிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார் . அதை வேகமாகப் பின்
தொடர்ந்திருந்தார் ரவி . அதிவேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்த அந்த உருவம் ,  கண்
இமைக்கும் நேரத்தில் ,  சோளக்காட்டுக்குள் ஓடி மறைந்திருந்தது . கடைசிவரை
பின்தொடர்ந்திருந்த இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , களைப்பு மிகுதியால் , மூச்சு
வாங்கினார் . சற்று நிதானித்த அவர் , தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு ,
வீட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார் .   

8

அடுத்த நாள் காலை 11 மணி . இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் படு
வேகத்துடன் போலீஸ் ஜீப்பில் ஏறியிருந்தார்கள் . மாத்தூர் பிரதான சாலையை
அடைந்திருந்தார்கள் .   

ஏட்டு கந்தசாமி : ” சார் ! இப்ப நாம எங்க போறோம் சார் “ ??? 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ பெரியார் மணியம்மை பல்கலைக் கழகம் .  அங்க போறதுக்கு
எவ்ளோ நேரம் ஆகும் கந்தசாமி ? “ 

ஏட்டு கந்தசாமி :  “ சார் ! கிட்டத்தட்ட ஒன்றை மணி நேரம் ஆகும் சார் “
என்று வண்டியை வேகமாக செலுத்தியிருந்தார் ............ 

“ ஆனா இப்ப அங்க எதுக்கு சார் நாம போறோம் ? “ 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : வேளாண் ஆசிரியர் குமாரசாமியோட CONTACTSல , யார்
யார்கிட்டல்லாம் , அவர் அதிகமா பேசிருக்கார்ன்னு பாத்ததுல , பெரியார்
மணியம்மை பல்கலைக்கழகத்துல , அவரோடுகூட வேலை பார்த்த , சதாசிவமும் ஒருத்தர்
. குமாரசாமி , கடைசியாப் பேசின  நம்பரும் , சதாசிவத்தோடதுதான் . SO JUST
ஒரு FORMAL ENQUIRY . அவ்ளோதான் . 

ஏட்டு கந்தசாமி : என்ன சார் ! ஏதோ ஒரு மாதிரியா இருக்கீங்க .. நேத்து
இராத்திரி ஏதாவது நடந்துச்சா ?  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : ஆமாய்யா !  ராத்திரி கதவு தட்ற சத்தம் கேட்டுச்சு .
அதுக்கப்புறம் வெளிய போய் பார்த்தேன் ............................. 

ஏட்டு கந்தசாமி : (.....அதிர்ந்தவராய்......) என்ன சார் ? என்ன பாத்தீங்க ?
எதாவது அமானுஷ்யத்தப் பாத்தீங்களா ?  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : (......சிரித்துக்கொண்டே......)  நான் பாத்த உருவம்
 அமானுஷ்யமா ? இல்ல  , அது ஒரு ஆசாமியா ??ன்னு , இன்னும் எனக்குத் தெளிவா
தெரியல . ஆனா அதோட அசைவுகள் ஒவ்வொன்னும்  இன்னும் , என் கண்ணுக்குள்ளேயே
இருக்குது .  

ஏட்டு கந்தசாமி : சார் ..........................????????????????
உங்களுக்கு பயமாவேயில்லையா !!! 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ பயம் இல்லைன்னு யாருய்யா சொன்னா ?? பயமாத்தான்
இருந்துச்சு . போலீஸ் வேலைக்கு வந்ததுக்கப்புறம் , இதயெல்லாம் ஒரு பொருட்டா
எடுத்துக்க கூடாதுன்னு , நெனச்சு , அந்த உருவத்தை பின் தொடர்ந்தேன் . ஆனா
அது கண் இமைக்கிற நேரத்தில் ,  ஓடி மறஞ்சிடுச்சு . ஆனா இன்னொரு தடவ , அது
என் கண்ணுல பட்டுச்சு.....  அவ்ளோதான் “ . 

ஏட்டு கந்தசாமி : “ சார் ! உண்மையாலுமே நீங்க பெரிய ஆள் தான் சார் . நான்
மட்டும் அங்க இருந்திருந்தேனா , பயத்துலயே செத்துருப்பேன் . இந்நேரம் நீங்க
எனக்கு மலர்வளையம் வச்சிருக்க வேண்டியிருக்கும் “ என்றார் சிரித்துக்கொண்டே
.. 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : (.....சிரித்தவாறே......) சரி ! கொஞ்சம் வேகமாப் போங்க
. நமக்கு நேரம் ரொம்ப குறைவா இருக்கு . 

ஒரு மணிநேரம் , இருபது நிமிடத்தில் பெரியார் மணியம்மை பல்கலைக் கழகத்தை
அடைந்திருந்தார்கள் . தஞ்சாவூரில் , வல்லம் ஊராட்சி ஒன்றியத்தின் கீழ்
அமைந்த , பெரியார் நகரில் , கிட்டத்தட்ட 216 ஏக்கர்களில் , பிரம்மாண்டமாக
காட்சியளித்தது அந்த பல்கலைக்கழகம் . எங்கிருந்து பார்த்தாலும் தெரியும்
அளவுக்கு , 

பெரியார் மணியம்மை பல்கலைக்கழகம் . வல்லம் , தஞ்சாவூர் – 613403  என்று
செதுக்கப்பட்ட எழுதுக்கள் , அந்த பிரம்மாண்ட பல்கலைக்கழகத்தின் , தலைப்
பகுதியை அலங்கரித்திருந்தது . சற்று விலாசமாக இருந்த போர்டிகோவில் ,
வண்டியை நிறுத்தி விட்டு , வெளியே நடந்து வந்தார்கள் . உள்ளே , ஒரு
கிலோமீட்டர் தூரம் வரை நடந்தே , வரவேற்பறையை அடைந்திருந்தார்கள் .
DEPARTMENT OF AGRICULTURE என்று வலதுபுறமாக அம்புக்குறிடப்பட்டிருந்த
பதாகையைப் பார்த்தவுடன் , வலதுபுறம் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்கள் .  

“ இந்தியாவின் தேசியத் தொழில் விவசாயம் . உழவனின் வியர்வையில் தான் , இந்த
உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது “ . 

“ இயற்கை உரங்களை நிராகரித்து விடாதீர்கள் “  

 “ மரபணுமாற்றம் செய்யப்பட்ட விதைகளைத் தவிருங்கள் .   ” 

“ விவசாயத்தை அடுத்த தலைமுறைக்கு , எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய பொறுப்பு
நம்முடையது  “   

       என்கின்ற வாசங்ககள் வழியெங்கும் நிரம்பியிருந்தது . ஆங்காங்கே
அரியவகை மரங்கள் , தங்கள் பெயர்களுடன் கூடிய விளக்கத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு
, நின்று கொண்டிருந்தன .  ஒருவழியாக AGRICULTURE DEPARTMENTக்குள்
நுழைந்திருந்தார்கள் . பழங்காலத்தில் இருந்து , இன்று வரை , மனிதன்
பயன்படுத்திய விவசாயக் கருவிகள் அங்கே பார்வைக்காக வைக்கப்பட்டிருந்தது
...........   சதாசிவம் , வேளாண் பேராசிரியர் . என்ற பெயர்பலகை
தொங்கப்பட்டிருந்த அறையில் நுழைந்திருந்தார்கள் .  உள்ளே பழைய
புத்தகங்களைப் புரட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சதாசிவம் ,
காக்கிச்சட்டைகளைப் பார்த்ததும் , எழுந்து நின்று வரவேற்றார் . அவர்
முகத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த மூக்குக் கண்ணாடியும் , நரைமுடிகளால்
மூடப்பட்டிருந்த கபாலமும் , அவரின் 6௦ வயதைத் தெளிவாகக் காட்டியிருந்தது .
 

பேராசிரியர் சதாசிவம் : “ வணக்கம் சார் ! உக்காருங்க .
 சொல்லிருந்தீங்கன்னா !  நானே நேர்ல வந்திருப்பேனே “ என்றார் . 

ஏட்டு கந்தசாமி :  பரவாயில்லைங்க சார் ! . நாங்க குமாரசாமி ஐயாவோட மரணம்
பற்றிய விசாரணைக்காக வந்துருக்கறோம் .  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : அது ஒரு திட்டமிட்ட கொலையாகக்கூட இருக்கலாம்ன்னு நாங்க
சந்தேகப்பட்றோம் ................. குமாரசாமி ஐயா ,,, அடிக்கடி உங்களோட
தான் தொலைபேசியில் பேசியிருக்கிறார் . இறப்பதற்கு முன் , அவர்கூட கடைசியாப்
பேசின ஆளும் நீங்கதான் . SO , நீங்க சொல்லப் போற பதில்களில் இருந்துகூட ,
எங்களுக்கு ஏதாவது துப்பு கெடைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது . அவரபத்தி ,
உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச தகவல்கள , நீங்க  தைரியமா சொல்லுங்க . அது கூட இந்த
கேஸ்ல உபயோகமா இருக்கலாம் . 

பேராசிரியர் சதாசிவம் : இன்ஸ்பெக்டர் சார் ! உங்களோட கேள்விகளக் கேளுங்க .
எனக்குத் தெரிந்த உண்மைகள , மறைக்காமல் சொல்றேன் . 

ஏட்டு கந்தசாமி :  அவர் பேயடிச்சு இறந்திட்டதா எல்லாரும்  சொல்றாங்களே .
அது உண்மையாக இருக்கும்னு நம்புறீங்களா ? 

(.....சற்று நேரம் யோசித்த சதாசிவம் , மெல்ல பேச ஆரம்பித்தார் .....) 

பேராசிரியர் சதாசிவம் : எனக்கும் அந்த மாதிரி விஷயங்களில் , நம்பிக்கை
இல்லை . ஆனா !............ அது , எனக்கே ஆச்சர்யமாத்தான் இருக்கு . அங்கு
பேய் நடமாட்டம் இருப்பதாக , ஊர்மக்களே சொல்லும்போது , அதுக்கு நாம எப்படி
மறுப்பு சொல்ல முடியும் ? .                                     குமாரசாமி
ஐயா ..................................................., விவசாயத்துறைல
எங்களுக்கெல்லாம் ஒரு முன்னோடி .......... இந்த பல்கலைக்கழகத்துல , எனக்கு
முன்னாடி , வேளாண் பேராசிரியரா இருந்தவர் . விவசாயம் குறித்து பல
ஆராய்ச்சிகள் பண்ணியிருக்கிறாரு . பல நூல்கள் எழுதியிருக்கிறார் . கடைசியா
அவர் எழுதின “ நம் பாரத மண்ணின் மகத்துவம் பாரீரோ ! “ என்ற கட்டுரைக்காக ,
மத்திய அரசு விருது வழங்கி சிறப்பித்திருக்கின்றது . அவருடைய இழப்பு என்பது
, விவசாயத்துறைக்கே ஈடுகட்ட முடியாத ஒரு பேரிழப்பு .  

சதாசிவத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையும் , இன்ஸ்பெக்டர் ரவி கூர்ந்து கவனித்தார் .
குமாரசாமி ஐயாவின் பிரிவை அவர் முகத்தில் காண முடிந்தது. 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : குமாரசாமி ஐயாவுக்கு , எதிரிகள் யாராச்சும்
............. 

பேராசிரியர் சதாசிவம் : ஹ்ம்ம் !!! எனக்குத் தெரிந்தவரை அவருக்கு எதிரிகளே
கிடையாது . அவர் எதுக்காகவும் , யார்கிட்டயும் கோபப்பட்டு நான்
பார்த்ததில்ல .......    ஏன்னா ! அவர் அதிகமா பழக்கம் வச்சிக்கிட்டதெல்லாம்
, ஏழைபாழைங்க கூடத்தான் . அந்தக் காலத்து விவசாய உத்திகள , மீண்டும் , இந்த
நவீன காலத்துல பயன்படுத்துவதைத் தான் , அவர் குறிக்கோளாகக் கொண்டிருந்தார்
.  

ஏட்டு கந்தசாமி : சார் !.................... அப்படி என்னதான் நீங்களும் ,
அவரும் போன்ல பேசிக்குவீங்க ????. 

பேராசிரியர் சதாசிவம் : (....சிரித்துக்கொண்டே.....) “ வருங்கால
சந்ததிகளின்  வாழ்க்கையைப் பத்தி ......... வாழப் போறதே , இன்னும் கொஞ்ச
நாள் தானே ! அதுக்குள்ள விவசாயத்தப் பத்தின ஒரு விழிப்புணர்வ , வருங்கால
சந்ததிகளுக்கு எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும் . அதப்பத்தி தான் அவர் சதாகாலமும்
சிந்தித்தார் . குறிப்பா ! எங்க வேளாண் பிரிவு இளைஞர்கள் மத்தியில் ,
 எப்படி அதைக் கொண்டுபோய் சேர்க்கணுங்கரதப் பத்தி தான் என்கிட்ட அவர்
பேசுவார் . இதுவரைக்கும் அவர் சொன்ன கருத்துக்களையெல்லாம் , தொகுத்து , ஒரு
புத்தகமா எழுதியிருந்தேன் . அதை அவர் கையாலயே வெளியிடலாம்ன்னு
நெனச்சிருந்தேன் .  ஆனா அதுக்குத்தான் வாய்ப்பில்லாமல் போச்சு “. என்றார்
வருத்தத்துடன் ....... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : அவர் என்னைக்காவது மன வருத்தப்பட்டு எதாச்சும்
பேசிருக்காரா ???  நல்லா யோசிச்சுப் பாருங்க .. 

பேராசிரியர் சதாசிவம் : (.....நன்றாக யோசித்துவிட்டு.....) என்கிட்ட
இதுவரைக்கும் அப்படி பேசினதில்ல சார் ! 

கொஞ்ச நேர மௌனம் ...........  இன்ஸ்பெக்டர் ரவி ஏமாற்றத்துடன் , ஏட்டு
கந்தசாமியைப் பார்க்க , அவரும் போகலாம் என்பதைப் போல தலையை ஆட்டியிருந்தார்
.  சற்று நேரம் யோசித்துக் கொண்டிருந்த சதாசிவம் , திடீரென்று  அவர்களைப்
பார்த்து ,                                            

“ சார் ஒரு நிமிஷம் . கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி அவர் பேசும்போது , ஒரு
விஷயத்த என்கிட்ட சொன்னார் ... அது எந்த அளவுக்கு உங்களுக்கு ,  உபயோகமா
இருக்கும்ன்னு தெரியல . இருந்தாலும் சொல்றேன் . “ என்றார் . இன்ஸ்பெக்டர்
ரவியும் , கந்தசாமியும் ஆர்வமாய் அவரைப் பார்க்க , சதாசிவம் தொடர்ந்தார் ,
 

“  NEXTGEN FRETILIZERS LTD  என்கிற உரம் தயாரிப்பு நிறுவனம் , கொஞ்ச
நாளைக்கு முன்னாடி , அவங்களோட புதியவகை உரங்கள அறிமுகப்படுத்தியிருந்தாங்க
. அந்த உரங்களத்தான் இந்த முறை , விவசாயத்துக்கு பயன்படுத்தப் போறதா , நம்ம
மாத்தூர் கிராமத்தலைவர்களான தவபுண்ணியம் ஐயாவும் , அவரது சகாக்களும் முடிவு
பண்ணியிருந்தாங்க . அப்ப அந்த உரங்கள சோதனை பண்றதுக்காக , நம்ம குமாரசாமி
ஐயாவும் உடன்  போயிருந்தார் . அதைச் சோதித்துப் பார்த்த குமாரசாமி ஐயா ,
இந்த ரசாயன உரங்கள் விவசாயத்திற்கு ஏற்றதல்ல . இதைப் பயன்படுத்தினால்
நம்முடைய மண் மலடாகிப் போய்விடும் . இந்த செயற்கை உரங்களால் நமக்கு
மிகப்பெரிய அபாயம் இருக்கிறது . இதைத் தவிர்த்து விடுங்கள்ன்னு , நம்ம
மாத்தூர் கிராமத்தலைவர்கள் கிட்ட சொல்லியிருந்தார் . அவங்களும் அதை ஏற்றுக்
கொண்டார்கள்ன்னு அவர் என்கிட்ட சொல்லியிருந்தார் “ என்று முடித்தார்
சதாசிவம் . இதைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்த இன்ஸ்பெக்டர் ரவி ,
சற்றே தெளிவு பிறந்ததை அடுத்து  “ சார் ! நீங்க குடுத்த தகவல்களுக்கு ,
ரொம்ப நன்றி . குமாரசாமி ஐயாவப் பத்தி நாங்க நெறைய தெரிஞ்சுக்கிட்டோம் .
நாங்க வர்றோம் என்று கிளம்பியிருந்தார்கள் . 

                                      9

 “ NEXTGEN FERTILIZERS LTD “  -  உரம் தயாரிப்பு நிறுவனம் , மாத்தூரின்
பிரதான சாலையில் , வடக்கு நோக்கி அமைந்திருந்தது .........  நன்றாக
திணிக்கப்பட்ட உரமூட்டைகள் , அங்கு மலை போல் குவிக்கப்பட்டிருந்தது .
கட்டுக்கோப்பான உடம்புகளுடன் கூடிய வேலையாட்கள் , அந்த மூட்டைகளை , கனரக
வாகனங்களில் ஏற்றிக்கொண்டிருந்தனர் . நன்றாக செதுக்கப்பட்ட உடற்கட்டுகளில்
, அவர்களின் கடின உழைப்பின் பயன் தெரிந்தது .  வரவேற்பறையின் உள்ளே அந்த
நிறுவனத்தின் பங்குதார்களான   பிரனேஷும் , திலீபனும் வெள்ளை நிற ஆடைகளில்
ஜொலித்திருந்தார்கள் .  சற்று நேரத்தில் , மிகுந்த இரைச்சலுடன் வந்த ,
போலீஸ் ஜீப்பில் இருந்து இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் ,
வந்து இறங்கியிருந்தார்கள் . இதை சற்றும் எதிர்பாராத ப்ரனேஷும் , திலீபனும்
 திகைத்து நின்றிருந்தார்கள் . இனம்புரியாத ஒரு பதற்றம் அவர்களைத்
தொற்றியிருந்தது . சற்று நிதானத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு , அவர்களை வரவேற்று
உட்கார வைத்திருந்தார்கள் . 

திலீபன் : “ WELCOME சார் ! I’M திலீபன் .  and HE IS பிரனேஷ்  .“ என்று
இருவரையும் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார்கள் . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ WELL MR. திலீபன் .........  WE ARE FROM தூத்தூர்
போலீஸ் ஸ்டேஷன் . I’M இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . and HE IS கந்தசாமி . ஒரு சின்ன
ENQUIRYக்காக வந்துருக்கோம் “ . 

பிரனேஷ் : “ எஸ் சார் ..............!  நாங்க முழு ஒத்துழைப்பு கொடுக்க
கடமைப் பட்டுருக்கோம் . “ என்றான் புரியாத புதிராக .  

ஏட்டு கந்தசாமி : குமாரசாமி ஐயா , மரணம் தொடர்பான விசாரணை தான் இது .  அவர்
கடைசியா கலந்து கிட்ட ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சிகள் , மற்றும் அவர் போன
இடங்களிலெல்லாம் விசாரணை நடந்துகிட்டு இருக்குது . அது சம்பந்தமான ஒரு
FORMAL என்குயரி தான் இது . SO , ஒன்னும் பயப்பட தேவையில்ல “ . 

 ( அதிர்ந்து போயிருந்தார்கள் ப்ரனேஷும்  திலீபனும் ....  அவர்கள்
முகத்தில் கலவரம் வெடித்திருந்தது . ) . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ என்ன MR . பிரனேஷ் ?  பேச்சையே காணோம் “.. என்றார்
மெல்ல சிரித்தவாறே . 

பிரனேஷ் : “ NO ! NO ! , அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லைங்க சார் . அவரோட
மரணத்த எங்களாலையே நம்ப முடியல . வயசானாவே அப்படிதான் சார் ....    
குமாரசாமி ஐயாவ , நாங்க கடைசியா எப்ப பாத்தோம்ன்னா....... என்று இழுத்தார்
. உடனே பக்கத்தில் இருந்த திலீபன் , நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டு ,  “
சார்ர்ர்ர்ர்ர்ர்…………… ! போன மாசம் , எங்களோட கம்பெனி உரங்கள , கிராமத்து
விவசாயத்துக்கு , பயன்படுத்துவதற்காக அறிமுகப்படுத்தியிருந்தோம் . அதை
சோதனை பண்றதுக்காக , மாத்தூர் கிராமத்துல இருந்து , தவபுண்ணியம் ,
ராமலிங்கம் , அப்புறம் ...... சிவநேசன் இவங்கெல்லாம் வந்துருந்தாங்க .
கூடவே நம்ம குமாரசாமி ஐயாவும் வந்துருந்தாரு . அப்பதான் நாங்க , அவரக்
கடைசியாப்பார்த்தோம் . ஆனா .......... நல்லாருந்த மனுஷன் , இவ்வளவு
சீக்கிரம் போய்ட்டாரேன்னுதான் வருத்தமா இருக்குது சார் ... , போகிற காலம்
வந்துச்சுன்னா போக வேண்டியது தானே “ என்றார் .  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ ஹ்ம்ம் !  .... ஓகே ..... அப்புறம் என்னாச்சு ? உர
சோதனையெல்லாம் முடிஞ்சுடுச்சா ? “  

பிரனேஷ் : “ ஆமா சார் !  சோதனையெல்லாம் முடிஞ்சுடுச்சு . அவங்க
எல்லாத்தையும் , தரவா சோதனை பண்ணிட்டு , எங்களோட உரங்கள பயன்படுத்த
ஒப்புதல் குடுத்துட்டாங்க . இன்னும் ஒரு வாரத்துல , எங்க கம்பெனியோட
உரங்கள் , பயன்பாட்டுக்கு வந்துரும் “ . 

( பிரனேஷின் இந்த பதிலைக் கேட்டதும் , அதிர்ந்து போயிருந்தார்கள்
இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் .  பேராசிரியர் சதாசிவத்தின்
கருத்துக்களுக்கு , முற்றிலும் முரண்பட்டதாக இருந்தது பிரனேஷின் அந்த பதில்
. சற்று சுதாரித்துக்கொண்ட கந்தசாமி , அடுத்த கேள்வியைத் தொடங்கினார்
............. )  

ஏட்டு கந்தசாமி : “ நம்ம குமாரசாமி ஐயா..., அதப் பத்தி என்ன சொன்னாரு ? 

திலீபன் : (.....பதற்றத்துடன்......) “ எங்க கம்பெனி உரங்கள பயன்படுத்த ,
அவர்தான் சார் , மொதல்ல ஒப்புதல் குடுத்தாரு ......   ” என்றார் . 

குமாரசாமியின் மரணத்தில் இருக்கின்ற மர்மத்தை , இந்த தகவல் மேலும்
உறுதிப்படுத்தியிருந்தது . இவர்களிடத்தில் , ஏதோ ஒரு உண்மை மறைந்திருப்பதை
, ஏட்டு கந்தசாமியின் கண்கள் , இன்ஸ்பெக்டர் ரவிக்கு அடையாளம்
காட்டியிருந்தது . அதை வெளிப்படையாகக் காட்டிக் கொள்ளாமல் , வழக்கமான
விசாரணை போல , அவர்களிடம் விசாரித்துவிட்டு வெளியே வந்தனர் ..... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ ஓகே !  THANK YOU FOR YOUR KIND CO-OPERATION . நாங்க
கெளம்புறோம் . “ என்று வண்டியில் ஏறியிருந்தார்கள் . அவர்கள் போகும் வரை
பார்த்திருந்து , நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்ட பிரனேஷ் “ ஒரு வழியா அவங்கள
சமாளிச்சு அனுப்பிட்டோம் . கொஞ்ச நேரத்துல , கதி கலங்கிடுச்சே !.. 

திலீபன் : “ எனக்கும் அப்படிதான் இருந்துச்சு . எதுக்கும் , இந்த விசயத்துல
நாம கொஞ்ச ஜாக்கிரதையா இருக்கணும் ..... “ என்று சொல்லி முடித்த அடுத்த
வினாடி ,  திலீபனின் செல்போன் திடீரென்று அலறியது . எடுத்துப் பார்த்த அவர்
, ஹலோ ! என்றார் ..  மறுமுனையில் , சிவநேசன் பேசினார் . 

சிவநேசன் : “ தம்பி ! நான் சிவநேசன் பேசுறேன் ... நாங்க இப்ப அங்கதான்
வந்துட்டு இருக்கோம் ..... ரெடியா இருங்க ..  இன்னும் அரை மணி நேரத்துல
வந்துருவோம் . “ என்றவுடன் இணைப்பைத் துண்டித்திருந்தார்.... 

எரிச்சலுடன் செல்போனை  பாக்கெட்டில் வைத்தான்  தீலீபன் . 

பிரனேஷ் : “ போன்ல யாரு ? “  

தீலீபன் : “ மாத்தூர் கிராமத்துக்காரனுங்க ....  காசு வாங்கறதுக்குன்னே !
வரிஞ்சுகட்டிட்டு வந்திட்டுருக்கானுங்க “ என்றான் உச்சகட்ட எரிச்சலோடு . 

பிரனேஷ் : வரட்டும் ! வரட்டும் !  ................ சரி ! அதெல்லாம்
இருக்கட்டும் . எனக்கு ஒரு யோசனை தோணுது ..... 

திலீபன் : என்ன யோசனை ????                                       

பிரனேஷ் : “ நாம எதுக்குடா காசு குடுக்கணும் ?? . இப்ப போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல
இருந்து , இன்ஸ்பெக்டர் வந்துட்டு போனதைச் சொல்லி , அவங்கள மெரட்டுவோம் .
வேறு ஏதாவது பிரச்சனை வந்துச்சுன்னா , அவனுங்கள போட்டு குடுத்துருவோம்ன்னு
சொல்லி பயமுறுத்துவோம் . நாமளா பாத்து ,  என்ன குடுக்கறோமோ , அதை
வாங்கிட்டு போகட்டும் “ ...  நீ என்ன சொல்ற ???     

திலீபன் : “ எனக்கென்னமோ ? இது சரியாப்படல .... இருந்தாலும் , நீ
சொல்றியேன்னுதான் பாக்குறேன் ”  .. 

பிரனேஷ் : “ விடுடா !  நான் பாத்துக்கறேன் .....” என்றவன் ,,,,,
வேலையாட்கள் பதிவேட்டைத் திறந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் . 

“ என்னடா யாரோ ஒருத்தன் , இன்னிக்கு வேலைக்கு வர்ல போல இருக்கு . “ 

திலீபன் : “ ஆமாண்டா ! அவன் எதோ பேயப் பார்த்து பயந்துருக்கானாம் ...
அதுனாலதான் அவன் இன்னிக்கு லீவாம் .....” என்றான் சிரித்துக்கொண்டே . 

பிரனேஷ் : “ இந்த மாத்தூர் கிராமத்துக்காரனுங்களுக்கு , வேற வேலையே இல்ல
போல . லீவ் எடுத்துக்கறதுக்காக , என்னல்லாம் , சாக்குபோக்கு சொல்றானுங்க
பாத்தியா ...“ என்றான் .  

சரியாக அரைமணி நேரம் ... மாத்தூர் கிராமத்தலைவர் தவபுண்ணியத்தின் ,
ஸ்கார்பியோ கார் , உள்ளே வந்திருந்தது .  காரிலிருந்து வேலைக்காரன்
பொன்னையா , முதல் ஆளாக வெளியே இறங்கினான் . சிவநேசனும்  ராமலிங்கமும்
பின்னே இறங்க , கடைசியாக இறங்கினார் தவபுண்ணியம் . வேலைக்காரன்
பொன்னையாவைப் பார்த்த அவர் ,   

“ நீ இங்கயே இரு . நாங்க போயிட்டு வந்தர்றோம் “ என்று அவனை காருக்குப்
பக்கத்தில் , நிக்க வைத்துவிட்டு , முன்னேறினார் .      பிரனேஷும் ,
திலீபனும் , வேண்டா வெறுப்பாக , அவர்களை வரவேற்றிருந்தனர் . அனைவரும் உள்ளே
சென்றவுடன் , அலுவலகக் கதவுகளையும் , ஜன்னலையும் சாத்தியிருந்தார்கள் .  

ராமலிங்கம் : “ என்ன பிரனேஷ் ? வெளியே , வேலையெல்லாம் படு பயங்கரமா
நடந்துகிட்டு இருக்குது போல “ , என்றார் சிரித்தவாறே . 

பிரனேஷ் : “ ஆமாங்கய்யா !  இந்த வாரத்துக்குள்ள , எல்லா
வாடிக்கையாளர்களுக்கும் , உரங்கள கொண்டுபோய் சேர்க்கணும் . அதுக்கான ஆயத்த
பணிகள் தான் , இப்போ வேகமா போயிட்டு இருக்கு . “ 

சிவநேசன் : “ அப்ப ! அடுத்த வாரத்துக்குள்ள நம்ம மாத்தூர் கிராமம்
முழுவதற்கும் , உங்க உரங்கள தான் உபயோகப்படுத்த போறாங்க . அப்படித்தானே  !
 இல்லையா ! “ 

திலீபன் : “ ஆமாம்யா ! “  என்றவன் , உள்ளே சென்று , ஒரு பையை எடுத்து வந்து
கொடுத்தான் . 

அதை வாங்கிப் பார்த்த ராமலிங்கமும் , சிவநேசனும் , உள்ளே இருந்த
பணக்கட்டுகளைப் பார்த்தவுடன் , எண்ண ஆரம்பித்தனர் . தவபுண்ணியம் எதுவும்
பேசாமல் , அவர்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் . பணத்தை எண்ணிக்
கொண்டிருந்த அவர்களின் முகம் , ஒரு கட்டத்தில் ,  மாறியிருந்தது .
திடீரென்று முகம் சிவந்த ராமலிங்கம் அவர்களைப் பார்த்து , 

“ தம்பி ! நாங்க காட்டு மிராண்டிங்க தான் . ஆனா ! கணக்கு வழக்கு
தெரியாதவங்க இல்ல .  பேசுனபடி , 2 லட்சம் இதுல இல்லியே . வெறும்
அம்பதாயிரம் தான் இருக்குது “ .. என்றார் கோபத்தோடு . 

(.....மெல்ல புன்னகைத்திருந்தார் தவபுண்ணியம்.....)  

பிரனேஷ் : எதுவுமே குடுக்க வேண்டாம்னு நெனச்சோம் . ஏதோ பழகுன தோஷத்துக்காக
, வேற வழியில்லாம இதை குடுக்கறோம் . மரியாதையா எடுத்துட்டு போயிருங்க . 

சிவநேசன் : “ என்ன தம்பி !  பேசறது யார்கிட்டன்னு தெரிஞ்சுதான்  பேசுறியா ?
. “  எங்ககிட்டயே உங்க வேலையக் காட்டுறீங்களா ! “ . 

ராமலிங்கம் :  “ அந்த குமாரசாமி போன இடத்துக்கே , நீங்களும் போறீங்களா
................... “  

திலீபன் : “ ஐயா !!!!!  ஒரு நிமிஷம் WAIT பண்ணுங்க .......... இப்பதான் ,
தூத்தூர் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல இருந்து ,  வந்து , குமாரசாமி கேஸ் சம்பந்தமா ,
விசாரணை பண்ணிட்டு போயிருக்காங்க ....  நாங்க ஒரு வார்த்த உங்களப் பத்தி
சொல்லிருந்தோம்னா , இன்னிக்கு நீங்க மூணு பேரும் , ஜெயில்ல களி தின்னுட்டு
, கம்பி எண்ண வேண்டியது தான் “ .      

 பிரனேஷ் : “ அதனால மரியாதையா , குடுக்கறத வாங்கிட்டு போயிருங்க .. இல்ல ,
இன்னும் முரண்டு புடிச்சீங்கன்னா , இப்பவே இன்ஸ்பெக்டர் ரவிக்கு கால் பண்ணி
, எல்லா விவரத்தையும் , விலாவாரியா சொல்லிருவோம் . அதுக்கப்புறம் உங்க
இஷ்டம் “   என்றான் கேலியாக . 

இதயெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த தவபுண்ணியம் , திடீரென்று எழுந்து ,
சிவநேசனையும் , ராமலிங்கத்தையும் பார்க்க , அவர்களும் எழுந்து நின்றனர் .
தவபுண்ணியம் தன் தலையை , லேசாக வருடிக்கொண்டே , பிரனேஷையும் , திலீபனையும்
பார்த்து ,,,,,,  லேசாக சிரித்து விட்டு , 

“  தம்பி !  உரம் தயாரிக்கற வேலைய மட்டும் பாருங்க ! ..... இல்ல ,,,,,,,
நீங்களே இந்த மண்ணுக்கு உரமாயிரப் போறீங்க !!! . “ என்று எச்சரித்துவிட்டு
வெகு வேகமாக வெளியேறினார் . “ .  

 வெளியே கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு , காருக்குப் பக்கத்தில் நின்று
கொண்டிருந்தான்  பொன்னையா . வேகமாக சென்ற தவபுண்ணியம் , பொன்னையாவின்
காதுகளில் ஏதோ முணுமுணுத்துவிட்டு , அனைவரும் காரில் ஏறிப்
புறப்பட்டிருந்தார்கள் . இதயெல்லாம் ஜன்னலுக்கு வெளியே , நின்று ஒட்டுக்
கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு பெரியவர் , அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் ,
இன்ஸ்பெக்டர் ரவியின் காதுகளுக்கு செல்போன் மூலமாக நடந்த விசயங்களையெல்லாம்
,  தெரியப்படுத்தியிருந்தார் .   

10

பொழுது சாய்ந்து கொண்டிருக்கின்ற நேரம் . கடிகார முள் சரியாக ,       ஏழு
மணியைத் தொட்டிருந்தது . இருட்டு மெல்ல மெல்ல பரவிக் கொண்டிருந்தது .
தூத்தூர் காவல் நிலையத்தை நோக்கி , போலீஸ் ஜீப் பயணித்திருந்தது . அடுத்த
கட்ட நடவடிக்கைகள் குறித்து , யோசித்துக் கொண்டே வந்திருந்தார்
இன்ஸ்பெக்டர் ரவி .  

ஏட்டு கந்தசாமி : சார் !  குமாரசாமி ஐயா , பேயடிச்சு செத்துப்
போயிட்டார்ன்னு , ஒரு ஊரையே நம்ப வச்சிருக்கானுங்க . இது எவ்வளோ பெரிய
குற்றம் !!!! 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ ஹ்ம்ம் !!! அது மட்டும் இல்ல ,,,,  “ பாவம் அந்த
வெண்ணிலாப் பொண்ணு மேல ,  பழியப் போட்டுட்டு , இவனுங்க சுதந்திரமா
நடமாடிக்கிட்டு இருக்கானுங்க  “ . 

ஏட்டு கந்தசாமி :  “ பெரிய மனுஷன்ங்கற போர்வைல , இன்னும் என்னென்ன
அட்டூழியங்கள பண்ணிட்டு இருக்கானுங்களோ ??? “  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ இவனுங்க மட்டும் இல்ல கந்தசாமி
  .....................  நம்ம நாட்ல ,,,, இப்படிப்பட்டவங்க நெறைய பேர்
இருக்கானுங்க . “  இவர்களோட போலி பிம்பங்கள் உடைத்தெறியப்பட வேண்டும் .
பொதுமக்கள் முன்னிலையில் , இவர்களோட கபட நாடங்கள வெளிக்கொண்டு வரணும் .    

 ஏட்டு கந்தசாமி : “ சார் !!! ..... இருந்தாலும் ,,,,,,  நாங்க பார்த்த
அந்த அமானுஷ்யமான விசயங்கள் , கேட்ட சப்தங்கள்  எல்லாம் பொய்ன்னு நீங்க
நெனைக்கிறீங்களா ???. 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ நான் எதையுமே பொய்ன்னு சொல்லல .  எல்லாமே ஒரு
IMAGINATION தான் .... ஒரு சின்ன லாஜிக் தான் அது .  நாம தனியா இருக்கும்
போது , ஒரு சின்ன சப்தம் கேட்டாக்கூட , அதுவே நம்மளோட மனசுக்கு , கொஞ்சம்
நெருடலாக இருக்கும் .  ஆனா இவனுங்க வேண்டுமென்றே , மக்கள் மனசுல , ஒரு
அமானுஷ்ய சாயத்த பூசியிருக்கானுங்க .... SO , அதைப் பற்றி நெனைக்க ,
நெனைக்க , நம்மளோட மனசும் , எந்த ஒரு புது விஷயம் நடந்தாலும் , அதை இதோட
தொடர்புபடுத்தியே சிந்திக்கும் . அதுதான் இப்ப மாத்தூர் கிராமத்து மக்கள்
மனசுல நடந்துட்டு இருக்கு . குமாரசாமியின் மரணத்துக்கு , கொஞ்சம் நாளைக்கு
முன்னாடிதான் , அந்த வெண்ணிலாங்கற பொண்ணு செத்துப் போயிருக்கு .....  SO ,
இத அவங்களுக்கு சாதகமா பயன்படுத்திட்டு , பழியை , அந்தப் பொண்ணு மேல
போட்ருக்கானுங்க  .................... அப்படிப் பார்க்கும்போது ,
அன்னிக்கு என் வீட்டுக் கதவத் தட்டினது கூட ,,,,,,, இவனுங்க வேலையா
இருக்கலாம்ன்னு எனக்கு நினைக்கத் தோணுது ... “ 

ஏட்டு கந்தசாமி : “ சார் !!! இதுல எனக்கு இன்னொரு சந்தேகமும் இருக்கு .
மாத்தூர் கிராமத்துல , அமானுஷ்ய நடமாட்டங்கள் இருக்குதுன்னு , வேதாந்த
சுவாமிகள் ஏன்  சொல்லணும் ?? “ 

(....சற்று நேரம் யோசித்துவிட்டு....)  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ எனக்கும் அது சந்தேகத்திற்கிடமாத்தான் இருக்குது .
ஏன் அவர் இத சொல்லணும் ? . தவபுண்ணியம் , சிவநேசன் , ராமலிங்கம்  , வேதாந்த
சுவாமிகள் , இவங்க எல்லாருமே , அமானுஷ்யம்ங்கற ஒரே விசயத்துல
ஒத்துப்போறாங்க . SO , இந்த விசயத்தில , இவங்க எல்லாருக்குமே தொடர்பு
இருக்குமோன்னு நான் சந்தேகப்பட்றேன் . மொதல்ல , விசாரணை பண்ண வேண்டிய
விதத்தில ,  மாத்தூர் கிராமத்தலைவர்கள  விசாரிச்சா , பல உண்மைகள் வெளில
வந்துரும் . “  என்றார் .  திடீரென்று  மழை , தூறல்போட ஆரம்பித்திருந்தது .
சற்று நேரத்தில் , அதுவே பெரிய மழையாக உருமாறியிருந்தது . அதற்குள்
தூத்தூர் காவல் நிலையம் வந்திருந்தது . ஜீப்பிலிருந்து வெளியே இறங்கியதும்
, வேகவேகமாக இருவரும் உள்ளே புறப்பட்டிருந்தார்கள் . காவலுக்கு
நின்றுகொண்டிருந்த போலீசார் , சல்யூட்டுடன் அவர்களுக்கு
எதிர்பட்டிருந்தார்கள் . உள்ளே விசாரணைக் கைதிகளை விசாரிக்கக் கூடிய
அறையில் , இருவரும் தனியாக விவாதிக்க ஆரம்பித்திருந்தனர் .  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ கந்தசாமி !  இப்ப மணி 8 ஆகப்போகுது . இன்னிக்கு
ராத்திரி சரியா பத்து மணிக்கு , தவபுண்ணியத்தையும் , அவரோட சகாக்களையும் ,
விசாரணைங்கற பேர்ல , தனித் தனியா ஸ்டேஷனுக்குக் கூட்டிட்டு வரப்போறோம் .
நாம அவங்கள கைது பண்ணப் போறோம்ங்கற விஷயம் , எக்காரணத்தைக் கொண்டும் ,
யாருக்குமே தெரியக்கூடாது . குறிப்பா அவங்க மூணு பேருக்குமே , இந்த விஷயம்
தெரியவே கூடாது .  

ஏட்டு கந்தசாமி :  “ எஸ் சார் !  ... ஆனா இதுல ஏதாவது பிரச்சனை வருமோன்னு
நெனக்கிறேன்  ...  விசாரணைன்னு சொன்னா , அவங்க ஒத்துழைப்பாங்கன்னு
நெனைக்கிறீங்களா ! “  . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி :  “ வேற வழியில்ல . அவங்கள எப்படியாச்சும் ஒத்துழைக்க
வெச்சு , இங்க கூட்டிட்டு வந்தே ஆகணும் ... ஏன்னா நாம கைது பண்ணப்
போறோம்ன்னு , தெரிஞ்சா அவனுங்க ALERT ஆயிருவாங்க . தப்பிக்க நெனைப்பாங்க .
அதுக்கு முன்னாடி , மேலிடத்துல உத்தரவு வாங்கிட்டுத்தான் , நாம நம்ம வேலைய
ஆரம்பிக்கணும் . நான் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல மேலிடத்துல பேசி APPROVAL
வாங்கிடுவேன்  .  அதுக்குள்ள நீங்க மத்த வேலைகளைப் பாருங்க . “ 

ஓகே சார் ! என்ற கந்தசாமி , அடுத்த கட்ட வேளைகளில் துரிதம்
காட்டியிருந்தார் ........... மேலதிகாரிகளோடு , அரை மணி நேரமாகப்
பேசிக்கொண்டிருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி  . “ சார் ! கவலைப்படாதீங்க !
எந்தப் பிரச்சனையும் வராது . அப்படி வந்தாலும் நான் பாத்துக்குறேன் . நீங்க
PERMISSION மட்டும் குடுங்க . “ என அவர்களை சமாதானப்படுத்தும் விதமாக ,
கடைசிவரை பேசிக்கொண்டிருந்தார் . நேரம் மணி 9 –ஐத் தொட்டிருந்தது . ஒரு
வழியாக அவர்களிடம் , சமாதானம் வாங்கிய அவர் , பெருமூச்சு விட்டிருந்தார் .
அதைப் பார்த்த ஏட்டு கந்தசாமி , “ சார் ! ஒரு வழியா அவங்கள ஓகே
பண்ணீட்டீங்க போல “ என்றார் சிரித்துக்கொண்டே “ . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ ஆமாய்யா !................   எப்படியோ சம்மதிக்க
வச்சுருக்கேன் .  இன்னிக்கு ராத்திரியோட ராத்திரியா , மாத்தூர் கிராமத்து
மர்மத்துக்கு , ஒரு முற்றுப்புள்ளி வச்சிர வேண்டியதுதான் .... சரி கெளம்ப
ரெடியா இருங்க .. “ 

ஏட்டு கந்தசாமி : “ ஓகே சார் !  கண்டிப்பா  .....“ என இருவரும் கிளம்ப
தயாராயிருந்தார்கள் . மழையும் விட்டிருந்தது . நீடித்திருந்த மர்மம் ,
நீங்கிய சந்தோஷத்தில் , இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , தன்னுடைய முகத்தில் தண்ணீரைத்
தெளித்து , நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டிருந்தார் .  அந்த நேரம் பார்த்து ,
ஏட்டு கந்தசாமியின் செல்போன் அலறியது . எடுத்துப் பார்த்த , அவர் ஹலோ என்று
பேச ஆரம்பித்தார் ......... கொஞ்ச நேரத்தில் , ஏட்டு கந்தசாமியின் முகம்
மாறியிருந்தது . அவரது முகமாற்றத்தை , ஆச்சர்யமாகப் பார்த்த இன்ஸ்பெக்டர்
ரவி , கந்தசாமியைப் பார்த்து , “ யோவ் ! என்னாச்சுய்யா ????? ” . என்றார் 

ஏட்டு கந்தசாமி :  “ சார் !!!!!!!!!  மாத்தூர் கிராமத்தலைவர்களில் ,,
ஒருவரான  சிவநேசன் .................................................
 இறந்துட்டாராம் “ . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : (..... பேரதிர்ச்சியுடன் .....)  “ WHAT
????????????????? “ . 

ஏட்டு கந்தசாமி : “  ஆமா சார் ! , இப்பதான் , நம்பத்தகுந்த வட்டாரங்களில்
இருந்து , நமக்குத் தகவல் வந்துருக்கு . “ .   

மீளாத அதிர்ச்சியில் உறைந்திருந்த , இன்ஸ்பெக்டர் ரவி ,,, தன்னை
ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு , “ எப்படிடிடிடிடி இறந்தாராம் ???? “ . என்றார்
. 

ஏட்டு கந்தசாமி : “ தெரியல சார் ! நாம போய்தான் பாக்கணும் . “ . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி :  “ COME ON , LET’S GO  ...........“ என்றவுடன்
இருவரும் போலீஸ் ஜீப்பில் ஏறியிருந்தார்கள் .  

மிகப்பெரிய குழப்பத்தினிடையில் , போலீஸ் ஜீப் ,  புயலாகக் கிளம்பியிருந்தது
. போலிஸ் ஜீப்பின் வெளிச்சத்தால் , வழிநெடுகிலும் இருந்த இருட்டு ,  தன்னை
விலக்கிக் கொண்டு அவர்களுக்கு வழிகாட்டியிருந்தது .  இன்ஸ்பெக்டர் ரவியின்
மனதில் , சந்தேக மேகங்கள்  சூழ்ந்திருந்தது .  எப்பொழுதும் , எதையாவது
பேசிக்கொண்டு வரும் ,     ஏட்டு கந்தசாமியும் மௌனம் காக்க , ஒரு மயான அமைதி
அங்கு நிலவியிருந்தது . இருபது நிமிடப் பயணத்தில் , மாத்தூரின் எல்லையை
அடைந்திருந்தார்கள் . ஆங்காங்கே பொதுமக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக நின்று
பேசிக்கொண்டிருந்தனர் . கொஞ்ச நேரத்தில் , சிவநேசனின் தோப்புவீடு
 வந்திருந்தது . அந்த இரவு நேர அமைதியிலும் , அழுகுரல் சத்தம் அந்த
ஏரியாவையே , துக்கத்தில் ஆழ்த்தியிருந்தது . தோளில் துண்டுகளோடு ,
பெருசுகள் தோப்பின் வெளியே நின்றுகொண்டு , பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள் .
அவர்களையெல்லாம் தாண்டி , வீட்டை நோக்கி முன்னேறியிருந்தார்கள்
இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் ............   வீட்டின் உள்ளே
, போர்வையின் விரிப்பில் , நேராகப் படுத்தவாறு கிடத்தப்பட்டிருந்தார்
சிவநேசன் ........ சிவநேசனின் மனைவி , அவரின் இறப்பை ஜீரணிக்க முடியாமல் ,
பிரம்மை பிடித்தவர் போல் ,,, அவர் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்திருந்தார் .
அவரைச் சுற்றி , அழுதபடியே பெண்கள் கூட்டம் மொய்த்திருந்தது . உள்ளே சென்று
பார்த்து விட்டு , வெளியே வரும்போது , திண்ணையில் தவபுண்ணியமும் ,
ராமலிங்கமும் சோகமே உருவாய் உட்காந்திருந்தார்கள் . சிவந்து கிடந்த
தவபுண்ணியத்தின் கண்களில் , தண்ணீர் தடாகம் , ஊற்றெடுத்திருந்தது .
எப்பொழுதும் கம்பீரமாய் தோற்றமளிக்கும் தவபுண்ணியத்தின் முகம் ,
 சிவநேசனின் ஈடுகட்ட முடியாத இழப்பால் , கலவரமடைந்திருப்பதை அங்கு காண
முடிந்திருந்தது . ஒரு கட்டத்தில் பொறுமையிழந்த ராமலிங்கம் , தவபுண்ணியதைப்
பார்த்து 

ராமலிங்கம் : “ ஐயா ! நீங்க கவலைப்படாதீங்க ஐயா !  , எனக்குத் தெரிஞ்சு ,
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,    அந்த NEXTGEN உரம் தயாரிக்கிற
கம்பெனிக்காரனுங்க தான் ,  இப்படி பண்ணியிருக்கணும் .
அவனுங்கள............. நாளைக்கு காலைலக்குள்ள அவனுங்களோட கதைய
முடிச்சிட்றேன் . அப்பதான் என்னோட ஆத்திரம் தீரும்யா . “ என்று எழுந்து
நின்றார் கோபமாக . 

தவபுண்ணியம் : ( ...... கோபத்துடன் நின்றிருந்த ராமலிங்கத்தைப் பார்த்து ,
கையமர்த்திய தவபுண்ணியம் ...... )  “ ராமலிங்கம் ! கொஞ்சம் அமைதியா இரு .
அவனுங்க இதப் பண்ணீருக்க மாட்டாங்க . அவனுங்களுக்கு அந்த அளவுக்கு தைரியம்
இல்ல . நல்லா யோசிச்சுப் பாரு ...  நம்மளப் பத்தி , நல்லா தெரிஞ்ச எவனோ
தான் இதைப் பண்ணீருக்கான் .......   “ . 

பக்கத்தில் இருந்த நபர்களிடம் , விசாரித்துக் கொண்டிருந்த ஏட்டு கந்தசாமி ,
இன்ஸ்பெக்டர் ரவியின் பக்கத்தில் வந்து , 

“ சார் !  கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி , இந்த வீட்டுக் கதவு தட்டப்படும்
சப்தம் கேட்ருக்குது . சிவநேசன் ஐயா , எழுந்து போய் கதவத் திறந்து
பாத்துருக்காரு . வெளில யாருமேயில்ல . அப்ப நல்ல மழை வேற .   கையில டார்ச்
எடுத்துட்டு வெளில போயிருக்காரு . போனவர் ரொம்ப நேரமா திரும்பி வரலையேன்னு
, இவங்கெல்லாம் போய்ப் பார்த்துருக்காங்க . அப்பதான் அவர் அந்த இடத்துலேயே
இறந்து கிடந்தது இவங்களுக்கு தெரிஞ்சுருக்கு . உடனே நமக்கு தகவல்
குடுத்துருக்காங்க . இது ஒரு இயற்கையான மரணாமாக்கூட இருக்கலாம் சார் !!! 
ஆனா வெண்ணிலாவோட ஆவி தான் இவர பழி வாங்கிருக்குன்னு , ஊர்க்காரங்கல்லாம்
பேசிக்கிறாங்க . இவங்க சொல்றபடி பாத்தா , கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடிதான் ,
அவர் இறந்துருக்கார் . ஆனா அவர் உடம்புல எந்தவிதமான காயங்களுமே இல்ல . ....
“ 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : (................ சற்று நேரம் யோசித்துவிட்டு
................)    ஹ்ம்ம் !!! ஓகே !!! . அவர் இறந்து கிடந்த ஸ்பாட்ட
நான் பார்க்கணும் . ” என்றார் . 

பக்கத்தில் இருந்த நபர் வழியைக் காட்ட , ஏட்டு கந்தசாமியும் , இன்ஸ்பெக்டர்
ரவியும் பின்தொடர்ந்திருந்தார்கள் . கொஞ்ச நேர நடையில் , வீட்டுக்குப்
பின்னால் இருந்த , செம்பருத்தித் தோட்டத்தை நெருங்கியிருந்தார்கள் .
சிவநேசன் இறந்து கிடந்த இடத்தை , அடையாளம் காட்டிவிட்டு சென்றிருந்தார்
அந்த நபர் ...   ( ஏட்டு கந்தசாமி , அடையாளம் காட்டப்பட்ட இடத்தைச் சுற்றி
ஒரு  பெரிய வட்டம் போட்டிருந்தார் .) அந்த இடம் முழுவதையும் , தன் கண்களால்
அலசியிருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . ஒவ்வொரு இடமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த
அவரின் பார்வை , தூரத்தில் இருந்த செம்பருத்திச் செடியை நோக்கிச் சென்றது
.. அந்தச் செடியின் கிளைகள் சற்றே உடைக்கப்பட்டிருந்தது அப்போது
தெரியவந்தது . பக்கத்தில் சென்று அதை ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டார் . அதன்
வழியாக , யாரேனும் ஊடுருவி வந்திருக்கலாம் என்கின்ற யூகத்தில் ,
குறிப்பிட்ட அந்த இடத்தைச் சுற்றியே மேலும் , தனது பார்வையைக்
கூர்மைப்படுத்தியிருந்தார் .  கனமழை பெய்ததன் காரணமாக , அந்த இடமே சேறும்
சகதியுமாகக் காட்சியளித்திருந்தது . கொஞ்ச நேரமாகவே , அந்த சகதியையே
உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஏட்டு கந்தசாமி , திடீரென இன்ஸ்பெக்டர்
ரவியைக் கூப்பிட்டு , அந்த சகதியின் ஓரத்தை நோக்கி , தன் கையைக் காட்டினார்
. அதில் மனிதக் காலடித்தடம் , பதிந்திருந்ததைக் கண்டதும் ,
திடுக்கிட்டிருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி .  அதே காலடித்தடம் , தூரத்தில்
இருந்த மதில் சுவர் வரை , பரவியிருந்ததை அங்கு பார்க்க முடிந்தது . அந்த
கால்தடங்களையே ,  நன்கு உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்ஸ்பெக்டர் ரவி ,
தன்னுடைய செல்போனில் , அவற்றைப் புகைப்படமெடுத்துக் கொண்டார் .  அந்தக்
கால்தடங்களின் இடதுகுதிங்காலில் , ஏதோ ஒரு வெட்டு விழுந்திருப்பதைப் போல ,
எல்லாப் புகைப்படங்களிலும் தெரிந்திருந்தது . அதை உணர்ந்து கொண்ட இருவரும்
, அந்த மதில் சுவர் வரை சென்று பார்த்தார்கள் . வெளியே ஆள் அரவமற்று
வெறிச்சோடியிருந்தது .  

ஏட்டு கந்தசாமி : “ சார் ! , எனக்கு தெரிஞ்சு இது கொலை தான்னு நான்
நெனைக்கிறேன் . நமக்கு இப்ப கெடச்சிருக்கிற ஒரே தடயம் , இந்த
இடதுகுதிங்கால் வெட்டு தான் சார்  ... .  “ .  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ இந்த விஷயம் , நமக்குள்ள மட்டுமே இருக்கட்டும் .
வெளில தெரிஞ்ச மாதிரி காட்டிக்காதீங்க . “  என்றார் .  

இருவரும் வெளியே நடந்து வந்தார்கள் . அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரையும் , தன்
பார்வையால் சலித்துக்கொண்டிருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி .              (
வேளாண் ஆசிரியர் குமாரசாமியின் மரணத்துக்குக் காரணமானவர் , தவபுண்ணியம்தான்
என்று தெரிந்தும் , தற்போதைய சூழ்நிலையைக் காரணம் காட்டி , மௌனம்
சாதித்திருந்தார்கள் இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் . )
    நேரம் ஆக , ஆக , கூட்டம் சற்று குறைய ஆரம்பித்திருந்தது  ... ஒரு
கட்டத்தில் நேரம் நள்ளிரவைக் கடந்திருந்தது . தவபுண்ணியம் மற்றும்
ராமலிங்கத்தின் வீடுகளுக்கு கூடுதல் பாதுகாப்பு கொடுக்கப்பட்டிருந்தது .
தவபுண்ணியமும் , ராமலிங்கமும் கிளம்பத் தயாராயிருந்தார்கள் .
தவபுண்ணியத்தைப் பார்த்த இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , “ சாரி சார் ! உங்க நண்பர்
இறப்பிற்கு , எங்களோட ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள்  சார் . “குமாரசாமியின் மரணத்தில்
ஆரம்பித்து , இப்பொழுது சிவநேசன் வரை மாத்தூர் சம்பவங்கள்
நீண்டுகொண்டிருக்கின்றது . அவர் எப்படி இறந்தார்ன்னு விசாரணை
போய்ட்டிருக்கு ....(என்று முடிப்பதற்குள் , தவபுண்ணியம் கறாரான குரலில்
பேச ஆரம்பித்தார்  ... )  

தவபுண்ணியம் : ( ....  சிவந்த முகத்துடன் .....  ) இது நிச்சயமா சாதாரணமான
சாவு இல்ல .  ஆள் யார்ன்னு தெரிஞ்சா , உடனே சொல்லுங்க . மத்தத நான்
பாத்துக்கறேன் . நான் இத சாதரணமா விடப்போறதில்ல . நீங்க என்ன வேணாலும்
பண்ணிக்குங்க . ஆனா , அவன் யார்ன்னு எனக்குத் தெரிஞ்சாகணும் .... “ என்றார்
.  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ சரிங்க சார் ! எதுக்கும் , நீங்களும் கொஞ்சம்
ஜாக்கிரதையா இருங்க . உங்க வீடுகளுக்கெல்லாம் , கூடுதல் பாதுகாப்பு
குடுத்துருக்கோம் . “  என்று அவர்கள் இருவரையும் , அவரவர் கார்களில்
வழியனுப்பியிருந்தார் . 

உடைந்த மனதுடன் ராமலிங்கமும் , தவபுண்ணியமும் அவரவர் வீடுகளுக்குத்
திரும்பியிருந்தார்கள் . கூடுதல் பாதுகாப்புக்காக , இரவு நேர ரோந்துப்
படையினர் நான்கு பேர் , அவர்களுக்குத் துணையாக அனுப்பி வைக்கப்
பட்டிருந்தனர் .  அடுத்த பதினைந்து நிமிடங்களில் , போலீஸ் ஜீப் , தூத்தூர்
போலீஸ் ஸ்டேஷனை நோக்கிப் பறந்திருந்தது . இரவுப் பொழுதை , போலிஸ்
ஸ்டேஷனிலேயே கழிக்க முடிவெடுத்திருந்தார்கள் இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு
கந்தசாமியும் .... களைப்பு மிகுதியால் , ஸ்டேஷனில் வைக்கப்பட்டிருந்த
மேசையிலேயே கண்ணயர்ந்திருந்தார் ஏட்டு கந்தசாமி . இன்ஸ்பெக்டர் ரவியின்
கண்கள் உறக்கத்துக்கு , முட்டுக்கட்டை போட்டிருந்தது . இந்த கேஸ்
சம்பந்தமான யோசனையிலேயே உறக்கத்தைத் தொலைத்திருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . 

                                     11

அடுத்த நாள் காலை 9 மணி . மாத்தூர் கிராமப் பஞ்சாயத்து அரசமரத்தடியே ,
மிகப்பெரிய மக்கள் கூட்டம் நின்றுகொண்டிருந்தது . வேதாந்த சுவாமிகள் ,
தன்னுடைய சீடர்களுடன் அங்கே முகாமிட்டிருந்தார் . மாத்தூர் சம்பவங்களுக்கான
ஒரு தீர்வை எதிர்பார்த்து , கிராம மக்கள் அங்கே காத்துக் கொண்டிருந்தனர் .
அந்த வழியாக வந்த , போலீஸ் ஜீப் , இந்த கூட்டத்தைப் பார்த்ததும்
நின்றிருந்தது . புரியாத புதிராய் , அந்த ஜன சங்கமத்தில் கலந்திருந்தார்கள்
இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் . சரியாக 09:1௦ மணிக்கு
சுவாமிகள் பேச ஆரம்பித்திருந்தார் .   

வேதாந்த சுவாமிகள் : “ இங்கு கூடியிருக்கின்ற அனைவருக்கும் , என் முதற்கண்
வணக்கங்கள் . நான் முன்பே சொன்னது போல , மாத்தூர் கிராமத்தில் அமானுஷ்ய
நடமாட்டங்கள் , மிகவும் மோசமான அளவில் அதிகரிக்க ஆரம்பித்திருக்கின்றது  .
அதற்க்கு உங்களின் கவலை தோய்ந்த முகங்ககளே சாட்சி . இன்று இரவுக்குள் ,
யாருக்கும் , என்ன வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம் . நாம் இன்று , அதன்
முடிவுக்கான கடைசிக் கட்டத்தை நெருங்கியிருக்கிறோம் . இன்று இரவு
நடைபெறவிருக்கும் அர்த்த சாம யாகத்தோடு , அந்த அமானுஷ்ய நடமாட்டத்துக்கு
ஒரு முற்றுப் புள்ளி வைக்கப் போகிறோம் . எனவே அதுவரை பொதுமக்கள் , மிகுந்த
பாதுகாப்போடு இருக்க வேண்டியது அவசியம் . அதற்கான வழிமுறைகளைத் தான் , நான்
இப்பொழுது சொல்லப்போகிறேன் “ என்று பேசலானார் . 

“ இதோ நான் கையில் வைத்திருப்பது , எங்கள் அன்பாலயத்தால் பிரத்யேகமாகத்
தயாரிக்கப்பட்ட , ஒரு சுத்தமான தீர்த்தம் .... இதை  ஒவ்வொரு வீட்டின்
வாசலிலும் , சரியாக ஆறு மணிக்கு மேல் , தெளிக்க வேண்டும் .  அதன் பின்னர் ,
மூன்று நெய் விளக்குகளை , மேற்கு நோக்கி , வீட்டைப் பார்த்தவாறு ஏற்ற
வேண்டும் . இரவு நேரம் ஆக , ஆக , அந்த அமானுஷ்யத்தின்  ஆட்டம் அதிகரிக்க
ஆரம்பித்திருக்கும் . எனவே இன்று ஒரு இரவு , அனைவரும் வெளியே செல்வதைத்
தவிர்ப்பது சாலச்சிறந்தது  ............................  இந்த யாகத்திற்கு
, தங்களால் முடிந்த பொருளுதவியை , காணிக்கையாக அளிக்க முற்பட்டால்  , அதை
இந்த அன்பாலயம் , பரிபூரணமாக ஏற்றுக் கொள்ளும் .  ” என்று பேசி
முடித்திருந்தார் . 

அங்கிருந்த பொதுமக்கள் , தங்களால் முடிந்த காணிக்கையை செலுத்தி விட்டு ,
அந்த தீர்த்தத்தை வாங்கிக்கொண்டு செல்ல ஆரம்பித்திருந்தனர்  .  அதைப்
பார்த்துக் கொண்டிருந்த இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , எதுவும் பேசமனதில்லாமல் ,
கந்தசாமியைப் பார்த்து , 

“  வாய்யா போலாம்  !!! .... என்றார் எரிச்சலோடு ..  

இருவரும் மீண்டும் , ஜீப்பை நோக்கி செல்ல ஆரம்பித்த கணம் , வேதாந்த
சுவாமிகள் இன்ஸ்பெக்டர் ரவியைப் பார்த்து , 

“ ரவி ! ரவி “ என்று கூப்பிட ஆரம்பித்தார் .... திரும்பிப் பார்த்த
இருவரும் ,,,, வேதாந்த சுவாமிகளின் பக்கம் வந்தனர் . 

வேதாந்த சுவாமிகள் : “ என்ன ரவி !  நீங்க சொன்னமாதிரி , மாத்தூர்
கிராமத்துல , நடக்குற சம்பவங்களுக்கான , அறிவியல் பூர்வமான உண்மையை
எதையாவது , கண்டுபிடிச்சீங்களா ??? “  என்றார் கேலியாக . “ 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : (... மிகுந்த எரிச்சலுடன் ...)  “ ஆமாங்க சுவாமி !
இன்னும் கூடிய சீக்கிரத்துல , இந்த மாத்தூர் கிராமத்த ஏமாத்திகிட்டு ,
சுத்திட்டு இருக்கற , அத்தனை பேர்த்தையும் , புடிச்சு ஜெயில் கம்பிக்குள்ள
, தள்ளி , களி திங்க வைக்கத்தான் போறேன் . அந்த நாள் வெகுதூரத்தில் இல்லை
......  “ என்றார் . 

வேதாந்த சுவாமிகள் : (... ரவி மறைமுகமாக , தன்னையும் தாக்குகிறார்
 என்பதைத் தெரிந்தும் , முகமலர்ச்சியுடன் , சிரித்துக்கொண்டே .... ) 

“ .....  உங்களோட முயற்சிக்கு , என்னோட வாழ்த்துக்கள் .... ஆனா
இதுக்கப்புறம்தான் , நீங்க இன்னும் ஜாக்கிரதையா இருக்கனும் ... உங்களுடைய
பாதுகாப்புகள துரிதப்படுத்துங்க ... எந்த நேரத்திலும் , என்ன
வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம் . “ என்றார் எச்சரிக்கையோடு .    

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : (... உச்ச கட்ட எரிச்சலோடு ...)  “ சுவாமிஜி !!! என்ன
பண்ணனும்னு , எங்களுக்கு நல்லாத் தெரியும் . உங்க அக்கறைக்கு ரொம்ப நன்றி
.... என்று இருவரும் , அங்கிருந்து கிளம்ப முற்பட்ட அடுத்த வினாடி ,
இன்ஸ்பெக்டர் ரவியின் செல்போன் கதறியது . எடுத்துப் பேச ஆரம்பித்திருந்த
அவரின் முகம் , கொஞ்ச நேரத்தில் , சட்டென்று மாறியிருந்தது . 

ஏட்டு கந்தசாமி : “ சார் ! என்னாச்சு ??? . “ 

(... சிரித்தபடியே நின்றுகொண்டிருந்தார் வேதாந்த சுவாமிகள் ....) 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ நேத்து ராத்திரி தூங்கச் சென்ற ராமலிங்கம் ஐயாவோட ,
அறைக்கதவு இதுவரை திறக்கப்படவில்லையாம் .... தட்டுனாலும் , உள்ள சப்தமே
இல்லையாம் ..  “ 

(.... வேதாந்த சுவாமிகளின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை , இன்னும் மறையவில்லை
....) 

வேதாந்த சுவாமிகள் : “ அதனோட ஆட்டம் ஆரம்பிச்சிடுச்சு ... உங்களுக்கான
வேலையும் வந்திடுச்சு ..... “ என்றார் . 

அவரின் பேச்சுக்கு மதிப்புகொடுக்காமல் , அடுத்த இரு வினாடிகளில் , அந்த
இடத்தை விட்டுப் புறப்பட்டிருந்தது போலீஸ் ஜீப் .  15 நிமிடப் பயணத்தில் ,
ராமலிங்கத்தின் வீட்டை அடைந்திருந்தார்கள் .  அங்கு  ஒரு மயான அமைதி
நிலவியிருந்தது . அந்த வீட்டில் இருந்த மேல் தளத்தில் , ராமலிங்கத்தின்
உறவினர்கள் , பதற்றத்தின் உச்சத்தில் , நின்று கொண்டிருந்தார்கள் .
வெகுநேரமாக  தட்டியும் , ராமலிங்கத்தின் அறைக் கதவு திறக்கப்படாததால் , அது
உடைக்கப்பட்டு , கீழே வைக்கப்பட்டிருந்தது . உள்ளே ராமலிங்கம் மெத்தையில்
படுக்க வைக்கப்பட்டிருந்தார் . மருத்துவர்கள் அவரை சோதித்துப் பார்த்துக்
கொண்டிருந்தனர் . முகத்தில் சேலைத்தலைப்பை வைத்துக்கொண்டு , கண்கள்
கலங்கியபடி நின்று கொண்டிருந்தாள் ராமலிங்கத்தின் மனைவி .
 மருத்துவர்களிடம் நம்பிக்கையான வார்த்தைகளை எதிர்பார்த்து ,
ராமலிங்கத்தின் உறவினர்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள் . அந்த நேரம் பார்த்து
, மாத்தூர் கிராமத்தலைவர் தவபுண்ணியம் , மனைவி மரகதம் , மற்றும் மகன்
கலையரசனோடு அங்கு வேகமாக வந்திருந்தார் .  தவபுண்ணியத்தின் மனைவி மரகதம் ,
ராமலிங்கத்தின் மனைவிக்கு ஆறுதலான வார்த்தைகளை சொல்லித் தேற்றிக்
கொண்டிருந்தார் . கனத்த இதயத்தோடு காத்திருந்தார் தவபுண்ணியம் . திடீரென்று
எழுந்த மருத்துவர்கள் , ராமலிங்கம் இறந்துவிட்டதாக அறிவித்தார்கள் . அங்கே
மரண ஓலம் ஆரம்பமாயிருந்தது . ராமலிங்கத்தின் மனைவி , கதறிக்கொண்டிருந்தாள்
. கண்ணீர் தாரை தரையாக வழிந்து கொண்டிருந்தது .  ஏட்டு கந்தசாமியின்
முகத்தில் , ஈ ஆடவில்லை . அதிர்ச்சியில் உறைந்திருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி
. இந்த செய்தியைக் கேட்டுத் திகைத்துப் போயிருந்த தவபுண்ணியம் , சவமாய்க்
கிடக்கின்ற   தன் நண்பன் ராமலிங்கத்தின் பக்கத்தில் வந்து , தன் தலையில்
அடித்துக்கொண்டு , கதறியிருந்தார் .  

“ டேய் ! என்ன மட்டும் , தனியா இங்க விட்டுட்டு , நீங்க ரெண்டு பேரும் ,
போய்ட்டீங்க . என்னையும் , உங்ககூடவே , கூட்டிட்டுப் போயிருக்க
வேண்டியதுதானே ! “ என்று மார்பில் அடித்துக் கொண்டு அழுதிருந்தார் .
எத்தனையோ பேர் ஆறுதல் கூறியும் , தவபுண்ணியத்தை சமாதானம் செய்ய முடியவில்லை
. பார்ப்பவர்களைப் பதற வைத்திருந்தது அந்தக் காட்சி .   நேரம் ஆக , ஆக
கூட்டம் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது . உறவினர்கள் சடங்குகளுக்கும் ,
சம்பிரதாயங்களுக்கும் தயாராயிருந்தார்கள் .           மணி மதியம் 2 –ஐக்
கடந்திருந்தது . பல பந்திகள் பரிமாறப் பட்டிருந்தது . இன்ஸ்பெக்டர் ரவி
அந்த வீடு முழுவதையும் , தன் பார்வையால் அலசிக் கொண்டிருந்தார் . அங்கு
இருக்கின்ற ஒவ்வொருவரின் , குதிங்காலையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்
ஏட்டு கந்தசாமி . ராமலிங்கம் இறந்த செய்தி கேட்டு , அவரின் உறவினர்கள் ,
நாலாப்புறமும் இருந்து வந்து கொண்டிருந்தார்கள் . பெரியார் மணியம்மை
பல்கலைக்கழக , வேளாண் பேராசிரியர் சதாசிவமும் , அங்கு வந்து துக்கத்தில்
பங்கேற்றிருந்தார் . இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் அவரிடம் ,
பேசிக் கொண்டிருந்தனர் . கொஞ்ச நேரத்தில் , NEXTGEN FERTILIZERS LTD
உரிமையாளர்களான பிரனேஷும் , திலீபனும் அங்கு இருண்ட முகத்தோடு
வந்திருந்தார்கள் . அவர்களைப் பார்க்கப் பார்க்க , தவபுண்ணியம் முகம்
உக்கிரமடைந்திருந்தது .  இருந்தும் காரியம் நடந்து கொண்டிருக்கின்ற
இடத்தில் , கலவரம் வேண்டாம் என்று பொறுமையோடு காத்திருந்தார் . திடீரென்று
, தவபுண்ணியத்தின் மகன் கலையரசன் , தவபுண்ணியத்திடம் அழுதுகொண்டே வந்து ,  

கலையரசன் : “ அப்பா !! வெண்ணிலாதான்ப்பா !!!  இந்த கொலையப் பண்ணது . எனக்கு
நல்லாத் தெரியும்ப்பா !!! “ என்றான் . இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த
இன்ஸ்பெக்டர் ரவி திடுக்கிட்டுப்போனார் . ஏற்கனவே கோபத்தின் உச்சத்தில்
இருந்த தவபுண்ணியம் , இந்த பதிலைக் கேட்டதும் , கடுப்பான அவர் ,  

“ பைத்தியகார நாயே ! இன்னும் , அந்த செத்துப் போன பொண்ணு நெனப்பாவே
சுத்திகிட்டு திரியற ...  எந்த நேரத்துல , எதப் பேசணும்னு உனக்குத்
தெரியாது  ............ “  என்று அவன் கன்னத்தில் பளார் பளார் என்று அடிக்க
ஆரம்பித்தார் ...  இது அவங்க குடும்ப விஷயம் என்பதுபோல் , யாரும் அவரைத்
தடுத்து நிறுத்த முன்வரவில்லை . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி இடையில் சென்று , அவரின் கையைப் பிடித்து , 

“ சார் ! விடுங்க சார் !  ஏன் , தோளுக்கு மேல வளந்த பையனப் போய் , இந்த அடி
, அடிக்கறீங்க ..  “ என்றார் ..... 

உடனே ரவியின் பக்கம் திரும்பிய , தவபுண்ணியம் , 

“  வாய்யா !!! வா !!!  , இதுக்கெல்லாம் நல்லா வக்காலத்துக்கு வந்துடு ....
  என் பையன நான் அடிப்பேன் .. அதைக் கேக்கறதுக்கு நீ யாருய்யா ??? “
என்றார் கோபத்தோடு .. 

ஏட்டு கந்தசாமி இடையில் வந்து , தவபுண்ணியத்தை சமாதானப்படுத்தி , 

“ ஐயா !!! எல்லாரும் பாக்கறாங்க .... கொஞ்சம் பாத்து பேசுங்க .....”
என்றார் பௌவ்யமாக .... 

  இன்னும் கோபம் தணியாத , தவபுண்ணியம் ,  

“ என்னத்தய்யா !!! பாத்துப் பேசணும் ......          நேத்து சிவநேசன் ,
இன்னிக்கு ராமலிங்கம் , நாளைக்கு நானா ??????????? ....
                      நீங்கெல்லாம் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க .... 
இதுவரைக்கும் ஏதாவது துப்பு கிடச்சுதா .....  பெருசா சமாதானம் பேச வந்திட்ட
...... போய்யா ...“ என்றார் . ( இன்ஸ்பெக்டர் ரவியின் கண்கள்
சிவந்திருந்தது ...) 

ஏட்டு கந்தசாமி : “ ஐயா ! விசாரணை போயிட்டு தான் இருக்கிறது . இது கொலையா
இருக்குமேயானால் ,  இன்னும் கூடிய சீக்கிரத்தில கொலையாளியப் புடிச்சுக்
காட்டுறோம் ...” 

தவபுண்ணியம் : (.... கோபத்துடன் ....)   எப்ப ???    நானும் செத்ததுக்கு
அப்புறமா ???? ..  எனக்கு என்னமோ , இந்த மரணங்கள்ல போலிஸ் தலையீடு ,
இருக்குமோன்னு சந்தேகமாயிருக்குதுய்யா ?? ” என்றார் . 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி  : “ சார் ! கொஞ்சம் வார்த்தையை , அளந்து பேசுங்க
........   குமாரசாமி , பேய் அடிச்சுத்தான் செத்துப் போயிட்டார்ன்னு ,
நீங்க சொன்னீங்க ...  அப்ப அத நாங்க நம்பினோம் ....  இந்த மரணமும் கூட அதே
மாதிரி , இருக்கலாமே .. இதை மட்டும் ஏன் , உங்க மனசு ஏத்துக்க மாட்டிங்குது
??? . “ என்று ஆக்ரோஷமாக பேசிக்கொண்டிருந்த  இன்ஸ்பெக்டர் ரவியைத் தடுத்து
நிறுத்திய , ஏட்டு கந்தசாமி , 

“ சார் !!! சாவு வீட்டுக்கு வந்துருக்கோம் ..... இங்க வந்து , சண்டை போடறது
அவ்ளோ , நல்லா இல்லை .... எதுவாக இருந்தாலும் , விசாரணையின் முடிவுல ,
பேசிக்கலாம் ... “ என்று அவரை சமாதானப் படுத்தினார் ....   கோபம் தணியாத
முகத்துடன் , கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தார் தவபுண்ணியம்
.......  இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் , ஓரத்தில் இருந்த
நாற்காலிகளில் போய் உட்காந்திருந்து , வெறும் யோசனையிலேயே நேரத்தைக்
கடத்தியிருந்தார்கள் .....       களைப்பு மிகுதியால் , இன்ஸ்பெக்டர் ரவி
 அவ்வப்போது , தூங்கித் தூங்கி விழித்துக் கொண்டிருந்தார் .
 ராமலிங்கத்தின் உறவினர்கள் , வருவதும் , போவதுமாக இருந்தனர் . அவர்களைப்
 பார்த்துக் கொண்டே , மீண்டும் தன் கண்களை மூடியிருந்த , இன்ஸ்பெக்டர் ரவி
திடுக்கிட்டார் .....         நேற்றைய முன்தினம் இரவு , அவருடைய வீட்டில்
,  பார்த்த , அந்த மர்ம உருவம் திடீரென்று அவர் நியாபகத்துக்கு வந்தது .
அதன் நடை , பாவனைகளைக் கொண்ட ஒருவரை , அந்த ஜனக்கூட்டத்தில் , அவருடைய
கண்கள் , அவருக்கு அடையாளம் காட்டியிருந்தது ...  திடீரென்று , கண்களைத்
திறந்து பார்த்த அவர் , ஏட்டுக் கந்தசாமியைக் கூப்பிட்டு , அந்த ஆசாமியை
அவருக்கு  அடையாளம் காட்டினார் .. 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ யோவ் ! கந்தசாமி !  , அங்க நிற்கிற ஆள் யார் ??? “
என்றார் பரபரப்பாக .....  

ஏட்டு கந்தசாமி :  “ சார் ! அவன் பேர் பொன்னையா !!!  தவபுண்ணியம் வீட்டு
வேலைக்காரன்  சார் ....“  என்றார் ..  

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : (... யோசனையிலேயே ....)  “ ஹ்ம்ம் !!!  “  என்றார் . 

(... அடுத்த 2 நிமிடங்களில் , பொன்னையாவையே , பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஏட்டு
கந்தசாமி  சார் ! சார் ! என்று பதறினார்......) 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ என்னாச்சு கந்தசாமி  ????  எனிதிங் சீரியஸ் ??? “  

ஏட்டு கந்தசாமி :  “ எஸ் சார் ! அவனோட இடது காலைப் பாருங்க ... “ என்றார்
. 

சேற்றில் பதிந்திருந்த , அந்த இடதுகால் வெட்டுத் தடயம் , அவன் காலில்
இருந்தது அவர்களை மேலும் அதிர வைத்திருந்தது ......  இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும்
, ஏட்டு கந்தசாமியும் , அதிர்ச்சியில் ஒருவரை ஒருவர் , பார்த்துக் கொண்டனர்
. 

                                     12

தூத்தூர் போலீஸ் ஸ்டேஷன் , அந்த சாயுங்கால நேரத்திலும் ,  உச்சகட்ட
பரபரப்பில் இருந்தது ....... இன்ஸ்பெக்டர் ரவி ,  நாற்காலியில்
சாய்ந்தபடியே , வாயில் சிகரெட் புகையை ஊதித் தள்ளிக் கொண்டிருந்தார் ....
 சிறை அறையில் இருந்து ,  “ அய்யோ !! அம்மா !! ”  என்று கத்துகின்ற சத்தம்
, தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது .....     எரிந்து கொண்டிருந்த
சிகரெட்டின் கடைசித் துண்டை , வீசி எறிந்து விட்டு கோபமாக எழுந்த அவர் ,
நேராக சிறை அறையை நோக்கி , வேகமாக வேகமாக நடந்தார் .......  உள்ளே ,
வீங்கிய முகத்துடனும் , உடல் முழுக்க இரத்த காயங்களோடும் , கீழே படுக்க
வைக்கப் பட்டிருந்தான்  பொன்னையா ..... உடம்பின் பல பகுதிகளில் இருந்து ,
இரத்தம் பீறிட்டுக் கொண்டிருந்தது . இன்ஸ்பெக்டர் ரவியைப் பார்த்ததும் ,
ஏட்டு கந்தசாமியும் , மற்ற காவலர்களும் பொன்னையாவை , மேலே எழுப்பி , ஒரு
நாற்காலியில் உட்கார வைத்திருந்தனர் ...  ஒரு குண்டூசி விழுந்தாலும் ,
சப்தம் கேட்கும் அளவுக்கு , அங்கு அமைதி நிலவியிருந்தது .....
 பொன்னையாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது ... அங்கிருந்த
நிசப்தத்தைக் கலைத்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி ... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ பொன்னையா !  இப்ப நான் கேக்கிற கேள்விகளுக்கு ,
உண்மையான பதில , டக்கு டக்குன்னு சொல்லனும் ... இல்ல ,,,  விசாரணை முன்பை
விட , பயங்கரமா இருக்கும்..... என்ன ?? “ என்றார் . 

( சரி என்பதைப் போல தலையை ஆட்டினான் பொன்னையா .....) 

பொன்னையாவின் பதில்களை , பதிவு செய்ய , அவன் எதிரே கேமரா ஒன்று
வைக்கப்பட்டிருந்தது ..... (... இன்ஸ்பெக்டர் ரவி பேச ஆரம்பித்தார் ...) 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ ஹ்ம்ம் !!!  பொன்னையா ..... அன்னிக்கு ராத்திரி ,
என்னோட வீட்டுக் கதவத் தொடர்ந்து , தட்டிகிட்டே இருந்தது ... , அப்புறம்
என்ன பாத்த உடனே ஓடினது .... எல்லாமே நீதானே ... சொல்லு என்றார் .... 

முகத்தில் வடிந்திருந்த இரத்தத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு , பொன்னையா பேச
ஆரம்பித்தான் ... 

“ ஐயா !!! ஆமாங்கய்யா !!! “  நான் தான் ....   

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ யார் அத பண்ண சொன்னது ????? “  

பொன்னைய்யா : “ யாரும் என்ன பண்ண சொல்லல ... நான் தான்யா வேணும்னே
பண்ணுனேன் “ என்றான் ...                          

கேமராவை சற்று நேரம் , ஆப் செய்து விட்டு , அவன் கன்னத்தில் பளார் , பளார்
என்று பலமாக அறைந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி ....  அவர் அடித்த அடியில் , நிலை
குலைந்து போயிருந்த பொன்னையா , 

“ ஐயா !! அடிக்காதீங்க !!! எல்லா உண்மையும் நானே என் வாயால
சொல்லீறேன்ங்கய்யா !!!  தயவு செய்து அடிக்காதீங்க !!! “ என்று கதறினான் . 

மீண்டும் கேமராவில்  , அவனுடைய பேச்சு , பதிவாகிக் கொண்டிருந்தது . 

பொன்னையா : “ குமாரசாமி ஐயாவ , கொலை பண்ணது நான் தான் .. ஆனா அதை பண்ண
சொன்னது , தவபுண்ணியம் ஐயாவும் , அவரோட நண்பர்களான சிவநேசனும் ,
ராமலிங்கமும் தான்  .... ஆனா அந்தப் பழிய இறந்து போன , அந்த வெண்ணிலாப்
பொண்ணு மேல , போட்டுட்டு , ஊர் மக்கள நம்ப வச்சிட்டோம் .......  நான்
 அன்னிக்கு , உங்க வீட்டுக் , கதவத் தட்டின மாதிரி , எல்லார் வீட்டுக்
கதவையும் , இரவு நேரங்கள்ல  தட்டுவேன் ... அதை ,  பேய் அமானுஷ்யம்னு
எல்லாரும் நம்பிட்டாங்க ...  

( அவன் பேசிக் கொண்டிருந்தது அனைத்தும் , தெளிவாக அந்த கேமராவில் ,
பதிவாகிக் கொண்டிருந்தது ... இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் ,
அவனுடைய  வாயிலிருந்து வரும் , ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் உற்று கவனித்துக்
கொண்டிருந்தனர் ...  அவனை இடைமறித்த கந்தசாமி , )  

ஏட்டு கந்தசாமி : “ வேதாந்த சுவாமிகளுக்கும் , உங்களுக்கும் என்ன தொடர்பு
????  ... “  

பொன்னையா : “ சார் !!! மொதல்ல இருந்து , வேதாந்த சுவாமிகளுக்கும் ,
தவபுண்ணியம் ஐயாவுக்கும் , எந்த விஷயத்திலுமே ஒத்து வராது .... ஆனா இந்த
விசயத்தில் மட்டும் , அவர் எப்படி ஒத்துப் போனார்ன்னுதான் இன்னும் எனக்கு
தெரியலைங்கய்யா !!!  ..... ஆனா , இந்த ஆவி , பேய் விசயத்துல ,  நாங்க
சொன்னதைக்காட்டிலும் , வேதாந்த சுவாமிகள் சொன்னதத்தான் மக்கள் அதிகமாக
நம்பினாங்க .....  அதை நாங்களும் , எங்களுக்கு , சாதகமாப்
பயன்படுத்திகிட்டோம் ...  இந்த கேஸ விசாரிக்க வந்த , பழைய இன்ஸ்பெக்டர்
சுந்தரத்த , பல வகைல துன்புறுத்தி , இந்த கிராமத்த விட்டே ஓட வச்சிட்டோம்
... அதுக்கப்புறம் தான் நீங்க வந்தீங்க ..... உங்களையும் , இந்த கிராமத்த
விட்டே ஓட வைக்கத்தான் , நான் அன்னிக்கு , உங்க வீட்டுக்கு வந்தேன்.. ஆனா
நீங்க சுதாரிச்சுட்டீங்க ... ” என்று பேசி முடித்தான் .
                    

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ சரி ! அதெல்லாம் இருக்கட்டும்  .....  ஆனா நீ ......
எதுக்காக , சிவநேசனையும் , ராமலிங்கத்தையும் கொலை பண்ணின ?? அவங்க கூடவே
இருந்த நீ , எதுக்கு அவங்கள கொலை செஞ்ச ????? அவங்களுக்கும் உனக்கும்
அப்படியென்ன , தனிப்பட்ட பிரச்சனை ?? 

(.... மௌனமாக இருந்தான் பொன்னையா .....) 

ஏட்டு கந்தசாமி : “ எதுக்காக அவங்கள நீ கொலை பண்ணின ? ....  நீ கொலை
பண்ணதுக்கான ஆதாரங்கள் எங்க கிட்ட இருக்குது ....  மரியாதையா உண்மைய
சொல்லிடு .... உனக்கு பின்னாடி , யார் யாரெல்லாம் இருக்கா ????  உன்னோட
அடுத்த குறி யாரு ???? தவபுண்ணியம் தானே .... சொல்லு !!!...... “ . 

பொன்னையா : “ அவங்க , ரெண்டு பேர்த்தையும் , கொலை பண்ண சொன்னதே ,
தவபுண்ணியம் ஐயா தான் ...... “ என்றான் கோபமாக . 

(... அதிர்ந்து போயிருந்தார்கள் இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும்
...) 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ என்ன ??? தவபுண்ணியமா ???????    அவர் எதுக்காக
அவருடைய நண்பர்களையே ????? .......... “ என்றார் . 

பொன்னையா :  “ இதுவரைக்கும் நாங்க பண்ண எல்லாமே சரியாத்தான் நடந்துட்டு
வந்துச்சு ...  ஆனா நாங்க எதிர்பாராத ஒன்னு , என்னன்னா ??? அது உங்களோட
விசாரணை தான் .... நீங்க விசாரிக்கிறதப் பார்த்த , இன்னும் கொஞ்ச நாள்லயே ,
தவபுண்ணியத்த நெருங்கிருவீங்களோன்னு , பயந்து தான் ... அவர் ஒரு திட்டம்
போட்டார் ... அதன்படி தான் ,  இந்த கேஸ திசை திருப்புவதற்காக ,
சிவநேசனையும் , ராமலிங்கத்தையுமே , அவர்  கொலை பண்ண முடிவெடுத்தார் ...
அவங்கள கொலை பண்ணிட்டா , இந்த கேஸ் மறுபடியும் , ஆவி , அமானுஷ்யங்கற
கோணத்திலேயே , இன்னும் கொஞ்ச நாளைக்கு , இழுத்தடிக்கும் ...  அதனால தான் ,
அவர் இதை பண்ண சொன்னார் ...” 

(... இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , தன் கன்னத்தில் கை வைத்து , பொன்னையாவையே
பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் .... அவனிடம் , ஆர்வமாக , அடுத்தடுத்து
 கேள்விகளைக் கேட்டுகொண்டிருந்தார் கந்தசாமி ...) 

ஏட்டு கந்தசாமி : “ SO , ஒரு கொலைய மறைக்கறதுக்காக , நீங்க ரெண்டுபேரும் ,
அடுத்தடுத்து ரெண்டு கொலை பண்ணீருக்கீங்க .....  நாளைக்கு , உங்க ரெண்டு
பேரையும் , உங்க ஊர்க்காரங்க முன்னாடி  , அடிக்கிற அடியில ,
தவபுண்ணியத்தோடு வாயிலயிருந்தே , எல்லா உண்மையையும் , வெளில கொண்டு வர்றோம்
.... “ 

(... அதை நினைத்து , அதிர்ந்து போன பொன்னையா ... உடனே ...) 

பொன்னையா : “ சார் ! சார் ........ ! நான் அவங்கள கொலை பண்ணத்தான் , அங்க
போனேன் ... ஆனா அவங்க ரெண்டு பேருமே , என்னைப் பார்த்த உடனே , எதோ ஒரு
அதிர்ச்சியிலயே செத்துட்டாங்க ...  நான் அவங்கள கொலை பண்ணல சார் !!!  நான்
நிரபராதி ..... என்ன விட்டுடுங்க சார் !!! .. நான் புள்ளகுட்டிக்காரன் ....
எனக்கு குடும்பம் இருக்குங்க சார் !!! ... “ என்று திரும்பத்திரும்ப இதையே
சொல்லி , அவர்கள் கால்களைப் பிடித்துக் கொண்டு கதறினான் .... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி  : (.... உக்கிரமான முகத்துடன்....) “ அப்ப ..... 
செத்துப் போனவங்களுக்கெல்லாம் குடும்பம் இல்லையா ???? ... “ என்று மீண்டும்
, ஆத்திரம் தீரும் அளவுக்கு அவனை அடித்துவிட்டு , வெளியே வந்தார்கள்
இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் “ .... 

கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரம் , அவனை விசாரணை செய்திருப்பார்கள் .... மணி 9
–ஐத் தொட்டிருந்தது ... இருவரும் ஸ்டேஷனுக்கு வெளியே வந்து , சிகரெட்டைப்
பற்ற வைத்து , புகையை ஊதித் தள்ளியிருந்தனர் ... 

ஏட்டு கந்தசாமி : “ சார் !  எப்ப சார் ???  நாம , தவபுண்ணியத்த கைது பண்ணப்
போறோம் ??? “ 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ நாளைக்கு காலைல , சரியா 9 மணிக்கு , பொதுமக்கள்
முன்னாடியே , தவபுண்ணியத்தோட கையில ,   விலங்க மாட்டி , ஸ்டேஷனுக்கு ,
இழுத்துட்டு வரப் போறோம் ....  அதுக்கு அடுத்தபடியா  , அன்பாலய வேதாந்த
சுவாமிகளையும் கைது பண்ணி  , ஸ்டேஷன்ல வெச்சு வெளுத்தா எல்லா உண்மையும்
வெளில வந்துரும் .... இன்னிக்கு ஒரு நாள் ராத்திரி மட்டும் , நீங்க
ஸ்டேஷன்லயே இருங்க ... ஏன்னா .... பொன்னையாவ கொஞ்சம் பத்திரமா
பாத்துக்கணும் “ ... என்னால முடியல . ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் ,
இன்னிக்குதான் நான் நல்லா தூங்கப் போறேன்னு நெனைக்கிறேன் ... “ என்றார்
சிரித்துக்கொண்டே ...  

ஏட்டு கந்தசாமி :  “ சார் ......!  அதெல்லாம் நான் பாத்துக்கறேன் சார் ....
நீங்க வந்ததுக்கப்புறம் தான் இந்த ஊருக்கும் , இந்த கேஸ்க்கும் , ஒரு
விடிவு காலமே பொறந்திருக்குது ...  உங்களுக்காக இதைக் கூட , நான் பண்ண
மாட்டெனா ??? “ என்றார் ... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ இல்ல கந்தசாமி ..... நீங்க இல்லைன்னா  .... இதப்
பண்ணீருக்க முடியாது .....  நீங்க உங்க குடும்பத்தக் கூட , பாக்காம ,  இந்த
மூணு நாளா , என்கூடவே இருந்தீங்க ... அதனால தான் , இதப் பண்ண முடிஞ்சது ...
“ என்றார் பெருமிதத்தோடு .... 

ஏட்டு கந்தசாமி : “ சார் ! இன்னைல இருந்து , நானும் உங்களமாதிரி ஒரு
நாத்திகன் சார் ..... “ என்றார் கர்வத்தோடு ..... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : (... சிரித்துக்கொண்டே ...) “ அடப்போய்யா..... “ என்று
சொல்லிக்கொண்டே , தன் வீட்டுக்கு கிளம்பியிருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி . 

13

 

இருபது நிமிடப் பயணத்தில் ,,,,, வீட்டை அடைந்திருந்தார்  இன்ஸ்பெக்டர் ரவி
... எதையோ சாதிருந்த மகிழ்ச்சி , அவர் முகத்தில் தெரிந்திருந்தது .
அடுத்தநாள் காலையில் செய்ய , வேண்டிய பணிகளைப் பற்றியே , அவரது சிந்தனை
இருந்தது .... அதே யோசனையிலேயே இரவு உணவை , முடித்திருந்தார் .... வழக்கம்
போல , கிரைம் நாவல்களை , அவர் வீட்டுப் புத்தகக் கிடங்கில் ,
தேடிக்கொண்டிருந்தார் ....                பிரபல எழுத்தாளர் நடேசனின் , “
மரணத்துக்கு அப்பால் ”  என்ற  நாவலை எடுத்துப் புரட்ட ஆரம்பித்திருந்தார்
...  மனிதனின் மரணத்துக்குப் பிறகு , நடக்கக் கூடிய சம்பவங்களை ஒட்டி , மிக
விறுவிறுப்பாகவும் , பரபரப்பாகவும் சென்று கொண்டிருந்தது அந்த நாவலின்
கதைக்களம் ... நிறைவேறாத ஆசையுடன் கூடிய  ஆன்மாக்கள் , மீண்டும் கடந்து
வந்த பாதைகளைகளியே , சுற்றித் திரிந்து கொண்டிருக்கும் , என்பதை மிக
அழுத்தமாக சொல்லியிருந்தார் அந்த நாவலாசிரியர் நடேசன் ... பாதிப்
பக்கங்களைப் புரட்டியிருப்பார் .... திடீரென அவர் வீட்டுக் கதவு
தட்டப்படும் சப்தம் கேட்டது .... இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்க முடியும் ???
என்று யோசித்துக் கொண்டே , கையில் டார்ச்சையும் , ரிவால்வரையும் எடுத்துக்
கொண்டு , கதவுப் பக்கத்தில் சென்றார் ... கதவு வேகமாக தட்டப்பட்டுக்
கொண்டிருந்தது .... மின்னல் வேகத்தில் , கதவைத் திறந்தார் ரவி ... வெளியே
ஆள் அரவமற்று இருந்தது ... சற்றே திடுக்கிட்டுப் போனார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி
... வெளியே சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு , கதவுப் பக்கம் திரும்பிய
அவரின் அடுத்த வினாடி , திடீரென்று , ஏதோ ஒரு உருவம் , வேகமாக அவரைக்
கடந்து செல்வதைப் போல் இருந்தது ... பயத்தில் உறைந்திருந்த அவர் , உள்ளே
சென்று தாளிட்டுக் கொண்டார் .... அந்த நேரம் பார்த்து , மீண்டும் மின்சாரம்
வந்து , வந்து போய்க்கொண்டிருந்தது .... டார்ச் விளக்கை , தயாராகவே
வைத்திருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி ... உள்ளே ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து
வைத்துக் கொண்டிருந்தார் ... ஒரு கட்டத்தில் , மின்சாரம் முற்றிலுமாக
நின்றிருந்தது ... டார்ச் விளக்கை அடித்துக் கொண்டே , முன்னேறியிருந்தார்
... யாரோ , தன்னைப் பின் தொடர்வதைப் போல அவர் உணர்ந்தார் ..... பயத்தின்
உச்சத்தில் இருந்த அவருக்கு , உடல் முழுக்க வியர்த்து வழிந்திருந்தது ....
அவரின் வலதுபுறமாக கண்ணாடிக்குப் பக்கத்தில் , யாரோ நிற்பது போல் இருந்தது
.... டார்ச்சை வலதுபுறமாகத் திருப்பிய அவர் , அரண்டு போயிருந்தார் ...
தலைவிரிக் கோலத்தில் , ஒரு பெண் குனிந்து , அவருக்குப் பின்னால் நின்று
கொண்டிருந்ததை , அந்தக் கண்ணாடி அவருக்கு  அடையாளம் காட்டியிருந்தது ...
யார் .... யார்ரர்ர்ரு ????? என்று  உளற ஆரம்பித்திருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர்
ரவி .... குனிந்திருந்த அந்த முகம் , திடீரென நிமிர்ந்து , அவரைப் பார்த்து
சிரித்தது ... சப்த நாடிகளுமே அடங்கிப் போயிருந்தது அவருக்கு ... கோர
முகத்துடன் , இறந்து போயிருந்த வெண்ணிலாதான் அங்கு நின்று கொண்டிருந்தாள்
... மீண்டும் மின்சாரம் வந்திருந்தது .... அந்த உருவம் மறைந்திருந்தது ....
 அவருடைய மனம் படபடத்திருந்தது ... அந்தக் கண்ணாடியில் , எதோ குறிப்பு ,
எழுதியிருப்பதைப் போல அவருக்குத் தெரிந்தது .... அதைப் பக்கத்தில் சென்று ,
படிக்க ஆரம்பித்த அவர் அதிர்ந்து போனார் .... 

“ ... தவபுண்ணியத்தின் கடைசி அரைமணி நேரம் ...“  என்று அதில்
எழுதப்பட்டிருந்தது .... அப்பொழுது தான் பொன்னையா சொன்ன , பதில்கள்
அவருக்கு நியாபகம் வந்திருந்தது ... சிவநேசனையும் , ராமலிங்கத்தையும் ,
வெண்ணிலாவின் ஆவிதான் பழி வாங்கியிருகிறது என்பதை , அவர் உணர்ந்தார் ...
பதற்றத்துடன் தவபுண்ணியத்தின் , தொலைபேசி  எண்களுக்குத் தொடர்பு கொண்டார்
.... ரொம்ப நேரமாகவே , அழைப்பு மணி அடித்துக் கொண்டிருந்தது ... யாரும்
எடுத்த பாடில்லை ... போலிஸ் ஜீப்பில் ஏறியிருந்த , அவர் மீண்டும் மீண்டும்
அந்த எண்ணுக்கு தொடர்பு கொண்டார் .... “ THE NUMBER  YOU ARE TRYING TO
REACH IS NOT ATTENDING THE CALL .. PLEASE TRY AGAIN LATER  “  என்ற பதிவு
செய்யப்பட்ட பெண்ணின் குரல் பேசியிருந்தது .... போலீஸ் ஜீப்பை வேகமாக
செலுத்தியிருந்தார் .... ஏட்டு கந்தசாமியின் எண்களைத் தொடர்பு கொண்டார்
.... வெகுநேரமாகியும் அவரிடமிருந்தும் ஒரு பதிலுமில்லை ... அவருக்கு “ CALL
ME – URGENT ” என்று MESSAGE அனுப்பிருந்தார் ... குழப்பத்தின் உச்சத்தில்
, போலிஸ் ஜீப் புயலாகக் கிளம்பியிருந்தது  .... அந்த நேரம் பார்த்து
அவருக்கு , அன்பாலாய வேதாந்த சுவாமிகளின் நியாபகம் வந்திருந்தது ...
தேடித்பிடித்து அவருடைய எண்களைத் தட்டினார் .. மறுமுனையில் , தொடர்ந்து
ரிங் போய்க் கொண்டிருந்தது .. கடைசி நேரத்தில் , போனை எடுத்திருந்தார்
வேதாந்த சுவாமிகள் .... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : ( ... பதற்றத்தில் ...) சுவாமிஜி !!! சுவாமிஜி !!!
என்று பதறினார் .... அவரின் பதற்றத்தைப் புரிந்து கொண்ட சுவாமிகள் , 

வேதாந்த சுவாமிகள் :  “ என்னாச்சு ரவி ??? ஏதாவது அமானுஷ்யத்தைப்
பார்த்தீங்களா???? என்றார் படபடப்பாக ... 

( .. இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , நடந்த அனைத்தையும் சொல்ல , வேதாந்த சுவாமிகள்
அன்பாலயத்தில் இருந்து புறப்பட்டிருந்தார் ...) . இந்தமுறை ,
தவபுண்ணியத்தின் வீட்டுத் தொலைபேசிக்கு தொடர்பு கொண்டார் ரவி ...  

மீண்டும் ரிங் போய்க் கொண்டிருந்தது ... “ COME – ON , PICK-UP , PICK-UP
.... என்று இன்ஸ்பெக்டர் ரவியின் உள்ளுணர்வு அடித்துக் கொண்டிருந்தது ..
ஒரு வழியாக போன் எடுக்கப் பட்டிருந்தது .... 

“ ஹலோ !!! என்றார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி .... மறுமுனையில் இருந்த குரலும் ஹலோ
என்றது ..... தவபுண்ணியத்தின் மகன் கலையரசன் பேசினான் ..... ( ...
இன்ஸ்பெக்டர் ரவி சற்றும் எதிர்பாராமல் கலையரசனிடம் .... ) 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ .... கலையரசன் .... நான் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி பேசுறேன்
...  உங்க அப்பாவ ஜாக்கிரதையா பார்த்துக்கோ .... வெண்ணிலாப் பொண்ணோட ஆவி ,
இன்னிக்கு உங்க , அப்பாவ பழி வாங்க காத்துட்டு இருக்குது .... நான் இப்ப
அங்க தான் வந்துட்டே இருக்கேன் ... என்றார் ...“ 

கலையரசன் : “ சார் !!! என்ன சார் சொல்றீங்க .... என் வெண்ணிலா , என் அப்பாவ
கொலை பண்ணப் போறாளா ???? “ என்று சிரித்தான் ... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ தம்பி இது ரொம்ப சீரியஸான விஷயம் ... விளையாடாத ...
உங்க அப்பாவப் போய்ப் பாரு என்றார் வண்டியின் வேகத்தோடே .......“ 

கலையரசன் : “ சார் !!! நீங்க தான் சார் ...விளையாடறீங்க .... வெண்ணிலா என்
கூட தான் , இப்ப உட்கார்ந்து பேசிகிட்டிருக்கிறாள் .. “ என்றான் ... 

(.... அதிர்ந்து போயிருந்தார் இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , இணைப்பைத் துண்டித்து
விட்டு , வண்டியின் வேகத்தைக் கூட்டீனார் ...) அடுத்த 5 நிமிடத்தில் ,
ஏட்டு கந்தசாமியிடம் இருந்து போன் வந்தது ... நடந்த விவரங்களை அவரிடமும்
சொல்ல , கந்தசாமியும் கான்ஸ்டபிள்களோடு அங்கு புறப்பட்டிருந்தார் ...
தவபுண்ணியத்தின் வீட்டை அடைந்த இன்ஸ்பெக்டர் ரவி , ஜீப்பை , வெளியே அவசர
அவசரமாக பார்க் செய்து விட்டு , வீட்டு GATE- ஐத் திறக்க முயற்சித்தார்
.... கடினமான பூட்டால் , பூட்டப் பட்டிருந்த அந்த GATE-ஐ எளிதில் , திறக்க
முடியவில்லை ... மீண்டும் மீண்டும் முயற்சித்து , ஒரு வழியாக GATE –ஐ
உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்ற அவர் , அந்த வீட்டுக் கதவை வேக வேகமாகத்
தட்டினார் ..... உள்ளேயிருந்து பதில் இல்லை  ... வீட்டுத் தொலைபேசிக்கும் ,
விடாமல் தொடர்பு கொண்டிருந்தார் ... அந்த நேரம் பார்த்து , வேதாந்த
சுவாமிகள் தன்னுடைய சீடர்களுடன் வந்திறங்கினார் ... சீடர்கள் வேகவேகமாக
உள்ளே வந்து , கதவைத் திறக்க முயற்சித்தார்கள் ... நிலைமையை உணர்ந்த
வேதாந்த சுவாமிகள் , தன் பிரார்த்தனையால் , கதவைத் திறக்க
முற்பட்டிருந்தார் ,, பதறிப் போயிருந்த இன்ஸ்பெக்டர் ரவி  , அந்த வீட்டு
ஜன்னல்களை கற்களைக் கொண்டு உடைக்க முற்பட்டார் .... அவர் எவ்வளவோ ,
முயற்சிகள் செய்தும் , அவரால் அதை உடைக்க முடியவில்லை .. அந்த இடம்
முழுவதுமே , வெண்ணிலாவின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்தது ... அந்த நேரம்
பார்த்து , ஏட்டுக் கந்தசாமியும் , தன் போலிஸ் படையுடன் வந்து ,
இவர்களுக்கு உதவ முற்பட்டிருந்தார் ... அந்த இடம் முழுவதுமே , ஒரே பதற்றம்
நிலவியிருந்தது .... கொஞ்ச நேரத்தில் , சப்தம் கேட்கக் கேட்க , ஊர்மக்களும்
தவபுண்ணியத்தின் வீட்டில் கூடியிருந்தனர் ... ஒரு கட்டத்தில் , வேதாந்த
சுவாமிகளின் இடைவிடாத பிரார்த்தனையால் , கதவு படாரென்று திறந்தது ....
உள்ளே தவபுண்ணியத்தின் வீடே இருண்டிருந்தது  ... தயாராக வைத்திருந்த அகல்
விளக்குகளோடு , வேதாந்த சுவாமிகளின் சீடர்கள் , உள்ளே  நுழைந்து , வீடு
முழுவதும் தீபங்களை ஏற்றியிருந்தனர் ... இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு
கந்தசாமியும் முதலில் உள்ளே செல்ல , வேதாந்த சுவாமிகளும் , ஊர்
பெரியவர்களும் பின்னே சென்றிருந்தனர் .. வீட்டின் நடு ஹாலில் , வேதாந்த
சுவாமிகள் , இரவு 12 மணிக்குப் பண்ண வேண்டிய , அர்த்த சாம யாகத்தை
இப்பொழுதே தொடங்கியிருந்தார் ... தீப ஒளியின் வெளிச்சத்தால் , வீடு
முழுவதையும் சல்லடை போல சலித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும்
, அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களும் ... உள்ளே ஒரு ஓரத்தில் , தவபுண்ணியத்தின்
மனைவி மரகதமும் , மகன் கலையரசனும் , எதுவும் பேச முடியாமல் , பிரம்மை
பிடித்தவர்கள் போல அண்ணார்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்... ஏட்டு
கந்தசாமி , அவர்களை இயல்பு நிலைக்கு கொண்டு வர முயற்சி செய்து
கொண்டிருந்தார் ... அவர்கள் மேலேயே அண்ணார்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்
... சட்டென்று மேலே பார்த்த ரவி , பதறினார் .... எல்லாருடய கண்களும் , மேலே
பார்க்க , அந்தரத்தில் தவபுண்ணியத்தின் உடல் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது ...
வேதாந்த சுவாமிகள் , மந்திர உச்சாடனங்களைப் பிரயோகிக்க ஆரம்பித்தார் ...
உள்ளே இருக்கின்ற பொருட்களெல்லாம் , நாலாப்புறமும் ஓடி , சிதறிக்
கொண்டிருந்தன .... ஆனால் அன்பாலய அகல் விளக்குகள் மட்டும் , எந்த
சலனமுமின்றி அதே ஒளியை விடாது தந்து கொண்டிருந்தது ... அடுத்த பத்தாவது
நிமிடத்தில் , தவபுண்ணியத்தின் வீட்டை , தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு
வந்திருந்தார் வேதாந்த சுவாமிகள் ...  மேலே சுற்றிக் கொண்டிருந்த
தவபுண்ணியத்தின் உடல் , திடீரென பொத்தென்று கீழே விழுந்தது ... எல்லாரும்
சென்று அவரைப் புரட்டிப் பார்க்க , அவர் சடலமாகத் திரும்பி வந்திருந்தது
அனைவரையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியிருந்தது .. வீட்டுக்குள்
வீசிக்கொண்டிருந்த புயல் , ஒரு வழியாக நின்றிருந்தது ... சுயநினைவுக்குத்
திரும்பிய , மரகதமும் , கலையரசனும் , தன் தந்தையின் உடலைப் பிடித்துக்
கொண்டு அழ ஆரம்பித்திருந்தனர் ... கண் விழித்திருந்தார் வேதாந்த சுவாமிகள்
.... தவபுண்ணியத்தின் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியாத சோகத்தை , அவரிடம் பார்க்க
முடிந்தது ... துக்கமான முகத்துடன் , வெளியே கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு நின்று
கொண்டிருந்தார்கள் இன்ஸ்பெக்டர் ரவியும் , ஏட்டு கந்தசாமியும் ... வேதாந்த
சுவாமிகள் , வீட்டிலிருந்து வெளியே வர , ஜனக்கூட்டம் , தவபுண்ணியத்தின்
வீட்டை மொய்த்திருந்தது ... மரண ஓலம் அங்கு விண்ணைப் பிளந்திருந்தது ....
இன்ஸ்பெக்டர் ரவியின் பக்கத்தில்  வந்த , வேதாந்த சுவாமிகள் ,  

“ ரவி !!! நானும் எவ்வளவோ ! முயற்சி பண்ணிப் பார்த்தேன் ... தவபுண்ணியத்தக்
காப்பாத்த முடியல ... இந்தப் பிறவியில் ,  அவன் பண்ணின , பாவங்களிலிருந்து
அவனை மீட்டேடுக்கவே முடியல .... இதைத் தான் பெரியவங்க , முற்பகல் செய்யின்
, பிற்பகல் விளையும்ன்னு “ சொன்னாங்க என்றார் வருத்தத்துடன் .... 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ மன்னிச்சுக்கங்க சுவாமிஜி !!! உங்கள நான் தப்பான
கோணத்திலயே வச்சுப் பாத்துட்டேன் ... உங்க பேச்சையெல்லாம்
உதாசீனப்படுத்திட்டேன் ... இப்பதான் நான் உண்மையப் புரிஞ்சுகிட்டேன் ...
என்ன மன்னிச்சிருங்க !!! “ என்றார் ... 

வேதாந்த சுவாமிகள் : “ நான் தான் அப்பவே சொன்னேனே ரவி ,  

“ ஆன்மீகமும் , அமானுஷ்யமும் .... அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்டதுன்னு . “..
என்றார் ... 

ஏட்டு கந்தசாமி :  “ சார் ! நாம அடுத்து எங்க சார் போறோம் ...” என்றார் .. 

இன்ஸ்பெக்டர் ரவி : “ அன்பாலயத்துக்கு ....... “ என்றார் பூரண
நம்பிகையையோடு .... 

.............................................. 15 – நாட்களுக்குப் பிறகு
............................................. 

 இன்ஸ்பெக்டர் ரவிக்கு , மீண்டும் ட்ரான்ஸ்பர் வந்திருந்தது .... ஏட்டுக்
கந்தசாமி வருத்தத்துடன் விடை கொடுத்திருந்தார் ... NEXTGEN உரம் தயாரிப்பு
நிறுவனம் , தன்னுடைய உரங்களை மறுசீரமைப்பு செய்து கொண்டு , இயற்கையான
வழியிலேயே , உரங்களைத் தயாரித்திருந்தார்கள் ...  வேளாண் பேராசிரியர்
சதாசிவம் , குமாரசாமி ஐயாவின் , கருத்துக்களைத் தொகுத்து , “ விவசாயமும் ,
அதன் அவசியமும் “ என்கின்ற நூலை வெளியிட்டிருந்தார்  .... 

                                                            -- முற்றும்
–

 

இந்த நாவல் உங்களுக்கு ஒரு நல்ல பொழுது போக்கை அளித்திருக்கும் என்று நான்
நம்புகிறேன் . முடிந்தால், உங்களுடைய கருத்துக்களை மறக்காமல் பதிவு
செய்யுமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன் . உங்களுடைய ஆலோசனைகளை வரவேற்கிறேன் . 

இப்படிக்கு

பூபதி கோவை,

boopathycovai@gmail.com,

+91-7299543057

                              
